Κιθάρα ΟΟ (double O guitar)

[Πασχάλης]

Αναρωτιέμαι πόσο πρέπει να ευχαριστιέσαι αυτό το (6ο) ταξίδι...
Εγώ πάντως, με τα ψήγματα που βλέπω από τη δουλειά που έχεις καταβάλλει, έχω μαγευτεί!

Αναμένουμε τη συνέχεια

[Popeye]

Υπέροχη Στέργιο!!!

[Νάσος]

Μπράβο Στέργιε! Έχω χάσει αμέτρητα επεισόδια από τις κατασκευές σας φιλαράκια

[oscar]

Υπέροχη και πανέμορφη κιθάρα, και όπως πάντα άψογη δουλειά!!!   
Συγχαρητήρια Στέργιο !!! 

[Stergios_lutherie]

Φίλοι και συνοδοιπόροι   :
Λάμπρο, Ιωσήφ, Παναγιώτη (Καπα), Πασχάλη, Νίκο, Νάσο, και Μανώλη (Oscar), σας ευχαριστώ θερμά για την αναγνώριση και την ενθάρρυνσή σας!

[Stergios_lutherie]

Λοιπόον, κομβικό σημείο της κατασκευής που σηματοδοτεί και την έναρξη της τελικής ευθείας είναι η κόλληση της ταστιέρας στο όργανο.
Η ζέστη ζωική κόλλα είναι μπελαλίδικη αλλά κάνει τα πράγματα πιο εύκολα αν η ταστιέρα χρειαστεί να ξεκολλήσει για κάποια σοβαρή επισκευή όπως το neck-reset.
Πάνω δεξιά, ένα πιστόλι θερμού αέρα φροντίζει να κρατάει ζεστή την περιοχή και τα κομμάτια της κόλλησης.
Στο βάθος, ένα οκτάχορδο μπουζούκι (που δεν μπορούσα να του αρνηθώ τις υπηρεσίες μου) κρέμεται στην ανάνηψη.
Τριγύρω, λίθοι-πλίνθοι-κέραμοι.…

Αυτή η φωτογραφία δημοσιεύτηκε και στο Facebook όπου έχω κάνει πρόσφατα (κάπως όψιμα ε;) ένα λογαριασμό: https://www.facebook.com/profile.php?id=100094400360694

[Stergios_lutherie]

Μετά την κολληση της ταστιέρας ξυλογλυπτική:
Γρούτσου-γούτσου με λίμες και ξύστρες μέχρι να φανεί (εξ αποκαλύψεως!) το επιθυμητό σχήμα του μάνικου.
Το στοίχημα εδώ είναι να μη γίνει ζημιά στα τελειωμένα μέρη, εξ’ ου και οι προστασίες.
Το κόκκινο σούπερ πουγκί είναι ευγενής προσφορά της συζύγου 🤗

[Stergios_lutherie]

Και σκέφτομαι, εκεί που είσαι ένα κομματάκι, μια σχίζα πολύτιμο μαόνι Ονδούρας απ’ αυτό που οι οργανοποιοί σφάζονται για να το αποκτήσουν και ανήκεις ωραία-ωραία σ’ ένα πολλά υποσχόμενο μάνικο κιθάρας, ξάφνου σου έρχεται μια κατεργασία κατακέφαλα και μετατρέπεσαι σε πριονίδι προς απομάκρυνση!
Δεν είναι κρίμα κι άδικο;

[Stergios_lutherie]

Το γνωστό πλέον σίλερ οινοπνεύματος περνιέται πιο εύκολα με ένα κάπως τυποποιημένο ταμπόν με λαβή.

Μπόλικα χέρια και τριψίματα μέχρι να χορτάσουνε οι πόροι.

[Stergios_lutherie]

Στη συνέχεια, και μετά από αρκετά χέρια ακρυλικό βερνίκι, συνήθως ακολουθεί η γνωστή λείανση/γυάλισμα μέχρι Ρ8000.
Αλλά αυτή η φωτογραφία λέει εν μέρει ψέματα!

Η ευθεία του μάνικου, εκεί που πηγαινοέρχεται το χέρι, τρίφτηκε μόνο μέχρι Ρ2000 και στη συνέχεια αντί για γυάλισμα περάστηκε με φίνο βιομηχανικό σφουγγαράκι. Αυτή η αίσθηση στο μάνικο, η λιγότερο γυαλιστερή, βρίσκω ότι είναι πιο σβέλτη και βολεύει περισσότερο.

[Stergios_lutherie]

Όταν κολληθεί και η γέφυρα, συνήθως έχω γιορτή!

[Stergios_lutherie]

Εδώ μία φάση από την καμπύλωση της επιφάνειας της ταστιέρας.
Η ακτίνα καμπυλότητας στην οποία έχω καταλήξει -μετά και από προτροπές- είναι 16 ίντσες.

Παρατηρήστε το κίτρινο προστατευτικό χαρτόνι γιατί δεν θα το ξαναδείτε!

[Stergios_lutherie]

Πριν από το κάρφωμα των τάστων συνηθίζω να ανοίγω ελαφρά το χείλος των σχισμών με τριγωνική λίμα. Διευκολύνει πολύ στο να βρίσκει το τάστο τη θέση του.

Στη φωτογραφία διακρίνεται και η τρυπούλα από την καρφίδα που διασφαλίζει το κλείδωμα της θέσης της ταστιέρας καθώς η ίδια τρύπα συνεχίζει και στο μαόνι από κάτω. Θα καλυφθεί όταν μπει το τάστο.

[Stergios_lutherie]

Πριν από το κάρφωμα των τάστων ο έβενος τρίβεται και γυαλίζεται μέχρι Ρ2500. 

Το’χω ξαναπεί αυτό αλλά όσο προχωράει η ηλικία μας αρέσει να λέμε και να ξαναλέμε τα ίδια… 😅
(Το κίτρινο χαρτόνι εμφανίζεται και πάλι...)

[Stergios_lutherie]

Έτσι για αλλαγή, το nut έγινε με την πρώτη προσπάθεια, με όλους τους τύπους, χωρίς λόξυγγες και προβληματισμούς!