Γνωρίζοντας Το Ξύλο

[Κοῦρος]

Η ουρία απορροφάται από τα κυτταρικά τοιχώματα και διογκώνει το ξύλο 10% περισσότερο κατ’ όγκον απ’ τον ατμό και πολύ περισσότερο τα κυτταρικά τοιχώματα οπότε πλαστικοποιεί το ξύλο που μπορεί να καμφθεί και να πάρει διάφορα σχήματα όταν είναι ζεστό και ξηρό. Δυστυχώς όμως ξύλο πλαστικοποιημένο με χρήση ουρίας σπάζει εύκολα, αποκτά σκούρο χρώμα και είναι περισσότερο υγροσκοπικό.

Αντιθέτως η χρήση αμμωνίας (υγρής άνυδρης ή αέριας) στην πλαστικοποίηση του ξύλου είναι μια τεχνική που ξεκίνησε το 1935, με έρευνες σχετικώς με την επίδραση της αμμωνίας στα χημικά συστατικά του ξύλου και το 1963 σαν μέσο πλαστικοποίησης του ξύλου για κάμψη. Η χρήση αμμωνίας ως μέσο πλαστικοποίησης του ξύλου οφείλεται στις πολύ καλές ιδιότητες, που έχει ως διαλύτης, σε σχέση με το νερό, για τα κυριότερα χημικά συστατικά του ξύλου δηλαδή κυτταρίνη, ημικυτταρίνες και λιγνίνη. Σε σύγκριση με το νερό, η αμμωνία δεν πλαστικοποιεί μόνο τη λιγνίνη και τις ημικυτταρίνες αλλά και την κυτταρίνη που αποτελεί τη μεγαλύτερη μάζα των κυτταρικών τοιχωμάτων που είναι και το ζητούμενο.

Η απορρόφηση της αμμωνίας από τα κυτταρικά τοιχώματα μπορεί να γίνει ή με την εμβάπτιση του ξύλου σε υγρή αμμωνία ή με τη διαβίβαση αερίου αμμωνίας σε θάλαμο. Όταν η αμμωνία έλθει σε επαφή με τα χημικά συστατικά των κυτταρικών τοιχωμάτων προκαλεί ουσιώδεις μεταβολές στις φυσικές και χημικές ιδιότητες του ξύλου, οι οποίες διευκολύνουν την πλαστικοποίησή του.

 [ Invalid Attachment ]

Κατά την πλαστικοποίηση του ξύλου με αμμωνία, παίζουν σημαντικό ρόλο οι παρακάτω παράγοντες:

Χρόνος επίδρασης της αμμωνίας:
Ο χρόνος που απαιτείται για την πλαστικοποίηση του ξύλου, εξαρτάται από το πάχος του υλικού και τη διαπερατότητά του στην αμμωνία. Υπό κανονική (ατμοσφαιρική), πίεση λεπτές σανίδες 1,5-2 εκ. από πλατύφυλλα είδη πρέπει να παραμείνουν μέσα σε αμμωνία επί 4 τουλάχιστον ώρες για να πλαστικοποιηθούν ικανοποιητικά. Χονδρότερες ή λεπτότερες σανίδες θα πρέπει να παραμείνουν αναλογικώς περισσότερο ή λιγότερο χρόνο.

Η υποπίεση και η πίεση μπορεί να ελαττώσει σημαντικά το χρόνο εμποτισμού με αμμωνία. Υποπίεση για να αφαιρεθεί αρχικώς ο αέρας απ’ τα μεσοκυττάρια διαστήματα και πίεση για να διευκολυνθεί η εισαγωγή αμμωνίας σ’ αυτά. Έκθεση του ξύλου για περισσότερο απ’ τον απαιτούμενο χρόνο ενδέχεται να προκαλέσει ζημία του. Από τεχνολογικής πλευράς ενδιαφέρει να γνωρίζουμε τον ελάχιστο χρόνο, που απαιτείται για την πλαστικοποίηση με αμμωνία.

Θερμοκρασία:
Η θερμοκρασία είναι ένας άλλος παράγοντας, που έχει επίδραση στην πλαστικοποίηση του ξύλου. Μείωση της θερμοκρασίας αφ’ ενός μεν επιταχύνει το σχηματισμό υδρογονικών δεσμών ανάμεσα στις μοριακές αλυσίδες και διευκολύνει έτσι τη διόγκωση και πλαστικοποίηση της κυτταρίνης, αφ’ ετέρου όμως περιορίζει την μοριακή κίνηση και κάνει το ξύλο εύθραυστο. Γι’ αυτό η καλύτερη θερμοκρασία για την πλαστικοποίηση με αμμωνία αποδείχθηκε ότι είναι η θερμοκρασία μεταξύ 20° C και του σημείου βρασμού της αμμωνίας δηλαδή 33° C.

Πίεση:
Η ποσότητα της αμμωνίας, που απορροφάται από τα κυτταρικά τοιχώματα εξαρτάται από την πίεση της αμμωνίας. Η άριστη πλαστικοποίηση επιτυγχάνεται σε μεγάλη πίεση και υψηλή θερμοκρασία. Από γενόμενες έρευνες διαπιστώθηκε ότι σε χαμηλή σχετική πίεση ατμών αμμωνίας (μεταξύ 0-0,4 ατμόσφαιρες), η αμμωνία απορροφάται από τη λιγνίνη, ημικυτταρίνες και άμορφες περιοχές της κυτταρίνης. Όταν όμως η σχετική πίεση αυξηθεί και φθάσει το 0,7 τότε η αμμωνία μπαίνει στις κρυσταλλικές περιοχές της κυτταρίνης. Σε ακόμη μεγαλύτερη σχετική πίεση, η επίδραση της αμμωνίας είναι πολύ μεγαλύτερη στην κρυσταλλική κατασκευή της κυτταρίνης. Η πίεση ατμών της αμμωνίας σε θερμοκρασία δωματίου είναι 150 psi ή περίπου 10,5 ατμόσφαιρες.

Υγρασία του ξύλου:
Η υγρασία του ξύλου κατά την πλαστικοποίηση επηρεάζει σημαντικά την απορρόφηση της αμμωνίας. Υγρασία του ξύλου μεταξύ 0-10% περιορίζει το βαθμό προσρόφησης της αμμωνίας, ενώ η υγρασία μεγαλύτερη του 10% διαλύει την αμμωνία και ελαττώνει την πλαστικότητα. Γι ’ αυτό θα μπορούσε να ειπωθεί πως η υγρασία γύρω στο 10% είναι η πλέον κατάλληλη για την καλύτερη απορρόφηση της αμμωνίας από το ξύλο.

Είδος ξύλου:
Επειδή τα κυτταρικά τοιχώματα του ξύλου όλων των δασοπονικών ειδών αποτελούνται από κυτταρίνη, ημικυτταρίνες και λιγνίνη, πρακτικώς όλα τα είδη ξύλου μπορούν να πλαστικοποιηθούν. Οι μικρές διαφορές που υπάρχουν στη χημική σύνθεση του ξύλου μεταξύ των ειδών δεν μειώνουν σημαντικά την επίδραση της αμμωνίας.

Οι διαφορές, όμως, που υπάρχουν στη δομή του ξύλου μεταξύ των δασοπονικών ειδών, συντελούν στη διαφορετική συμπεριφορά του ξύλου όσον αφορά την ευκολία ή μη της κάμψης μεταξύ των δασοπονικών ειδών. Γενικώς, το ξύλο πλατυφύλλων ειδών κάμπτεται καλύτερα από το ξύλο των κωνοφόρων. Επίσης ξύλο μεγαλύτερης πυκνότητας (βαρύ) κάμπτεται καλύτερα από το ξύλο μικρότερης πυκνότητας (ελαφρύ) (είναι λογικό αυτό; ).

Εκτός από τους παράγοντες, που αναφέραμε πιο πάνω, οι συνθήκες στις οποίες εκτίθεται το ξύλο αμέσως μετά την πλαστικοποίηση, είναι πολύ σημαντικές και επηρεάζουν τις ιδιότητές του. Δηλαδή γρήγορη εξάτμιση της αμμωνίας προκαλεί δημιουργία μεγάλου αριθμού και μικρότερων σε μήκος κρυσταλλικών περιοχών στην κυτταρίνη. Οι άκρες του ξύλου συστέλλονται και εμφανίζονται τάσεις για παραμόρφωση. Αντίθετα, με τη βραδεία εξάτμιση και τη λήψη προστατευτικών μέτρων μπορεί να αποφύγουμε όλα αυτά τα δυσάρεστα αποτελέσματα.

[BOULIS13]

με τη "διττανθρακική αμμωνία" μαγειρικής μπορούμε να κάνουμε τίποτα ??
γιάτι δεν μουλιάζουμε τα πλαίνά σε κανά διάλυμμα απο δ΄αύτη??
.....εχω και νιτρική (λιπασμα) .... αυτή που φτιάχνουν βομβίτσες οι τρομοκράτες
......καλά ντε ...λίγη εχω .....ξέμεινε απο παλιά .

[Κοῦρος]

με τη "διττανθρακική αμμωνία" μαγειρικής μπορούμε να κάνουμε τίποτα ??
γιάτι δεν μουλιάζουμε τα πλαίνά σε κανά διάλυμμα απο δ΄αύτη??
.....εχω και νιτρική (λιπασμα) .... αυτή που φτιάχνουν βομβίτσες οι τρομοκράτες
......καλά ντε ...λίγη εχω .....ξέμεινε απο παλιά .

Αν ενδιαφέρεστε για αμμωνία, μπορείτε να προμηθευτείτε από κάποιες αποθήκες παραφαρμακευτικών προϊόντων, γιατί αν πάτε σε φαρμακείο θα καταλάβετε γιατί βγήκε η γνωστή ρήση!!!!

[ΖΑΡΚΑΔΑΣ ΚΩΣΤΑΣ]

ΕΓΩ ΣΟΥ ΕΣΤΕΙΛΑ ΜΗΝΥΜΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΔΕΣ. ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΟΥΡΙΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΟΥΡΙΑ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΜΑΣ? ΑΠΟ ΠΟΥ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑΖΕΙΣ?

[Κοῦρος]

Το είδα το μήνυμα Κώστα και το έψαξα για να σου απαντήσω.

Ήξερα ότι ο χημικός τύπος της ουρίας των λιπασμάτων (τα χρησιμοποιώ στις ελιές όταν υπάρχει αζωτοπενία) είναι Η2Ν-(CO)-H2Ν (αν και περιέχει άνθρακα δεν είναι οργανική ένωση) και απ' ότι βρήκα και στο διαδίκτυο για την ουρία που παράγεται στον ανθρώπινο οργανισμό απ' το μεταβολισμό των πρωτεϊνών, αυτή έχει τον ίδιο χημικό τύπο.

Κατά πάσα πιθανότητα λοιπόν πρόκειται για την ίδια χημική ένωση.

Δε πιστεύω ρε να κάνεις κανένα περίεργο πείραμα!!!!

[Κοῦρος]

Γενικώς η χρήση αμμωνίας στην πλαστικοποίηση του ξύλου που προορίζεται για κάμψη σε σύγκριση με τη χρήση του ατμού, παρουσιάζει αρκετά πλεονεκτήματα πέραν του ότι οι ιδιότητες κάμψεως είναι πολύ καλύτερες όταν πλαστικοποιηθεί με αμμωνία και συγκεκριμένα:

Στην πλαστικοποίηση με αμμωνία μπορεί να χρησιμοποιηθεί υλικό, που δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για κάμψη κατά την πλαστικοποίηση με ατμό. Εκτός από συμπαγές ξύλο με την αμμωνία μπορεί να πλαστικοποιήσουμε και μοριοσανίδες, ξυλόφυλλα, κόντρα πλακέ κ.λπ. αρκεί μόνο οι συγκολλητικές ουσίες να αντέχουν και να μην επηρεάζονται από την αμμωνία.
Το πλαστικοποιημένο με αμμωνία ξύλο μπορεί εύκολα να καμφθεί και να σχηματίσει πολύπλοκα σχήματα και μορφές και ο χρόνος, που χρειάζεται για να γίνει οποιοδήποτε καμπύλο σχήμα με πλαστικοποιημένο ξύλο, είναι πολύ μικρός. Το ξύλο δεν επανέρχεται στην αρχική του μορφή.

 [ Invalid Attachment ]

Αν και τα πλεονεκτήματα της πλαστικοποίησης του ξύλου είναι πολλά, η αμμωνία δε θα πρέπει να θεωρηθεί σαν πανάκια και οι περιορισμοί, που επιβάλλονται από τη δομή του ξύλου που θα χρησιμοποιήσουμε, πρέπει εξ αρχής να είναι γνωστοί και να μην υπερβαίνουμε κάποια λογικά όρια.

Θεωρητικώς μπορούμε να πλαστικοποιήσουμε ολόκληρο του κορμό ενός δένδρου αλλά η επιτυχία να του δώσουμε τα διάφορα σχήματα, που επιθυμούμε μπορεί να είναι προβληματική λόγω των πιθανών σφαλμάτων που είναι δυνατό να περιέχει ο κορμός, όπως ρόζοι, ανώμαλη διάταξη ινών, ραγάδες, θύλακες κ.λπ.

Γενικώς η επιτυχία των σχημάτων κατά την κάμψη εξαρτάται από την ποιότητα του υλικού που χρησιμοποιούμε. Το ξύλο θα πρέπει να είναι ευθύινο και απαλλαγμένο κατά το δυνατό από σφάλματα.

Ο πλέον απλός τρόπος για να πλαστικοποιήσουμε με αμμωνία ένα κομμάτι ξύλο είναι να το βυθίσουμε σε μια δεξαμενή με υγρή αμμωνία. Αφού το ξύλο παραμείνει στην αμμωνία τόσο χρόνο, όσο χρειάζεται για να πλαστικοποιηθεί, το βγάζουμε από την αμμωνία και σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, επειδή η πλαστικότητα του ξύλου διαρκεί 8-30 λεπτά, του δίνουμε το σχήμα που θέλουμε.
Η κάμψη του πλαστικοποιημένου ξύλου γίνεται εύκολα ακόμη και με τα χέρια, απαραιτήτως όμως με γάντια και με μεγάλη προσοχή διότι, ως γνωστό η αμμωνία προκαλεί εγκαύματα στο δέρμα (χέρια, μάτια, μύτη).

Για την κάμψη μεγαλύτερων τεμαχίων ξύλου πάνω σε καλούπια, υπάρχουν αρκετά εργαλεία και μηχανήματα που διευκολύνουν πολύ το ξύλο που προορίζεται για κάμψη. Εκτός από την παραγωγή καμπύλων σχημάτων με κάμψη, η τεχνική αυτή της πλαστικοποίησης του ξύλου με αμμωνία μπορεί να χρησιμοποιηθεί και στην παραγωγή ξύλου μεγάλης πυκνότητας (πολύ βαρύ) με συμπίεση.
Με την τεχνική αυτή μπορεί να αξιοποιηθεί σήμερα καλύτερα το ξύλο μερικών δασοπονικών ειδών, που δεν προτιμάται για διάφορες χρήσεις επειδή έχει μικρή πυκνότητα (είναι ελαφρό).

Συνεχίζεται με τη χρήση του ξύλου σε διάφορες κατασκευές.

[BOULIS13]

με τη "διττανθρακική αμμωνία" μαγειρικής μπορούμε να κάνουμε τίποτα ??
γιάτι δεν μουλιάζουμε τα πλαίνά σε κανά διάλυμμα απο δ΄αύτη??

.....αφού δεν μου απαντάει κανείς θα το κάνω μόνος μου......

1-....διάλυμμα αμμωνίας μαγειρικής σε ζεστό νερο.......όπως κάνουν οι νοικοκυρές για καθάρισμα......μούλιασμα ρεταλιών ξύλων (5-6 είδη τουλάχιστον) για 2-3 ώρες.......δοκιμαστικές κάμψεις στο ανάμεσα.......
2-....σε άλλο δοχείο μούλιασμα ίδιων ρεταλιών σε νεράκι......δοκιμαστικές κάμψεις στα ίδια χρονικά διαστήματα με τα πρώτα δείγματα.....
....να μην ξεχάσω να μετρήσω δοσομετρίες ....και θερμοκρασίες...και χρόνους
....θέλει και ένα καλούπι καμπύλο για να είναι σταθερή η καμπύλη για όλα τα δείγματα
....θέλει και ένα τρόπο , συγκριτικής τουλάχιστον , μέτρησης της δύναμης που απαιτείται για να "έρθει" το δείγμα πάνω στο καλούπι
....πρέπει επίσης να βρώ και ένα χορηγό.....τη NASA κατά προτίμηση......
....πρέπει επίσης να αποφασιστεί το βέλτιστο σχήμα - πάχος των δειγμάτων......

....αν είσαι επιστήμονας και άνεργος φαίνεται έέέ .....

[Κοῦρος]

Το ξύλο στις κατασκευές

Η ενότητα αυτή θα δώσει χρήσιμες πληροφορίες ειδικώς για συνδεσμολογίες σε διάφορες ξύλινες απλές ή ειδικές κατασκευές. Αν και η συνδεσμολογία των μερών που απαρτίζουν ένα μουσικό όργανο έχει βρεθεί, χρησιμοποιηθεί και ελεγχθεί εδώ και αρκετές εκατοντάδες χρόνια, η ενότητα αυτή πιστεύω ότι είναι ιδιαιτέρως χρήσιμη καθώς μπορούμε να αντλήσουμε ιδέες για πειραματισμούς επάνω στην σύνδεση, στήριξη και αντιστήριξη των συνδεδεμένων τμημάτων των ξύλων όχι μόνο στα όργανα αλλά και σε άλλες κατασκευές του τύπου "Φτιάξτο Μόνος Σου" καθώς πολλά μέλη του χώρου δείχνουν ιδιαίτερη κλίση σε τέτοιες "πατέντες".

Εκτός λοιπόν των επίπλων, των κουφωμάτων και των επενδύσεων (τοίχων ή πατωμάτων), στη χώρα μας οι άλλες ξύλινες κατασκευές είναι λίγο ως πολύ άγνωστες. Από ξύλο όμως μπορούν να γίνουν πολύ όμορφες και στοιβαρές κατασκευές όπως σπίτια, αίθουσες εκθέσεων, συναυλιών και συνεδριάσεων, βιομηχανικά και αγροτικά υπόστεγα, μουσεία, στάδια κ.λπ. αρκεί οι αρχιτέκτονες και οι πολιτικοί μηχανικοί να επιδιώξουν τη χρησιμοποίηση του ξύλου αντί άλλων δομικών υλικών.

Η Σύνδεση των Ξύλων
Σπουδαία σημασία στις ξύλινες κατασκευές παρουσιάζει η σύνδεση των ξύλων την οποία ο άνθρωπος έχει εφεύρει και εφαρμόσει από τότε που άρχισε να κατασκευάζει τα πρώτα εργαλεία του. Με την εξέλιξη των κατασκευών, τελικώς επικράτησαν τρεις βασικές μέθοδοι συνδέσεων ξύλινων στοιχείων:

1.    Σύνδεση με τη διαμόρφωση των ίδιων των άκρων του ξύλων (εντόρμιες - ξυλοδεσιές).
2.    Σύνδεση με τη χρησιμοποίηση συνδέσμων από σίδερο ή άλλα μέταλλα, και
3.    Σύνδεση με τη χρήση κόλλας.

Οι ξυλοδεσιές, ελλείψει μεταλλικών συνδέσμων ή κόλλας, είναι ιστορικά η παλαιότερη μέθοδος σύνδεσης των ξύλων. Σ’ αυτή τη μέθοδο οι άκρες των ξύλινων στοιχείων που πρέπει να συνενωθούν, διαμορφώνονται αναλόγως και καταλλήλως με την επιθυμητή λειτουργία της σύνδεσης.

Στη μέθοδο αυτή ανήκει και η συνένωση επάλληλων ολοκλήρων (ή σχεδόν ολοκλήρων) κορμών δένδρων για την κατασκευή σπιτιού. Η συνένωση ξύλινων στοιχείων με μόρσα ανήκει επίσης σ’ αυτήν την ομάδα. Η μέθοδος αυτή αν και ακόμα και σήμερα είναι πολύ διαδεδομένη στην κατασκευή κουφωμάτων και επίπλων, έχει σχεδόν εγκαταλειφθεί ως τρόπος συνδεσμολογίας μεγάλων κατασκευών, λόγω της εξασθένισης των διαμορφωμένων άκρων αλλά και λόγω πολλής και δύσκολης δουλειάς.

Ακόμα και σε μια τέτοια σύνδεση, ξυλόκαρφα, σφήνες καβίλιες, σχοινιά και κόλλα είναι συχνά τα ενισχυτικά μέσα που συγκρατούν στη θέση της τη σύνδεση. Όλες όμως αυτές οι μέθοδοι απαιτούν ειδικευμένη και πολλή δουλειά για να έχουμε σωστό αποτέλεσμα. Όταν σχεδιάζεται μια τέτοια σύνδεση πρέπει να ληφθούν υπ’ όψη και να δοθεί πολύ μεγάλη προσοχή στους παρακάτω πολύ βασικούς παράγοντες:

1.    Οι εφαρμοζόμενες στη σύνδεση δυνάμεις.
2.    Η κατεύθυνση των ινών των ξύλινων στοιχείων.
3.    Οι ελάχιστες διαστάσεις των διαμορφωμένων μελών.
4.    Η δυνατότητα και ευκολία πραγματοποίησης και το κόστος.
5.    Τα βοηθητικά στοιχεία συγκράτησης.
6.    Η αισθητική.

Στη συνέχεια λοιπόν θα δούμε πληθώρα τύπων συνδέσεων από πολύ απλές όπως η γκινισιά μέχρι πολύπλοκες συνδέσεις δοκοσανίδων.

[BOULIS13]

με τη "διττανθρακική αμμωνία" μαγειρικής μπορούμε να κάνουμε τίποτα ??
γιάτι δεν μουλιάζουμε τα πλαίνά σε κανά διάλυμμα απο δ΄αύτη??

.....αφού δεν μου απαντάει κανείς θα το κάνω μόνος μου......

1-....διάλυμμα αμμωνίας μαγειρικής σε ζεστό νερο.......όπως κάνουν οι νοικοκυρές για καθάρισμα......μούλιασμα ρεταλιών ξύλων (5-6 είδη τουλάχιστον) για 2-3 ώρες.......δοκιμαστικές κάμψεις στο ανάμεσα.......
2-....σε άλλο δοχείο μούλιασμα ίδιων ρεταλιών σε νεράκι......δοκιμαστικές κάμψεις στα ίδια χρονικά διαστήματα με τα πρώτα δείγματα.....

συγνώμη που παρεμβαίνω αναιδώς....έκανα το πείραμα....όσον αφορά τα σημεία 1 και 2 ....παρέλειψα τα πιο "επιστημονικα" ....
η διαφορά υπήρξε εμφανής......τα κομμάτια που έμειναν στο νεράκι άρχισαν να σπάζουν ίνες σε κάποιο σημείο κάμψης..
...τα ίδιας διάστασης και είδους κομμάτια που βυθίστηκαν στην "αμμωνία".....(όχι για 3 ώρες....όλη νύχτα τα άφησα)......εμφανέστατα λύγισαν πιό εύκολα και έσπασαν ίνες σε πολύ πιο "προχωρημένη" κάμψη...
....το θέμα της "επαναφοράς" του σχήματος δεν μελετήθηκε διότι όπως έιπα τα δείγματα οδηγήθηκαν σε θράυση.......διαδικαστικό λάθος μάλλον...

...όποιος είναι πολύ περίεργος ας το επαναλάβει προς επιβεβαίωση...
...ανοίγω νέους ορίζοντες;;;;;

[chris]

Βρέ παιδιά τί είναι αυτά πού διαβάζω.¨Εμεινα έκπληκτος  πού λέει καί ο χάρι κλίν. Σόδα  φαγητού ελληνιστί βάζουμε στά ρεβίθια γιά να μαλακόσουν καί όχι στό ξύλο. Ούτε θέλη ώρες καί μέρες μέσα στό νερο.Τό ξύλο τό βρέχουμε ελαφρώς τήν ώρα πού θά τό λυγίσουμε. τό μυστικό είναι  η σωστή διάμετρος τής σωλήνας κάμψης περίπου Φ 100 καί η σωστή θερμοκρασία. Αυτά τά δύο είναι τά βασικά γιά νά λυγίση τό ξύλο ομαλά χωρίς παρενέργειες. Αν όποιος είναι από αθήνα πάει στό ρέπα καί πάρει ατσαλολαμαρίνα καί βάλη καί δύο ποιάστρες στίς άκρες γιά νά μήν γλιστράει καί κόψης κανένα χέρι τόσο τό καλύτερο. ¨Εχω λυγίση πάνω από 100 πλαινάρια πάνω από 40 κολάντσες καί πάνω από 800 ντούγιες , καί η απώλεια ηταν μόνον 5=6 ντούγιες, σέ καριδιά , σφενδάμι . μαόνι, παλίσανδρο, κερασιά  κα.ι φλαμούρι. Θά σα΄ς πώ δέ ότι μιά φορά σέ ένα πλαινάρι σφενδάμης έκανα λάθος καί τό λίγισα στήν ίδια φορά μέ τό άλλο. Λέω πάλι τήν μαλακία τήν έκανα καί ετοιμάστηκα νά κόψω άλλο. Εκέί λέω γιά νά κάνω μιά δοκιμή θά τό φέρω στήν αντίθετη φορά, Μιά χαρά λύγισε καί δέν το καταλάβενες κάν. Τό ξανατονίζω σωστή σωλήνα καί σωστή θερμοκρασία .¨Αν θυμάται ό βαγγέλης τί τού ειπα όταν μέ ρώτησε γιά θερμοκρασία ¨ας τό πεί.

[Sforzando]

Χρησιμότατα όλα!

[Κοῦρος]

Συνεχίζουμε την περιήγηση στον κόσμο του ξύλου με τεχνικές σύνδεσης ξύλων. Δεν είναι όλες οι συνδέσεις κατάλληλες για όλους τους τύπους των ξύλων γι' αυτό και πρέπει να γνωρίζουμε τις προς εφαρμογή συνδέσεις για να επιλέξουμε την καταλληλότερη. Επίσης σε μερικές περιπτώσεις χρησιμοποιούνται πολύπλοκες συνδέσεις ενώ θα ήταν πιο κατάλληλη μία απλή σύνδεση. Στη συνέχεια παρουσιάζουμε τις πιο γνωστές συνδέσεις της κατηγορίας αυτής, που καλύπτουν πολλές ξύλινες κατασκευές στα έπιπλα, κουφώματα, σκελετό κ.λπ.

Η γκινισιά είναι η πιο απλή σύνδεση (συνήθης σύνδεση στα συστήματα ραμποτέ) και είναι σύστημα συνένωσης δύο ξύλινων στοιχείων μέσω πλευρικής σύνδεσης επιφανειακών ξύλινων στοιχείων (σανίδες, μαδέρια, ταμπλάδες) και χρησιμοποιείται κυρίως στις κατασκευές πετσωμάτων, δαπέδων και επενδύσεων.
Τα συστήματα αυτά επιτρέπουν το διαμοιρασμό των φορτίων και μειώνουν την παραμόρφωση των σανίδων ενός πετσώματος κάτω από τη δράση συγκεντρωμένου φορτίου.

Η πιο γνωστή μηχανική συνδεσμολογία είναι η δακτυλιωτή σύνδεση (ονομάζεται έτσι γιατί μοιάζει με τα πλεγμένα δάχτυλα και των δύο χεριών). Κατά κοινή ομολογία η σύνδεση αυτή, επειδή υπάρχει μεγάλος αριθμός «δοντιών» είναι απ’ τις πιο ισχυρές διότι η συνολική επιφάνεια που συγκολλάται είναι μεγάλη και ο δεσμός αυτός είναι ισχυρότερος και από το δεσμό της «χελιδονοουράς» (!!) που θα περιγράψουμε στη συνέχεια.

Η σύνδεση τύπου κλειδαριάς και διπλής κλειδαριάς εφαρμόζεται τόσο σε συμπαγές ξύλο όσο και σε αντικολλητά (κόντρα πλακέ). Τα πλεονεκτήματά τους είναι ότι καλύπτονται επιφανειακά και ότι απαιτεί σύνδεση προς μία κατεύθυνση, λόγω του σχήματος της κλειδαριάς. Η σύνδεση τύπου διπλής κλειδαριάς είναι η καλύτερη και η ταχύτερη συνδεσμολογία για τα κόντρα πλακέ. Και για τις δύο χρειάζονται ειδικά μαχαίρια, αλλά στην παραγωγή ο χρόνος που κερδίζεται καλύπτεται από το υψηλό κόστος των μαχαιριών.

Η σύνδεση με σφήνα εφαρμόζεται κυρίως στα κόντρα-πλακέ, αλλά μπορεί να εφαρμοσθεί και στο συμπαγές ξύλο σε μικρότερα κομμάτια, όπως κουτιά, κιβώτια κ.λπ. Η διεύθυνση των νερών της σφήνας πρέπει να ακολουθεί τη διεύθυνση των νερών των κομματιών που συνδέονται. Η σφήνα τοποθετείται σε απόσταση ίση με το 1/5 μέχρι το 1/6 της διαδρομής από την εσωτερική γωνία μέχρι την εξωτερική, όπως δείχνει το σχήμα, ώστε να μην εξασθενείται η γωνιά. Επειδή η γωνία είναι 45°, όλα τα κομμάτια πρέπει να κολλιούνται ταυτόχρονα, πράγμα που αποτελεί μειονέκτημα σε μία κατασκευή που αποτελείται από πολλά μέρη καθώς και η χρήση πολλών σφιγκτήρων ή ενός ταινιοσφιγκτήρα για να εξασφαλισθεί σφιχτή εφαρμογή.

Μία λιγότερο γνωστή σύνδεση είναι η σύνδεση με σφήνα παράλληλη προς τις επιφάνειες των επί μέρους τεμαχίων. Έχει ορισμένα πλεονεκτήματα, αλλά χρησιμοποιείται μόνο για τα κόντρα πλακέ. Η σφήνα δεν είναι τόσο ισχυρή όσο στη διαγώνια περίπτωση. Το άνοιγμα της σφήνας μετατίθεται λιγότερο από ένα χιλιοστό και χρειάζονται σφιγκτήρες παράλληλοι μόνο προς τη σφήνα, ενώ η μετατόπιση (σκαλοπάτι) συνδέει σφιχτά τα κομμάτια. Η εύκολη σύσφιγξη αποτελεί πλεονέκτημα.

Η σύνδεση με αρσενικό θηλυκό τετράγωνου ή στρογγυλοποιημένου σχήματος και γκινισιά εφαρμόζεται τόσο στο κόντρα πλακέ όσο και στο συμπαγές ξύλο. Στο κόντρα πλακέ η κατεύθυνση των νερών του συνδετήρα πρέπει να είναι διαγώνια (45°) προς τα έξω (όπως δείχνει το σχήμα). Στην περίπτωση του συμπαγούς όμως, η κατεύθυνση των νερών πρέπει να ακολουθεί την κατεύθυνση των νερών του ξύλου (επίσης όπως δείχνει το σχήμα), ώστε εκτός από ωραία αισθητική, να έχουμε και ομοιόμορφη διαστολή και συστολή του ξύλου. Οι διακεκομμένες γραμμές του συνδετήρα σημαίνουν ότι ο συνδετήρας πρέπει πρώτα να κολληθεί σε τετράγωνο σχήμα ώστε να επιτευχθεί καλή σύσφιξη και αφού συγκολληθεί να «φαγωθεί».

Η σύνδεση με καβίλιες εφαρμόζεται επίσης και στο συμπαγές ξύλο και στο κόντρα-πλακέ. Χρησιμοποιείται σε ντουλάπια, συρτάρια, κρεμάστρες και γενικά σε απλές κατασκευές. Κατασκευάζεται εύκολα και εφαρμόζει απόλυτα. Μία καβίλια στο μέσο της σύνδεσης είναι χρήσιμη για το θηλύκωμα στις αντίστοιχες τρύπες.

Η σύνδεση με καβίλιες υπό κλίση δε χρησιμοποιείται ευρέως, αλλά πλεονεκτεί λόγω μεγαλύτερης αντοχής που προσφέρει η κεκλιμένη θέση των καβιλιών.

 [ Invalid Attachment ]

Συνεχίζεται.

[Κοῦρος]

Μέρα που είναι σήμερα εύχομαι και από εδώ Χρόνια Πολλά και Καλά. Καλές Γιορτές με μυαλό, υγεία και ευτυχία για όλους.

Σήμερα λοιπόν λόγω επίσημης αργίας (και για να μη με κυνηγήσουν γυναίκα και παιδιά αν ξανακατέβω στο εργαστήριο  ) είπα να κάνω και καμιά δημοσίευση στο πολύπαθο αυτό θέμα που λόγω πολλών επαγγελματικών υποχρεώσεων αμέλησα συστηματικά αν και είναι προς το τέλος του.

Συνεχίζουμε λοιπόν με κάποιες απ’ τις συνδέσεις που γίνονται με λοξό κόψιμο, κολλώντας μαζί τις γωνίες και μετά ανοίγοντας σχισμές όπου θα τοποθετηθούν σφήνες. Αυτές οι ενώσεις έχουν μεγάλη αντοχή και μπορούν να γίνουν πάρα πολύ εύκολα με ένα λεπτό πριόνι όταν είναι εξωτερικές ενώ όταν είναι εσωτερικές απαιτείται η χρήση φρέζας
Μία παρόμοια συναρμολόγηση γίνεται με τον ίδιο τρόπο, αλλά με τη χρησιμοποίηση εργαλείου προσαρμοσμένου σε τραπέζι. Αν θέλει κανείς μπορεί να χρησιμοποιήσει σφήνες που δημιουργούν χρωματική αντίθεση σε σχέση με το ξύλο, οπότε η συναρμολόγηση παίρνει και διακοσμητικό χαρακτήρα.

Η σύνδεση με γλωσσίδι δεν είναι από τις πιο ισχυρές συνδέσεις, αλλά είναι αρκετά καλή για το πίσω μέρος ενός συρταριού. Η αντοχή του χρησιμοποιούμενου ξύλου καθορίζει τις αναλογίες και η εγκοπή δεν πρέπει να γίνει βαθύτερη από το 1/4 μέχρι το 1/5 του πάχους της πλάκας. Το ίδιο ισχύει και για το πάχος της γλώσσας. Η σύνδεση με γλωσσίδι κατά το ήμισυ τυφλή και με εγκοπή μοιάζει με τη σύνδεση τύπου κλειδαριάς. Είναι ιδιαίτερα καλή για μπροστινά συρταριών και μπορεί επίσης να δημιουργηθεί και με φρέζα ή δισκοπρίονο.
Οι διαμπερείς χειροποίητες συνδέσεις (περίπου όπως οι δακτυλιωτές) εμφανείς ή μισότυφλες είναι ελκυστικές συναρμολογήσεις. Η τελείως κρυφή σύνδεση δεν χρησιμοποιείται εκεί που η αντοχή παίζει σπουδαίο ρόλο όπως σ’ ένα ερμάριο που θα σταθεί ελεύθερο χωρίς να στηρίζεται από πίσω.

Για μη γωνιακές συνδέσεις μια απλή σύνδεση τύπου μορσότρυπας-γκινισιάς μπορεί να χρησιμοποιηθεί για κάθε τύπο ξύλου εκτός από συνθετικές ξυλόπλακες (π.χ. νοβοπάν). Στα άκρα των πλακών το μόρσο τοποθετείται εσωτερικότερα έτσι που ο εξωτερικός ώμος να μην είναι τόσο λεπτός.
Οι ινοσανίδες και οι μοριοσανίδες κατασκευάζονται από υπολείμματα και δεν έχουν αντοχή κατά μήκος (βασικώς). Δοθέντος ότι το μόρσο κινδυνεύει να σπάσει θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί μία σφήνα που θα εισχωρήσει στην πλευρά της συνδέσεως σε βάθος ίσο με το 1/3 του πάχους της όρθιας πλευράς, και διπλάσιο, συνολικώς, μέσα στο κάθετο κομμάτι. Δεν χρησιμοποιούμε ποτέ τη σύνδεση που δείχνει το τελευταίο σχήμα της παρακάτω εικόνας. Ουσιαστικά δεν υπάρχει αρμός ικανός να συγκρατήσει τα τεμάχια και να βοηθήσει την αντοχή από την πίεση που δέχεται η όρθια πλευρά εκτός και αν χρησιμοποιηθούν εξωτερικές συνδετήριες βίδες.

Ένα άλλο είδος ισχυρών συνδέσεων είναι μια σειρά από τετράγωνα μόρσα και τρύπες. Για περισσότερη αντοχή οι εξοχές πρέπει να εισέρχονται σε όλο το βάθος πλευρών, και στη συναρμολόγηση να σφηνώνονται από την έξω πλευρά.
Η καλύτερη τμηματική σύνδεση για τις κάθετες περιπτώσεις είναι αυτή του μονού ή διπλού ώμου. Το μέρος του διπλού ώμου (χελιδονοουρά) που φαίνεται γίνεται με κόψιμο μηχανής ή κι ένα πριόνι συνδέσεων.

Ως κατακλείδα μπορούμε να πούμε ότι οι συνδέσεις που κατασκευάζονται σωστά, είναι ισχυρές και προσφέρουν αντοχή. Έχουν διακοσμητική αξία και δίνουν το αίσθημα της σιγουριάς στη συναρμολόγηση αρκεί να έχουμε τα κατάλληλα ειδικά εργαλεία που πρέπει να είναι καλά και σωστά ακονισμένα. Παρακάτω δίνονται και κάποιοι τύποι συνδέσεων που μοιάζουν μ’ αυτές που περιγράψαμε παραπάνω αν και έχουν μικρές παραλλαγές.

 [ Invalid Attachment ]

Στις επόμενες δημοσιεύσεις θα παρουσιαστούν συνδέσεις ξύλων με διάφορα βοηθητικά υλικά όπως καρφιά, βίδες, στριφώνια, μεταλλικές προσαρμογές, καρφοελάσματα, μπουλόνια, μεταλλικά παρεμβλήματα, ειδικά καρφιά για το σύνθετο ξύλο κλπ.

[Αρκάς]

www.kounouvelis.gr/images/stories/eidixylou/wood.pdf

Δεν ξέρω εάν το έχετε δει.
Κατεβάστε και αποθηκεύστε το pdf (Adobe Reader) αρχείο.

[Κοῦρος]

Φίλε Ἀρκά,
αὐτό καθῶς καὶ ἀρκετές ἄλλες μελέτες καὶ τοῦ συγκεκριμμένου ΤΕΙ σὺν κάποια ἄλλα βιβλία ἀποτέλεσαν τὸ ὑλικὀ γιὰ τὸ παρὸν ἄρθρο. Σὲ λίγο ποὺ θὰ τελειώσει (στὴν ἀρχή εἶπα ὅτι θὰ ἀκολουθήσουν ἀναφορὲς σὲ ἀρκετἀ ξύλα ἀλλά μᾶλλον θὰ τὸ σπάσω) θὰ ἀναφέρω ὅλη τὴ βιβλιογραφία ποὺ χρησιμοποίησα.