Η Πύλη των Ελλήνων Οργανοποιών

Υλικά οργανοποίας => Ξυλεία => Μήνυμα ξεκίνησε από: Κοῦρος στις Δεκέμβριος 24, 2011, 08:16:22 μμ

Τίτλος: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Δεκέμβριος 24, 2011, 08:16:22 μμ
ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΞΥΛΟ

Φίλοι μου καλησπέρα.

Όπως είπα στο θέμα με τα video που ξεκίνησε ο Δημήτρης (Ανδρέου), ζήλεψα. Ζήλεψα το Γιώργο (Sforzando) για την πολύ καλή παρουσίαση που έκανε για τις κόλλες και τα βερνίκια και το Δημήτρη για αυτή τη σειρά με τα πολύ ενημερωτικά video που ξεκίνησε με θέμα την κατασκευή των μερών των οργάνων.

Να είστε καλά φίλοι μου!!!!

Εγώ αυτό που πιστεύω ότι ξέρω αρκετά καλώς είναι το ξύλο γενικότερα. Μια σειρά με γενικές ή ειδικότερες πληροφορίες για το ξύλο είναι κάτι που ανέβαλα εδώ και μερικούς μήνες αλλά η «ζήλεια» με ώθησε να το ξεκινήσω.

Θέτω μια βασική προϋπόθεση σ’ αυτή την προσπάθειά μου : την κατανόησή σας καθώς η έλλειψη χρόνου λόγω οικογενειακών, επαγγελματικών και άλλων υποχρεώσεων, μπορεί να με καταστήσει ελαφρώς ανακόλουθο όσον αφορά την περιοδικότητα των δημοσιεύσεων. Θα προσπαθήσω η μία από την άλλη να μην απέχουν περισσότερο από μια εβδομάδα. Φυσικά η παρέμβασή σας με ερωτήσεις, σχόλια, απορίες αλλά και συμπληρωματικές πληροφορίες είναι κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτη: είναι απαραίτητη.

Θα αντλήσω πληροφορίες από δύο περιεκτικότατα ελληνικά βιβλία και ενός ξενόγλωσσου που κατέχω και με τη βοήθεια και του διαδικτύου, ειδικώς στην παράθεση εικόνων, θα επιχειρήσω να παρουσιάσω σε συνέχειες την «ιστορία» του ξύλου ξεκινώντας από το δάσος, την ανατομία των δέντρων, τα μακροσκοπικά και μικροσκοπικά χαρακτηριστικά του ξύλου καθώς και τις ιδιότητές του, πως επηρεάζεται από την υγρασία, τους εχθρούς και την προστασία του, κάποιες σύγχρονες τεχνολογίες στην κατεργασία του καθώς και τις επιπτώσεις στην υγεία μας κατά τη διάρκειά της, τη χρήση, τις εφαρμογές και το εμπόριό του και στο τέλος θα υπάρξει παρουσίαση για καμιά πενηνταριά είδη ξύλων ορισμένα από τα οποία είναι από τα πιο ενδιαφέροντα για την τόσο μερακλίδικη ενασχόλησή μας.

Στην αρχή κάποια στοιχεία μπορεί να θεωρηθούν μη απαραίτητα, ειδικώς για την ενασχόλησή μας, αλλά νομίζω ότι είναι βασικά για να κατανοηθεί η αξία του ξύλου ως ένα από τα σημαντικότερα κατασκευαστικά υλικά του πλανήτη μας.

Το ξύλο λοιπόν είναι ένα από τα πολυτιμότερα υλικά στην ιστορία του ανθρώπου. Χρησιμοποιήθηκε (και χρησιμοποιείται) κατ’ αρχάς ως καύσιμη ύλη, ως υλικό κατασκευής όπλων, χώρων διαμονής, επίπλων, χρηστικών και διακοσμητικών αντικειμένων, μουσικών οργάνων καθώς και σε πλήθος άλλες εφαρμογές.

Η χρήση άλλων υποκατάστατων όπως το πλαστικό ή το μέταλλο αντί να μειώσει την αξία του αντιθέτως την αύξησε επειδή είναι ένα φυσικό, πολύ όμορφο, πολύ «ζεστό» και πολύ οικείο υλικό.

Επειδή όμως είναι ένα υλικό «ζωντανό» το οποίο απαιτείται πολλές φορές εκατονταετίες για να «κατασκευαστεί» από τη φύση και δεν παρέχεται απλόχερα, πρέπει να το χρησιμοποιούμε με την απαραίτητη φειδώ.
Η κατανόηση ότι η εκ των προτέρων γνώση για το αν είναι το καταλληλότερο υλικό για την κατασκευή μας, αποτελεί και την καλύτερη προστασία του.

Αυτά για την ώρα. Επανέρχομαι ξεκινώντας από τι άλλο; Από την πηγή του ξύλου, το δάσος.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Δεκέμβριος 25, 2011, 10:59:00 πμ
ΤΟ ΔΑΣΟΣ : Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΗΓΗ ΞΥΛΟΥ

Ο ορισμός του δάσους είναι ένα σύνολο δέντρων που φύονται σε μεγάλο χώρο, βρίσκονται σε συνάφεια με άλλα φυτά και η απόσταση μεταξύ τους επηρεάζει την εξωτερική μορφή του καθενός. Η απόσταση μεταξύ τους είναι πολύ βασικό στοιχείο της ποιότητας της παρεχόμενης ξυλείας καθώς όσο πυκνότερο είναι ένα δάσος, τόσο περισσότερο και γρηγορότερα πέφτουν τα χαμηλότερα κλαδιά με αποτέλεσμα την παραγωγή άροζου και άρα ποιοτικότερου ξύλου.

Τα βασικότερα δασικά ή δασοπονικά είδη είναι η οξυά, το έλατο, η βελανιδιά (δρυς), το σφεντάμι, το φλαμούρι, το πεύκο, το μαόνι, οι παλλίσανδροι, το ιρόκο, το νιαγκόν, το τικ κλπ. Ξύλο όμως παράγεται και από μη δασικά είδη όπως η ελιά, η καρυδιά, η μουριά κλπ. Το ξύλο απ’ αυτά τα δέντρα είναι για πολύ ειδικότερες χρήσεις και δεν προσφέρεται σε μεγάλες ποσότητες. Επίσης δέντρα όπως η αγριαχλαδιά, η αγριομηλιά, η αγριοκερασιά αν και ζουν μεμονωμένα μέσα στο δάσος, δεν είναι δασικά είδη και επίσης δε δίνουν μεγάλες ποσότητες ξύλου.

Η κοπή των δέντρων ονομάζεται υλοτομία (ή υλοτόμηση) και έχει πολλές και μεγάλες διαφορές από άλλες αγροτικές εργασίες συγκομιδής. Επίσης, ως γνωστό, η συγκομιδή ξυλείας δεν γίνεται παρά μόνο με την παρέλευση πολλών δεκαετιών από τη φύτευση ώστε οι κορμοί να αποκτήσουν κατάλληλο πάχος. Χαρακτηριστικό είναι ότι σε ένα δάσος εργάζονται διαδοχικές γενεές δασολόγων. Επίσης ένα άλλο που διαχωρίζει το δάσος από όλες τις άλλες αγροτικές εκμεταλλεύσεις είναι ότι κάθε χρόνο υπάρχει ετήσια προσαύξηση του όγκου παραγωγής ενώ σε όλες τις άλλες αγροτικές εκμεταλλεύσεις η ετήσια παραγωγή, λαμβανόμενη αποχωρίζεται.

Η υλοτόμηση καθορίζεται από σχέδιο που εκπονείται από το τοπικό δασαρχείο. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι η χωρίς σχέδιο εκμετάλλευση των δασών, όπως επίσης και η μη αναγέννησή τους μετά από πυρκαγιές, οδηγεί στην καταστροφή τους.

Οι κατηγορίες των δασών είναι βασικώς δύο : των κωνοφόρων ή βελονόφυλλων δασών και των πλατύφυλλων.

Τα κωνοφόρα δάση αποτελούνται από δέντρα με φύλλα μορφής βελόνης (έλατο, πεύκο) ή λεπιού (κυπαρίσσι, κέδρος). Γεωγραφικώς φύονται στο βόρειο ημισφαίριο (βορείως του τροπικού του καρκίνου) και παράγουν τη λεγόμενη μαλακή ξυλεία που ανατομικώς είναι πιο ομοιόμορφή αφού αποτελείται μόνο από ίνες. Χρησιμοποιείται κυρίως στον οικοδομικό κατασκευαστικό τομέα.

Τα πλατύφυλλα δάση αποτελούνται από δέντρα με μεγάλα και πλατιά φύλλα φύονται συνήθως στο νότιο τμήμα του πλανήτη και παράγουν την λεγόμενη σκληρή ξυλεία που είναι πιο πολύπλοκη από αυτή των κωνοφόρων, αφού αποτελείται από περισσότερα δομικά στοιχεία όπως ίνες, αγγεία κλπ. (θα αναλυθούν σε άλλη ενότητα). Η ξυλεία τους είναι κατάλληλη και για πιο εξειδικευμένες χρήσεις εκτός του κατασκευαστικού τομέα.

Στην Ελλάδα φύεται ένας μεγάλος αριθμός δέντρων που δεν είναι όμως και αποκλειστικότητά της. Επίσης πρέπει να τονιστεί ότι ανάμεσα στη Β. Αμερική, στην Ευρώπη και στην Ασία τα περισσότερα δασικά δέντρα ανήκουν στο ίδιο γένος (π.χ. οξυές, πεύκα, έλατα κλπ) αλλά σε διαφορετικά είδη. Κανένα είδος της Β. Αμερικής δεν είναι ίδιο με της Ευρώπης.

Στην επόμενη δημοσίευση θα αναλυθούν οι μορφές των δασών και οι παράγοντες που επηρεάζουν αρχικώς την ποιότητα του παραγόμενου ξύλου.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: immortalx στις Δεκέμβριος 25, 2011, 11:50:34 πμ
Αυτου του ειδους οι συγκεντρωμενες πληροφοριες ειναι πραγματικα χρυσος! Τριανταφυλλε, ενα τεραστιο μπραβο και περιμενουμε με αγωνια το επομενο μερος  :)
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: sotosmaniac13 στις Δεκέμβριος 25, 2011, 02:45:32 μμ
Φιλε Τριανταφυλλε, ξεκινωντας ετσι το post σου μας προδιαθετεις για ενα τρομερο αρθρο.. Για αλλη μια φορα ειναι φανερο ποσο αξιολογο, ή μαλλον ποσο αξιολογα ατομα εχουν μαζευτει σαυτο το blog.. Και τετοια "ζηλεια" ειναι παντα καλοδεχουμενη...  ;D Σευχαριστουμε εκ των προτερων για τον κοπο σου να μοιραστεις ετσι αναλυτικα τις γνωσεις σου... Παντα τετοια... Να σαι καλα...
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Δεκέμβριος 25, 2011, 07:05:03 μμ
Ευχαριστώ φίλοι μου!!!
Η αποδοχή του θέματος μου δίνει δύναμη για εύρεση πρόσθετων στοιχείων ώστε να εμπλουτίσω το θέμα όσο το δυνατόν περισσότερο. Ελπίζω να μη γίνεται κουραστικό.

Μια τέτοια εμβόλιμη παράθεση είναι από τον ιστότοπο της WWF Ελλάς που δίνει τις κατηγορίες των ελληνικών δασών και παρατίθεται αυτούσιο το κείμενο :

Οι δασικές διαπλάσεις που συναντάμε στην Ελλάδα είναι οι εξής:

Αείφυλλες-σκληρόφυλλες διαπλάσεις (Μακί), ένα μικτό σύστημα από υψηλούς αείφυλλους - σκληρόφυλλους θάμνους με χαρακτηριστικότερα είδη τα εξής: πουρνάρι, αριά, κουμαριά, μυρτιά, άρκευθος κ.α. Η βλάστηση της μακκίας είναι πολύ σημαντική, καθώς προστατεύει τα εδάφη από τη διάβρωση και προσφέρει τροφή στα ζώα.
Αείφυλλα δάση χαμηλών υψομέτρων, τα οποία εξαπλώνονται σε σχετικά χαμηλά υψόμετρα, μέχρι 1000μ. και διακρίνονται σε δύο υποκατηγορίες: τα θερμόφιλα κωνοφόρα (π.χ. χαλέπιος πεύκη, τραχεία πεύκη, κουκουναριά κ.α.) και τις αείφυλλες βελανιδιές (π.χ. πουρνάρι, αριά) τις οποίες συναντάμε είτε σε δενδρώδη είτε σε θαμνώδη μορφή.
Μικτά φυλλοβόλα δάση, στα οποία κυριαρχούν οι φυλλοβόλες βελανιδιές (π.χ. χνοώδης δρυς), τα σφενδάμια, οι φλαμουριές, η καστανιά, η καρυδιά κ.α.
Ορεινά κωνοφόρα με χαρακτηριστικά είδη τα έλατα. Στην Ελλάδα φύεται σαν ενδημικό είδος το κεφαλλονίτικο έλατο, το οποίο διασταυρούμενο με το ευρωπαϊκό λευκό έλατο δίνει το φυσικό υβρίδιο Abiesborisiiregis. Στη διάπλαση αυτή συναντάμε επίσης τη μαύρη πεύκη.
Δάση οξιάς και τα δάση ψυχρόβιων κωνοφόρων, στα οποία επικρατούν η οξιά, η δασική πεύκη, η ερυθρελάτη, η σημύδα, κ.α.
Παρόχθια δάση, η παρουσία των οποίων οφείλεται αποκλειστικά στην ύπαρξη νερού και αποτελούνται από φυλλοβόλα δένδρα και θάμνους, όπως είναι οι λεύκες, ιτιές, πλατάνια, φλαμουριές, κ.α.
Φρύγανα – χαμηλοί θάμνοι (ως επί το πλείστον αρωματικοί), οι οποίοι αντέχουν στις υψηλές θερμοκρασίες και την ξηρασία. Τα φρύγανα αποτελούν χαρακτηριστική βλάστηση των μεσογειακών οικοσυστημάτων και είναι συνήθως αποτέλεσμα υποβάθμισης προϋπάρχουσας βλάστησης, μακκίας και δάσους. Αναπτύσσεται κυρίως σε φτωχά και βραχώδη εδάφη ή σε εκτάσεις που έχουν επανειλημμένως καεί. Εάν προστατευτούν από ανθρωπογενείς απειλές (π.χ., υπερβόσκηση, πυρκαγιές) η προϋπάρχουσα βλάστηση και το έδαφος μπορούν να αναβαθμιστούν. Τα πιο γνωστά φρύγανα είναι: το θυμάρι, η λαδανιά, το ρείκι, το σπαράγγι, ο ασφόδελος, κ.α.

Συνεχίζεται σύμφωνα με το πρόγραμμα.



Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Δεκέμβριος 26, 2011, 08:51:00 πμ
Σε συνέχεια της προηγούμενης δημοσίευσης που αφορούσε τα είδη των δασών που απαντώνται στην Ελλάδα, συνεχίζω με την γενικότερη ταξινόμηση των δασών.

ΜΟΡΦΕΣ ΔΑΣΩΝ

Τα δάση γενικώς από δασοκομικής σκοπιάς χαρακτηρίζονται ως ακολούθως :
Αμιγή : Αυτά που αποτελούνται αμιγώς από ένα είδος δέντρων π.χ. πεύκου, οξυάς κλπ.
Μικτά : Αυτά που αποτελούνται από περισσότερα του ενός είδη π.χ. πεύκου και ελάτης κλπ.
Πρεμνοφυή : Αυτά που αναγεννώνται από τα παραβλαστήματα από τη ρίζα ή το κούτσουρο (πρέμνο) ύστερα από υλοτόμηση ή πυρκαγιά. Πρεμνοφυή δάση κωνοφόρων εκτός ελαχίστων περιπτώσεων δεν υπάρχουν σε αντίθεση με όλα τα πλατύφυλλα. Γενικώς τα πρεμνοφυή δάση δίνουν ξύλο μικρών διαστάσεων.
Σπερμοφυή : Αυτά που αναγεννώνται από το φύτρωμα σπόρων που πέφτουν ώριμοι στο έδαφος.
Ομήλικα : Τα σπερμοφυή δάση που η διαφορά ηλικίας των δέντρων είναι το πολύ 10 χρόνια. Αυτά τα δάση δίνουν ξυλεία μεγάλων διαστάσεων μετά από 100 χρόνια περίπου.
Κηπευτά : Σε αντίθεση με τα ομήλικα στα σπερμοφυή κηπευτά συνυπάρχουν όλες οι ηλικίες και είναι τα δάση όπου γίνεται εκτεταμένη αλλά σωστή εκμετάλλευση με αναπλήρωση των υλοτομημένων δέντρων. Αυτή η μορφή δασών δεν κάνει για όλα τα είδη των δέντρων καθώς δεν αντέχουν όλα τα νεόφυτα δέντρα στην παρατεταμένη σκιά των μεγαλύτερων διπλανών τους.
Τεχνητά : Αυτά τα δάση που δημιουργήθηκαν από τον άνθρωπο είτε με σπορά (τεχνητή αναγέννηση) είτε με φύτευση (αναδάσωση).

ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΕΠΗΡΕΑΣΜΟΥ ΤΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΞΥΛΟΥ

Το κλίμα : Κλασικό παράδειγμα επηρεασμού της ποιότητας του ξύλου από το κλίμα είναι η λεγόμενη «Σουηδική» ξυλεία όπου το μικρής διάρκειας καλοκαίρι δίνει μικρή βλαστητική ικανότητα στα δέντρα, που παράγουν ξύλο με στενούς αυξητικούς δακτυλίους σε αντίθεση με τα π.χ. δικά μας δάση όπου το ξύλο έχει φαρδείς αυξητικούς δακτυλίους. Έτσι το σουηδικό είναι συμπαγές, στερεό και ευκολοδούλευτο ενώ το εγχώριο ελαφρό, μαλακό και νευρώδες.
Το έδαφος : Εδώ αξίζει να αναφέρουμε ότι τα δέντρα που μεγαλώνουν στο ίδιο κλίμα, στο ίδιο υψόμετρο αλλά σε πιο φτωχό έδαφος δίνουν πιο σκληρό και με περισσότερο πυρήνα ξύλο.
Η μορφή του δάσους :Τα αραιά δάση δίνουν ξύλο με πιο φαρδείς δακτυλίους ενώ τα ομήλικα καλύτερο (πιο ομοιογενές) από τα κηπευτά.
Η ποικιλία των δέντρων : Ως γνωστό υπάρχουν ποικιλίες από το ίδιο είδος που υπερέχουν σε διαφορετικά χαρακτηριστικά.
Η ηλικία : Σε μικρή ηλικία το ξύλο είναι πιο μαλακό καθώς οι ίνες είναι πιο μικρές απ’ ότι σε μεγαλύτερη ηλικία.
Το τμήμα του δέντρου : Το κάτω μέρος του κορμού είναι διαφορετικής ποιότητας από το ψηλότερο. Οι διαφορές έχουν σχέση με την πυκνότητα, το μήκος των ινών, την ύπαρξη μεγαλύτερης ποσότητας ρετσινιού ή ελαίου κλπ.

Η εμπορική αξία της ξυλείας εξαρτάται από τις διαστάσεις της, την ποιότητά της, την ποσότητά της αλλά και τη διαθεσιμότητά της. Το σημαντικότερο είναι οι διαστάσεις των κορμών καθώς αυτό επηρεάζει σημαντικά τη χρήση. Ένας άλλος πολύ σημαντικός παράγοντας είναι η δυνατότητα ή μη εύκολης προσπέλασης μέσα στο δάσος για τη μεταφορά της ξυλείας. Τέτοιο πολύ σοβαρό πρόβλημα έχουν τα δικά μας δάση και είναι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες υποβάθμισης της ελληνικής ξυλείας καθώς η παραμονή της για συγκέντρωση επαρκούς ποσότητας προς πώληση την καθιστά ευάλωτη σε ασθένειες.

Στην επόμενη δημοσίευση θα δοθούν πληροφορίες για την υλοτόμηση και τη συγκομιδή της ξυλείας καθώς και για τις πρωταρχικές διαδικασίες και μεθόδους καθαρισμού, αποφλοίωσης, κορμοτόμησης κλπ. που γίνονται στο δάσος.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Ανδρέου Δημ. στις Δεκέμβριος 28, 2011, 11:38:37 πμ
Φιλε Τριανταφυλλε συγχαρητηρια για το λεπτομερες σου αρθρο!!
Πιστευω θα μαθουμε πολλα απο αυτο το θεμα που ειναι απαραιτητα για το χομπυ μας!!

 
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Sforzando στις Δεκέμβριος 28, 2011, 06:35:01 μμ
Μπράβο Τριαντάφυλλε ,έχεις εξαιρετική ικανότητα να μεταδίδεις τόσο χρήσιμες πληροφορίες για όλους μας, να είσαι πάντα καλά! :)
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Δεκέμβριος 28, 2011, 10:14:28 μμ
ΥΛΟΤΟΜΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΚΟΜΙΔΗ ΤΗΣ ΞΥΛΕΙΑΣ

Οι υλοτομίες διακρίνονται σε αποψιλωτικές όταν υλοτομούνται όλα τα δέντρα μιας μεγάλης έκτασης και επιλεκτικές όταν γίνεται επιλογή ομάδων ή ατόμων δέντρων.

Για τη χώρα μας, όταν γίνονται υλοτομίες σε εκτάσεις μεγαλύτερες των 1000 στρεμμάτων, είναι υποχρεωτικό να υπάρχει διαχειριστικό σχέδιο υλοτόμησης που θα καθορίζει τον όγκο της υλοτομούμενης ξυλείας δηλαδή το παραγόμενο λήμμα. Η ποιότητα της ξυλείας καθορίζεται πρωταρχικώς από διαδικασίες που αναγκαστικώς γίνονται στο δάσος και δυστυχώς τυχόντα λάθη σ’ αυτές δεν διορθώνονται σε κανένα εργοστάσιο.

Τα δέντρα προς υλοτόμηση επισημαίνονται με μπογιά. Η κοπή τους γίνεται από εξειδικευμένους εργάτες (υλοτόμους) και είναι μια πολύ δύσκολη και επικίνδυνη εργασία, ειδικώς όταν πρόκειται για μεγάλα δέντρα και το έδαφος έχει μεγάλη κλίση. Μια κακή επιλογή της κατεύθυνσης πτώσης του υλοτομημένου δέντρου μπορεί να προκαλέσει ζημιά στο ίδιο ή σε παρακείμενα νεόφυτα.

Ο καταλληλότερος χρόνος για τη συγκομιδή της ξυλείας είναι ο χειμώνας λόγω μειωμένης ροής χυμών στα δέντρα. Επίσης λόγω χαμηλής θερμοκρασίας και υψηλής σχετικής υγρασίας δεν ευνοούνται οι ραγάδες αλλά και η προσβολή των κορμών από έντομα και μύκητες. Απαγορεύεται η υλοτόμηση υπό συνθήκες παγετού καθώς το ξύλο γίνεται εύθραυστο. Επίσης το χειμώνα αποφεύγονται οι λοιμώξεις των πληγών στα παρακείμενα νεόφυτα από την πτώση του υλοτομημένου δέντρου λόγω νάρκης το κάμβιου (αυξητικών κυττάρων).

Ακολουθούν η αποκλάδωση με αλυσοπρίονο, η αποφλοίωση (όχι απαραίτητα), η πελέκηση ή η σχίση και στο τέλος ο κορμοτεμαχισμός που είναι η πιο εξειδικευμένη απ’ όλες τις διαδικασίες καθώς πριν γίνει πρέπει πρώτα να έχει αποφασιστεί η τελική χρήση του τεμαχίου. Για παραγωγή πριστής ξυλείας το μήκος των τεμαχίων πρέπει να είναι από 3 – 6 μέτρα και η διάμετρος μεγαλύτερη από 20 εκ. Πάντα δίνεται και μια υπερδιάσταση από 5-10 εκ. κατά μήκος.

Το κατώτερο τμήμα του κορμού είναι συνήθως απαλλαγμένο από ρόζους (εφόσον έχει γίνει τεχνητή ή φυσική αποκλάδωση) αλλά δεν είναι πάντα απαλλαγμένο από σφάλματα, μπορεί να είναι προσβεβλημένο από μύκητες και ειδικώς όταν προέρχεται από κεκλιμένα εδάφη τότε έχουμε πιστολοειδείς βάσεις κορμών. Το εμφανώς ακανόνιστο ξύλο της βάσης μπορεί εσωτερικώς και αφανώς να επεκτείνεται και ψηλότερα στον κορμό όσο κοντά και ευθυτενή και να κοπούν τα τεμάχια. Επιδίωξη είναι τα όποια σφάλματα του κορμού να βρίσκονται όσο το δυνατόν προς τα άκρα του.

Η αποφλοίωση αν γίνει στο δάσος τότε προστατεύεται το ξύλο από μύκητες και ξυλοφάγα έντομα που κατοικούν στο φλοιό αλλά μπορεί να έχουμε σοβαρά σκασίματα αλλά και τραυματισμούς κατά τη μεταφορά του (λόγω συρσίματος). Πρέπει να σταθμιστούν παράγοντες όπως θερμοκρασία, υγρασία, ευκολία στη μεταφορά κλπ. Η αποφλοίωση γίνεται συνήθως με πελέκισμα αλλά και με χημικά μέσα οπότε μπορεί να προκληθεί και αλλοίωση του χρώματος του ξύλου. Για να αποφευχθεί το σκάσιμο στα σόκορα των κορμών, επαλείφονται με παραφίνη ή άλλα ειδικά σκευάσματα. Επίσης καρφώνονται και συνδετήρες σχήματος «S» (όπως στην εικόνα) όταν εμφανίζεται αρχή ρωγμής.

Συνεχίζεται με στοιχεία υπολογισμού της υλοτομημένης ποσότητας και λίγα στοιχεία για τη δυναμικότητα και τα προβλήματα των ελληνικών δασών.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Μακρής Δημήτρης στις Δεκέμβριος 28, 2011, 11:24:59 μμ
Πολύ χρήσιμες πληροφορίες!! Σε ευχαριστούμε πολύ κ. Τριαντάφυλλε!!
Τελικά ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος αποθήκευσης του ξύλου? Να βγάζουμε το φλοιό και μετά να το αποθηκεύουμε ή να το αφήνουμε με τον φλοιό? Υπάρχει κάποιος τρόπος να απαλλαγούμε από σαράκια, μήκυτες κλπ κατά την διάρκεια φυσικής ξήρασης?? Αυτά δεν τα έχω διασαφηνίσει ακριβώς στο μυαλό μου!!
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Δεκέμβριος 29, 2011, 08:56:55 μμ
Δημήτρη,
όταν μιλάμε για φυσική ξήρανση και μάλιστα για τα ξύλα που χρησιμοποιούμε εμείς και για παλαίωση, τότε καλύτερα να μην τα αποφλοιώσουμε.
Όπως αναφέρω για τη μεταφορά των κορμών στα ποτάμια, μπορούμε και εμείς μετά το κόψιμο να τα αφήσουμε για μερικές μέρες μέσα σε νερό (βεβαίως είναι δύσκολο να βρούμε μεγάλη λεκάνη αν είναι μακρύς ο κορμός). Τα ξυλοφάγα έντομα θα απομακρυνθούν και οι κάμπιες (αν υπάρχουν) θα ψοφήσουν.
Μετά η αποθήκευση σε δροσερό και ξηρό υπόγειο ή σε στέγαστρο ώστε να μην τα βλέπει αμέσως ο ήλιος και επάνω σε τάκους ώστε να αερίζονται καλώς είναι το καλύτερο. Για να τα προφυλλάξουμε από μύκητες μπορούμε να τα ψεκάσουμε με αρκετά πυκνό διάλυμα βορδιγάλειου πολτού (γαλαζόπετρας εξουδετερωμένης με ασβέστη) ή και σκέτης γαλαζόπετρας. Ο φλοιός θα διαχωριστεί πολύ εύκολα όταν το ξύλο χάσει αρκετή υγρασία και συρρικνωθεί.
Η συχνή παρακολούθησή τους είναι απαραίτητη.

Εδώ θα πρέπει να επισημανθεί ότι ο φλοιός αποχωρίζεται πολύ πιο εύκολα όταν ο κορμός κοπεί άνοιξη διότι το κάμβιο "ξυπνάει" και παράγει πολλά αυξητικά νέα κύτταρα που λειτουργούν ως διαχωριστικό μεταξύ φλοιού και ξύλου.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Ανδρέου Δημ. στις Δεκέμβριος 29, 2011, 09:04:18 μμ

Στο υπεροχο αρθρο του για την κατασκευη ποντιακης λυρας ο Κος Βασιλειαδης σημειωνει τα εξης:

Τα ξύλα αυτά πριν τα χρησιμοποιήσουμε πρέπει να τα στεγνώσουμε πολύ καλά, γι’ αυτό αφού έναν κορμό τον τεμαχίσουμε σε τέσσερα κομμάτια κατά μήκος, τα τοποθετούμε  σε ένα υπόστεγο ώστε να μην τα βλέπει ο ήλιος αλλά και να αερίζονται πολύ καλά.
Το στέγνωμα θα διαρκέσει τουλάχιστον δύο ή τρία χρόνια.
Το τεμάχισμα ενός κορμού δεν το κάνουμε με πριόνισμα αλλά με σχίσιμο. Τοποθετούμε το κομμάτι του κορμού όρθιο και με σφήνες το σχίζουμε σε σχήμα σταυρού. Έτσι το σχίσιμο γίνεται κατά μήκος των ινών (νερών )του ξύλου. Τα κομμάτια που προκύπτουν έχουν τα νερά τους σε ευθεία γραμμή, πράγμα το οποίο είναι πολύ σημαντικό στην κατασκευή μουσικών οργάνων.

Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: spirosgiapros στις Δεκέμβριος 29, 2011, 09:19:11 μμ
επιτρέψτε μου να προσθέσω μια πηγή πληροφοριών για τα ξύλα
http://www.mikeouds.com/messageboard/viewthread.php?tid=7913 (http://www.mikeouds.com/messageboard/viewthread.php?tid=7913)
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Δεκέμβριος 29, 2011, 09:22:01 μμ
Δημήτρη,
σωστό αυτό που λέει ο κύριος Βασίλης αλλά όταν πρόκειται για χοντρούς κορμούς (δηλαδή πάνω από 35-40 εκ. διάμετρο).

Για κορμούς διαμέτρου 20-25 εκ. νομίζω είναι καλύτερο να μη σχίζονται ή να σχίζονται το πολύ στη μέση καθώς με το σχίσιμο μειώνεται η πιθανότητα χρήσης τους κατά φάρδος.

Για την αποφλοίωση θα επιμείνω ότι δεν είναι απαραίτητη γιατί μπορεί να προκληθούν μεγάλες ραγάδες στο σομφόξυλο.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Μακρής Δημήτρης στις Δεκέμβριος 30, 2011, 02:55:07 πμ
Πωπωπω τι φόρουμ είναι αυτό!!! Η απάντηση έρχεται πριν καν γίνει ερώτηση!!  ;)
Κατατοπιστικότατες πληροφορίες!! Ευχαριστώ πολύ!
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Ιανουάριος 01, 2012, 11:50:59 πμ
Συνεχίζοντας, αναφέρω λίγα πράγματα για τον υπολογισμό της υλοτομημένης ποσότητας ώστε να κατανοηθεί και η στη συνέχεια αναφερόμενη δυναμικότητα των ελληνικών δασών.

Η υλοτομημένη ποσότητα υπολογίζεται παίρνοντας ή το μέσο όρο της διαμέτρου του κορμού στα δύο σόκορα και υπολογίζουμε τον όγκο βάσει και ενός συντελεστή διόρθωσης ή μετρώντας διασταυρωτικές διαμέτρους στο μέσο του κορμού χωρίς κάποιον συντελεστή διόρθωσης. Έτσι υπολογίζεται ο όγκος σε χωρητικά κυβικά μέτρα και όχι σε στερεά. Ένας άλλος τρόπος είναι η ζύγιση αλλά επειδή μιλάμε για χλωρή ξυλεία που μπορεί να ελαφρύνει μέχρι και κατά το 1/3 λόγω ξήρανσης, λαμβάνεται δείγμα και υπολογίζεται το βάρος σε απόλυτα ξηρό βάρος.
Πρακτικές όπως επιτόπου πελέκιση από ειδικευμένους εργάτες ή πριστοπελέκιση για τον καλύτερο υπολογισμό του όγκου της ξυλείας έχουν πλέον καταργηθεί.

Τα δάση στην Ελλάδα καταλαμβάνουν περίπου το 20% της συνολικής επιφάνειάς της. Απ’ αυτά τα 2/3 ανήκουν στο δημόσιο και το 1/3 σε ιδιώτες. Ο όγκος ξυλείας υπολογίζεται σε 125.000.000 κ.μ. ενώ η ετήσια προσαύξηση σε 2.800.000 κ.μ. Τα ελληνικά δάση δίνουν κατά μέσο όρο 0,3 κ.μ./στρέμμα ξυλείας με το 30% περίπου αξιοποιήσιμης, ενώ τα ευρωπαϊκά 2,4 κ.μ./στρέμμα απ’ τα οποία τα περισσότερα αξιοποιούνται (αστρονομική διαφορά).

Οι λόγοι για τη χαμηλή παραγωγικότητα των ελληνικών δασών είναι :
Το ορεινό του εδάφους, η σοβαρή έλλειψη δασικού οδικού δικτύου, η απουσία συστηματικής επιστημονικής καλλιέργειας, τα σοβαρά προβλήματα στην αναγέννηση των ελληνικών δασών και λόγω βοσκής, η δυσκολία εύρεσης εργατών για δασικές εργασίες σε απομακρυσμένες περιοχές, το χαμηλό επίπεδο οργάνωσης των συγκομιστικών εργασιών λόγω μεγάλης διασποράς των δασών, η χαμηλή εξειδίκευση των δασεργατών που είναι συνήθως αγρότες, η έλλειψη σοβαρού αναδασωτικού προγράμματος, η μη αποτελεσματική αποτροπή πυρκαγιών και τέλος η έλλειψη σοβαρών στατιστικών στοιχείων.

Επίσης η πανάρχαια μέθοδος μεταφοράς της ξυλείας με την ροή των ποταμών που χρησιμοποιείται σε βορειοευρωπαϊκές και τροπικές χώρες που πέρα απ’ το φθηνό κόστος βοηθά να ξεπλένονται οι κορμοί, να αποβάλλουν πιο εύκολα τους χυμούς τους χωρίς να σχίζονται και να προστατεύονται από έντομα και ασθένειες δεν μπορεί να γίνει στην Ελλάδα. Όλοι αυτοί οι λόγοι καθιστούν την ελληνική ξυλεία πολύ ακριβότερη από την εισαγόμενη.

Ένας ακόμη λόγος υποβάθμισης της εγχώριας ξυλείας, είναι ότι δυστυχώς η υλοτομία γίνεται από αρχές Μαΐου έως και τέλος Σεπτεμβρίου δηλαδή την πιο ακατάλληλη εποχή.

Εδώ κάποια video ταχυυλοτομίας που αποτελούν όνειρο θερινής νυκτός για τα ελληνικά δάση:
ΤΑΧΥ ΥΛΟΤΟΜΙΑ (http://www.youtube.com/watch?v=e1Qzq-h4Nzk#)
John Deere H414 harvester head (http://www.youtube.com/watch?v=cwwkO7m4bpY#)
john deere 959j.wmv (http://www.youtube.com/watch?v=Dd6qCnAit2A#ws)

Και ένα υλοτόμησης μιας μεγάλης παράκτιας σεκόγιας (προσωπικώς νοιώθω λύπη όταν βλέπω να πέφτουν τέτοιοι γίγαντες εκατονταετιών από ασήμαντα "θνητά ανθρωπάκια")
Falling Old Growth Redwood. Humboldt County CA 2002 (http://www.youtube.com/watch?v=HdgMcbNwZ3o#)

και ενός με το μουσείο KAURI.
The Kauri Museum, Matakohe, Northland, New Zealand - 1 min 3 secs (http://www.youtube.com/watch?v=_Ldf20L0Rjo#ws)

Μπορείτε να βρείτε δεκάδες video υλοτόμησης και μεταφοράς ξυλείας ώστε να κατανοηθεί η δυσκολία και η επικινδυνότητα του όλου θέματος μέχρι να έχουμε στα χέρια μας το τελικό προϊόν.

Το θέμα θα συνεχιστεί με λίγα στοιχεία για τους ελληνικούς φορείς εκμετάλλευσης και την ποιοτική ταξινόμηση των δασικών προϊόντων.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Sforzando στις Ιανουάριος 01, 2012, 08:44:34 μμ
Φίλε θα τα δω τα βίντεο με ησυχία γιατί με ενδιαφέρουν πολύ, συνέχισε Τριαντάφυλλε το θέμα σκίζει!
Με ενδιαφέρει πολύ ο Βραζιλιάνικος Παλίσανδρος,αν πέσει στην αντίληψη σου κανένα ξυλεμπορικό με Brazilian ρίξε ένα μήνυμα!
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: immortalx στις Ιανουάριος 01, 2012, 10:07:27 μμ
Στο video με το κοψιμο της σεκογιας, ο τυπος μπαινει στη σχισμη ανετος και ωραιος...Να με πληρωνανε δεν εμπαινα εκει μεσα  ;D Και οντως, ειναι τραγικο να βλεπεις τετοιο γιγαντα να πεφτει  :-[
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Ιανουάριος 06, 2012, 12:29:32 μμ
ΦΟΡΕΙΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ
Στη χώρα μας τρεις είναι οι φορείς εκμετάλλευσης των δασών ήτοι το κράτος με την ΚΕΔ (Κρατική Εκμετάλλευση Δασών), οι δασικοί συνεταιρισμοί και οι ιδιώτες δασοεκμεταλλευτές.
Η ΚΕΔ πληρώνει κατ’ αποκοπή δασεργάτες για την κοπή, αποφλοίωση και μεταφορά της ξυλείας σε δασοδιαδρόμους, όπου και πωλείται με δημοπρασία.
Οι δασικοί συνεταιρισμοί εκμεταλλεύονται δημόσια ή κοινοτικά δάση πληρώνοντας κάποιο μίσθωμα.
Το ίδιο κάνουν και οι ιδιώτες δασοεκμεταλλευτές αλλά σε κοινοτικής ή μοναστηριακής ιδιοκτησίας δάση.

Το πλεονέκτημα της εκμετάλλευσης από την ΚΕΔ είναι βασικώς η πλήρης εκμετάλλευση όλων των δασικών προϊόντων ασχέτως της απόδοσης κέρδους. Η γραφειοκρατία όμως κάνει μια εργασία μερικών ημερών να διαρκεί πέντε-έξι μήνες και κάποιες φορές συμπεριλαμβανομένης και της δημοπρασίας και ένα χρόνο, υποβαθμίζοντας το τελικό προϊόν.
Στις άλλες δύο περιπτώσεις υπάρχει το μειονέκτημα ότι συγκομίζεται μόνο το προϊόν που αποφέρει κέρδος αλλά όλες οι υπόλοιπες διαδικασίες γίνονται πολύ ταχύτερα και το τελικό προϊόν καταλήγει πολύ γρήγορα στο εργοστάσιο επεξεργασίας.
Ένα μικτό σύστημα θα ήταν το καλύτερο και μερικές φορές επιτυγχάνεται.

ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ ΔΑΣΙΚΩΝ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ
Τα κυριότερα προϊόντα των ελληνικών δασών κατά ποιότητα είναι :
Η στρογγυλή ξυλεία μήκους άνω των 2 μέτρων (βουβά). Η ποιοτικότερη ξυλεία. Είναι ξυλεία πεύκης, ελάτης και ερυθρελάτης καθώς και οξυάς, δρυός και λεύκης. Η ξυλεία των κωνοφόρων αποφλοιώνεται, των πλατύφυλλων όχι. Το ποσοστό φθοράς κατά την μετατροπή της σε πριστή ξυλεία είναι γύρω στο 35%.
Η ξυλεία των κωνοφόρων χρησιμοποιείται κατά 80% στον οικοδομικό τομέα καθώς για την επιπλοποιία είναι πολύ ανώτερη ποιοτικώς η εισαγόμενη που τα ποσοστά αποπιπτόντων ρόζων, κυάνωσης και στρεψοΐνιας είναι σχεδόν ανύπαρκτα. Η ξυλεία των πλατύφυλλων χρησιμοποιείται κατά 80% στην επιπλοποιία και κατά 20% για άλλες χρήσεις και ανταγωνίζεται επάξια σε ποιότητα την εισαγόμενη από Ευρώπη και τροπικές χώρες ξυλεία.
Η σοβαρότερη αιτία υποβάθμισης αυτής της ξυλείας είναι η μη έγκαιρη ξήρανσή της με αποτέλεσμα την ύπαρξη σοβαρών στρεβλώσεων μετά την πρίση της.
Η στρογγυλή ξυλεία μήκους κάτω των 2 μέτρων. Προέρχεται από το κατώτερο τμήμα του κορμού, είναι διαμέτρου μέχρι και 30 εκ. και παρουσιάζει σημαντικότατα ποσοστά στρέβλωσης οπότε χρησιμοποιείται μόνο σε δευτερεύουσες κατασκευές.
Στρογγύλια. Είναι ξυλεία διαμέτρου από 18-30 εκ. και μήκους από 1,2-2 μέτρα. Προέρχεται από το ανώτερο τμήμα του κορμού και εκτός από πολλούς ρόζους δεν παρουσιάζει άλλα αξιόλογα σφάλματα. Κάνουν για πλακάτ, παλέτες και κιβώτια.
Σχίζες κωνοφόρων και πλατύφυλλων. Προέρχεται από τα περισσεύματα κατά την σχίση μεγάλης διαμέτρου κορμών συνήθως άνω των 50 εκ. ώστε να μπορούν αυτοί να μεταφερθούν με ζώα. Οι προερχόμενες από πλατύφυλλα, όταν είναι καλής ποιότητας είναι κατάλληλες για παρκέτα (δρυς), καρέκλες (οξυά) καθώς και παλέτες. Αλλοιώς πάει για καυσόξυλα. Των κωνοφόρων είναι κατάλληλη για μοριοσανίδες (Νοβοπάν, MDF) και χαρτί.
Καυσόξυλα. Ξυλεία μέχρι 1,2 μ. και διαμέτρου κάτω των 15 εκ.
Υπάρχουν και άλλες κατηγορίες ξυλείας (λεπτή στρογγυλή μήκους 3-6 μ., ξυλεία μεταλλείων, στρωτήρων κλπ) που λόγω μικρής οικονομικής εκμετάλλευσης δεν αναλύονται περαιτέρω.
Αξίζει να σημειωθεί ότι από τα προαναφερόμενα είδη δασικών προϊόντων μόνο τα βουβά συγκομίζονται κατά 100%. Από τα υπόλοιπα ένα ποσοστό που αγγίζει το 50% δεν συγκομίζεται, παραμένει και σαπίζει στο δάσος.

Συνεχίζεται με λίγα στοιχεία για τις συνθήκες μεταφοράς, τις δημοπρασίες και τη διαμόρφωση τιμών.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: ΖΑΡΚΑΔΑΣ ΚΩΣΤΑΣ στις Ιανουάριος 06, 2012, 01:33:04 μμ
Τελικα φιλε μου κουρε περα απο την καθημερινη πλακιτσα, ανακαλυπτω οτι εχεις πολλες γνωσεις επι του θεματος.Μπραβο σου αξιζε να γινεις συντονιστης.Αληθεια τι δουλεια κανεις?
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Sforzando στις Ιανουάριος 06, 2012, 06:31:17 μμ
Γεια σου ρε Τριαντάφυλλε μερακλή!
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: ΖΑΡΚΑΔΑΣ ΚΩΣΤΑΣ στις Ιανουάριος 06, 2012, 08:25:16 μμ
παιδια......να μπουκαρουμε μια βραδυα εκει μεσα με κουκουλες.Ολα ξερα καταξερα θα ειναι τα ξυλα.Εγω θα παρω το κουτσουρο που κοιταει η κοπελα
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Ιανουάριος 06, 2012, 09:05:47 μμ
Κώστα,
πιθανώς εννοείς το video με το KAURI MUSEUM.

Βλέπετε ρε γαμώτο τι κάνουν οι άνθρωποι για να βγάζουν λεφτά; Βάζοντας ως εκθέματα τι; Μηχανήματα και εργαλεία ενός ή δυο αιώνων και κάποια έπιπλα και χρηστικά αντικείμενα από το δεύτερο σε ύψος δέντρο του κόσμου.

Και τα δικά μας μουσεία με εκθέματα χιλιετιών κλείνουν κάθε λίγο και λιγάκι για ψύλλου πήδημα.

Υ.Γ. Τον κορμό τον έκλεισα εγώ Κώστα. Βολέψου με κανα "κλαδάκι" διαμέτρου 1-1,5 μέτρων.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: ΖΑΡΚΑΔΑΣ ΚΩΣΤΑΣ στις Ιανουάριος 06, 2012, 09:37:48 μμ
Κανε ονειρα αγορι.Παω και γυμναστηριο εγω.Εκει θα πεσουμε μεχρις ενος
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Ιανουάριος 10, 2012, 08:08:01 μμ
Συνεχίζοντας θα αναφέρω λίγα ακόμα στοιχεία, αφορόντα τον τρόπο διάθεσης της εγχώριας ξυλείας.

ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ
Έχει ειπωθεί και προηγουμένως ότι οι συνθήκες μεταφοράς της ελληνικής ξυλείας είναι πολύ δύσκολες. Ισχύει αυτό που λένε ότι «αν δυσκολευτείς μια για να το κόψεις θα δυσκολευτείς τρεις για να το μεταφέρεις». Οι κυριότεροι παράγοντες για την άσχημη αυτή κατάσταση είναι η κακή κατάσταση του δασικού οδικού δικτύου λόγω έλλειψης σοβαρής χρηματοδότησης, η μεγάλη διασπορά της παραγόμενης ξυλείας που δεν επιτρέπει την συσσώρευση μεγάλων ποσοτήτων ξυλείας, η έλλειψη σοβαρών μεταφορικών εταιρειών εξειδικευμένων στη μεταφορά ξυλείας και τέλος η περιορισμένη χρονικώς βατότητα των δασοδρόμων.

ΟΙ ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΕΣ
Η διάθεση της ξυλείας που παράγει η ΚΕΔ γίνεται με τη μέθοδο της δημοπρασίας (πλειοδοσίας), όπου μπορεί να λάβει μέρος ο καθένας ακολουθώντας τους κανόνες της ελληνικής νομοθεσίας (εγγυητικές επιστολές, πληρωμή του 1/3 με μετρητά και το υπόλοιπο με δόσεις κλπ). Το ίδιο τρόπο περίπου ακολουθούν και οι δασικοί συνεταιρισμοί ενώ οι ιδιώτες πωλούν την ξυλεία τους με απ’ ευθείας συμφωνία με τον όποιο επιλεγμένο αγοραστή.

Οι υποψήφιοι αγοραστές ξυλείας από την ΚΕΔ και τους Συνεταιρισμούς πριν δώσουν προσφορά πρέπει :
Να κάνουν επιτόπιο έλεγχο της ποιότητας της ξυλείας.
Να ελέγξουν την κατάσταση των δασοδρόμων.
Να βρουν εταιρεία μεταφοράς και να πάρουν προσφορές για τα κόμιστρα.
Μετά την κατακύρωση του διαγωνισμού να παραλάβουν οι ίδιοι την ξυλεία κομμάτι-κομμάτι σύμφωνα με το διαστασιολόγιο του δασαρχείου και να μην αφεθούν στην καλή θέληση του μεταφορέα.

Στις δημοπρασίες, συνήθως γίνεται και κάποιου είδους «συνδιαλλαγή» μεταξύ των υποψηφίων αγοραστών ώστε να πάρει ο καθένας την παρτίδα ξυλείας που θέλει χωρίς να ανεβεί ανεξέλεγκτα η τιμή.

ΟΙ ΤΙΜΕΣ
Όσοι ενδιαφέρονται για τιμές ξυλείας, μπορούν να ζητούν τον πίνακα από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης/Δνση Διαχείρισης Δημοσίων Δασών. Ο πίνακας εκδίδεται κάθε δυο μήνες με τις ισχύουσες εναρκτήριες τιμές των δημοπρασιών και περιλαμβάνουν τις προς διάθεση ποσότητες όλων των δασαρχείων της χώρας.

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΕΣ ΠΟΣΟΤΗΤΕΣ ΠΑΡΑΓΟΜΕΝΗΣ ΞΥΛΕΙΑΣ
Ενδεικτικώς αναφέρεται ότι η μέση ετήσια ελληνική παραγωγή της τελευταίας δεκαετίας (σε κ.μ.) ανέρχεται σε 170.000 ελάτης και ερυθρελάτης, 190.000 πεύκης (δασική, μαύρη, λευκόδερμη), 50.000 (χαλέπιο και τραχεία), 25.000 δρυός, 220.000 οξυάς, 115.000 λεύκας, 15.000 καστανιάς. Οι παραπάνω ποσότητες είναι ακατέργαστη ξυλεία κατάλληλη για περαιτέρω επεξεργασία και παραγωγή ποιοτικής ξυλείας.

Το επόμενο αρχίζει πλέον να γίνεται πιο ενδιαφέρον καθώς θα αναφερθώ στην ανατομία του δέντρου.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Ιανουάριος 15, 2012, 12:57:38 πμ
ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ

Σε όλο τον κόσμο υπάρχουν περίπου 20.000 είδη δέντρων. Ο αριθμός των δέντρων με εμπορική αξία δεν είναι γνωστός. Σε έναν αμερικάνικο κατάλογο αναφέρονται περίπου 2.500 είδη, από τα οποία τα 100 φύονται στην Ελλάδα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η ονομασία του κάθε δέντρου διαφέρει όχι μόνο από χώρα σε χώρα αλλά και από τόπο σε τόπο στην ίδια χώρα. Ο μόνος τρόπος για να αποφεύγεται η σύγχυση είναι η Βοτανολογική Ονομασία τους που αποτελείται από δυο λέξεις: η πρώτη αναφέρεται στο γένος και η δεύτερη στο είδος.
Π.χ. έχουμε πολλές πεύκες (γένος) αλλά σε διαφορετικά είδη (κοινή, χαλέπιος, μαύρη, δασική κλπ). Από κει και πέρα τα γένη ενώνονται σε οικογένειες, οι οικογένειες σε τάξεις, οι τάξεις σε κλάσεις κ.ο.κ.

Τα χαρακτηριστικά του δέντρου που το διακρίνει από τα άλλα φυτά είναι τα εξής:
α.     Ο κορμός του αποτελείται από ξύλο.
β.     Έχει μεγάλη διάρκεια ζωής και
γ.     Έχει μεγάλες διαστάσεις.
Είναι χαρακτηριστικό ότι οι μεγαλύτεροι έμβιοι οργανισμοί που αναπτύχθηκαν στον πλανήτη μας ήταν δέντρα.
Κάθε δέντρο αποτελείται από τον κορμό που έχει τα κλαδιά, τα φύλλα, τα άνθη και τους καρπούς και τη ρίζα που αναπτύσσεται υπογείως, χρησιμεύει στην στήριξη και στην άντληση όλων των συστατικών που απαιτούνται για την ανάπτυξή του. Η κεντρική ρίζα που είναι προέκταση του κορμού, επεκτείνεται σε μικρότερες ρίζες και αυτές τελικώς σε ριζικά τριχίδια που όλα μαζί αποτελούν το ριζικό σύστημα του δέντρου. Αναλόγως με το βάθος που προεκτείνεται η ρίζα τα δέντρα χαρακτηρίζονται σε επιπολαιόριζα (ελιά, ερυθρελάτη, οξυά κλπ.) και σε βαθύριζα (δρυς κλπ).
Σε πολλά δέντρα ο «όγκος» του ριζικού συστήματος (π.χ. του φράξου) είναι μεγαλύτερος από τον «όγκο» του ίδιου του δέντρου. Πολλές ρίζες είναι κατάλληλες για παραγωγή καπλαμάδων (καρυδιάς) ενώ από τις ρίζες π.χ. των ρεικιών κατασκευάζονται πίπες καπνιστών.

Ο κορμός είναι το υπέργειο τμήμα του δέντρου και φτάνει μέχρι ένα ύψος που πλέον δε δίνει χρήσιμο ξύλο. Ο κορμός διακρίνεται σε δύο μέρη : στον κάτω κορμό που δεν έχει κλαδιά και στον πάνω που έχει και μαζί με τα φύλλα ονομάζεται κόμη του δέντρου.

Τα δέντρα αναλόγως με το ύψος που αποκτούν σε ηλικία ωριμότητας χαρακτηρίζονται σε :
α.     Κυρίως δέντρα με κορμό ύψους μεγαλύτερο από 10μ.
β.     Δενδρύλια με ύψος μέχρι 10 μ.
γ.     Θάμνοι με ύψος μέχρι 10 μ. αλλά με πολλούς λεπτούς κορμούς.

Τα κυρίως δέντρα χωρίζονται και πάλι αναλόγως με το ύψος τους σε Α’ τάξης (πάνω από 30 μ.), Β’ τάξης (περίπου στα 20-25 μ.) και τα Γ’ τάξης (ύψος περί τα 10-15 μ.).

Η μορφή και το ύψος του δέντρου ποικίλει αναλόγως της ποιότητας του εδάφους, του είδους και της ηλικίας του. Η λεγόμενη δασική μορφή δέντρου είναι αυτή που λόγω πολλών κοντινών δέντρων δίνει μεγάλο ύψος με λίγα χαμηλά κλαδιά που με αποκλάδωση δίνει άροζο ξύλο.

ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ

Η ανάπτυξη του δέντρου περιλαμβάνει τα παρακάτω στάδια λειτουργίας του :
Αναπνοή δηλαδή λήψη οξυγόνου και παραγωγή θερμικής ενέργειας με αποβολή διοξειδίου του άνθρακα. Γίνεται μέρα-νύχτα.
Αφομοίωση δηλαδή λήψη του διοξειδίου του άνθρακα και με τη βοήθεια του ηλιακού φωτός και της χλωροφύλλης το διασπούν σε οξυγόνο και άνθρακα που χρησιμοποιείται για παραγωγή υδατανθράκων φτιάχνοντας τελικώς ιστούς και ξύλο. Γίνεται μόνο την ημέρα.
Απορρόφηση νερού που από το ριζικό σύστημα με ένα αξιοπρόσεκτο σύστημα «αντλιών» μεταφέρεται από τα εξωτερικά τμήματα του ξύλου μέχρι τα ψηλότερα σημεία του.
Διαπνοή δηλαδή εξάτμιση μέρους του προσλαμβανόμενου νερού από τα φύλλα λόγω θερμοκρασίας που οφείλεται στην αφομοίωση. Άλλα δέντρα διαπνέουν λιγότερο (πεύκα) και άλλα περισσότερο νερό (οξυά). Είναι χαρακτηριστικό ότι ένα στρέμμα οξυάς διαπνέει περίπου 500 τόνους νερού το χρόνο.
Τα δέντρα μαζί με το νερό απορροφούν και θρεπτικά στοιχεία τα βασικότερα των οποίων είναι ενώσεις του αζώτου, του ασβεστίου, του καλίου, του φωσφόρου, του μαγνησίου κλπ. υπό τύπον αλάτων.
Με μια σειρά από διεργασίες το νερό, το διοξείδιο του άνθρακα και τα άλατα γίνονται θρεπτικοί χυμοί που μεταφέρονται από το εσωτερικό μέρος του φλοιού σε όλο το δέντρο και χρησιμοποιούνται για την αύξηση του δέντρου καθ’ ύψος και κατά πλάτος.
Η βασική διαφορά δασικών και μη δέντρων είναι ότι τα δασικά αναπτύσσονται σε φτωχά εδάφη και δεν απαιτείται λίπανση. Τα φύλλα και ο φλοιός τους που περιέχουν τα περισσότερα άλατα παραμένουν στο δάσος όπου γίνονται φυσικό λίπασμα (χούμος).

Τα δέντρα στη χώρα μας αυξάνονται από τον Απρίλιο μέχρι τον Οκτώβριο. Τους υπόλοιπους μήνες το κάμβιο βρίσκεται σε νάρκη.
 [ You are not allowed to view attachments ]
Συνεχίζεται με την ανατομία του κορμού.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: spirosgiapros στις Ιανουάριος 15, 2012, 02:12:02 μμ
χίλια συγνώμη που διακόπτω την ροή του καταπληκτικού άρθρου αλλά επειδή δεν προκύπτει ξεκάθαρα


ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ

Η ανάπτυξη του δέντρου περιλαμβάνει τα παρακάτω στάδια λειτουργίας του :

Απορρόφηση νερού που από το ριζικό σύστημα με ένα αξιοπρόσεκτο σύστημα «αντλιών» μεταφέρεται από τα εξωτερικά τμήματα του ξύλου μέχρι τα ψηλότερα σημεία του.

Διαπνοή δηλαδή εξάτμιση μέρους του προσλαμβανόμενου νερού από τα φύλλα λόγω θερμοκρασίας που οφείλεται στην αφομοίωση. Άλλα δέντρα διαπνέουν λιγότερο (πεύκα) και άλλα περισσότερο νερό (οξυά). Είναι χαρακτηριστικό ότι ένα στρέμμα οξυάς διαπνέει περίπου 500 τόνους νερού το χρόνο.


Τα δέντρα στη χώρα μας αυξάνονται από τον Απρίλιο μέχρι τον Οκτώβριο. Τους υπόλοιπους μήνες το κάμβιο βρίσκεται σε νάρκη.


το χειμώνα παρατηρείται οποιαδήποτε έστω και κατ ελάχιστο κίνηση υγρών ?
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Ιανουάριος 15, 2012, 06:11:41 μμ
Σπύρο,
κατ' αρχάς δεν χρειάζεται καμία συγνώμη.
Αυτό που κάνω είναι να ξαναδιαβάζω και να ξαναθυμάμαι πράγματα που διάβασα πριν αρκετά χρόνια και συμπυκνώνοντάς τα να τα παρουσιάζω. Δεν έχω καμία απολύτως επίσημη εκπαίδευση και είναι πιθανό σε κάποια σημεία να κάνω ακούσια λάθη, γι' αυτό όπως είπα στην αρχή οι ερωτήσεις, απορίες, διορθώσεις και συμπληρώσεις είναι απαραίτητες.

Τα δέντρα λοιπόν είναι ζωντανοί οργανισμοί που ανταποκρίνονται αμέσως σε οποιαδήποτε καιρική (όχι απλώς κλιματική) μεταβολή.
Αυτό σημαίνει ότι μπορεί η περίοδος του χειμώνα να είναι περίοδος ανάπαυσης και χειμέριας νάρκης για τα περισσότερα δέντρα αλλά για να συντηρηθούν υπάρχει πράγματι μια μικρή όπως λες κίνηση χυμών. Αυτή μπορεί να επηρεαστεί από μια παρατεταμένη ηλιοφάνεια και να δούμε τα δέντρα να ετοιμάζονται και αν παραταθεί πολύ, τελικώς να βλασταίνουν.

Από προσωπική εμπειρία σου λέω ότι πέρυσι (2011) έκανε εδώ στα Χανιά (λίγο πολύ το ίδιο έγινε νομίζω και στην υπόλοιπη Κρήτη) πολύ ελαφρύ χειμώνα, με αποτέλεσμα οι ελιές σε πολλές περιοχές να "ξεγελαστούν" και να ανθίσουν τέλος Γενάρη και Φεβρουάριο. Μετά ήρθε χιονιάς έκαψε τον ανθό και ξαναπέταξαν τσαμπί με μπουμπούκια τέλος Μάρτη σχεδόν κανονικώς δηλαδή. Ξανάπεσε η θερμοκρασία και έβλεπες τα μπουμπούκια επάνω στην ελιά για διάστημα 20 ημερών χωρίς να "σκάνε".
Το τελικό αποτέλεσμα ήταν να υπάρξουν επάνω στην ελιά τον Ιούνιο ελάχιστες ελιές σαν ρεβύθια (από την πρώτη ανθοφορία) και άλλες (οι περισσότερες) σαν σχοινόκαρπος απ' την τελευταία.

Στο επόμενο που θα αναφερθώ στην ανατομία του κορμού, θα εξηγηθεί πως οι καιρικές μεταβολές έχουν άμεσο αντίκτυπο στο πλάτος των αυξητικών δακτυλίων. Υπάρχει ολόκληρο τμήμα της κλιματολογίας που ερευνά το κλίμα και τον καιρό του παρελθόντος από τις εγκάρσιες τομές των δέντρων που κόβονται τώρα. Ακόμα και από απολιθωμένα δέντρα βγάζουν συμπεράσματα για τον καιρό και το κλίμα της εποχής που ήταν αυτά ζωντανά.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Ιανουάριος 23, 2012, 03:05:23 μμ
ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΟΥ ΚΟΡΜΟΥ

Αν κόψουμε ένα δέντρο κάθετα προς τον άξονά του, στην τομή θα παρατηρήσουμε κάποια τμήματα που διαφέρουν ως προς τη σκληρότητα, το χρώμα και την υφή.

Αυτά είναι από το κέντρο προς το φλοιό:
Η εντεριώνη που είναι αυτό που λέμε η ψίχα και είναι στο κέντρο του κορμού. Ποικίλει ως προς το μέγεθος, το χρώμα, τη δομή και το σχήμα. Στα κωνοφόρα είναι ομοιόμορφη, σχετικώς μικρή και σκούρα. Στα πλατύφυλλα διαφέρει πολύ. Στη δρυ είναι αστεροειδής, στην οξυά και στη σημύδα τριγωνική, ελλειψοειδής στο σφεντάμι, κυκλική στην καρυδιά και στην ιτιά ενώ είναι χαρακτηριστικώς μεγάλη στην κουφοξυλιά.
Γύρω της υπάρχει το εγκάρδιο ξύλο, η καρδιά με σκοτεινό χρώμα και γύρω απ’ αυτό, το σομφόξυλο που έχει ανοιχτότερο χρώμα. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ξύλου είναι οι ομόκεντροι κύκλοι, οι βένες, που ονομάζονται ετήσιοι αυξητικοί δακτύλιοι. Οι δακτύλιοι αυτοί προεκτείνονται ως μανδύες κατά μήκος του κορμού και περικλείοντας ο ένας τον άλλο, αυξάνεται το δέντρο. Επειδή όμως υπάρχει η περίπτωση να υπάρχουν και περισσότεροι δακτύλιοι του ενός καθ’ έτος είναι καλύτερα να ονομάζονται απλώς αυξητικοί και όχι ετήσιοι δακτύλιοι. Το πλάτος τους είναι από 0,1 χιλ έως και 2 εκ.
Στη συνέχεια υπάρχει ο εσωτερικός και τελευταίος ο εξωτερικός φλοιός. Μεταξύ του σομφόξυλου και του εσωτερικού φλοιού υπάρχει το κάμβιο που φαίνεται μόνο με μικροσκόπιο και του οποίου ο πολλαπλασιασμός των κυττάρων ευθύνεται για την ανάπτυξη του δέντρου (γι' αυτά θα πούμε μερικά λόγια και παρακάτω).

 [ You are not allowed to view attachments ]
Υπάρχουν και κάποιοι ασυνεχείς δακτύλιοι οι οποίοι όταν θέλουμε να προσδιορίσουμε την ηλικία του δέντρου αυτοί δεν προσμετρώνται. Στα τροπικά δέντρα οι δακτύλιοι δεν είναι ευδιάκριτοι και όταν υπάρχουν αντιστοιχούν όχι σε έτος αλλά σε περίοδο ξηρασίας και βροχών. Αυτός είναι και ένας τρόπος να σκιαγραφήσουμε και το κλίμα και τον καιρό της περιοχής που μεγαλώνει ένα δέντρο. Ο σχηματισμός τους οφείλεται στο διαφορετικού χρώματος και δομής παραγόμενο ξύλο κατά τη διάρκεια μιας αυξητικής χρονικής περιόδου.
Στον ακόλουθο ιστοχώρο παρέχονται ορισμένα στοιχεία δενδροχρονολογίας, δενδροοικολογίας και δενδροκλιματολογίας :
http://www.greenapple.gr/articlesdesc.php?id=145 (http://www.greenapple.gr/articlesdesc.php?id=145)

 [ You are not allowed to view attachments ] ,  [ You are not allowed to view attachments ]

Έτσι λοιπόν το ξύλο που παράγεται την άνοιξη λέγεται πρώιμο ή ανοιξιάτικο και αυτό που παράγεται αργότερα όψιμο ή θερινό. Στα κωνοφόρα, όπου οι αυξητικοί δακτύλιοι είναι εμφανέστατοι και σχεδόν ομοιόμορφοι, το πρώιμο ξύλο είναι σκουρότερο και σκληρότερο απ’ το όψιμο ενώ στα πλατύφυλλα μπορεί να συμβαίνει και το αντίθετο. Στα πλατύφυλλα οι αυξητικοί δακτύλιοι δεν είναι ομοιόμορφοι και υπάρχουν και πόροι που άλλοτε είναι εμφανείς και άλλοτε χρειάζεται μικροσκόπιο για να τους δούμε. Το πλάτος των αυξητικών δακτυλίων εξαρτάται από την ηλικία του δέντρου, τις εδαφοκλιματολογικές συνθήκες αλλά και την κληρονομικότητα αυτού.

Δέντρα ανοιχτού χώρου δημιουργούν πλατείς αυξητικούς δακτυλίους που σταδιακώς το πλάτος τους μειώνεται. Σε δέντρα μεγάλης ηλικίας οι εξωτερικοί δακτύλιοι είναι πολύ στενοί. Κάποια είδη που οι αυξητικοί δακτύλιοι αυξάνονται πολύ γρήγορα ονομάζονται ταχυαυξή.

Σε κάποια δέντρα το εγκάρδιο και το σομφό ξύλο δεν διακρίνονται ευκρινώς καθώς έχουν το ίδιο χρώμα. Αυτά τα ξύλα λέγονται ξηροπήρυνα. Τέτοια είναι η ελάτη, η ερυθρελάτη, η λεύκα, η οξυά, το φλαμούρι κ.ά. Αντιθέτως σε ξύλα που η καρδιά διακρίνεται ευκρινώς λόγω διαφορετικού χρώματος λέγονται χρωμοπήρυνα. Τέτοια είναι η δρυς, η καστανιά, το πεύκο κ.ά.
Μεγάλο ποσοστό εγκάρδιου ξύλου υπάρχει κοντά στη βάση του κορμού επειδή ο σχηματισμός του αρχίζει από τους πιο παλιούς δακτυλίους ενώ μεγάλο ποσοστό σομφόξυλου έχουν τα δέντρα με μεγάλη κόμη. Οι δακτύλιοι της καρδιάς επειδή αποτελούνται από νεκρωμένα κύτταρα και το ξύλο τους είναι σκληρότερο, περιέχουν λιγότερη υγρασία και γενικώς είναι καλύτερο απ’ το σομφόξυλο όπου δεν έχουν νεκρωθεί ακόμα τα κύτταρα, είναι μαλακότερο, έχει αρκετή υγρασία και προσβάλλεται ευκολότερα από ασθένειες.

Οι κυλινδρικοί μανδύες που είναι, όπως είπαμε, η ανάπτυξη κατά μήκος του κορμού των αυξητικών δακτυλίων, συγκροτούνται από συνεχείς δέσμες ινών που αθροιστικά έχουν μήκος όσο και ο κορμός και συνδέονται μεταξύ τους από μια συγκολλητική ουσία. Η μετατροπή σομφόξυλου σε εγκάρδιο συνοδεύεται και από έκκριση διαφόρων ουσιών που του δίνουν μηχανική αντοχή αλλά αφαιρούν ελαστικότητα. Επίσης κάποια είδη όπως η οξυά, η λεύκα κλπ παρουσιάζουν λόγω μικροβιακής επίδρασης ψευδοεγκάρδιο ξύλο.
Το όψιμο ξύλο στα κωνοφόρα έχει παχιές μεμβράνες ενώ στα πλατύφυλλα οι πόροι είναι μικρότεροι και αραιότεροι. Το αντίθετο συμβαίνει στο πρώιμο ξύλο.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό όλων των ξύλων είναι οι ακτίνες του ξύλου που αναφέρονται ως εντεριώνιες ή μυελικές ακτίνες. Εμφανίζονται ως γραμμές από την εντεριώνη προς το φλοιό, έχουν διαφορετικό πάχος και είναι σκληρότερες από το ξύλο που τις περιβάλλει. Το πάχος και το ύψος τους σε κύτταρα διαφέρει στα κωνοφόρα και στα πλατύφυλλα. Άλλοτε φαίνονται με γυμνό μάτι και άλλοτε χρειάζεται ισχυρό μικροσκόπιο. Κάποιες ακτίνες δεν ξεκινούν από την εντεριώνη αλλά φτάνουν οπωσδήποτε μέχρι το φλοιό.

Στο επόμενο θα γίνει αναφορά στα τρία είδη χαρακτηριστικών τομών του κορμού.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: ΖΑΡΚΑΔΑΣ ΚΩΣΤΑΣ στις Ιανουάριος 23, 2012, 04:49:54 μμ
να γιατι σε θαυμαζω ρε φιλε. Αυτα ουτε εγω δεν τα ξερω που γεννηθηκα μεσα στο ροκανιδι
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Ιανουάριος 23, 2012, 06:19:05 μμ
Έννοια σου Κώστα μα και η δική μου κούνια "στρωμένη" με ροκανίδι ήταν!!!!

Έρχονται κι άλλα!!
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: αποστολης τ στις Ιανουάριος 23, 2012, 06:29:17 μμ
ειπαμε,κουρος ο επιστημονας,τωρα μαζευω πληροφοριες για να δω τι τιτλο θα δωσω στον ζαρκαδα
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: ΖΑΡΚΑΔΑΣ ΚΩΣΤΑΣ στις Ιανουάριος 23, 2012, 08:43:33 μμ
ΧΑ ΧΑ ΧΑ
 ;)
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: immortalx στις Ιανουάριος 23, 2012, 09:36:04 μμ
Μεσα σε ενα θεμα εμαθα πραγματα που ουτε θα τα φανταζομουν! Τριανταφυλλε σου βγαζω το καπελο  ;)
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Sforzando στις Ιανουάριος 23, 2012, 09:37:42 μμ
Ο Κούρος δεν παίζεται!!!
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Ιανουάριος 26, 2012, 11:59:47 μμ
ΟΙ ΤΟΜΕΣ ΤΩΝ ΚΟΡΜΟΤΕΜΑΧΙΩΝ

Είναι πολύ σημαντικό, όταν βλέπουμε μία επιφάνεια ξύλου, να είμαστε σε θέση να διακρίνουμε από τι είδους τομή του κορμού προήλθε. Θα περιγράψουμε λοιπόν τα χαρακτηριστικά των τομών του ξύλου (για το θέμα αυτό θα μιλήσουμε και παρακάτω περί πριστής ξυλείας).
Γνωρίζουμε ότι η οριζόντια ή εγκάρσια τομή προέρχεται από το δένδρο, όταν το κόψουμε κάθετα προς τον άξονα του.

Στην εγκάρσια τομή είπαμε ότι οι βένες του ξύλου σχηματίζουν τους γνωστούς μας ομόκεντρους αυξητικούς κύκλους και οι εντεριώνιες ακτίνες φαίνονται σαν ακτίνες των κύκλων των δακτυλίων που κατευθύνονται από την ψύχα προς το φλοιό.

Οι άλλες δύο σπουδαίες τομές του ξύλου είναι η ακτινική τομή και η εφαπτομενική ή κατά χορδή τομή. Οι ακόλουθες εικόνες δείχνουν τις τρεις χαρακτηριστικές τομές καθώς και αρκετούς τρόπους «σκισίματος» κορμών που είναι συνδυασμοί της ακτινικής και της εφαπτομενικής κοπής.

 [ You are not allowed to view attachments ] ,  [ You are not allowed to view attachments ]

Η βασική διαφορά μεταξύ ακτινικής και εφαπτομενικής κοπής είναι η ακόλουθη. Στην ακτινική τομή, οι αυξητικοί δακτύλιοι σχηματίζουν γωνία 45° - 90° με την επιφάνεια, ενώ στην επιφάνεια που προέρχεται από εφαπτομενική τομή οι δακτύλιοι σχηματίζουν γωνία από 0° - 45° με την επιφάνεια.

Στις επιφάνειες που παράγονται από ακτινικές τομές, που διέρχονται από την εντεριώνη, τα χαρακτηριστικά του ξύλου εμφανίζονται σαν επιμήκεις ταινίες. Δηλ. η εντεριώνη, οι αυξητικοί δακτύλιοι, το πρώιμο και όψιμο ξύλο, το εγκάρδιο, το σομφό, ο εσωτερικός και εξωτερικός φλοιός, φαίνονται σαν επιμήκεις ταινίες.
Στις ακτινικές επιφάνειες, οι ακτίνες ακολουθούν κάθετη κατεύθυνση προς τις επιμήκεις ταινίες που αναφέραμε, και εμφανίζονται στην επιφάνεια κατά τμήματα σαν ακανόνιστες κηλίδες και στα πλατύφυλλα που έχουν πλατειές ακτίνες είναι πολύ ευδιάκριτες (περιπτώσεις Α και Β της ακόλουθης εικόνας). Στη δρυ η εμφάνιση των ακτινών στις ακτινικές επιφάνειες, δημιουργεί τη γνωστή μας ελκυστική σχεδίαση που λέγεται χρυσαλλίδα.


Οι επιφάνειες που παράγονται με εφαπτομενικές τομές, δηλ. με τομές που εφάπτονται στους αυξητικούς δακτυλίους, έχουν μία χαρακτηριστική παραβολοειδή σχεδίαση που είναι περισσότερο ή λιγότερο εμφανής, ανάλογα με τη διαφορά του χρώματος μεταξύ πρώιμου και όψιμου ξύλου. Τα χαρακτηριστικά του ξύλου που παρατηρούνται στις άλλες τομές, εμφανίζονται και στην εφαπτομενική τομή, με εξαίρεση ασφαλώς την εντεριώνη.
Στις εφαπτομενικές επιφάνειες, οι ακτίνες παρουσιάζονται σαν επιμήκεις ατρακτοειδείς γραμμές, διαφόρου ύψους και πλάτους, και είναι ορατές ή με γυμνό μάτι ή μόνο με το φακό (περιπτώσεις Γ και Δ της ακόλουθης εικόνας). Η κοπή ντερουλάζ είναι μια ιδιαίτερη εφαπτομενική κοπή κατά την οποία ο κορμός «γδύνεται» σε λεπτά φύλλα, τους γνωστούς μας καπλαμάδες.

 [ You are not allowed to view attachments ] ,  [ You are not allowed to view attachments ]

Η εμφάνιση του ξύλου που περιγράψαμε ισχύει ασφαλώς όταν στο ξύλο δεν υπάρχουν ακανονιστίες, στις οποίες θα αναφερθούμε παρακάτω.

Η ακόλουθες εικόνες παρουσιάζουν τις στρεβλώσεις που παρουσιάζονται λόγω συρρίκνωσης σε τμήματα του κορμού από ακτινικές και εφαπτομενικές τομές, όταν αυτά κοπούν χωρίς να έχει στεγνώσει εντελώς ο κορμός (θα αναφερθούμε και παρακάτω).

 [ You are not allowed to view attachments ] ,  [ You are not allowed to view attachments ]

Αφήσαμε να περιγράψουμε λεπτομερέστερα εδώ, τ’ άλλα δύο χαρακτηριστικά μέρη του κορμού του δένδρου που είναι ο φλοιός (φλούδα) και το κάμβιο.
Φλοιός είναι το εξωτερικό στρώμα που περιβάλλει το δένδρο. Αποτελείται από δύο τμήματα: Από τον εσωτερικό φλοιό ή βύβλο που είναι το ζωντανό (χλωρό) τμήμα του φλοιού, και από το εξωτερικό, το ξερόφλοιο, που είναι το νεκρό τμήμα του και του οποίου κομμάτια του απολεπιζόμενα, σταδιακώς απορρίπτονται. Στα περισσότερα δένδρα το ξερόφλοιο, είναι γεμάτο από σχισμές και ραγάδες. Σταδιακώς ο εσωτερικός φλοιός μετατρέπεται σε εξωτερικό φλοιό. Η εμφάνιση της επιφάνειας του εξωτερικού φλοιού είναι σπουδαίο χαρακτηριστικό που μας βοηθάει να αναγνωρίσουμε το είδος του ξύλου.

Ανάμεσα στο φλοιό και στον τελευταίο εξωτερικό δακτύλιο του σομφού ξύλου υπάρχει ένα λεπτό και μαλακό στρώμα που λέγεται κάμβιο. Μέσα στο κάμβιο (αλλά και στον εσωτερικό φλοιό) κυκλοφορούν οι θρεπτικοί χυμοί του δένδρου που διατρέφουν τα κύτταρα.
Το κάμβιο αποτελείται από μία σειρά κυττάρων που δεν ανήκουν ούτε στο ξύλο, ούτε στο φλοιό. Τα κύτταρα αυτά συγκροτούν την καμβιακή ζώνη, που είναι διαφορετική στην περίοδο της νάρκης και διαφορετική στην αυξητική περίοδο. Κατά την περίοδο της νάρκης είναι συμπιεσμένα και έχουν πυκνό πρωτόπλασμα. Την άνοιξη διογκώνονται, αυξάνεται η κυτταρική τους κοιλότητα και δεν είναι εντελώς γεμάτα με πρωτόπλασμα. Γι’ αυτό κατά την περίοδο αυτή, ο σύνδεσμος μεταξύ φλοιού και ξύλου χαλαρώνει, και η αποφλοίωση γίνεται εύκολα (γι΄αυτό την άνοιξη μπολιάζονται σχεδόν όλα τα δέντρα).
Τα κύτταρα του καμβίου διαιρούνται και παράγουν άλλα κύτταρα ξύλου και φλοιού, τα οποία ξαναδιαιρούνται και παράγουν με τη σειρά τους νέα κύτταρα ξύλου. 'Έτσι μεγαλώνει ο κορμός κατά την έννοια της διαμέτρου του.

Στο επόμενο θα δούμε το ξύλο μέσα από ............. μικροσκόπιο.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Ιανουάριος 29, 2012, 07:13:37 μμ
Φίλοι μου αν και είχα προγραμματίσει να αναφερθώ στην μικροσκοπική δομή του ξύλου, έκρινα ότι είναι καλύτερο πρώτα να γίνει αναφορά στη χημική σύστασή του.

Χημική σύσταση του ξύλου

Το ξύλο αποτελείται από τα παρακάτω ανόργανα στοιχεία, που συγκροτούν τη μάζα του, με τα αντίστοιχα ποσοστά επί ξηρού ξύλου : Άνθρακας 49-50%, υδρογόνο 6%, οξυγόνο 44-45%, άζωτο 0,1-1%. Τα στοιχεία αυτά μετέχουν σε όλα τα είδη του ξύλου με τα ίδια ποσοστά. Εκτός απ' αυτά, στην τέφρα του ξύλου βρίσκονται και διάφορα μεταλλικά στοιχεία, κυρίως κάλιο, ασβέστιο και μαγνήσιο. Στη στάχτη μερικών τροπικών ξύλων βρίσκεται και το πυρίτιο, που έχει σημασία στην κατεργασία τους.

Ο άνθρακας, το υδρογόνο και το οξυγόνο, ενώνονται και σχηματίζουν τα κύρια οργανικά συστατικά του ξύλου, που είναι η κυτταρίνη, η λιγνίνη και σε μικρότερο βαθμό διάφορες ποσότητες από άλλες ουσίες. Το χαρακτηριστικό που διακρίνει το ξύλο από τις άλλες φυτικές ύλες που παράγει η φύση, είναι η λιγνίνη. Η απόθεση της λιγνίνης στα κυτταρικά τοιχώματα λέγεται λιγνοποίηση και είναι το τελευταίο στάδιο στην εξέλιξη των κυττάρων του ξύλου. Μόλις συμπληρωθεί η λιγνοποίηση, καταναλώνεται το πρωτόπλασμα και το κύτταρο πεθαίνει.

Εκτός από την κυτταρίνη και τη λιγνίνη μέσα στο κύτταρο, υπάρχουν και διάφορα εκχυλίσματα, που είναι ουσίες που δεν παίρνουν μέρος στη δομή του ξύλου, αλλά υπάρχουν μέσα στα τοιχώματα και τις κοιλότητες των κυττάρων. Τα χημικά συστατικά του ξύλου που αναφέρθηκαν δηλαδή η κυτταρίνη, η λιγνίνη και τα εκχυλίσματα επηρεάζουν τις ιδιότητες και τις δυνατότητες αξιοποίησης του ξύλου.

Χάρη στην κυτταρίνη το ξύλο αποτελεί την πρώτη ύλη για την κατασκευή χαρτιού και άλλων χημικών προϊόντων. Η κυτταρίνη είναι υπεύθυνη για την πολύ υψηλή αντοχή που έχει το ξύλο στον αξονικό εφελκυσμό (μπορεί να παρομοιασθεί με τα σίδερα του σκυρομπετόν) και για την ιδιότητα του να προσλαμβάνει υγρασία όταν έρχεται σε επαφή με νερό ή με υδρατμούς.
Το ξύλο, όταν προσλαμβάνει ή αποβάλει νερό ή υγρασία με τα κυτταρικά του τοιχώματα, υφίσταται παραμόρφωση των διαστάσεων του (συρρίκνωση και διόγκωση). Το φαινόμενο αυτό μπορεί να παρομοιαστεί με τη θερμική συστολή και διαστολή των μετάλλων.
Το ξύλο είναι ένα ανισότροπο υλικό καθώς η συρρίκνωση και η διόγκωση είναι διαφορετικές στην αξονική και εφαπτομενική κατεύθυνση. Κατά γενική προσέγγιση μπορούμε να πούμε ότι η αξονική συρρίκνωση είναι 0,4%, η ακτινική 4%, και η εφαπτομενική 8%. Εδώ θα παραθέσω μια ιστοσελίδα που παράθεσε πρώτος ο φίλος Δημήτρης Θεοδορόπουλος που δείχνει τα ποσοστά συρρίκνωσης των ξύλων.
http://www.woodbin.com/ref/wood/shrink_table.htm (http://www.woodbin.com/ref/wood/shrink_table.htm)

Η λιγνίνη είναι η ουσία που προσδίδει σταθερότητα στις διαστάσεις του ξύλου, γιατί καταλαμβάνει χώρους μέσα στα κυτταρικά τοιχώματα, που θα τους έπιανε το νερό (μπορεί να παρομοιασθεί με το τσιμέντο στο σκυρομπετόν). Απομάκρυνση της λιγνίνης συντελεί στην αύξηση της συρρίκνωσης του ξύλου.

Τέλος, τα διάφορα εκχυλίσματα έχουν ιδιαίτερη σημασία στις ιδιότητες και στις χρήσεις των διαφόρων ειδών, γιατί επηρεάζουν το χρώμα, την οσμή, τη γεύση, την αντοχή στους μύκητες, την ευφλεκτότητα, την υγροσκοπικότητα, την παραγωγή ξυλοπολτού κ.λπ. Τα τοξικά εκχυλίσματα αυξάνουν τη διάρκεια "ζωής" του ξύλου.
Τα ξύλα με μικρότερο ποσοστό εκχυλισμάτων, μπορούν να συγκρατούν περισσότερη υγρασία. Εκχυλίσματα όπως η ρητίνη και οι τανίνες αποτελούν αξιόλογα προϊόντα όπως επίσης και ο φελλός που παράγεται από το φελλοκάμβιο (ένα επιπλέον κάμβιο που υπάρχει σε ορισμένα είδη) ενός είδους που λέγεται φελλοδρύς.

Θα συνεχιστεί κανονικώς με τα είδη των κυττάρων του ξύλου και τη μικροσκοπική δομή του.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Φεβρουάριος 04, 2012, 08:22:14 μμ
Το ξύλο στο μικροσκόπιο

Η μικροσκοπική δομή του ξύλου παρουσιάζει ενδιαφέρον όχι μόνο από βοτανική και βιολογική άποψη, αλλά όπως θα δούμε στη συνέχεια και από τεχνική.

Το δένδρο, όπως όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί αποτελείται από κύτταρα. Υπολογίσθηκε ότι ένα κυβικό μέτρο ξύλου ερυθρελάτης περιέχει 350-500 περίπου δισεκατομμύρια κύτταρα. Οι διαστάσεις των κυττάρων κυμαίνονται από δέκατα του χιλιοστού μέχρι και 7 χιλιοστά, όπως συμβαίνει στα κύτταρα που ονομάζουμε ίνες και συνδεόμενα μεταξύ τους συγκροτούν τη μάζα του ξύλου..

Ένα σύνολο κυττάρων που προορίζονται να εκτελούν την ίδια λειτουργία ονομάζεται ιστός. Κάθε κύτταρο περιβάλλεται από μία μεμβράνη που περιβάλει το περιεχόμενο του κυττάρου, την κυτταρική κοιλότητα. Τα περισσότερα κύτταρα του ξύλου, ακόμη και στα ιστάμενα (ζωντανά) δένδρα, είναι νεκρά. Σταδιακώς, σε δυο-τρεις εβδομάδες το πρωτόπλασμα και ο πυρήνας εξαφανίζονται και έτσι, βιολογικώς τα κύτταρα νεκρώνονται. Ζωντανά κύτταρα υπάρχουν στο κάμβιο και μερικά που βρίσκονται μέσα στο σομφό ξύλο.

Κάθε νεκρό κύτταρο αποτελείται από την αρχική μεμβράνη (πρωτογενή), και από τη δευτερογενή. Στη σύσταση της μεμβράνης αρχικά παίρνει μέρος η κυτταρίνη και αργότερα προστίθεται και η λιγνίνη, με αποτέλεσμα η μεμβράνη να αποξυλώνεται. Η δευτερογενής μεμβράνη δεν τοποθετείται ομοιόμορφα πάνω στην πρώτη. Μένουν μερικά κενά σημεία, που ονομάζονται βοθρία. Αυτά χρησιμεύουν στην ανταλλαγή των χυμών. Στα βοθρία υπάρχει μία δικλείδα που λέγεται άβαξ. Αυτή είναι αδιαπέραστη από το νερό και ρυθμίζει την κυκλοφορία των χυμών. Το νερό μπορεί να περνάει από το ένα κύτταρο στο άλλο, μέσα από τα κυτταρικά τοιχώματα λόγω όσμωσης.
Στο ξύλο του πυρήνα του κορμού, όλα τα κύτταρα είναι νεκρά, όταν στο σομφό ξύλο ορισμένα παραμένουν ζωντανά και στα κύτταρα αυτά αποθηκεύονται το χειμώνα οι θρεπτικές ουσίες, (άμυλο, σάκχαρα) που χρησιμεύουν για τη θρέψη του δένδρου την άνοιξη.

Τα κύτταρα του ξύλου διακρίνονται σε τέσσερις κατηγορίες:
1. Τραχεΐδες,
2. Μέλη αγγείων,
3. Ίνες,
4. Παρεγχυματικά κύτταρα.


Τραχεΐδες είναι τα κύτταρα, που στα κωνοφόρα είναι τοποθετημένα κατά τη διεύθυνση του άξονα του δένδρου και αποτελούν πάνω από το 90% του όγκου του ξύλου. Είναι κύτταρα επιμήκη, με μήκος 75-200 φορές μεγαλύτερο από τη διάμετρο τους. Είναι το βασικό κύτταρο των κωνοφόρων και το μήκος τους είναι κατά μέσο όρο από 2-5 χιλιοστά ενώ υπάρχουν και στα πλατύφυλλα, αλλά βρίσκονται μόνο σε λίγα είδη και συμμετέχουν σε πολύ μικρό ποσοστό στη συγκρότηση του ξύλου.
Το πάχος της μεμβράνης των αξονικών τραχεΐδών, την άνοιξη είναι μικρό και το φθινόπωρο μεγαλύτερο. Χάρη στην ιδιότητα αυτή μπορούμε να διακρίνουμε τους ετήσιους δακτυλίους μεταξύ τους.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Μέλη αγγείων, υπάρχουν μόνο στα ξύλα των πλατύφυλλων, έχουν τη μορφή ίσιου σωλήνα, ενώνονται στα άκρα τους και σχηματίζουν αγωγούς μεγάλου μήκους που λέγονται αγγεία. Μέσα από τα αγγεία κυκλοφορούν το νερό και τα άλατα. Σε κάποια η διάμετρος φθάνει  μέχρι το μισό χιλιοστό π.χ. δρυς και τα βλέπουμε με το μάτι, ενώ στα οπωροφόρα μόλις τα διακρίνουμε με το φακό.
Μερικές φορές από γειτονικά κύτταρα αποβάλλονται διάφορες ουσίες που μπαίνουν μέσα στα αγγεία και τα αποφράζουν (τυλώσεις), και έτσι παύουν να είναι αγωγοί. Τυλώσεις σχηματίζονται κυρίως, όταν το σομφό ξύλο μεταβάλλεται σε εγκάρδιο.
Στην εγκάρσια τομή του ξύλου, τα αγγεία φαίνονται σαν μικρές κυκλικές τρύπες που ονομάζονται πόροι που πολλές φορές, διακρίνονται και με γυμνό οφθαλμό. Οι πόροι του ξύλου έχουν πάρα πολύ σπουδαία σημασία, γιατί είναι το μόνο σίγουρο χαρακτηριστικό που βοηθάει στην επιστημονική διάγνωση του είδους ενός ξύλου. Τα άλλα χαρακτηριστικά, χρώμα, βάρος κ.λπ. μερικές φορές δεν είναι σταθερά και έτσι δεν αποτελούν αξιόπιστη μαρτυρία στον καθορισμό του είδους ενός άγνωστου ξύλου.
Με βάση το μέγεθος και την κατανομή των πόρων μέσα στον αυξητικό δακτύλιο, τα ξύλα των πλατύφυλλων κατατάσσονται σε δύο    ομάδες : Στα δακτυλιόπορα, (δρυς, καστανιά κ.ά.) , στα οποία οι πόροι του πρώιμου ξύλου είναι μεγαλύτεροι και είναι τοποθετημένοι σε δακτύλιο γύρω από την εντεριώνη, και στα διασπορόπορα (οξυά, λεύκη κ.ά.), στα οποία οι πόροι έχουν σχεδόν ομοιόμορφο μέγεθος και είναι διάσπαρτοι. Το ξύλο των κωνοφόρων δεν έχει πόρους. Οι πόροι έχουν πολύ μεγάλη σημασία για το βάψιμο και φινίρισμα του ξύλου.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Συνεχίζεται με ανάλυση των άλλων δύο ειδών κυττάρων.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: ΖΑΡΚΑΔΑΣ ΚΩΣΤΑΣ στις Φεβρουάριος 05, 2012, 05:35:01 μμ
ρε φιλε αυτο ειναι σπουδη κανονικη
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Φεβρουάριος 05, 2012, 07:37:08 μμ
Κώστα,
είναι τόσο πολλά αυτά που πρέπει να γράψω που δεν ξέρω τι να παραλείψω.

Φαντάσου ότι ξεκινάω κάθε δημοσίευση γράφοντας αυτά που θυμάμαι. Μετά συμπληρώνω άλλο ένα 20%-30% περίπου απ' τα βιβλία, συμπιεσμένο κατά 300%-500%.

Ελπίζω μονάχα να μην είναι κουραστικό γιατί έχουμε πολύ δρόμο ακόμα.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: immortalx στις Φεβρουάριος 05, 2012, 08:19:23 μμ
Τριανταφυλλε, κουραστικο μπορει να ειναι μονο για εσενα που αφιερωνεις τοσο χρονο! Για εμας ειναι πολυτελεια που τα βρισκουμε ολα συγκεντρωμενα  :)
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Φεβρουάριος 08, 2012, 11:59:09 μμ
Συνεχίζοντας την ανάλυση των κυττάρων του ξύλου βλέπουμε τις ίνες και τα παρεγχυματικά κύτταρα.

Οι ίνες, υπάρχουν μόνο στα πλατύφυλλα. Πρόκειται για κύτταρα στενόμακρα, με μήκος από 1-2 χιλ. περίπου, μερικές φορές μέχρι 2,5 χιλ. Το πάχος των τοιχωμάτων τους είναι αυτό που καθορίζει τις διαφορές βάρους μεταξύ των ξύλων των πλατύφυλλων. Στα περισσότερα είδη οι ίνες συγκροτούν το 50% και περισσότερο του όγκου τους. Οι ίνες δίνουν στο ξύλο τη στερεότητα, γιατί είναι επιμήκεις και αποξυλωμένες. Σε όσα είδη οι ίνες έχουν λεπτή μεμβράνη, το ξύλο τους δεν έχει μεγάλη στερεότητα και είναι ελαφρό και μαλακό (λεύκα, σημύδα κ.ά.) ενώ όσα έχουν παχιά μεμβράνη, το ξύλο τους γίνεται σκληρό και βαρύ (δρυς, καστανιά κ.ά.). Οι ίνες είναι το κύριο συστατικό που καθορίζει την ποιότητα του ξύλου των πλατύφυλλων.

Τα παρεγχυματικά κύτταρα, είναι ζωντανά κύτταρα που βρίσκονται γύρω από τα αγγεία και έχουν προορισμό την άνοδο του νερού και την αποθήκευση των τροφών.

Ανάμεσα στους τύπους των κυττάρων που περιγράψαμε, υπάρχουν σε μερικά είδη, μεσοκυττάριοι αγωγοί και μεσοκυττάριοι χώροι.

Οι μεσοκυττάριοι αγωγοί, που υπάρχουν στα κωνοφόρα, ονομάζονται ρητινοφόροι αγωγοί, και έχουν ιδιαίτερη σημασία γιατί εκκρίνουν τη ρητίνη. Ρητινοφόροι αγωγοί υπάρχουν πάντα στην πεύκη, και στην ερυθρελάτη, στα ξενικά κωνοφόρα, στη λάρικα και στην ψευδοτσούγκα. Οι ρητινοφόροι αγωγοί είναι και ακτινικοί και αξονικοί και συνδέονται μεταξύ τους.
Μεσοκυττάριοι αγωγοί υπάρχουν και στα πλατύφυλλα. Στην περίπτωση αυτή ονομάζονται κομιοφόροι αγωγοί. Στα ελληνικά και γενικά στα πλατύφυλλα ξύλα της εύκρατης ζώνης δεν υπάρχουν κομιοφόροι. Υπάρχουν μόνο στα τροπικά ξύλα.

Μερικές φορές ανάμεσα στα κύτταρα υπάρχουν μεσοκυττάριοι χώροι επειδή διάφορα γειτονικά κύτταρα δεν εφάπτονται απόλυτα μεταξύ τους. Οι χώροι αυτοί είναι κενοί. Υπάρχουν όμως και μερικές περιπτώσεις, όπως στην οξυά, που οι μεσοκυττάριοι χώροι, περιέχουν διάφορα εκχυλίσματα.

 [ You are not allowed to view attachments ]


 [ You are not allowed to view attachments ]


 [ You are not allowed to view attachments ]

Υπάρχει και μια ενδιάμεση κατηγορία πλατύφυλλων τα ημιδιασπορόπορα όπως το πουρνάρι, η καρυδιά κ.ά. (διαβάστε και την προηγούμενη δημοσίευση)

 [ You are not allowed to view attachments ]

Συνεχίζεται με τις ιδιότητες του ξύλου.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Φεβρουάριος 12, 2012, 02:37:31 πμ
Φίλοι μου,
συνεχίζουμε με τις ιδιότητες του ξύλου.

Τα φυσικά χαρακτηριστικά και οι μηχανικές ιδιότητες του ξύλου είναι αυτά που καθορίζουν τη χρήση του. Τι μπορούμε και τι δεν μπορούμε να κάνουμε μ’ αυτό.
Οι ιδιότητες του ξύλου διακρίνονται σε δύο κατηγορίες:
1. Φυσικές, όπως το χρώμα, η οσμή, η στιλπνότητα (γυαλάδα), η γεύση, η υφή, η σχεδίαση (τα "νερά" του) και η αγωγιμότητα.
2. Μηχανικές ή τεχνικές, όπως η πυκνότητα, η σκληρότητα, η ελαστικότητα, η πλαστικότητα (ευκαμψία) και οι αντοχές σε εφελκυσμό, σε θλίψη, σε κάμψη, σε λυγισμό, σε τριβή, σε κρούση.

ΦΥΣΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ

Το χρώμα
Το φυσικό χρώμα των ξύλων ποικίλει. Ενώ της λεύκης είναι περίπου λευκό και του τροπικού έβενου τελείως μαύρο, το χρώμα των περισσότερων ελληνικών ξύλων, παρουσιάζει διάφορες αποχρώσεις του καστανού. Συνήθως το σομφόξυλο διαφέρει από τα άλλα μέρη του ίδιου ξύλου. Στη δρυ, π.χ., το σομφό είναι εντελώς διαφορετικό χρώματος απ’ το καρδιόξυλο ενώ στο έλατο είναι σχεδόν το ίδιο.
Αν και μπορούμε να διαγνώσουμε το είδος ενός ξύλου από το χρώμα του, η ορθότητα της διάγνωσης είναι περιορισμένη γιατί το φυσικό χρώμα αλλοιώνεται με την επίδραση διαφόρων παραγόντων του περιβάλλοντος. Το χρώμα γίνεται σκοτεινότερο, κατά την έκθεση του ξύλου στην ατμόσφαιρα, επειδή συμβαίνει οξείδωση των συστατικών του.

Η μεταβολή είναι εντονότερη στο σομφό παρά στο εγκάρδιο και μπορεί να γίνει αμέσως μετά την υλοτόμηση ή την πριόνιση των κορμοτεμαχίων. Έτσι, το ξύλο της κλήθρας μεταβάλλεται γρήγορα από υπόλευκο σε κοκκινωπό, το εγκάρδιο της ακακίας γίνεται από ανοικτό πράσινο, σκοτεινό καφέ, της μουριάς από καφεχρυσοκίτρινο γίνεται σκούρο καφέ, της ελάτης από υπόλευκο ανοικτό, καταστανοκίτρινο.

Ένας άλλος παράγοντας που αλλάζει το χρώμα των ξύλων είναι η άτμιση. Η ατμιστή οξυά παίρνει ρόδινο χρώμα ενώ στην ατμιστή καρυδιά εξομοιώνεται το χρώμα του σομφού με του εγκάρδιου. Η μεταβολή του χρώματος του ξύλου με την άτμιση, συμβαίνει γιατί διαλύονται τα εκχυλίσματα του στα οποία οφείλονται τα χρώματα.

Μπορούμε να πούμε ότι όσο σκοτεινότερο είναι το χρώμα του πυρηνόξυλου τόσο διαρκέστερο είναι το ξύλο. Αντιθέτως, σε άλλα είδη, όπως οξυά, λεύκη, σημύδα κ.ά. όσο ανοιχτότερο είναι αυτό το χρώμα, τόσο ανθεκτικότερο είναι το ξύλο. Μερικά ξύλα έχουν πολλές χρωστικές ουσίες στη μάζα τους και χρησιμοποιούνται για παραγωγή χρώματος. Το αιματόξυλο μας δίνει το κόκκινο χρώμα, ο φράξος το σκοτεινό πράσινο, το χρυσόξυλο το κίτρινο κ.λπ. Μέσα στο νερό η δρυς και η καστανιά αποκτούν χρώματα σκούρα.

 [ You are not allowed to view attachments ]   [ You are not allowed to view attachments ]   [ You are not allowed to view attachments ]   [ You are not allowed to view attachments ]   [ You are not allowed to view attachments ]

Η οσμή
Πολλά ξύλα αναδύουν μία χαρακτηριστική οσμή που οφείλεται στα αιθέρια έλαια, στις ρητίνες κ.λπ. που εμποτίζουν τα κύτταρα του.
Όταν το ξύλο ξεραθεί η οσμή εξασθενίζει και χρειάζεται να το ξύσουμε για να την αισθανθούμε. Αν η οσμή αλλάξει και γίνει δυσάρεστη ή αποκρουστική, σημαίνει ότι το ξύλο έχει προσβληθεί από μύκητες. Λόγω της οσμής τους πολλά ξύλα είναι ακατάλληλα για κάποιες χρήσεις π.χ. το ξύλο του πεύκου και του κυπαρισσιού είναι ακατάλληλο για συσκευασία ευαίσθητων φρούτων.

Η στιλπνότητα (γυαλάδα)
Μερικά ξύλα έχουν φυσική στιλπνότητα, που διαφέρει από την τεχνητή η οποία αποκτάται με τα βερνίκια, γιατί η τεχνητή είναι μόνο επιφανειακή. Η φυσική στιλπνότητα είναι μεγαλύτερη στις ακτινικές επιφάνειες, λόγω των ακτινικών κυττάρων που δεν έχουν μεγάλους πόρους και αντανακλούν το φως αναλόγως με τη γωνία που πέφτει. Όσο περισσότερες ακτίνες βγαίνουν κατά την κοπή στην επιφάνεια, τόσο περισσότερο λάμπει το ξύλο.
Μεγάλη στιλπνότητα παρουσιάζουν τα ξύλα του σφενδάμου, του φράξου, της σημύδας, της οξυάς, της δρυός, της ερυθρελάτης, του πλατάνου κ.ά.

Η γεύση
Μερικά ξύλα, όπως η καστανιά και η δρυς, επειδή περιέχουν σημαντικές ποσότητες από κάποιες πτητικές ουσίες που ονομάζονται τανίνες, έχουν μία χαρακτηριστική πικρή-στιφή γεύση. Όταν εκτεθούν στον ήλιο η γεύση αυτή εξασθενίζει. Στις τανίνες των ξύλων της δρυός και της καστανιάς (που προτιμούνται στη βαρελοποιία) οφείλεται σε μεγάλο ποσοστό και η παλαίωση των κρασιών.

Συνεχίζεται με τις υπόλοιπες φυσικές ιδιότητες του ξύλου δηλαδή την υφή, τη σχεδίαση (νερά) και την αγωγιμότητα (σε θερμότητα, ηλεκτρισμό και ήχο).
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Φεβρουάριος 13, 2012, 12:34:48 πμ
Οι υπόλοιπες φυσικές ιδιότητες του ξύλου είναι :

Η υφή
Ο όρος υφή χαρακτηρίζει τις μακροσκοπικές διαφορές δομής που εμφανίζονται, κυρίως, στις εγκάρσιες επιφάνειες των ξύλων. Οι διαφορές αυτές οφείλονται στο μέγεθος των κυττάρων του ξύλου, στην κατανομή τους στους αυξητικούς δακτυλίους, στη διαφορά πυκνότητος μεταξύ πρώιμου - όψιμου ξύλου, κ.λπ. Με βάση τα κριτήρια αυτά, η υφή διακρίνεται σε λεπτή και τραχεία.
Τραχεία είναι όταν οι διάμετροι των κυττάρων είναι μεγάλες και λεπτή, όταν είναι μικρές.

Η σχεδίαση (νερά)
Ενώ με τον όρο υφή συνήθως χαρακτηρίζουμε εγκάρσιες επιφάνειες, με τον όρο σχεδίαση χαρακτηρίζουμε ακτινικές και εφαπτομενικές. Στις τομές αυτές, η σχεδίαση αποτελεί την κατανομή και τη διάταξη των αυξητικών δακτυλίων, του πρώιμου και του όψιμου ξύλου, του εγκάρδιου και του σομφού, των ακτινών και των ρητινοφόρων αγωγών. Μ' άλλα λόγια, η σχεδίαση, στην περίπτωση αυτή, έχει την ίδια σημασία που έχει και ο όρος «νερά του ξύλου».
Ξύλα με πλατειές εντεριώνιες ακτίνες, όπως ο φράξος, η δρυς, ο γαύρος, η φτελιά κ.λπ. δίνουν ωραία σχεδίαση σε ακτινικές επιφάνειες. Καλή σχεδίαση δίνουν και τα είδη στα οποία έχουμε απότομη μετάβαση από το ανοιξιάτικο στο φθινοπωρινό ξύλο.
Σε συνδυασμό με το χρώμα η σχεδίαση δίνει σε πολλά είδη ελκυστικές επιφάνειες ξύλων και τα κάνει κατάλληλα για κατασκευές επίπλων και άλλες ειδικές χρήσεις. Τέτοια ξύλα χρησιμοποιούνται κατά κανόνα με τη μορφή καπλαμάδων που παράγονται από την εκτύλιξη του κορμού σε φύλλα (ντερουλάζ). Στην επιπλοποιία, πέρα από τη φυσική σχεδίαση, χρησιμοποιούνται επιφάνειες με απομίμηση φυσικής σχεδίασης, που γίνεται με φωτογραφικές αναπαραγωγές (μελαμίνες).

Αγωγιμότητα
Το ξύλο είναι κακός αγωγός στη θερμότητα, περισσότερο δε το ξηρότερο και το πορωδέστερο ξύλο. Δίνει καλύτερη μόνωση από το τούβλο (5 φορές περισσότερο) και από το μπετόν (10 φορές). Το ξηρό ξύλο είναι κακός αγωγός του ηλεκτρισμού και δίνει πολύ καλή μόνωση. Σε υγρασία 15% και πάνω η μονωτική ιδιότητα ελαττώνεται και στο 30% δεν διαφέρει απ' αυτή του νερού.

Στον ήχο το ξύλο είναι καλός αγωγός, κατά τη διεύθυνση των ινών του. Η ιδιότητα αυτή έχει αξία στην κατασκευή μουσικών οργάνων. Σ' άλλες περιπτώσεις είναι κακός αγωγός.

Συνεχίζεται με τις μηχανικές ιδιότητες του ξύλου.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Φεβρουάριος 16, 2012, 11:01:00 μμ
ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΞΥΛΟΥ

Το ξύλο επειδή είναι ένα υλικό με πόρους, η μάζα του δεν καταλαμβάνει όλο τον όγκο που βλέπουμε. Όσο περισσότερο είναι το κενό τόσο αραιότερο είναι το ξύλο και τόσο λιγότερη είναι η μάζα του. Αυτό το γεγονός επηρεάζει σημαντικά σχεδόν όλες τις μηχανικές ιδιότητες του ξύλου που είναι οι κατωτέρω:

Πυκνότητα
Πυκνότητα (Ρ) του ξύλου λέγεται ο όγκος της ύλης του που περιέχεται στη μονάδα του όγκου. Στα διάφορα είδη η πυκνότητα κυμαίνεται από 0,1-0,8. Υπάρχουν δηλαδή ξύλα, στα οποία τα κενά «πιάνουν» το 90% του όγκου τους (0,1 πυκνότητα) και σ' άλλα το 20% (0,8 πυκνότητα).
Η πυκνότητα επηρεάζει πρωτίστως το ειδικό βάρος ενός ξύλου αλλά και τη σκληρότητα και γενικά την αντοχή του. Κυρίως όμως επηρεάζει την ικανότητα του, ν’ απορροφάει υγρασία.
Όσο αραιότερο (μικρής πυκνότητας), είναι ένα ξύλο, τόσο περισσότερη υγρασία μπορεί να απορροφήσει. Τα ξύλα που έχουν μικρή πυκνότητα (είναι ελαφριά), ξηραίνονται πολύ δύσκολα και συγκρατούν, μετά την ξήρανση, περισσότερη υγρασία απ' ότι τα ξύλα μεγαλύτερης πυκνότητας.

Ειδικό βάρος (φαινόμενο)
Φαινόμενο ειδικό βάρος (S) είναι το βάρος της μάζας του ξύλου που περιέχεται στη μονάδα του όγκου. Το φαινόμενο ειδικό βάρος (απλούστερα ειδικό βάρος) του ξύλου είναι αμέσως ανάλογο της πυκνότητάς του και επειδή, η μέτρηση του βάρους είναι ευκολότερη από τη μέτρηση της πυκνότητας, συνήθως χρησιμοποιούμε μόνο το ειδικό βάρος.

Σ' ένα ξύλο η αναλογία φθινοπωρινού προς ανοιξιάτικο επηρεάζει το ειδικό βάρος του όλου ξύλου, γιατί το φθινοπωρινό είναι 1,5 – 3 φορές βαρύτερο από το ανοιξιάτικο. Γι' αυτό και κωνοφόρα είδη των ψυχρών περιοχών του βορρά είναι βαρύτερα από τα δικά μας ενώ αντιθέτως, τα εγχώρια πλατύφυλλα έχουν ελαφρότερο ξύλο από τα τροπικά.
Ανάλογα με το ειδικό βάρος του ξύλου τους, τα διάφορα είδη διακρίνονται σε :
Πολύ ελαφρά (μαύρη πεύκη, λεύκα, σάμπα)
Ελαφρά (ελάτη, ερυθρελάτη, δασική πεύκη, φιλλύρα, οκουμέ)
Μετρίου βάρους (χαλέπιος πεύκη, σημύδα, κλήθρα) και
Βαριά (δρυς, φράξος, οξυά, πλάτανος, καστανιά, μαόνι, έβενος).

Τα φαινόμενα βάρη, σε Κγρ/κ.μ. των διάφορων ξύλων ανέρχονται ως εξής:
 [ You are not allowed to view attachments ]

Εκτός από τα αναφερόμενα στον πίνακα είδη, υπάρχουν ξύλα βαρύτερα από το νερό, όπως το σιδηρόξυλο, με ειδικό βάρος 1290 Kγρ/κ.μ., το Ekki με 1220 Kγρ/κ.μ. κ.λπ.
Το βάρος του ξύλου χωρίς τα κενά του στη μονάδα του όγκου ονομάζεται απόλυτο ειδικό βάρος (U).
Θεωρητικώς μπορούμε να βρούμε την πυκνότητα (Ρ) ενός ξύλου, αν γνωρίζουμε το φαινόμενο ειδικό βάρος (S), από τον τύπο: Ρ=S/U.

Συνεχίζεται με τη σκληρότητα, την ελαστικότητα και την πλαστικότητα.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Φεβρουάριος 22, 2012, 12:47:52 πμ
Φίλοι μου,
συνεχίζουμε με άλλες τρεις τεχνικές ιδιότητες του ξύλου την σκληρότητα, την ελαστικότητα και την πλαστικότητα.

Σκληρότητα
Σκληρότητα είναι η αντίσταση που παρουσιάζει το ξύλο όταν το κατεργαζόμαστε με διάφορα εργαλεία. Η σκληρότητα εξαρτάται άμεσα από την πυκνότητα του ξύλου και την υγρασία του. Ξύλα με πυκνές ίνες και μικρή υγρασία, είναι σκληρότερα.
Επιφάνειες που είναι κάθετες προς τη διεύθυνση των ινών, παρουσιάζουν μεγαλύτερη σκληρότητα από επιφάνειες που είναι παράλληλες προς τη διεύθυνση αυτή.
Η μέτρηση της σκληρότητας (μέθοδος JANKA), υπολογίζει τη δύναμη σε κιλά ανά τετραγωνικό εκατοστό που χρειάζεται για να εισχωρήσει μία σφαίρα από χάλυβα, ακτίνος 5,642 χιλ. και εγκάρσιας διατομής ενός τετραγωνικού εκατοστού μέσα στη μάζα του ξύλου και σε βάθος ίσο προς την ακτίνα της σφαίρας. Η μέτρηση γίνεται μόνο σε εφαπτομενικές ή ακτινικές τομές και όχι σε εγκάρσιες.
Οι ίνες του θερινού ξύλου καθώς και οι ρόζοι, παρουσιάζουν μεγαλύτερη σκληρότητα από τις ίνες του ανοιξιάτικου ξύλου.
Τα σκληρά ξύλα, κατεργάζονται και συγκολλώνται δύσκολα. Αντίθετα, όσο σκληρότερο είναι ένα ξύλο τόσο τρίβεται καλύτερα και λουστράρεται ευκολότερα.
Η σκληρότητα του ξύλου έχει μεγάλη σημασία για την κατασκευή που θα χρησιμοποιηθεί το ξύλο. Ανάλογα με την σκληρότητά τους τα ξύλα κατατάσσονται στις εξής κατηγορίες:
ΚΩΝΟΦΟΡΑ
Μαλακά (1-2): Ελάτη, Ερυθρελάτη.
Ημίσκληρα (2-4): Παραθαλάσσια πεύκα, πεύκα του βορρά.
Σκληρά (4-20): Πιτς - πάϊν, λάρτσινο.

ΠΛΑΤΥΦΥΛΛΑ
Πολύ μαλακά (0,2-1,5): λεύκες, μπάλσα, σάμπα.
Μαλακά (1,5-3): κλήθρα, φλαμούρι, σημύδα.
Ημίσκληρα (3-6): Δρυς, οξυά, φράξος, φτελιά, ακακία, πυξάρι.
Πολύ σκληρά (9-20): Άρια, τικ, έβενος, έκκι, βέγκε.

Ελαστικότητα
Ελαστικότητα είναι η ικανότητα του ξύλου να λυγίζει χωρίς να σπάει. Όταν παύει να ισχύει η δύναμη που προκάλεσε την παραμόρφωση, το ξύλο ξαναπαίρνει την αρχική του μορφή.
Το χλωρό ξύλο είναι ελαστικότερο από το ξηρό. Ελαστικότερα είναι τα νεαρά ξύλα και αυτά που δεν έχουν ρητίνη ή περιέχουν μικρό ποσοστό. Γενικά, τα μικρού ειδικού βάρους ξύλα (ελαφρά) είναι ελαστικότερα.
Η ελαστικότητα αποτελεί πλεονέκτημα του ξύλου όταν επιτρέπει την έγκαιρη διάγνωση επικείμενης θραύσης του, αλλά μειονέκτημα όταν η κατασκευή μας πρέπει να είναι απαραμόρφωτη.
Η ελαστικότητα εξαρτάται από τη διάταξη των ινών, από τη διεύθυνση της δύναμης που τα φορτίζει, από το είδος του ξύλου, από την υγρασία που περιέχει κ.ά.
Όριο ελαστικότητας είναι η δύναμη πάνω από την οποία επέρχεται μόνιμη παραμόρφωση. Δύσκαμπτο είναι ένα ξύλο όταν αντέχει σε μεγάλες φορτίσεις, χωρίς να γίνεται όμως υπέρβαση του ορίου ελαστικότητας.
Τα ξύλα των κωνοφόρων έχουν όριο ελαστικότητας 100.000 Κγρ/τετρ. εκατ. και τα ξύλα των πλατύφυλλων 120.000.

Πλαστικότητα
Πλαστικότητα είναι η ιδιότητα που έχει το ξύλο ώστε όταν φορτίζεται πέρα από το όριο ελαστικότητας, να υφίσταται μόνιμη παραμόρφωση χωρίς να σπάει. Η πλαστικότητα υπολογίζεται με τη σχέση συνολικό μήκος (Μ) του ξύλου (άθροισμα των δύο σκελών του τριγώνου) προς το βέλος (Β) (ύψος ισοσκελούς τριγώνου) πού σχηματίζεται τη στιγμή της θραύσης όπως η παρακάτω εικόνα.
 [ You are not allowed to view attachments ]
Με βάση αυτή τη σχέση, τα ξύλα κατατάσσονται σε τρεις κατηγορίες.

Για σχέση Μ:Β :
1.  40 έως 50 ξύλα μικρής πλαστικότητας. Τέτοια είναι κυρίως τα ροζιασμένα και τα αναμμένα.
2.  40 έως 30 ξύλα μέσης πλαστικότητας, όπως τα κωνοφόρα, η οξυά κ.ά.
3.  30 έως 15 ξύλα πλαστικά. Είναι κατάλληλα για καμπύλες κατασκευές, όπως φράξος, δρυς.

Η πλαστικότητα χρησιμεύει στην κατασκευή ξύλινων καμπύλων στοιχείων. Με την επίδραση υδρατμών σε υψηλή θερμοκρασία (άτμιση) το ξύλο γίνεται μαλακό και εύπλαστο και μπορεί στην κατάσταση αυτή να υποστεί πολλές μεταβολές στη μορφή του χωρίς να σπάει. Το ξύλο που μεταμορφώνεται με την άτμιση, αφού κρυώσει και ξηραθεί διατηρεί τη μορφή του, γιατί μερικές ίνες ξηραίνονται σε επιμήκυνση και άλλες σε κατάθλιψη.

Η πλαστικότητα αυξάνεται με την αύξηση της υγρασίας και της θερμοκρασίας. Το βαρύ ξύλο κατά κανόνα είναι λιγότερο πλαστικό από το ελαφρό. Η ιδιότητα της πλαστικότητας του ξύλου έχει μεγάλη σημασία για ορισμένες κατασκευές, στη ναυπηγική, την επιπλοποιία, τα γεωργικά εργαλεία κ.λπ. Αρκετά παρακάτω στους τρόπους κατεργασίας του ξύλου θα δούμε διαμόρφωση με πλαστικοποίηση με αμμωνία, υψίσυχνα ρεύματα και άτμιση.

Η σκληρότητα, η ελαστικότητα αλλά και η πλαστικότητα των ξύλων έχουν πάρα πολλή μεγάλη σημασία στην κατασκευή μουσικών οργάνων.

Συνεχίζεται με τις αντοχές των ξύλων και τους παράγοντες που τις επηρεάζουν.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Φεβρουάριος 26, 2012, 08:18:28 μμ
Συνεχίζουμε με κάποια στοιχεία που αφορούν τις αντοχές του ξύλου και συγκεκριμένως με τους Παράγοντες Επηρεασμού των Αντοχών του Ξύλου.

Απ’ όσα έχουμε δει μέχρι τώρα, συνεπάγεται ότι το ξύλο είναι ένα σχετικώς ομοιογενές μεν αλλά ανισότροπο υλικό δε. Για το λόγο αυτό υπάρχουν μεγάλες διαφορές στις μηχανικές ιδιότητες του ξύλου που έχουν άμεσο αντίκτυπο στις αντοχές του, όχι μόνο σε ξύλα που προέρχονται από διαφορετικά δένδρα, αλλά ακόμα και ανάμεσα σε ξύλα που προέρχονται από τον ίδιο κορμό.

Για την ακανόνιστη συμπεριφορά του ξύλου στις διάφορες αντοχές, ευθύνονται οι παρακάτω παράγοντες:

Χρόνος: Με την πάροδο του χρόνου, οι αντοχές του ξύλου σιγά-σιγά ελαττώνονται, γιατί αν δεν το προστατεύσουμε, προσβάλλεται από μύκητες, έντομα, οξειδώσεις κ.λπ.

Μήκος ινών: Γενικά τα είδη των δένδρων που έχουν μικρές ίνες, έχουν μικρότερες αντοχές, από τα είδη που έχουν μεγαλύτερες ίνες.

Βαρυμορφωμένο ξύλο: Όταν τα «νερά» του ξύλου (ίνες) αλλάζουν απότομα κατεύθυνση μειώνεται η αντοχή του.

Ειδικό βάρος: Όσο περισσότερο πάχος έχουν οι μεμβράνες των κυττάρων του ξύλου (μεγαλύτερο ειδικό βάρος), τόσο πιο μεγάλη είναι η αντοχή του. Αυτό ισχύει για τη σύγκριση των αντοχών τόσο μεταξύ ξύλων του ίδιου είδους, όσο μεταξύ ξύλων διαφόρων ειδών. Η σχέση του κυτταρικού πάχους είναι περισσότερο έντονη στην αντοχή σε θλίψη και εφελκυσμό (απλές αντοχές) και λιγότερο στην αντοχή σε κάμψη και λυγισμό (σύνθετες αντοχές).

Υγρασία: Το νερό που μπαίνει ανάμεσα στις ίνες απομακρύνει τη μία από την άλλη και έτσι χάνεται ένα μέρος της συνοχής τους.

Θερμοκρασία: Το παγωμένο ξύλο αποκτάει μεν σκληρότητα, αλλά σπάει εύκολα.

Ρόζοι: Η παρουσία ρόζων μειώνει την αντοχή του ξύλου κυρίως σε εφελκυσμό και κάμψη και λιγότερο σε θλίψη. Ένας ρόζος μπορεί να ελαττώσει στο μισό ή και περισσότερο την αντοχή ενός ξύλου.

Η διεύθυνση των δυνάμεων σε σχέση με τη διεύθυνση των ινών του ξύλου: Οι αντοχές του ξύλου είναι πιο μεγάλες κατά μήκος των ινών του, δηλ. κατά μήκος του άξονα του δένδρου, και πολύ μικρότερες όταν οι δυνάμεις δρουν κάθετα προς τις ίνες.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, είναι πολύ δύσκολο να προσδιορισθούν οι μηχανικές αντοχές ενός κομματιού ξύλου, έστω κι αν είναι γνωστό το είδος του δένδρου από το οποίο προέρχεται. Μόνο έμπειροι ειδικοί ή καλύτερα η εργαστηριακή έρευνα μπορεί να δώσει ικανοποιητικά αποτελέσματα.

Θα συνεχίσουμε με την αντοχή των ξύλων σε εφελκυσμό (τέντωμα) και θλίψη (συμπίεση).
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: immortalx στις Φεβρουάριος 26, 2012, 11:07:37 μμ
Ενα ΤΕΡΑΣΤΙΟ ευχαριστω θα ηταν το λιγοτερο που θα μπορουσα να πω!
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Φεβρουάριος 26, 2012, 11:19:28 μμ
Ενα ΤΕΡΑΣΤΙΟ ευχαριστω θα ηταν το λιγοτερο που θα μπορουσα να πω!

Γιάννη,
εγώ σ' ευχαριστώ τόσο εσένα όσο και τους υπόλοιπους φίλους που παρακολουθούν το θέμα καθώς με ωθούν να συνεχίσω και να ξαναθυμηθώ πράγματα που έχω μελετήσει εδώ και δεκαπέντε (και βάλε) χρόνια.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Τάσος στις Φεβρουάριος 27, 2012, 12:33:05 πμ
Τι να σου πω βρε Κούρε… χαράς το κουράγιο που έχεις και κάθεσαι και γράφεις με τις ώρες, μέχρι πρωίας…
Μακάρι να τύχει να ανταμώσουμε κάποια μέρα…
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Φεβρουάριος 27, 2012, 12:02:33 μμ
Τι να σου πω βρε Κούρε… χαράς το κουράγιο που έχεις και κάθεσαι και γράφεις με τις ώρες, μέχρι πρωίας…
Μακάρι να τύχει να ανταμώσουμε κάποια μέρα…

Τάσο,
το αναβάλλω συνέχεια λόγω υποχρεώσεων στα Χανιά και δεν ανεβαίνω στη Χαλκιδική.
Να 'σαι σίγουρος όμως φίλε μου ότι κάποια στιγμή θ' ανταμώσουμε.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κώστας Τρικάλης στις Φεβρουάριος 27, 2012, 04:40:13 μμ
Μπράβο στον Κούρο για τις τόσο πολύτιμες πληροφορίες που παρέθεσε

Ευχαριστούμε!
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Μάρτιος 01, 2012, 07:45:26 μμ
Φίλοι μου,
συνεχίζουμε με τις δύο σημαντικότερες μηχανικές αντοχές του ξύλου καθώς ο σωστός συνδυασμός τους είναι αυτός που επιτρέπει σε ένα ξύλο να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις μας.

Αντοχή σε εφελκυσμό
είναι η αντίσταση που προβάλλει το ξύλο, στη δύναμη που θέλει να απομακρύνει (να διαχωρίσει, να «κόψει») τις ίνες μεταξύ τους.
Η αντοχή αυτή είναι πολύ μεγάλη, όταν η δύναμη ενεργεί κατά τη διεύθυνση των ινών. Με γωνία μόλις 15⁰ η αντοχή μικραίνει κατά 30% και με γωνία 90⁰ δηλ. κάθετα προς τις ίνες, η αντοχή μειώνεται υπερβολικά, γίνεται σχεδόν ασήμαντη.

Η αντοχή σε εφελκυσμό εκφράζεται σε Κγρ/τετρ. εκ. (Kgr/cm2) και έχει τις παρακάτω ενδεικτικές τιμές:
Σύρμα χάλυβα: 10.000-25.000
Ξύλο κωνοφόρων: 500-1.500
Ξύλο πλατύφυλλων: 200-2.600

Η αντοχή σε εφελκυσμό επηρεάζεται πολύ αρνητικώς από την υγρασία και την παρουσία ρόζων.
Έτσι σ’ ένα πεύκο με υγρασία 10%, έχουμε αντοχή σε εφελκυσμό 1660, ενώ σε υγρασία 25% κατέβηκε στα 880. Σε άροζο ξύλο επίσης πεύκου, βρέθηκε αντοχή 780, με λίγους ρόζους 384 και με πολλούς 119.

Η αντοχή του ξύλου σε εφελκυσμό υπολογίζεται με ειδικά μηχανήματα που λέγονται δυναμόμετρα. Η μέτρηση γίνεται σε άροζα δοκίμια ξύλου άριστης ποιότητας. Η ύπαρξη σφαλμάτων στα ξύλα χρήσης μειώνουν μέχρι και κατά 90% την θεωρητική αντοχή σε εφελκυσμό.
 [ You are not allowed to view attachments ]

Αντοχή σε θλίψη
είναι η αντίσταση που προβάλλει το ξύλο στη δύναμη που θέλει να συμπιέσει τις ίνες μεταξύ τους.
Η αντοχή αυτή είναι αρκετά μεγάλη, όταν η δύναμη ενεργεί κατά τη διεύθυνση της ίνας (όπως και στον εφελκυσμό), και είναι 4-5 φορές μικρότερη, όταν ενεργεί κάθετα προς την ίνα.
Η αντοχή σε θλίψη εκφράζεται και αυτή σε Κγρ/τετρ. εκ. (Kgr/cm2) και έχει τις παρακάτω ενδεικτικές τιμές.

Ξύλο κωνοφόρων: 300-600
Ξύλο πλατύφυλλων: 250-700

Επηρεάζεται πολύ από το ειδικό βάρος και την υγρασία. Στα μαλακά και ελαφρά πλατύφυλλα η τιμή της κυμαίνεται από 250-400, ενώ στα σκληρά και στα βαριά σε μερικές περιπτώσεις ξεπερνάει και τα 700.
Έτσι λοιπόν το πεύκο έχει αντοχή σε θλίψη 355 για ειδικό βάρος (ε.β.) 0,42, 390 για ε.β. 0,46 και 425 για ε.β. 0,50.

Όταν η υγρασία του ξύλου, μειώνεται από 30% στο 17%, η αντοχή στη θλίψη διπλασιάζεται. Τα ξύλα των κωνοφόρων και τα ξύλα των πλατύφυλλων του ίδιου ειδικού βάρους, έχουν περίπου ίδια αντοχή στη θλίψη.
 [ You are not allowed to view attachments ]

Η αντοχή στη θλίψη επηρεάζεται πάρα πολύ από τη σχέση πάχους-μήκους του ξύλου. Όσο πιο μικρή είναι η σχέση αυτή, δηλ. όσο πιο κοντά είναι τα ξύλα, (π.χ. ποδαρικά) τόσο μεγαλύτερη είναι η αντοχή του. Πάνω από μία συγκεκριμένη τιμή αυτής της σχέσης για κάθε ξύλο, αρχίζει ο λυγισμός του, στον οποίο δεν αντέχει και τόσο πολύ το ξύλο.
 [ You are not allowed to view attachments ]

Συνεχίζουμε με άλλες μηχανικές αντοχές όπως αντοχή σε κάμψη, σε κρούση, σε λυγισμό και σε τελική θραύση.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Μάρτιος 07, 2012, 12:02:18 πμ
Φίλοι μου συνεχίζουμε με τις αντοχές του ξύλου σε πιο σύνθετες καταπονήσεις.

Αντοχή σε κάμψη
Η αντοχή του ξύλου σε κάμψη είναι μία ιδιότητα με πολύ μεγάλη πρακτική σημασία. Όταν μία σανίδα (ή δοκάρι) κάμπτεται, τότε η μία πλευρά της υπόκειται σε θλίψη και η άλλη σε εφελκυσμό. Επειδή το ξύλο αντέχει σε εφελκυσμό πιο πολύ απ' ότι σε θλίψη, θα περίμενε κανείς να σπάσει στη θλιβόμενη πλευρά. Όμως, στην πράξη το ξύλο σπάει στην εφελκυόμενη πλευρά, γιατί τα σφάλματα του ξύλου (ρόζοι, κ.λπ.) ελαττώνουν πιο πολύ την αντοχή σε εφελκυσμό, παρά την αντοχή σε θλίψη. Η αντοχή του σε κάμψη είναι κάπου ενδιαμέσως των αντοχών του σε θλίψη και εφελκυσμό και είναι μεγαλύτερη της θλίψης και μικρότερη του εφελκυσμού.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Η αντοχή σε κάμψη επηρεάζεται πολύ από την εγκάρσια διατομή της τραβέρσας, από τον τρόπο πρίσης του ξύλου, από τα σφάλματα του (ιδίως οι ρόζοι και η στρεψοΐνια) και την υγρασία του.
Η καλύτερη σχέση πάχους και πλάτους της τραβέρσας είναι 5 προς 7. Το συμπαγές ξύλο έχει μεγαλύτερη αντοχή απ’ ότι το πριστό, γιατί οι ίνες του, δεν έχουν κοπεί, έστω και μερικώς. Στην κατ’ εφαπτόμενη τομή η αντοχή σε κάμψη είναι μεγαλύτερη απ’ ότι στην κατ' ακτίνα.
Ξυλεία που ξηράνθηκε στον αέρα (φυσική ξήρανση), έχει περίπου 25% μεγαλύτερη αντοχή απ’ ότι η χλωρή, ενώ η ξυλεία των ξηραντηρίων έχει μεγαλύτερη αντοχή κατά 30%, σε σχέση με την ξυλεία φυσικής ξήρανσης.

Αντοχή σε λυγισμό.
Ένα στενόμακρο ξύλο που πιέζεται από αξονικές δυνάμεις, προβάλλει αντίσταση για να μη λυγίσει. Τα μακρυά ξύλα που πιέζονται αξονικά, όπως π.χ., τα ποδαρικά, έχουν αντοχή σε θλίψη μικρότερη από την κανονική και γίνεται ακόμη πιο μικρότερη, όσο πιο μακρύ είναι το ξύλο και ιδίως όσο πιο μεγάλο είναι το κλάσμα μήκος προς πάχος ενός στύλου, ενός κονταριού κ.λπ.
Μεγάλη επίδραση στην αντοχή στο λυγισμό, έχει η στρεψοΐνια και ο τρόπος που εφαρμόζεται η δύναμη. Τα στρεψόινα ξύλα έχουν μικρή αντοχή. Όταν η δύναμη εφαρμόζεται έκκεντρα η αντοχή σε λυγισμό μειώνεται.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Πάντως το ξύλο προσφέρεται καλύτερα από κάθε άλλο υλικό, σχετικά με το βάρος του, για κατασκευές που θέλουν λυγισμό. Ένας στύλος ξύλινος με διάμετρο 16 εκ. έχει το ίδιο βάρος μ', ένα στύλο σιδερένιο με διάμετρο 4 cm. Κάτω από την ίδια πίεση, ο ξύλινος στύλος θα αντέξει, ενώ ο σιδερένιος θα λυγίσει.
Για να κατανοηθεί καλύτερα η διαφορά κάμψης-λυγισμού δείτε την ακόλουθη εικόνα:

 [ You are not allowed to view attachments ]

Αντοχή σε κρούση
Η αντοχή σε κρούση, υπολογίζεται μ' ένα ειδικό όργανο που έχει ένα βαρίδι 10 κιλών που πέφτει από ύψος 1 μέτρου. Μερικά ξύλα έχουν την ιδιότητα ν' απορροφούν τις απότομες κρούσεις και δονήσεις περισσότερο από άλλα ξύλα.
Η αντοχή σε κρούση μας βοηθά να επιλέξουμε ένα ξύλο κατάλληλο για κινούμενες κατασκευές (π.χ. για βαγόνια τραίνων ή για ρόπαλο μπεήζμπωλ). Μεγάλη αντοχή σε κρούση έχει ο φράξος (δεσποτάκι). Η αντοχή σε κρούση δεν επηρεάζεται απ’ την υγρασία. Μια πολύ σημαντική εφαρμογή της είναι για να αντιληφθούμε αν ένα ξύλο είναι «αναμμένο» καθώς η αντοχή του σε κρούση μειώνεται πολύ.

Αντοχές σε τριβή
Έχει μεγάλη σημασία στα ξύλα που πρόκειται να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή πατωμάτων. Η αντοχή στην τριβή υπολογίζεται με ορισμένα όργανα, που χρησιμοποιούν γυαλόχαρτο ή αμμοβολή.
Γενικά ισχύει ότι τα βαριά ξύλα και εκείνα που έχουν πλατιά ζώνη φθινοπωρινού ξύλου αντέχουν πιο πολύ από τα ελαφρά. Από την άποψη της τομής, όλα τα είδη παρουσιάζουν μεγαλύτερη αντοχή στην εγκάρσια επιφάνεια, μικρότερη στην κατ' ακτίνα και ακόμη πιο μικρή στην κατ' εφαπτόμενη επιφάνεια.

Αντοχή στην τελική θραύση
Μερικά ξύλα, μετά την πρώτη ρωγμή, παρουσιάζουν μεγάλη αντοχή και αργούν να σπάσουν τελείως, ενώ άλλα, αντίθετα σπάζουν αμέσως. Τα πρώτα τα χρησιμοποιούμε στα μεταλλεία, όπου η ιδιότητα αυτή έχει πολύ μεγάλη σημασία, γιατί σώζει ανθρώπινες ζωές. Τέτοια ξύλα είναι τα κωνοφόρα.
Στην αντοχή αυτή, πολύ μεγάλη σημασία, έχει η κατεύθυνση της φόρτισης. Στα κωνοφόρα η αντοχή στην τελική θραύση κατά την έννοια της εφαπτομενικής τομής είναι πολύ μικρή, ενώ κατά την έννοια της ακτινικής είναι πάρα πολύ μεγάλη, γιατί ενεργεί όπως η σούστα του αυτοκινήτου.

Αντοχή σε διάτμηση
Είναι η αντοχή του ξύλου όταν ανθίσταται σε δυνάμεις που τείνουν να προκαλέσουν ολίσθηση μέρους του μέρους που φορτίζεται, σε παράπλευρο μέρος του ίδιου σώματος ξύλου.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Όταν ξύλινα μέλη φορτίζονται σε αξονική θλίψη ή κάμψη, τότε αναπτύσσονται και τάσεις αξονικής διάτμησης.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Η αντοχή σε αξονική διάτμηση έχει μεγαλύτερη πρακτική σημασία, διότι με την επίδραση τάσεων διάτμησης, το ξύλο τις περισσότερες φορές υποχωρεί με αυτόν τον τρόπο (π.χ. η σχίση των ξύλων γίνεται με αξονική εφαρμογή δύναμης στην εγκάρσια κοπή).

Στη συνέχεια η παρουσίαση θα συνεχιστεί με τις επιδράσεις που έχει η κατεργασία του ξύλου στην ανθρώπινη υγεία (ευχαριστώ τον κ. Βασιλειάδη για την προτροπή) παρακάμπτοντας τη σειρά που ήταν τα ελαττώματα του ξύλου, καθώς κρίνεται ότι μπορεί να προβλεφθούν και να προληφθούν αρκετές ανεπιθύμητες παρενέργειες.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: ΖΑΡΚΑΔΑΣ ΚΩΣΤΑΣ στις Μάρτιος 07, 2012, 06:11:28 μμ
 A ρε φιλε..επιστημονα!!!!!!! σε σεβομαι και σε θαυμαζω μαζι
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Μάρτιος 07, 2012, 10:54:39 μμ
A ρε φιλε..επιστημονα!!!!!!! σε σεβομαι και σε θαυμαζω μαζι

Άμα κρεμάσουν τους επιστήμονες, θα πάω χαμένος κι εγώ!!! ;D ;D
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: αποστολης τ στις Μάρτιος 08, 2012, 02:24:23 πμ
ειναι και μετριοφρων το αγορι μας((κουρος) ;D
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Μάρτιος 08, 2012, 10:51:53 μμ
Φίλοι μου θα παρατεθούν ορισμένες πληροφορίες που αποσκοπούν στην προφύλαξη όσων ασχολούνται με την κατεργασία του ξύλου από ορισμένες ανεπιθύμητες παρενέργειές του. Επειδή ορισμένοι μπορεί να θορυβηθούν πολύ, επισημαίνεται ότι απαιτείται μακροχρόνια έκθεση σε σκόνη και ατμούς για να προκληθεί σοβαρή και μόνιμη βλάβη.

Όλα τα υλικά, άλλα λιγότερο κι άλλα περισσότερο, προκαλούν βλαβερές επιδράσεις σ' αυτούς που τα κατεργάζονται. Οι ανθυγιεινές επιδράσεις των ξύλων (ιδίως των τροπικών) σε σχέση με άλλα υλικά, όπως πονοκέφαλος, δερματίτιδα, άσθμα κ.λπ., είναι πολύ μικρές. Πάνω στο θέμα αυτό δημοσιεύτηκαν παλαιότερα σε ιατρικό περιοδικό από τον καθηγητή του Α.Π.Θ. κ. Γ. Τσουμή οι παρακάτω πληροφορίες που παρουσιάζονται περιληπτικώς:

Όπως είναι γνωστό το ξύλο είναι οργανικό υλικό με κύρια χημικά αλλά και δομικά συστατικά την κυτταρίνη, (συμπεριλαμβανομένων και των ημικυτταρινών) και τη λιγνίνη. Στη μάζα του ξύλου περιέχονται όμως και άλλες χημικές ουσίες που δεν αποτελούν δομικά στοιχεία, τα εκχυλίσματα, που είναι διαλυτές σε ουδέτερους διαλύτες (π.χ. νερό). Το ποσοστό τους κυμαίνεται από λιγότερο του 1% έως και περισσότερο από 30% επί ξηρής μάζας. Το χρώμα και η μυρουδιά των ξύλων οφείλονται στα εκχυλίσματα. Όσο σκουρότερα και με ισχυρότερη μυρωδιά τόσο περισσότερα εκχυλίσματα (ποσοτικώς) περιέχουν. Από χημική άποψη τα εκχυλίσματα είναι κυρίως ταννίνες, ρητίνες, αλκαλοειδή (δηλητηριώδεις ουσίες), ελαιώδεις ουσίες κ.ά.

Εκχυλίσματα μπορούν να θεωρηθούν και ορισμένες ανόργανες ουσίες π.χ. άλατα ασβεστίου και πυριτίου (το δεύτερο, με μορφή διοξειδίου του πυριτίου, είναι η κοινή άμμος).

Ορισμένα από τα εκχυλίσματα, εξαιτίας της χημικής συστάσεως τους, έχουν ανθυγιεινή επίδραση στους εργάτες, κυρίως από τη λεπτή σκόνη που παράγεται από την κατεργασία του ξηρού ξύλου. Αγκίδες ξύλου επίσης μπορεί να έχουν ανθυγιεινή επίδραση. Η ξυλόσκονη έχει πολύ μικρές διαστάσεις (το μέγεθος των μορίων είναι μικρότερο από 5 μικρά), κι έτσι μεταφέρεται εύκολα με τον αέρα και εισπνέεται ή έρχεται σε επαφή με διάφορα μέρη του σώματος.

Η δράση της δεν είναι μόνο χημική αλλά και μηχανική (με τριβή), και ευνοείται από τυχόν προϋπάρχουσες πληγές ή τοπικούς ερεθισμούς. Αποτέλεσμα είναι να προκαλείται αλλεργία, δερματίτιδα, έκζεμα, άσθμα, ίλιγγος, πονοκέφαλος, λιποθυμία, εμετός, κοιλιακοί σπασμοί, πόνοι στο στήθος, μούδιασμα, διαταραχές οράσεως ακόμη και καρκίνος.

Τα μέρη που προσβάλλονται είναι το πρόσωπο, τα χέρια, η μύτη, το στόμα, ο λαιμός, το αναπνευστικό σύστημα, οι αρθρώσεις, το υπογάστριο κ.ά. Κύριες συνέπειες της προσβολής είναι η δερματίτιδα, το άσθμα και ο καρκίνος της μύτης. Η προσβολή συνήθως αρχίζει στα χέρια, ιδιαίτερα ανάμεσα στις βάσεις των δαχτύλων, στο πρόσωπο και στο λαιμό. Οι γωνίες του στόματος, τα βλέφαρα και οι πλευρές της μύτης είναι ευπρόσβλητα, και σε φαλακρούς συχνά προσβάλλεται το κρανίο. Συνήθως τα μέρη του σώματος που έχουν τάση να ιδρώνουν παρουσιάζουν μεγαλύτερη ευαισθησία. Αν τα ρούχα δεν προστατεύουν ικανοποιητικά, η λεπτή σκόνη τα διαπερνά, φτάνει στο σώμα, και μπορεί να προσβάλλει τις μασχάλες, τη μέση, το υπογάστριο (γεννητικά όργανα) και τα πόδια. Σε περιπτώσεις ελαφρής προσβολής παρουσιάζεται ερεθισμός του δέρματος και φαγούρα. Σε σοβαρότερες περιπτώσεις, η φαγούρα είναι εντονότερη και παρουσιάζονται εξανθήματα, φουσκάλες (και υγρόρροια), σχίσιμο ή απολέπισμα του δέρματος.

Αξίζει να σημειωθεί, ότι ενώ οι περισσότερες δερματίτιδες οφείλονται σε ξυλόσκονη, υπάρχουν περιπτώσεις που μπορεί να προκληθούν και από επαφή με συμπαγές ξύλο, ιδιαίτερα σε εργάτες που έχουν προηγουμένως ευαισθητοποιηθεί. Τελειωμένα ξύλινα αντικείμενα σπάνια προκαλούν δερματικά προβλήματα, αλλά έχουν παρατηρηθεί περιπτώσεις τοπικών δερματίτιδων από ξύλινα βραχιόλια, περιδέραια ή επιστόμια μουσικών οργάνων.

Ξηρή ξυλόσκονη συχνά προκαλεί προσωρινό ερεθισμό της μύτης και του λάρυγγα, αλλά μερικά είδη ξύλου προκαλούν περισσότερο μακροχρόνιες ενοχλήσεις. Τα ξύλα που ερεθίζουν τα αναπνευστικά όργανα, μπορεί να μη προκαλούν δερματίτιδα (αυτό ισχύει και αντίστροφα).

Εισπνοή σκόνης προσβάλλει πρώτα τους βλεννογόνους της μύτης και του λάρυγγα που ξηραίνεται και πονάει. Η μύτη (και τα
μάτια) ερεθίζονται και «τρέχουν» υγρά. Προκαλείται φτάρνισμα ή αιμορραγία της μύτης. Σε σοβαρές περιπτώσεις, ο εργάτης αισθάνεται δυσκολία στην αναπνοή, και μερικές φορές τα συμπτώματα μοιάζουν με άσθμα. Είναι αξιοσημείωτο ότι αυτές οι αναπνευστικές δυσκολίες μπορεί να εκδηλωθούν αρκετό καιρό μετά την επαφή με το ξύλο που τις προκαλεί, πράγμα που δυσκολεύει τη διάγνωση.

Λίγα είδη ξύλων, που ευτυχώς δεν χρησιμοποιούνται συχνά, περιέχουν ουσίες που μπορεί να προκαλέσουν σοβαρότερες διαταραχές, όταν οι ουσίες αυτές απορροφούνται από την ξυλόσκονη και μπαίνουν στο αίμα από τη μύτη ή το στόμα. Τα συμπτώματα είναι πονοκέφαλος, ανορεξία, ναυτία, δίψα, σιελόρροια και σε σοβαρές (σπάνιες) περιπτώσεις, ζάλη, υπνηλία, διαταραχές οράσεως, μυϊκοί σπασμοί και καρδιακή αρρυθμία.

Η σχέση καρκίνου της μύτης και κατεργαζόμενου ξύλου επισημάνθηκε σχετικώς πρόσφατα. Ειδικές μελέτες στη Μ. Βρετανία (το 1964) έδειξαν ότι υπάρχει σημαντική στατιστική συσχέτιση. Η συχνότητα εμφανίσεως καρκίνου της μύτης είναι μικρή στο συνολικό πληθυσμό (περίπου 1/2.000.000), αλλά σε εργάτες επιπλοποιίας είναι πολύ μεγαλύτερη (700/1.000.000).
Ο καρκίνος παρουσιάζεται μόνο στους εργάτες που απασχολούνται ή έχουν απασχοληθεί σε δουλειές που τους εκθέτουν σε λεπτή ξυλόσκονη. Πριονίδι δεν έχει συσχετιστεί με καρκινική προσβολή. Ο χρόνος που χρειάζεται για την εκδήλωση συμπτωμάτων της αρρώστειας υπολογίζεται σε 40 περίπου χρόνια, και ο ελάχιστος χρόνος εκθέσεως σε ξυλόσκονη 5 περίπου χρόνια.

Θεωρείται βέβαιο ότι αιτία είναι η ξυλόσκονη, αλλά δεν είναι γνωστό αν επιδρούν ορισμένα είδη ή γενικώς κάθε ξύλο. Πάντως, σκληρά ξύλα αποτελούν πιθανότερη αιτία γιατί αυτά παράγουν λεπτότερη σκόνη. Οι εργάτες υποψιάζονται ορισμένα τροπικά ξύλα, γιατί έχουν ιδιαίτερη μυρωδιά και η κατεργασία τους προκαλεί διάφορους ερεθισμούς. Επειδή όμως η εισαγωγή και εκτεταμένη χρήση τέτοιων ξύλων είναι σχετικώς πρόσφατη (ενώ όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, η εμφάνιση συμπτωμάτων γίνεται ύστερα από πολλά χρόνια), είναι πιθανότερο ότι η αιτία μπορεί να βρίσκεται σε κοινά ξύλα, όπως η οξυά, η δρυς και η φτελιά. Η έρευνα και η μελέτη συνεχίζονται.

Συνεχίζεται ..........
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: ΖΑΡΚΑΔΑΣ ΚΩΣΤΑΣ στις Μάρτιος 09, 2012, 12:11:45 πμ
τωρα μας εκανες την καρδια περβολι...............
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Χρήστος Φυλλαρίδης στις Μάρτιος 09, 2012, 12:24:35 πμ
Πωπωωωω!!!! ...........πωλειται εξοπλισμος εργαστηριου,καλουπια,ξυλα τα παντα ολα.....αρχιζω το ψαρεμα.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: immortalx στις Μάρτιος 09, 2012, 05:24:11 πμ
Πωπωωωω!!!! ...........πωλειται εξοπλισμος εργαστηριου,καλουπια,ξυλα τα παντα ολα.....αρχιζω το ψαρεμα.

Ποτε ξεκιναμε;  ;D
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Μάρτιος 09, 2012, 10:41:19 μμ
τωρα μας εκανες την καρδια περβολι...............

Δηλαδή Κώστα,
αν ήμουν τηλεόραση ή ραδιόφωνο θα ήμουν ήδη πεταμένος στο δρόμο!!! ;D ;D
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: ΖΑΡΚΑΔΑΣ ΚΩΣΤΑΣ στις Μάρτιος 09, 2012, 11:00:39 μμ
αφου σου εχω πει ρε κουρε.Τηλεοραση δεν βλεπω ειδησεις, εκπομπες για μνημονια, κλπ.Παντα την εχω στο mute  εκτος οταν παιζει κανα αστυνομικο η καμια καλη ....ορημη γκομενα.πχ andy mc dowel- meryll streep  και τετοια
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: kedros27(Χρήστος.Μ) στις Μάρτιος 09, 2012, 11:33:40 μμ
Πωπωωωω!!!! ...........πωλειται εξοπλισμος εργαστηριου,καλουπια,ξυλα τα παντα ολα.....αρχιζω το ψαρεμα.
Σε ποια περιοχή και για τι ποσότητα μιλάμε; Θα ετοιμάσω ομάδα απ τους πιο μάχιμους του φόρουμ να κάνουμε ντου νύχτα, τίποτα δε θα μείνει.
Σοβαρά τώρα ποιος και που ξεπουλάει;

Τριαντάφυλλε στο άρθρο που έγραψες, για το τελευταίο εννοώ έπρεπε να βάλεις πάνω και το σήμα της νεκροκεφαλής, ανατρίχιασα. Μια απλή μάσκα κάνει για προφύλαξη; αυτή η κλασική η άσπρη που προφυλάσσει στόμα και μύτη; έχω 2-3 τέτοιες από όταν βάφαμε με τον ξάδελφο μου με πιστόλι μια παλιατζούρα ένα ρενό 5 
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Μάρτιος 09, 2012, 11:48:49 μμ
Τριαντάφυλλε στο άρθρο που έγραψες, για το τελευταίο εννοώ έπρεπε να βάλεις πάνω και το σήμα της νεκροκεφαλής, ανατρίχιασα. Μια απλή μάσκα κάνει για προφύλαξη; αυτή η κλασική η άσπρη που προφυλάσσει στόμα και μύτη; έχω 2-3 τέτοιες από όταν βάφαμε με τον ξάδελφο μου με πιστόλι μια παλιατζούρα ένα ρενό 5

Χρήστο,
στην επόμενη δημοσίευση θα δοθούν σαφείς οδηγίες προφύλαξης καθώς και τα κατάλληλα μέσα.
Για την ώρα, η μάσκα που φοράω εγώ είναι μια με προδιαγραφές FFP2. Κατακρατεί πολύ λεπτή σκόνη.

Υ.Γ. Δεν ξέρω με τι χρώματα βάφεις το RENAULT αλλά νομίζω ότι η απλή άσπρη είναι εντελώς ακατάλληλη.

Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Μάρτιος 14, 2012, 12:21:46 πμ
Συνεχίζω με ορισμένα προστατευτικά μέτρα που απαιτείται να λαμβάνονται από όσους ασχολούνται με την κατεργασία του ξύλου.

Τα είδη ξύλων που πιθανώς προκαλούν τις παραπάνω επιδράσεις δεν πρέπει βέβαια να θεωρηθούν ότι είναι επικίνδυνα ώστε να αποκλείεται η χρήση τους. Η ανθυγιεινή δράση εξαρτάται από τον τρόπο κατεργασίας του ξύλου, την ποσότητα της ξυλόσκονης που παράγεται και επιδρά, τη διάρκεια επιδράσεως και την ευαισθησία αυτού που το κατεργάζεται. Η πρακτική σημασία των πληροφοριών που αναφέραμε είναι ότι χρειάζεται προσοχή όταν γίνεται κατεργασία των ξύλων με μηχανήματα που παράγουν λεπτή ξυλόσκονη.

Στα προστατευτικά μέτρα περιλαμβάνονται:

1.   Εγκαταστάσεις (απορροφητήρες) για την απομάκρυνση της σκόνης αμέσως μετά την παραγωγή της από τα μηχανήματα. Όταν δεν υπάρχουν τέτοιες εγκαταστάσεις ή η λειτουργία τους δεν είναι αποτελεσματική, πρέπει να χρησιμοποιούνται ειδικές «μάσκες» για να αποφεύγεται η εισπνοή σκόνης από τη μύτη και το στόμα.

2.   Κατάλληλη ενδυμασία. Τα ρούχα πρέπει να εφαρμόζουν καλά στο λαιμό και στα χέρια ώστε να αποφεύγεται η είσοδος σκόνης σε σκεπασμένα μέρη του σώματος. Χρειάζεται ειδικά γάντια που εξατμίζουν ή απορροφούν τον ιδρώτα (κοινά γάντια δεν εξυπηρετούν). Είναι αξιοσημείωτο ότι η υγροσκοπικότητα του ξύλου διευκολύνει τη συσσώρευση και δράση της ξυλόσκονης σε σημεία του σώματος που ιδρώνουν.

3.   Προσωπική καθαριότητα — πλύσιμο για το δυνατό ταχύτερη απομάκρυνση της ξυλόσκονης από το πρόσωπο, τα χέρια, τις μασχάλες κ.λπ.

4.   Καθαριότητα ξυλουργικών μηχανημάτων μετά τη χρήση.

5.   Προστασία του δέρματος με ειδική προστατευτική αλοιφή πριν από την απασχόληση του εργάτη. Κάλυψη τυχόν πληγών ή ερεθισμένων μερών με προστατευτικούς επιδέσμους.

6.   Σε περίπτωση ευαισθησίας ορισμένων εργατών συνιστάται αλλαγή εργασίας ή και αλλαγή επαγγέλματος. Σε περίπτωση προσβολής, ιατρική περίθαλψη.

Τελικώς πρέπει να σημειωθεί ότι δεν υπάρχει σχεδόν κανένα υλικό που η κατεργασία του να μην έχει κάποια δυσμενή επίδραση σ' αυτούς που το κατεργάζονται και ότι σε σύγκριση με άλλα υλικά, οι ανθυγιεινές επιδράσεις του ξύλου είναι πολύ μικρές.

Το πρόβλημα δεν είναι νέο αλλά έχει γίνει μεγαλύτερο με την εισαγωγή και αυξανόμενη χρήση τροπικών ξύλων. Πιθανές επιδράσεις κάποιων ειδών αναφέρονται στη συνέχεια:

ΕΓΧΩΡΙΑ
Ελάτη (δερματίτιδα).
Κυπαρίσσι (πονοκέφαλο, ερεθισμό δέρματος).
Δρυς (καρκίνο μύτης, δερματίτιδα, φτάρνισμα).
Καρυδιά (δερματίτιδα, καρκίνο μύτης).
Λεύκη (αλλεργία, δερματίτιδα).
Οξυά (καρκίνο μύτης, δερματίτιδα).

ΤΡΟΠΙΚΑ
Ακαγιού (δερματίτιδα).
Αντιάρις, Άκα (δηλητηρίαση).
Αφάρα (ερεθισμό δέρματος από αγκίδες).
Αφρικάνικη Καρυδιά, Ντιμπετού (ερεθισμό βλεννογόνων, καρκίνο μύτης, ερεθισμό πεπτικού, άσθμα).
Αφρικάνικο μαόνι (ερεθισμό δέρματος, δερματίτιδα).
Ιρόκο (δερματίτιδα, πρήξιμο βλεφάρων, αναπνευστική δυσκολία, ζάλη).
Λίμπα (πυώδεις πληγές ή ερεθισμό δέρματος από αγκίδες).
Μανσόνια (δερματίτιδα, ναυτία, εμετό, αιμορραγία μύτης, πονοκέφαλο, ζάλη).
Μεράντι (δερματίτιδα, ερεθισμό μύτης, λάρυγγα και ματιών).
Οκουμέ (φαγούρα, ερεθισμό ματιών και μύτης).
Σάμπα (άσθμα, φτάρνισμα).
Παλίσσανδροι (δερματίτιδα).
Τικ (δερματίτιδα, ερεθισμό βλεφάρων, υπερευαισθησία σε φως, οίδημα όρχεων, ερεθισμός λάρυγγα και μύτης, ναυτία).

Στο επόμενο θα αναφερθούν λίγα πράγματα για τους ατμούς φορμαλδεΰδης προϊόντων ξύλου κυρίως βιομηχανοποιημένων πλακών.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: ΖΑΡΚΑΔΑΣ ΚΩΣΤΑΣ στις Μάρτιος 14, 2012, 10:24:03 μμ
Και αυριο εχω να τριψω 46 τετρ πατωμα.................ευλογητος  συ κυριε διδαξονμαι τα δικαιωματα σου
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: immortalx στις Μάρτιος 14, 2012, 10:34:27 μμ
Χαχαχαχαχα! :D ;) Κωστα μιας που θα την παθεις δεν ερχεσαι να τριψεις και το δικο μου, να πιουμε και κανα καφεδακι!
Εγω πηγα στο γιατρο τελικα και μου ειπε οτι εχω αλλεργικη ρινιτιδα που μαλλον απεκτησα απο τον παλισσανδρο. Απο εδω και περα οχι μονο καλυτερη μασκα, πανοπλια θα βαλω!
Να σαι καλα Τριανταφυλλε για ολες τις πληροφοριες  :)
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Μάρτιος 14, 2012, 10:53:21 μμ
.................ευλογητος  συ κυριε διδαξονμαι τα δικαιωματα σου

Σε φαντάζομαι στο δεξί αναλόγιο, ντυμένο με τη στολή του ψάλτη να κρατάς το ίσο!!! ;D ;D

Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: ΖΑΡΚΑΔΑΣ ΚΩΣΤΑΣ στις Μάρτιος 15, 2012, 05:31:40 μμ
Φιλε μην το γελας καθολου....μου εχουν πει οτι τοχω το θεμα.Τωρα για στολη δεν ξερω, το σιγουρο ειναι οτι θα δωσω εναν τρεντυ τονο εκει μεσα.Χα χα χα
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Μάρτιος 17, 2012, 02:04:49 πμ
Αν και οι περισσότεροι από εμάς δεν ασχολούνται με βιομηχανικά προϊόντα ξύλου, θα αναφέρω λίγα πράγματα και γι’ αυτά ώστε να ολοκληρωθεί το κομμάτι αυτό αλλά και για να γνωρίσουμε έναν από τους άγνωστους κινδύνους που ελλοχεύουν στα σύγχρονα σπίτια όπου η χρήση ινοσανίδων και μοριοσανίδων έχει γίνει πλέον εκτός από μόδα και απαραίτητη.

Οι ερεθιστικοί ατμοί των προϊόντων ξύλου

Τα τελευταία χρόνια σε αρκετές χώρες του κόσμου με προηγμένη τεχνολογία ξύλου, κινήθηκε ενδιαφέρον για τις βλαβερές επιδράσεις που μπορεί να έχουν στην ανθρώπινη υγεία και στην καθαριότητα του αέρα, οι ατμοί φορμαλδεΰδης, που δεν εκλύονται ασφαλώς από το αυτούσιο ξύλο, αλλά από βιομηχανικά προϊόντα αυτού, κυρίως τις μοριοσανίδες, αλλά και το κόντρα-πλακέ και τις ινοσανίδες.

Τα αίτια της έκλυσης ατμών οφείλονται στις συγκολλητικές ουσίες που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή των μοριοπλακών, ινοπλακών, κόντρα πλακέ κ.λπ. στις βιομηχανίες ξύλου. Από τις ουσίες αυτές μεγαλύτερη χρήση έχει η ουρία-φορμαλδεΰδη που είναι μια φθηνή, συνθετική, θερμοσκληρυνόμενη ρητίνη που πρωτοεμφανίστηκε στην αγορά το 1931. Οι ρητίνες όμως, που δημιουργούνται από τη συμπύκνωση της φορμαλδεΰδης με ουρία, φαινόλη, μελαμίνη ή άλλα συνθετικά περιέχουν ένα ποσοστό «ελεύθερης» φορμαλδεΰδης. Όταν οι ρητίνες αυτές αναμιγνύονται με νερό για να χρησιμοποιηθούν, υπό τη μορφή υδατικού διαλύματος, για την κατασκευή μοριοπλακών, υφίστανται κατά ένα ποσοστό υδρόλυση με αποτέλεσμα την έκλυση της «ελεύθερης» αλλά και άλλων ποσοτήτων φορμαλδεΰδης στην ατμόσφαιρα. Αξίζει να σημειωθεί ότι η φορμαλδεΰδη είναι η μοναδική αέρια αλδεΰδη στη θερμοκρασία δωματίου.

Βλαπτικές επιδράσεις:
Η βαθμιαία αλλά συνεχής έκλυση μικρών ποσών φορμαλδεΰδης έχει γίνει ένα σοβαρό μειονέκτημα για την ευρύτερη διάδοση και χρήση των μοριοπλακών. Σε κλειστά ή κακώς αεριζόμενα μέρη, όπως π.χ. συρτάρια, ντουλάπες, τουαλέτες, λυόμενα σπίτια, νεοκατασκευασμένα έπιπλα κ.ά., η οσμή της φορμαλδεΰδης μπορεί να είναι τόσο δυνατή ώστε να μην είναι ανεκτή από τους ανθρώπους.

Το «τσούξιμο» στα μάτια, ο ερεθισμός του βλεννογόνου της μύτης και ολόκληρου του αναπνευστικού συστήματος, είναι τα πρώτα συμπτώματα που αισθάνεται κανείς σε τέτοιο περιβάλλον. Μπροστά σ' αυτόν τον κίνδυνο η Ε.Ε. καθώς και οι Η.Π.Α, έχουν θεσπίσει με νόμο ανώτατα επιτρεπόμενα όρια συγκέντρωσης ελεύθερης φορμαλδεΰδης στον αέρα κατοικημένων χώρων.

Οι παράγοντες που επηρεάζουν την έκλυση φορμαλδεΰδης από τα βιομηχανικά προϊόντα του ξύλου βρέθηκε πειραματικά ότι είναι:
α) Η θερμοκρασία καθώς όταν αυξάνεται η ποσότητα της φορμαλδεΰδης που εκλύεται, αυξάνεται λογαριθμικά.
β) Η υγρασία: Η αύξηση είναι αναλογική.
γ) Η περιεκτικότητα της πλάκας σε ρητίνη.
δ) Η χημική σύσταση της ρητίνης.
ε) Η αναλογία γραμμομορίων μεταξύ φορμαλδεΰδης και ουρίας.
στ) Η φόρτιση και η ταχύτητα εξαερισμού του δωματίου. Όσο μεγαλύτερη είναι η ταχύτητα εξαερισμού και όσο μικρότερη η φόρτιση του δωματίου, τόσο μικρότερη είναι η συγκέντρωση φορμαλδεΰδης στον αέρα.
ζ) Η διάρκεια αποθηκεύσεως της μοριοπλάκας: Όσο μεγαλύτερος είναι ο χρόνος αποθήκευσης της μοριοπλάκας τόσο ακίνδυνη γίνεται, γιατί έχει ήδη χάσει το μεγαλύτερο μέρος της εκλυόμενης φορμαλδεΰδης.
η) Το περιβάλλον και το κλίμα στο οποίο θα χρησιμοποιηθούν τελικά οι μοριοπλάκες.
θ) Ακόμα το σχήμα και το μέγεθος (γεωμετρία) των τεμαχιδίων από τα οποία αποτελείται η μοριοπλάκα παίζουν σημαντικό ρόλο γιατί επηρεάζουν το πορώδες της μοριοπλάκας.

Σαν γενικές συμβουλές, που πηγάζουν απ' όσα αναφέραμε παραπάνω, για την αποφυγή της δυσάρεστης οσμής της φορμαλδεΰδης και των βλαβερών συνεπειών για την υγεία που μπορεί να έχει, θα μπορούσαμε να πούμε ότι επιβάλλεται:

α) Καλός εξαερισμός των χώρων που έχουν τέτοια προϊόντα για μερικές μέρες πριν την κατοίκηση τους.
β) Χρησιμοποίηση μοριοπλακών καλής ποιότητας, που δεν έχουν σαν συγκολλητική ουσία την ουρία-φορμαλδεΰδη, αλλά άλλες συνθετικές ρητίνες (φαινόλη - φορμαλδεΰδη κ.ά.)
γ) Μεσολάβηση χρονικού διαστήματος μερικών μηνών μεταξύ παραγωγής και διαθέσεως των μοριοπλακών.
δ) Αποφυγή χρησιμοποίησης τέτοιων προϊόντων του ξύλου σε εξαιρετικά υγρούς και θερμούς χώρους.

Μετά απ' αυτή τη "μη αρεστή αλλά αναγκαία παράκαμψη" ;D ;D,  το θέμα συνεχίζεται κανονικώς με τα ελαττώματα του ξύλου.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Sforzando στις Μάρτιος 18, 2012, 11:24:21 πμ
Παιδιά οι απλές άσπρες μάσκες, ειδικά κάποιες φτηνές που κυκλοφορούν στο εμπόριο ,δεν προσφέρουν ιδιαίτερη προστασία,καλύτερα να προμηθευόμαστε ποιοτικές μάσκες και ειδικά οι απλές άσπρες, είναι εντελώς ακατάλληλες για προστασία από αναθυμιάσεις βερνικιών και βαφών.

Τριαντάφυλλε το θέμα που άνοιξες είναι ίσως το σημαντικότερο για την υγεία μας και δυστυχώς οι περισσότεροι που ασχολούνται με οποιονδήποτε τρόπο με την κατεργασία του ξύλου ,δεν δίνουν σημασία στα μέσα προστασίας,η πρόληψη είναι καλύτερη από οποιαδήποτε θεραπεία.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: ΖΑΡΚΑΔΑΣ ΚΩΣΤΑΣ στις Μάρτιος 18, 2012, 03:45:03 μμ
ΕΓΩ ΘΑ ΤΟ ΠΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΑΡΩΣΤΟΦΟΒΙΚΟΣ. ΕΤΡΙΨΑ ΠΡΟΧΤΕΣ ΔΟΚΟΥΣ ΑΠΟ ΕΓΧΩΡΙΑ ΞΥΛΕΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟ ΤΡΟΧΟ, ΚΑΙ ΕΙΧΑΝ ΚΑΙ ΜΟΥΧΛΑ ΜΕΡΙΚΑ ΕΠΑΝΩ. ΕΤΡΙΒΑ 2 ΕΓΩ ........ΚΑΙ ΚΑΤΟΠΙΝ 2 ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΜΑΖΙ ΜΟΥ ΓΙΑ ΕΥΚΟΛΙΑ.ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΤΡΙΨΑΜΕ ΑΠΟ 6 ΔΟΚΟΥΣ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ. ΜΕ ΓΥΑΛΙΑ ( ΜΑΣΚΑ MOTO-CROSS) ΚΑΙ ΜΑΣΚΑ ΑΠΛΗ. ΤΩΡΑ ΤΟ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΜΕΣΑ ΜΑΣ.....................Ο ΘΕΟΣ ΒΟΗΘΟΣ
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Μάρτιος 18, 2012, 10:14:05 μμ
Φίλοι μου,
ξέρω ότι η χρήση μάσκας ειδικώς το καλοκαίρι είναι ανυπόφορη αλλά όλα συνηθίζονται. Επειδή δουλεύω και πολύ MDF με φρέζα (ρούτερ), η σκόνη είναι σύννεφο στο εργαστήριό μου. Οι απλές άσπρες μάσκες κατακράτησης σκόνης δεν μου πρόσφεραν καθόλου προστασία. Έψαξα και βρήκα κάποιες με προδιαγραφές FFP2 (τις προανέφερα) με ενσωματωμένο φίλτρο εξαγωγής εκπνεόμενου άερα που περιορίζει πολύ το βρέξιμο της μάσκας από την υγρασία της αναπνοής.

Και επειδή η έκλυση φορμαλδεΰδης λόγω της σκόνης του MDF είναι πολύ μεγάλη, έχω μονίμως σε λειτουργία εξαεριστήρα (ανάβει με τον ίδιο διακόπτη που ανάβω τα φώτα) που στην ανοιχτή πόρτα του εργαστηρίου σβήνει κερί.

Επειδή πολλά υποτιθέμενα "ασφαλή" υλικά αποδείχτηκαν μετά από δεκαετίες χρήσης ιδιαιτέρως τοξικά (π.χ. αμίαντος) είναι καλό όταν δεν ξέρουμε ένα υλικό να παίρνουμε έστω λογικά, απλά μέτρα προφύλαξης της υγείας μας.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Μάρτιος 27, 2012, 12:50:53 πμ
Συνεχίζουμε μετά από μια μεγαλούτσικη διακοπή με τα Ελαττώματα του Ξύλου.

Όπως ήδη γνωρίζουμε το δέντρο είναι ένας ζωντανός οργανισμός που προσαρμόζεται στις συνθήκες περιβάλλοντος (κλιματολογικές, καιρικές, διατροφικές, κλίσεις εδάφους κ.λπ.). Για το λόγο αυτό πολλές φορές η διατομή του κορμού δεν είναι κυκλική, αλλά παρουσιάζει δυσμορφίες, όπως της έλλειψης, του αυγού, του ακανόνιστου αστεριού κ.λπ. και οφείλεται κυρίως στην επίδραση των ανέμων αλλά και στην περιστροφή της γης, στον ήλιο κ.λπ.
 [ You are not allowed to view attachments ]
Οι παραπάνω δυσμορφίες του δένδρου δε σημαίνει ότι αχρηστεύουν το ξύλο του, αυξάνουν όμως το ποσοστό φθοράς στην κατεργασία του και έχουν δυσμενείς επιδράσεις στις ιδιότητες του. Ιδιαίτερα επηρεάζεται η μηχανική αντοχή του και ενισχύεται η τάση του ξύλου να στραβώνει, γιατί προκαλούν και αποκλίσεις από την ευθυϊνία του ξύλου.

Ακολούθως παρουσιάζονται αρκετά αναλυτικώς τα σοβαρότερα ελαττώματα του ξύλου που είναι η στρεψοΐνια, η έκκεντρη καρδιά, οι ραγαδώσεις, οι λούποι και οι φύτρες, οι ρητινοθύλακες, οι ρόζοι, η εντεριώνη (ψίχα) και διάφορες αλλοιώσεις.

Στρεψοΐνια (Στριμμένα και στριφνά νερά)
Πολλές φορές ο κορμός του δένδρου στρέφεται ελικοειδώς και δίνει την εντύπωση σχοινιού. Τα αίτια της στρεψοΐνιας δεν είναι απολύτως γνωστά και συνήθως αποδίδονται στους ανέμους και στην κίνηση τού ήλιου. Η συστροφή αυτή εμφανίζεται έντονα στα ηλιόδενδρα (δέντρα ανοικτών χώρων), ενώ αντίθετα στο έλατο και το πεύκο εμφανίζεται μόνον όταν οι κλιματολογικές συνθήκες και το έδαφος δεν είναι ομαλές.

 [ You are not allowed to view attachments ]
Αποτέλεσμα αυτού είναι σε μία σανίδα από στρεψόινο ξύλο, οι ίνες στο μισό πλάτος να έχουν κοπεί ενώ κατευθύνονται προς την επιφάνειά της και στο άλλο μισό να βυθίζονται μέσα στο ξύλο. Έτσι έχουμε στη μισή σανίδα αντίθετα νερά απ’ ότι έχει η άλλη μισή.

Οι αποκλίσεις από την ευθυΐνια που περιγράψαμε υπολογίζονται με τρεις τρόπους:
Με τη γωνία που σχηματίζεται ανάμεσα στην κατεύθυνση των ινών και στον άξονα του κορμού, με τη σχέση ανάμεσα στη μονάδα απόκλισης, (1 εκ.) από τον άξονα και το μήκος στο οποίο αναφέρεται (π.χ. 1 προς 12), και με το μήκος στο οποίο συμπληρώνεται, μία ολόκληρη στροφή.
Σύμφωνα με τις γερμανικές προδιαγραφές ένας κορμός είναι τεχνικώς άχρηστος όταν σε μήκος το πολύ 10 μέτρων έχουμε μια πλήρη στροφή των νερών.

Άλλο σοβαρό ελάττωμα της στρεψοΐνιας, είναι ότι όταν ξεραθούν τα ξύλα στρεβλώνονται (πετσικάρουν) και είναι μία απ’ τις κύριες αιτίες στρέβλωσης. Το πετσικάρισμα καταστρέφει κάθε ξυλουργική εργασία. Στο ξυλεμπόριο της πριστής ξυλείας και αναλόγως με την ποιότητά της, γίνεται ανεκτή μία ανοχή στη στρεψοΐνια από 0-5%. Το πετσικάρισμα αυτό δεν διορθώνεται με κανένα τρόπο, γι’ αυτό απαγορεύεται να χρησιμοποιούνται ξύλα με στριμμένα νερά, για την κατασκευή παραθύρων, θυρών και γενικά στοιχείων που δεν μπορούν να λειτουργήσουν λόγω του στραβώματος αυτού.

Απεναντίας, ζητούνται ξύλα με στριμμένα νερά, προκειμένου να κατασκευασθούν καπλαμάδες επίπλων, γιατί δημιουργούν ωραία σχήματα στην επιφάνειά τους. Τα στριμμένα νερά, δεν αποτελούν ελάττωμα όταν εμφανίζονται σε κορμούς που προορίζονται για στρογγύλη ή πελεκητή ξυλεία.

Στριφνά νερά έχουμε σ’ ένα ξύλο, όταν οι ίνες του πηγαίνουν προς τα εδώ και προς τα εκεί, χωρίς καμία τάξη. Και τα στριφνά ξύλα δεν είναι κατάλληλα για οικοδομικές εργασίες, γιατί δεν έχουν καλές μηχανικές αντοχές. Στην επιπλοποιία, όμως, τα στριφνά ξύλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν, γιατί τα νερά τους, με το σχίσιμο, αποκτούν, ωραία διακοσμητικά σχήματα.
Στριφνά νερά συναντούμε στα τροπικά ξύλα και οφείλονται συνήθως στη συχνή αλλαγή της διεύθυνσης των τροπικών ανέμων. Τέτοια ξύλα έχουν μεγάλη αξία στην επιπλοποιία. Τα στριφνά νερά δεν στρώνονται με την πλάνη, αλλά παστρεύονται με το ροκάνι και με την ξύστρα.
 [ You are not allowed to view attachments ]

(Φίλοι κιθαροποιοί μάλλον σας τρέχουν τα σάλια για κανα bookmatched καπάκι από τέτοιο κορμό  ;D ;D ;D ;D)

Μπορεί, όμως, από έναν κορμό που έχει τα νερά του σε ευθεία να προκύψει πριστή ξυλεία με λοξά νερά (το γνωστό μας runout που το συζητήσαμε και εδώ (http://www.luthier.gr/index.php?topic=245.msg2240#msg2240)), αν η κατεργασία του ξύλου δεν γίνει σωστά από τον άνθρωπο. Αυτό συμβαίνει όταν οι τομές δεν γίνονται παράλληλες προς τις ίνες. Το σφάλμα αυτό ονομάζεται λοξοΐνια και διακρίνεται καλύτερα στις ακτινικές επιφάνειες. Η λοξοΐνια επιδρά στις ιδιότητες του ξύλου, όπως και η στρεψοΐνια.

Συνεχίζεται με τα υπόλοιπα ελαττώματα.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: immortalx στις Μάρτιος 27, 2012, 09:40:36 μμ
Τριανταφυλλε αυτο ειναι το πιο ενδιαφερον σημειο και σε παρακολουθω με προσοχη  ;D
Δεν πιστευω να υπαρχει μεγαλυτερη ικανοποιηση απ το να ανακαλυψει κανεις ενα τετοιο κομματι burl...  ;) ;D
(http://www.righteouswoods.com/Graphics/Burls_Logs/Amboyna_Slab_Dog_101.jpg)
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Μάρτιος 27, 2012, 10:29:17 μμ
Γιάννη,
αυτός είναι μεγάλος και πολύ ακανόνιστος λούπος που βγαίνει κοντά στη ρίζα του δέντρου.

Θα μιλήσουμε πιθανώς στο επόμενο γι' αυτούς που βγάζουν πολύ όμορφους καπλαμάδες μεν, όταν βγαίνουν επάνω στον κορμό είναι πολύ σοβαρά ελαττώματα για σανίδες και μαδέρια δε.

Υ.Γ. Εσείς οι κιθαροποιοί είστε και περίεργοι. Γουστάρετε τα "σκάρτα" πράγματα. ;D ;D
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: ΖΑΡΚΑΔΑΣ ΚΩΣΤΑΣ στις Μάρτιος 27, 2012, 11:17:58 μμ
Αυτο γινεται ενα τραπεζι σαλονιου.....................αλλο πραμα!!!!!!!!
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: xaris στις Μάρτιος 27, 2012, 11:37:51 μμ
αυτο ειναι το ξυλο που ειχα ποσταρει σε ενα αλλο τοπικ και που νομιζα οτι ειναι μαονι.
τελικα το χαρισα σαυτον που μου εκοψε τα ξυλα γιατι δεν εχει καθολου ομοιομορφα νερα και δεν μπορουσα να το χρησιμοποιησω πουθενα.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Απρίλιος 03, 2012, 01:03:39 πμ
Συνεχίζοντας την ανάπτυξη του κεφαλαίου των ελαττωμάτων του ξύλου θα αναφερθούμε στην έκκεντρη καρδιά και στο αποτέλεσμά της που είναι το θλιψιγενές και το εφελκυσμογενές ξύλο.

Έκκεντρη καρδιά
Μερικές φορές η εντεριώνη (ψύχα) του κορμού, στην εγκάρσια τομή του, δεν εμφανίζεται στο κέντρο, αλλά είναι μετατοπισμένη, με αποτέλεσμα οι αυξητικοί δακτύλιοι να είναι πλατύτεροι προς τη μία και στενότεροι προς την άλλη πλευρά.
Η εγκάρσια τομή του κορμού εμφανίζει εικόνα έλλειψης. Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται κυρίως στα δένδρα που φύονται σε απότομες πλαγιές, και το ριζικό τους σύστημα αναπτύσσεται με κατεύθυνση προς τα πάνω καθώς και σε δέντρα που υπόκεινται σε λυγισμό λόγω ισχυρών ανέμων.
 [ You are not allowed to view attachments ] ,  [ You are not allowed to view attachments ]

Αυτό προκαλεί αυξημένη φθορά στην κατεργασία του ξύλου καθώς οι σανίδες που θα κοπούν παράλληλα προς το μεγάλο άξονα της έλλειψης, θα είναι ελαττωματικές και θα πετσικάρουν, αν δεν τις χωρίσουμε από την καρδιά. Η έκκεντρη καρδιά δημιουργεί ξύλο βαρυφορτωμένο. Στα κωνοφόρα, το πολύ ξύλο προστίθεται στην απέναντι πλευρά του ανέμου, ενώ στα πλατύφυλλα γίνεται το αντίθετο. Κατά κανόνα η έκκεντρη καρδιά δημιουργεί θλιψιγενές και όχι εφελκυσμογενές ξύλο.

Θλιψιγενές ξύλο σχηματίζεται μόνο στα κωνοφόρα και εφελκυσμογενές μόνο στα πλατύφυλλα. Το θλιψιγενές έιναι κοκκινωπό και συνήθως είναι σκοτεινότερο απ’ το περιβάλλον ξύλο. Περιέχει περισσότερη λιγνίνη και λιγότερη κυτταρίνη με ειδικό βάρος κατά κανόνα 40% μεγαλύτερο απ’ το κανονικό. Κατά μήκος η συρρίκνωσή του μπορεί να φθάσει από 6-10%.

 [ You are not allowed to view attachments ] ,  [ You are not allowed to view attachments ]
 [ You are not allowed to view attachments ] ,  [ You are not allowed to view attachments ]

Τις περισσότερες φορές το ξαφνικό σπάσιμο ξύλινων κατασκευών, οφείλεται στο σφάλμα του θλιψιγενούς ξύλου.
Το εφελκυσμογενές ξύλο εμφανίζεται όπως και το προηγούμενο σε ημισεληνοειδείς θέσεις του κορμού, αλλά μπορεί να βρεθεί και σε θέσεις ακανόνιστου σχήματος. Έχει ξύλο στιλπνό και πυκνότερο από το ξύλο που το περιβάλλει. Το χρώμα του, σε αντίθεση με το θλιψιγενές, είναι ανοικτότερο και περιέχει περισσότερη κυτταρίνη.

Όπως και στο θλιψιγενές, η παρουσία εφελκυσμογενούς ξύλου, δεν εμπνέει εμπιστοσύνη στις ξύλινες κατασκευές, από την άποψη της μηχανικής αντοχής. Στην κατεργασία, το πριόνισμα του εφελκυσμογενούς ξύλου γίνεται δύσκολα, τα πριόνια υπερθερμαίνονται και παράγονται "μαλλιαρές" επιφάνειες.

Θλιψιγενές και εφελκυσμογενές ξύλο, μερικές φορές μπορεί να υπάρχει και σε κατακόρυφα δένδρα, λόγω των κραδασμών που υπόκεινται από την επίδραση των ανέμων ή γιατί το έδαφος παλιότερα ήταν με κλίση.

Στα δένδρα που φύονται σε κεκλιμένα εδάφη και σχηματίζουν πιστολοειδή βάση, το ξύλο της ακανόνιστης δομής δεν περιορίζεται μόνο στο σημείο της κάμψης αλλά συνήθως επεκτείνεται και στο κατακόρυφο τμήμα του κορμού και μάλιστα σε αρκετό ύψος. Με διάφορους δασοκομικούς χειρισμούς των δένδρων όπως είναι η ρύθμιση της απόστασης φύτευσης μεταξύ των δένδρων, η εγκατάσταση αντιανεμικών λωρίδων, η έγκαιρη και κατάλληλης έντασης αραίωση ώστε ν’ αποφεύγεται η απότομη απελευθέρωση δένδρων μεγάλου ύψους και μικρής διαμέτρου κ.ά., περιορίζεται η δημιουργία ξύλου ακανόνιστης δομής.

Συνεχίζεται με τις ραγάδες, τους λούπους και τις φύτρες, τους ρόζους και τους ρητινοθύλακες.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Απρίλιος 08, 2012, 10:45:33 μμ
Συνεχίζουμε με τις ραγάδες, τους λούπους και τις φύτρες, τους ρητινοθύλακες και τους ρόζους.

Ραγάδες (ρωγμές ή σκασίματα)
Ρωγμές στο ξύλο δημιουργούνται όταν το δένδρο είναι ακόμη όρθιο (ζωντανό) και μετά την υλοτομία και επεξεργασία του. Η δημιουργία τους οφείλεται στη θραύση των κυτταρικών τοιχωμάτων του ξύλου.

Στα ζωντανά δένδρα έχουμε τρία είδη ρωγμών:

α) Σκασίματα της καρδιάς που παρουσιάζονται στο εσωτερικό του κορμού των ηλικιωμένων δένδρων, οφείλονται στη μείωση της υγρασίας του εγκάρδιου και ξεκινούν από μέσα προς τα έξω.

β) Ρωγμές δακτυλιοειδείς που παρουσιάζονται στα όρια των ετησίων δακτυλίων, οφείλονται στον ελαττωμένο σύνδεσμο της ξυλώδους μάζας, στα όρια μεταξύ πολύ στενών και πολύ πλατιών δακτυλίων ή και στον άνεμο. Συναντώνται συχνά στην καστανιά και στη δρυ.

γ) Ρωγμές παγετού (παγοραγάδες) που σχηματίζονται κατά τη διεύθυνση των εντεριωνίων ακτινών και σε αντίθεση με τα σκασίματα της καρδιάς, ξεκινούν από έξω προς τα μέσα. Δημιουργούνται λόγω της διαστολής του χυμού που παγώνει και που προκαλεί σκάσιμο και είναι πιο συχνές στα πλατύφυλλα απ’ ότι στα κωνοφόρα. Οι κορμοί που έχουν εσωτερικές ρωγμές, χρησιμοποιούνται μόνο για στρογγυλή ή πελεκητή ξυλεία και ποτέ για πριονιστή.

Μετά την κοπή του κορμού δημιουργούνται στο ξύλο εξωτερικές ρωγμές. Αυτές οφείλονται στην απότομη ξήρανση, γιατί ο σομφός του ξύλου που έχει περισσότερη υγρασία και είναι μαλακότερος από την καρδιά, μαζεύει γρηγορότερα και έτσι το ξύλο σκάει. Τέτοιες ρωγμές όταν είναι μεγάλες και βαθιές αχρηστεύουν το ξύλο. Οι λεπτές και αβαθείς, δεν θεωρούνται σοβαρό ελάττωμα. Οι εξωτερικές ρωγμές εμφανίζονται κατά κανόνα στη στρογγύλη και πελεκητή ξυλεία, όταν ξηρανθεί στον αέρα και ο καιρός είναι πολύ ξηρός.
Περισσότερα για την αποφυγή τους θα δούμε αργότερα στην ξήρανση του ξύλου.

Λούποι και φύτρες
Λούποι είναι λεία εξογκώματα του κορμού που οφείλονται σε χημικές ή μηχανικές αντιδράσεις του δένδρου. Το ξύλο τους παρουσιάζει περιστραμμένες ίνες.
 [ You are not allowed to view attachments ]
Οι φύτρες ή σφαιροβλαστοί είναι παρόμοια εξογκώματα του κορμού, αλλά με ανώμαλη επιφάνεια. Οφείλονται σε κοιμώμενους οφθαλμούς, που αυξάνουν κατά μήκος, όσο παχαίνει το δένδρο, χωρίς να βγαίνουν στην επιφάνεια. Το ξύλο και εδώ παρουσιάζει ίνες περιστραμμένες. Και επιπλέον πάρα πολλά στίγματα στην κατ' εφαπτόμενη τομή του.
Τα ξύλα με λούπους και φύτρες δεν κάνουν για οικοδομική χρήση, γιατί δεν έχουν καλές αντοχές, αλλά είναι πολύτιμα στην επιπλοποιία σαν καπλαμάδες.
Λούπους έχει ο φράξος, η πτελιά, καρυδιά κ.ά. Φύτρες παρουσιάζουν η σημύδα της Νορβηγίας, το σφενδάμι του Καναδά, και άλλα παρόμοια ξύλα.
 [ You are not allowed to view attachments ]

Ρητινοθύλακες
Είναι σχισμές του ξύλου γεμάτες ρετσίνι. Συνήθως βρίσκονται στα όρια των αυξητικών δακτυλίων. Τα εγκλείσματα αυτά εμφανίζονται στο σομφό ξύλο των ρητινοφόρων δένδρων και ιδιαίτερα στο ανοιξιάτικο ξύλο. Είναι ανεπιθύμητα γιατί το ξύλο μετά την επεξεργασία του βγάζει ρετσίνι. Η γέννηση των ρητινοθυλάκων οφείλεται σε κραδασμούς ή σε κάμψη των δένδρων.
 [ You are not allowed to view attachments ]

Οι ρόζοι
Ρόζος είναι ένα κομμάτι από κλαδί του δένδρου, που έχει μείνει μέσα στο ξύλο του κορμού. Όταν το κομμάτι αυτό είναι ενωμένο καλά με το υπόλοιπο ξύλο, λέγεται ρόζος κρεατωμένος, χλωρός ή συμφυής και σχηματίζεται από ζωντανό κλαδί αλλοιώς όταν δεν συγκρατείται και πέφτει λέγεται αποπίπτων ή ξερός ρόζος και προέρχεται από νεκρό κλαδί που απορροφήθηκε από το ξύλο του κορμού. Υπάρχει και ο σάπιος ρόζος από απορρόφηση σάπιου κλαδιού που συμβαίνει κυρίως στα πλατύφυλλα ενώ στα κωνοφόρα δημιουργούνται οι λεγόμενοι μαύροι ρόζοι από το ρετσίνι που βγάζουν τα σπασμένα κλαδιά.
 [ You are not allowed to view attachments ]

Η μορφή του ρόζου δηλαδή στρόγγυλος, φυλλοειδής ή κερατοειδής, οφείλεται στην κατεύθυνση του πριονίσματος.

Οι ρόζοι ανάλογα με τις διαστάσεις τους, διακρίνονται σε πολύ μικρούς (Φ<5 χιλ), μικρούς (5 χιλ<Φ<15 χιλ.), μεσαίους (16 χιλ<Φ<25 χιλ.), μεγάλους (26 χιλ.<Φ<40 χιλ.)και πολύ μεγάλους (Φ>40 χιλ.)
Όσο περισσότερους ρόζους περιέχει ένα ξύλο, τόσο κατώτερης ποιότητας θεωρείται, γιατί πετσικάρει, στραβώνουν τα νερά του και δεν μπορεί να δουλευτεί καθαρά.
Μεγάλο ελάττωμα θεωρείται, ο αποπίπτων, ο μαύρος και ο σάπιος ρόζος. Σε μερικές περιπτώσεις οι συμφυείς μικροί ρόζοι θεωρούνται διακοσμητικό στοιχείο.
 [ You are not allowed to view attachments ]
Η ελαττωματικότητα του ξύλου, από την ύπαρξη των ρόζων οφείλεται στην ελάττωση της αντοχής του, στη δυσκολία της τελικής επεξεργασίας λόγω της σκληρότητάς τους, στην εμφάνιση ρωγμών στη θέση του ρόζου και στην εμφάνιση κηλίδων επί των βαφών. Μπορούμε να βελτιώσουμε την ποιότητα ενός ξύλου αν βάλουμε στη θέση του, με ειδικά μηχανήματα "ρόζους" από καθαρό και υγιές ξύλο ενώ με τεχνητή αποκλάδωση μπορούμε να τους περιορίσουμε τόσο σε ποσότητα όσο και σε μέγεθος. Οι ρόζοι όπως προαναφέρθηκε ελαττώνουν και τις αντοχές του ξύλου στην κάμψη και στον εφελκυσμό.

Συνεχίζεται με τα τελευταία ελαττώματα που είναι η εντεριώνη και κάποιες μη κυτταρικές αλλοιώσεις του ξύλου.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Ανδρέου Δημ. στις Απρίλιος 08, 2012, 11:08:38 μμ
Μπραβο ρε φιλε!!!! Πολυτιμες αυτες οι γνωσεις!!!!
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Απρίλιος 08, 2012, 11:34:54 μμ
Δημήτρη,
αν θυμάσαι σου είπα ότι βρήκα σε μια ελιά έναν πολύ μεγάλο λούπο. Είναι αυτός που βλέπεις στην έγχρωμη φωτογραφία και είναι περίπου 60 εκ. μήκος, 40 πλάτος και 20 βάθος. Όταν τον κόψω (του χρόνου) θα δω αν θα τον κάνω σκαφτό μπουζούκι ( ;D ;D ;D ;D) ή θα τον δωρίσω σε κάποιον κιθαρίστα. Οψόμεθα.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Απρίλιος 18, 2012, 10:15:45 μμ
Κατ' αρχάς λόγω του Πάσχα να ευχηθώ σε όλους υγεία και ευτυχία.

Συνεχίζουμε λοιπόν με τα τελευταία ελαττώματα του ξύλου και συγκεκριμένα :

Η εντεριώνη (ψίχα)

Η εντεριώνη είναι ένα ιδιαίτερο τμήμα του ξύλου. Δεν είναι σφάλμα που δημιουργήθηκε από κάποιο εξωτερικό αίτιο αλλά από τεχνική άποψη είναι σφάλμα, επειδή έχει ξύλο διαφορετικής δομής.
Συνήθως είναι πολύ μαλακό ξύλο και η παρουσία της στις ξύλινες κατασκευές ελαττώνει τη μηχανική αντοχή τους. Επίσης πολλές φορές λόγω της σπογγώδους υφής της και υγρασίας που απορροφά, από εκεί ξεκινάνε μυκητιάσεις που επεκτείνονται σταδιακώς στο εγκάρδιο αλλά και στο σομφό ξύλο.

Αλλοιώσεις
Οι αλλοιώσεις του ξύλου έχουν σχέση με τη χημική του σύνθεση και όχι με τη θέση των κυττάρων και των ιστών στη μάζα του, όπως συμβαίνει με τα σφάλματα που αναφέραμε προηγουμένως. Γίνονται φανερές από την αλλαγή του χρώματος του ξύλου και πολλές φορές από την αλλαγή της οσμής του κυρίως όταν νωρίτερα το βρέξουμε. Και οι αλλοιώσεις μεταβάλουν τις φυσικές και μηχανικές ιδιότητες του ξύλου.
Πρέπει να διευκρινίσουμε ότι αυτοί οι ανώμαλοι χρωματισμοί του ξύλου, δεν οφείλονται σε παράσιτα (βακτήρια, μύκητες) ή σε τραυματισμούς των δένδρων, αλλά σε άγνωστα αίτια, που πρέπει να έχουν σχέση με την κληρονομικότητα των ειδών. Οι παρασιτικές χρωματικές ανωμαλίες του ξύλου που οφείλονται σε προσβολές από π.χ. μύκητες, περιγράφονται στη συνέχεια σε άλλο κεφάλαιο.

Παρενέργειες εντόμων
Εκτός από τα παραπάνω ελαττώματα που είναι τα συνηθέστερα, υπάρχουν και άλλα που οφείλονται σε ανώμαλη ανάπτυξη του κορμού ή και σε ορισμένα έντομα. Τα έντομα, αφήνουν μέσα στο δένδρο ουσίες που προκαλούν ένα είδος αποστήματος, ή κατατρώγουν το ξύλο δημιουργώντας τρύπες και στοές.

Ουλές χτυπημάτων.
Τέλος άλλα ελαττώματα, οφείλονται σε τυχαία κτυπήματα και πληγές, που δημιουργούνται στα δένδρα. Τα ελαττώματα αυτά εάν δεν είναι επιφανειακά, είναι δύσκολο να διαπιστωθούν αμέσως και μόνο πεπειραμένοι τεχνίτες είναι δυνατό να τα αντιληφθούν, και αυτό όχι πάντοτε.

Τελειώσαμε με τα ελαττώματα του ξύλου και θα συνεχίσουμε με τους εχθρούς του και τις μεθόδους προστασίας του.

Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Απρίλιος 26, 2012, 01:24:12 πμ
Συνεχίζοντας αυτό το αφιέρωμα στο ξύλο, σειρά να αναφερθούμε έχουν οι εχθροί του που είναι πάρα πολλοί.

Βασικό μειονέκτημα του ξύλου είναι ότι προσβάλλεται από διάφορους παράγοντες (βακτήρια, μύκητες, έντομα κ.λπ.), με αποτέλεσμα να χάνει την αξία του ή να καταστρέφεται. Λόγω εισαγωγής τροπικών ξύλων οι ζημίες από έντομα απασχόλησαν περισσότερο από κάθε άλλη προσβολή, το χώρο της εμπορίας και επεξεργασίας του ξύλου.
Στη συνέχεια θα δούμε τους «εχθρούς» του ξύλου καθώς και τα μέτρα που προλαβαίνουν τις προσβολές και τις εξουδετερώνουν πλήρως.

Οι παράγοντες που μπορούν να προκαλέσουν αλλοίωση στην εμφάνιση του ξύλου, να μειώσουν την αξία του ή και να το καταστρέψουν είναι τα βακτήρια, οι μύκητες, τα έντομα, οι θαλασσινοί οργανισμοί και οι μεταβαλλόμενες κλιματικές, μηχανικές, χημικές και θερμικές συνθήκες.
Η αντοχή στις προσβολές αυτές είναι διαφορετική για κάθε είδος ξύλου, λέγεται διάρκεια και μπορεί να εκτιμηθεί από το χρόνο που ένα ξύλο διατηρεί την αξία της χρήσης του χωρίς ειδική προστασία, π.χ. βαφή, βερνίκωμα ή εμποτισμό με συντηρητικά.

Τα είδη των ξύλων, ανάλογα με τη φυσική τους διάρκεια (μιλάμε για το εγκάρδιο ξύλο), κατατάσσονται σε πέντε κατηγορίες:
1.   Πολύ μικρής διάρκειας, λιγότερο από 5 χρόνια.
2.   Μικρής διάρκειας, από 5-10 χρόνια
3.   Μέτριας διάρκειας, από 10-15 χρόνια
4.   Μεγάλης διάρκειας, από 15-25 χρόνια
5.   Μεγάλης διάρκειας, από 15-25 χρόνια
6.   Πολύ μεγάλης διάρκειας, πάνω από 25 χρόνια.

Η φυσική διάρκεια είναι ένας σημαντικός όρος στην ορολογία του ξύλου. Αν το ξύλο δεν είναι εκτεθειμένο στην επίδραση των παραγόντων που αναφέραμε, η διάρκειά του είναι κυριολεκτικώς απεριόριστη. Το ξύλο, λοιπόν, δεν καταστρέφεται με το πέρασμα του χρόνου, αλλά πάντοτε με την επίδραση των εξωτερικών παραγόντων. Άλλωστε το ξύλο των ζωντανών δένδρων είναι κατά το μεγαλύτερο μέρος του ένα νεκρό υλικό που όμως παραμένει άφθαρτο εκατοντάδες και μερικές φορές χιλιάδες χρόνια που ζει το δένδρο.
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν να εξετάζουμε έναν-έναν τους παράγοντες που αλλοιώνουν το ξύλο:

Τα βακτήρια
Συνήθως τα βακτήρια δεν προκαλούν σημαντικές αλλοιώσεις στο ξύλο, γι' αυτό και η δράση τους πολλές φορές περνάει απαρατήρητη. Από την επίδρασή τους μπορούν να δημιουργηθούν δομικές αλλοιώσεις σε μερικά είδη ξύλων και να συμβεί, κατάρρευση στη διάρκεια της ξήρανσης του ξύλου, μέσα σε ξηραντήρια. Προσβάλλουν συνήθως το υγρό εγκάρδιο του ξύλου προκαλώντας μεταχρωματισμούς και δυσοσμίες. Η κυάνωση είναι μια πολύ συνήθης προσβολή του παραγόμενου εγχώριου ξύλου που εμφανίζεται με έντονη αλλαγή η οποία όμως δεν οφείλεται σε βακτήρια αλλά σε έναν σχετικώς αβλαβή μύκητα.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Οι θαλάσσιοι οργανισμοί
Μερικοί θαλάσσιοι οργανισμοί μπορούν να προκαλέσουν μεγάλες καταστροφές στις ξύλινες κατασκευές που βρίσκονται μέσα στο νερό της θάλασσας (υποστηρίγματα αποβαθρών, ξύλινα σκάφη κ.λπ.), κυρίως όταν βρίσκονται σε ακινησία, καθώς και στους κορμούς που αποθηκεύονται στη θάλασσα.
Οι οργανισμοί αυτοί προσβάλουν το ξύλο για τους ίδιους λόγους που το προσβάλουν και τα έντομα, δηλ. για καταφύγιο, τοποθέτηση αυγών αλλά και τροφή. Ορισμένα τροπικά ξύλα παρουσιάζουν μεγάλη φυσική αντοχή, χάρη στο σχετικά μεγάλο ποσοστό σε διοξείδιο του πυριτίου ή σε τοξικά εκχυλίσματα που περιέχουν.
Οι κυριότεροι θαλάσσιοι ξυλοφάγοι οργανισμοί είναι κάποια μαλάκια που ονομάζονται σκουλήκια των πλοίων. Στο πάνω μέρος του σώματος είναι εφοδιασμένοι με ένα ζεύγος από όστρακα με οδοντωτές προεξοχές, με τις οποίες μπορούν και τρυπούν το ξύλο. Το μήκος τους μπορεί να φτάσει και το 1 μέτρο και περισσότερο αλλά συνήθως φτάνει τα λίγα εκατοστά και το πάχος τους λίγα χιλιοστά.
Το ξύλο που έχει προσβληθεί παρουσιάζει εξωτερικά λίγες μικρές τρύπες, αλλά στο εσωτερικό του υπάρχουν πολλές στοές με διάμετρο μέχρι 2,5 εκατοστά περίπου. Ο κίνδυνος προσβολής μπορεί να περιοριστεί με τη χρησιμοποίηση ανθεκτικών ειδών τροπικών ξύλων και με τον εμποτισμό, αλλά περισσότερο αποτελεσματική είναι η κάλυψη του ξύλου με τσιμέντο, μέταλλα, πλαστικό κ.λπ. αλλά και η μετακίνηση σε γλυκό νερό όπου οι οργανισμοί πεθαίνουν σε δυο - τρεις βδομάδες.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Οι κλιματικοί παράγοντες
Στους εσωτερικούς χώρους το ξύλο μπορεί να διατηρήσει την εμφάνισή του για πολλά χρόνια. Στο ύπαιθρο όμως πολύ γρήγορα αλλοιώνεται. Η ηλιακή ακτινοβολία, η ατμοσφαιρική υγρασία, η βροχή, το χιόνι και ο άνεμος προκαλούν στο ξύλο διάφορες μεταβολές που συνήθως μειώνουν τις ιδιότητες του.
Αρχικά οι κλιματικοί παράγοντες επιδρούν στην απόχρωση. Τα σκουρόχρωμα ξύλα γίνονται ανοιχτόχρωμα και τα ανοιχτού χρώματος σκουραίνουν. Στη συνέχεια, μετά από μακρόχρονη έκθεση, η απόχρωση αλλάζει από το καφετί προς το γκρι και αργότερα, εξ αιτίας των επανειλημμένων μεταβολών των διαστάσεων (συρρίκνωση - διόγκωση) από τις εναλλασσόμενες καιρικές συνθήκες, η επιφάνεια του ξύλου γίνεται ανώμαλη, οι ίνες χωρίζονται (διάβρωση). Έτσι δημιουργούνται ρωγμές, αποχωρίζονται οι ετήσιοι δακτύλιοι, ενώ η υπεριώδης ηλιακή ακτινοβολία προκαλεί διάσπαση των συστατικών του που ξεπλένονται από τη βροχή.

Οι αλλοιώσεις λόγω καιρού κάνουν το ξύλο εύκολη λεία για τους μύκητες, που μετά την προσβολή τους φαίνεται βρώμικο. Η επίδραση των κλιματικών παραγόντων είναι εντονότερη σε εφαπτομενικές παρά σε ακτινικές επιφάνειες. Η ηλιακή ακτινοβολία εκτός από χρωματικές αλλοιώσεις, βρέθηκε ότι μπορεί να προκαλέσει ελάττωση της μηχανικής αντοχής, ελάττωση του βαθμού πολυμερισμού της κυτταρίνης και διάφορες χημικές αλλοιώσεις, όπως θραύση χημικών δεσμών, έκθεση χημικών ουσιών κ.λπ. Πρόκειται για φωτοχημικές αντιδράσεις που επηρεάζονται και από άλλους παράγοντες, όπως η υγρασία, η θερμοκρασία και το οξυγόνο της ατμόσφαιρας.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Συνεχίζεται ..............

Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Μάιος 04, 2012, 11:56:04 μμ
Συνεχίζουμε με άλλους τρεις "εχθρούς" του ξύλου :

Οι μηχανικοί παράγοντες
Οι κυριότεροι μηχανικοί παράγοντες που επηρεάζουν το ξύλο είναι η τριβή και η φόρτιση. Αλλοιώσεις από δυνάμεις τριβής και μηχανικών φορτίσεων παρουσιάζονται σε ξύλινες σκάλες, πατώματα, στρωτήρες σιδηροδρόμων, αποβάθρες κ.λπ. Η εξωτερική ξυλεία μπορεί να υποστεί φθορές τριβής και από την άμμο που μεταφέρει ο αέρας. Οι μηχανικές φθορές του ξύλου μπορεί να επιταχυνθούν όταν είναι προσβεβλημένο από μύκητες.
Όπως και στην περίπτωση των κλιματικών παραγόντων, μεταλύτερη αντοχή παρουσιάζουν οι ακτινικές παρά οι εφαπτομενικές επιφάνειες.
Πάρα πολύ μεγαλύτερη, είναι η αντοχή των εγκάρσιων (κάθετα προς τον κορμό) επιφανειών και για το λόγο αυτό χρησιμοποιείται στα πατώματα βαριάς χρήσης, π.χ. σε εργοστάσια.
Πιστεύω ότι το "στρώσιμο" και η "ωρίμανση" αλλά και ο μετέπειτα καταποντισμός του καπακιού στα μουσικά όργανα οφείλεται στη συνεχή μηχανική φόρτισή του από τις δονήσεις.

Οι χημικοί παράγοντες
Το ξύλο παρουσιάζει σημαντική αντοχή στην επίδραση πολλών χημικών ουσιών, ιδίως όταν η πυκνότητα των διαλυμάτων είναι μικρή και η θερμοκρασία χαμηλή. Λόγω αυτής της χημικής αδράνειας, χρησιμοποιείται με επιτυχία σε διάφορες κατασκευές, όπως δοχεία, κιβώτια κ.λπ. Γενικά τα ξύλα των κωνοφόρων είναι ανθεκτικότερα από τα ξύλα των πλατύφυλλων, πιθανόν λόγω μικρότερης περιεκτικότητας σε ημικυτταρίνες.
Στη φυσική και τεχνητή ξήρανση το χρώμα των ξύλων γίνεται σκοτεινότερο λόγω οξειδώσεως του κυτταρικού περιεχομένου (π.χ. μουριά). Καρφιά, συνδετήρες και διάφορα άλλα μεταλλικά εξαρτήματα, παρουσία υγρασίας, μπορούν να προκαλέσουν ακανόνιστες αλλαγές στο χρώμα. Στα αραιά διαλύματα οξέων η αντοχή του ξύλου είναι μεγαλύτερη από την αντοχή του χάλυβα, αλλά στα αλκαλικά η αντοχή του δεν είναι αξιόλογη. Το ξύλο προστατεύεται από τις χημικές ουσίες με κλείσιμο των πόρων ή με κάλυψη της επιφάνειας του με παραφίνη, κερί, κρεόζωτο, άσφαλτο κ.λπ.

Η θερμότητα
Το ξύλο είναι κακός αγωγός της θερμότητας και γι’ αυτό είναι καλό φυσικό μονωτικό υλικό στη ζέστη και στο κρύο. Αυτό οφείλεται στους άπειρους μικροσκοπικούς θύλακες αέρα που υπάρχουν μέσα στην κυτταρική δομή του. Οι αντοχές πολύ λίγο επηρεάζονται από τις φυσιολογικές διαφορές θερμοκρασίας. Στις χαμηλές, μάλιστα, θερμοκρασίες, έχουμε μία ελαφρή αύξηση της αντοχής. Οι μεγάλες θερμοκρασίες προκαλούν χημική αποσύνθεση. Η αντιπυρική χημική επεξεργασία μειώνει κατά 10% τις αντοχές του. Οι θερμικές διαστολές είναι αμελητέες, ιδίως κατά μήκος των ινών γι’ αυτό είναι αξιοσημείωτο ότι βαριές ξύλινες αντιπυρικές κατασκευές αντέχουν καλύτερα από αντίστοιχες χαλύβδινες διότι ο χάλυβας με τη θερμότητα κάμπτεται. Αυτές οι ουσίες που προσδίδουν αντιπυρική προστασία στο ξύλο (επιβράδυνση, περιορισμό ή και σβήσιμο) είναι εμποτισμού (εφαρμοζόμενες με υποπίεση αρχικώς και πίεση εκ των υστέρων) και επικάλυψης (σε αρκετό πάχος).

Κάτω από την επίδραση της θερμότητας, το ξύλο:
Χάνει την περιεχόμενη υγρασία του γύρω στους 100°C. Η απώλεια της υγρασίας γίνεται ταχύτατα και το ξύλο παίρνει καφέ χρώμα.
Από τους 275°C και πάνω παρατηρείται μία εξώθερμη αντίδραση με έκλυση αερίων που μερικά είναι αναφλέξιμα (οι πρώτες φλόγες προέρχονται απ’ αυτά).
Στους 350-400°C η καύση γίνεται αυτόνομη, δηλαδή αναφλέγεται και καίγεται το ίδιο το ξύλο. Η πρώτη στρώση κάρβουνου (απανθράκωση) που δημιουργείται είναι προστατευτική και επιβραδύνει την καύση σημαντικότατα. Η απανθράκωση προχωράει προς το εσωτερικό, με ταχύτητά 0,5-0,7 χιλ. το λεπτό ενώ το πίσω μέρος «άκαυτου» ξύλου δεν επηρεάζεται μοριακά καθόλου από τη θερμότητα, εκτός από την απώλεια υγρασίας και διατηρεί όλες τις αντοχές και ιδιότητες μετά την πτώση της θερμοκρασίας.
Η φωτιά μπορεί, όμως, να μην προκαλέσει τέλεια καταστροφή αλλά μόνο θανάτωση δένδρων του δάσους ή επιφανειακή ανθράκωση του ξύλου ή των κατασκευών. Το ξύλο που προέρχεται από δένδρα που έχουν θανατωθεί από πυρκαγιά (ξυλεία από καψάλες), δεν είναι αναγκαστικά κατώτερο απ’ αυτό που προέρχεται από υλοτομία δένδρων, αν δεν υπάρξει μεταγενέστερη προσβολή από μύκητες, έντομα κ.λπ., γιατί και το ξύλο των ζωντανών δένδρων, όπως είναι γνωστό, στο μεγαλύτερο ποσοστό του είναι ένα υλικό νεκρό.

Συνεχίζεται με τους μύκητες και τα έντομα.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Μάιος 15, 2012, 11:58:40 μμ
Συνεχίζουμε με πιο επικίνδυνους εχθρούς.

Οι μύκητες
Τρέφονται, στην αρχή, από τους χυμούς των δένδρων και αργότερα από το ίδιο το ξύλο. Προσβάλουν κυρίως το σομφό ξύλο, μόνο όμως όταν βρεθούν σε κατάλληλες συνθήκες υγρασίας, θερμοκρασίας και αερισμού.
Αποτέλεσμα της προσβολής των μυκήτων είναι η σήψη του ξύλου, η εμφάνιση μούχλας και η αλλαγή του χρώματος, που είναι χαρακτηριστική για κάθε είδος μύκητα. Το ξύλο που προσβλήθηκε αναδίδει μία δυσάρεστη οσμή και τελικά μετατρέπεται σε σκόνη ανοιχτού χρώματος ή σε σπογγώδη καστανή μάζα.

Για να αναπτυχθούν οι ξυλομύκητες πρέπει να συνυπάρχουν ταυτοχρόνως τα ακόλουθα:
Τροφή (κυτταρίνη, λιγνίνη και άλλα συστατικά των ξυλοκυττάρων)
Κατάλληλη υγρασία (25% και πάνω)
Κατάλληλη θερμοκρασία (από 10°-35° C) και
Ύπαρξη οξυγόνου.

Για να προστατευθεί το ξύλο είναι αρκετό να ρυθμιστεί εκτός όρίων ή να μην υπάρχει, τουλάχιστον ένας από τους παραπάνω τέσσερις παράγοντες. Στην πράξη, ο ευκολότερος και οικονομικότερος τρόπος για να προλάβουμε τις μυκητικές προσβολές, είναι να μειώσουμε την περιεκτικότητα του ξύλου σε υγρασία. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όπου το ξύλο χρησιμοποιείται εκτεθειμένο στη βροχή και στην υγρασία, π.χ. ξύλινοι φράχτες, πάσσαλοι, στύλοι κ.λπ., η προστασία του γίνεται με ειδικές δηλητηριώδεις ουσίες εμποτισμού.

Όταν το ξύλο είναι ξηρό δεν προσβάλλεται από μύκητες, αλλά αυτοί παραμένουν σε νάρκη πολύ χρόνο και ξαναενεργοποιούνται όταν οι συνθήκες γίνουν πάλι ευνοϊκές.

Τα περισσότερο ευπαθή στις σήψεις ξύλα είναι:
Τα μαλακά, ελαφρά και χλωρά ξύλα (ιδίως η ελάτη, σουηδική ξυλεία, λεύκα κ.λπ.)
Τα υγρά και δύσκολα αεριζόμενα ξύλα.
Τα τμήματα των ξύλινων κατασκευών που βρίσκονται σε επαφή με το έδαφος, όπως στύλοι, ξύλινα δοκάρια που στηρίζονται σε τοίχους ή σε σκυρόδεμα κ.λπ.

Οι ζημίες που προκαλούνται από τους ξυλομύκητες παγκοσμίως είναι τεράστιες. Αποτέλεσμα των μυκητικών προσβολών είναι η ελάττωση της αξίας του ξύλου έως και εκμηδενισμός της. Η αλλαγή του χρώματος έχει πολύ δυσμενή επίδραση σε ορισμένες κατασκευές που δεν βάφονται, όπως πατώματα, έπιπλα κ.λπ., προχωράει σε βάθος μέσα στο ξύλο και δεν μπορεί να απομακρυνθεί με πλάνισμα, λείανση ή σμυριδόχαρτο. Δεν επηρεάζεται το ξηρό ξύλο, όταν όμως δεν είναι αρκετά ξηρό ή οι μύκητες δεν έχουν θανατωθεί, μπορεί να συμβεί επιφανειακή αλλοίωση του χρώματος.

Η πολύ μεγάλη υγρασία είναι εχθρός των μυκήτων, γιατί τους στερεί τον απαραίτητο αέρα (οξυγόνο) για να ζήσουν. Έτσι το ξύλο μπορεί να προφυλαχθεί με την αποθήκευσή του σε δεξαμενές νερού (εκεί ενέχει κίνδυνος ανάπτυξης υδρόβιων μικροοργανισμών) ή με συνεχή καταιονισμό νερού.

Οι μύκητες θανατώνονται μόνο σε χαμηλές ή πολύ υψηλές θερμοκρασίες. Μεγάλη θερμοκρασία σε συνδυασμό με μεγάλη σχετική υγρασία, όπως γίνεται στα ξηραντήρια, θανατώνουν αποτελεσματικά τους μύκητες. Αυτό όμως δεν εξασφαλίζει προστασία από νέα προσβολή.

Ένας από τους πιο συνηθισμένους ξυλοφάγους•μύκητες είναι ο μερούλιος ή μύκητας των σπιτιών. Προτιμάει ξύλα με υγρασία από 20-40% τους αφαιρεί μεγάλες ποσότητες νερού, με αποτέλεσμα να δημιουργεί αφυδάτωση και να του δίνει όψη ανθρακοποιημένου ξύλου, με χρώμα σταχτοκίτρινο και σκάσιμο σε κανονικά ή μη παραλληλεπίπεδα. Μερικές φορές ο μερούλιος αναπτύσσεται και σε ξύλα σχετικά ξερά, με υγρασία κάτω από 20%, αρκεί να υπάρχει στο γειτονικό χώρο υγρό ξύλο. Στην περίπτωση αυτή αναπτύσσει ριζόμορφα κορδόνια πάχους από 8-10 χιλιοστά, με τα οποία εξασφαλίζει την τροφοδότησή του με νερό από το υγρό ξύλο και έτσι προσβάλλει και το λιγότερο υγρό. Τα ριζόμορφα κορδόνια είναι ικανά να διαπεράσουν και τοίχο, ή να περάσουν μέσα από τις τρύπες των τούβλων ή και μέσα από την αμμοκονία των συνδέσμων των λίθων κ.λπ. και να προσβάλλουν γειτονικό σπίτι ή δωμάτιο.
Η προσβολή από το μερούλιο αρχίζει συνήθως από κωνοφόρα και επεκτείνεται στα πλατύφυλλα, ακόμη δε και στα υφάσματα, στα χαρτιά και στις ταπετσαρίες. Ξύλα με υγρασία πάνω από 40% δεν προσβάλλονται από το μερούλιο. Η προσβολή διακόπτεται σε θερμοκρασία του ξύλου πάνω από 40° C.

Συνεχίζεται και με άλλους πολύ επικίνδυνους μύκητες.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Sforzando στις Μάιος 17, 2012, 11:26:28 πμ
Άψογος όπως πάντα!!!
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: ΖΑΡΚΑΔΑΣ ΚΩΣΤΑΣ στις Μάιος 17, 2012, 02:07:34 μμ
Τετοια γραφει ο κουρος και μας παιρνουν τις δουλειες οι αλουμιναδες.Γεια σου ρε τρελο αγορι..................
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Μάιος 17, 2012, 10:51:30 μμ
Τετοια γραφει ο κουρος και μας παιρνουν τις δουλειες οι αλουμιναδες.Γεια σου ρε τρελο αγορι..................

Ποιος σου είπε Κώστα ότι και το αλουμίνιο δεν έχει εχθρούς;
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: ΖΑΡΚΑΔΑΣ ΚΩΣΤΑΣ στις Μάιος 17, 2012, 11:47:17 μμ
ξερω ξερω φιλε.....την οσμοση εχει εχθρο νομιζω
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Μάιος 18, 2012, 12:28:19 πμ
ξερω ξερω φιλε.....την οσμοση εχει εχθρο νομιζω

Όχι ώσμωση. Βασικώς την οξείδωση σε μη "βαμμένα" μέρη όπως στα κοψίματα και ειδικώς αν είναι κοντά στη θάλασσα. Τότε αυτό το "ψώριασμα" προχωράει και κάτω από την πλαστικοποιημένη βαφή καθώς το αλάτι δρα ως καταλύτης. Και στο αλουμίνιο δε χωράει επισκευή.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Μάιος 31, 2012, 12:52:50 πμ
Τέρμα το διάλειμμα τα κεφάλια μέσα!!! Συνέχεια με τους μύκητες και τις επιπτώσεις τους.

Ο μύκητας των υπογείων. Προσβάλλει ξύλα με υγρασία 40-60%. Προσβάλλει τόσο τα κωνοφόρα όσο και τα πλατύφυλλα. Δημιουργεί και αυτός ριζόμορφα κορδόνια, αλλά λεπτότερα από τον μερούλιο. Λέγεται μύκητας των υπογείων γιατί τον συναντούμε συνήθως σε ξύλα που είναι αποθηκευμένα στα υπόγεια.

Ο μύκητας της δρυός: Προσβάλλει αποκλειστικά το ξύλο της δρυός, πάνω στο οποίο δημιουργεί μια λευκή σήψη. Δεν αναπτύσσει ριζόμορφα κορδόνια είναι απαιτητικότερος σε υγρασία και προτιμάει θέσεις που δεν αερίζονται και δεν τις βλέπει το φως γι’ αυτό και αναπτύσσεται σε ξύλινα πατώματα καλυμμένα από πλαστικό, όταν το επιτρέπουν οι συνθήκες υγρασίας. Σε αντίθεση με ότι συμβαίνει με τους άλλους μύκητες, ο μύκητας της δρυός σαπίζει το εγκάρδιο ξύλο πιο γρήγορα από το σομφό.

Συνέπειες της προσβολής από μήκυτες.

Οι μύκητες προκαλούν στο ξύλο χρωματικές ανωμαλίες, ανάμματα και σήψεις (σαπίσματα).

Οι κυριότερες χρωματικές ανωμαλίες είναι:

Η κόκκινη καρδιά της οξυάς. Σε πολλές δασικές περιοχές το εσωτερικό μέρος του κορμού της οξυάς παίρνει ακανόνιστα κόκκινο χρώμα και δημιουργεί το γνωστό ψευδοεγκάρδιο της οξυάς. Αν το ξύλο αυτό δεν επεξεργασθεί σύντομα, μετά την υλοτομία το κόκκινο χρώμα γίνεται καφέ, γιατί στη συνέχεια προσβάλλεται από μύκητες. Το ψευδοεγκάρδιο δεν εμποτίζεται, μειώνει την αισθητική αξία του ξύλου και πετσικάρει περισσότερο από το μη χρωματισμένο εξωτερικό ξύλο.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Εδώ (http://woodndt.nyme.hu/fileadmin/dokumentumok/fmk/faimei/docs/woodndt_-_pptk/1_tree_and_log/ok_Balazse_12.FPTI.pdf) μπορείτε να δείτε έναν τρόπο ελέγχου εμφάνισης κόκκινης καρδιάς χωρίς να κοπεί το δέντρο.

Η κυάνωση. Το σομφό του πεύκου, μετά την υλοτομία, αν δεν ξηραθεί κανονικά, προσβάλλεται από μύκητες, που ενώ δεν επηρεάζουν τις μηχανικές αντοχές του, του δίνουν ένα κυανόμαυρο χρώμα, με συνέπεια να του μειώνουν την αξία από μία αισθητική άποψη. Το κυανωμένο ξύλο απορροφάει πιο πολύ υγρασία και δεν χρωματίζεται εύκολα. Όμορφα έπιπλα από ομοιόμορφα κυανωμένο ξύλο κατασκευάζονται στη Σουηδία.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Ανάμματα

Προκαλούν ταυτόχρονα με την αλλαγή του χρώματος και μια αισθητή μείωση της μηχανικής αντοχής του ξύλου, γιατί προσβάλλουν τα τοιχώματα των κυττάρων. Η προσβολή όμως αυτή, είναι ελαφρότερη από τις σήψεις, που αναφέρονται αμέσως παρακάτω.

Το άναμμα της οξυάς. Προκαλείται από έναν μύκητα που αναπτύσσεται στο υλοτομημένο ξύλο, κυρίως την άνοιξη, όταν αυτό δεν ξηραίνεται αμέσως. Τα χαρακτηριστικά του ανάμματος της οξυάς, είναι οι κίτρινες ζώνες στο ξύλο. Το αναμμένο ξύλο είναι μαλακότερο και σπάζει ευκολότερα. Στο σημείο που σπάει η επιφάνεια είναι απότομη, όπως στο γυαλί, ενώ στο υγιές ξύλο το σπάσιμο παρουσιάζει ανωμαλίες. Στις κατασκευές που δεν απαιτείται μεγάλη αντοχή, ένας μικρός βαθμός ανάμματος συγχωρείται.

Διπλός σομφός, όταν οφείλεται σε μυκητική προσβολή. Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται στη δρυ και μειώνει πολύ την αξία του ξύλου της, γιατί δεν αφήνει να χρησιμοποιηθεί ολόκληρος ο πυρήνας της δρυός.

Σήψεις (σαπίσματα)
Αποτελούν πολύ σοβαρό σφάλμα του ξύλου, γιατί μεταβάλλουν τις μηχανικές, φυσικές και χημικές ιδιότητές του. Αυτό συμβαίνει γιατί οι μύκητες που το προσβάλλουν, δεν καταστρέφουν το εσωτερικό μόνο περιεχόμενο των κυττάρων, όπως συμβαίνει στην κυάνωση, αλλά και την κυτταρική μεμβράνη, στην οποία, όπως είναι γνωστό, οφείλεται η μηχανική αντοχή του ξύλου. Η σήψη εμφανίζεται τόσο στα ιστάμενα όσο και στα υλοτομημένα δένδρα, ακόμη και στα ξύλα που έχουν χρησιμοποιηθεί. Διακρίνεται σε ερυθρά (κόκκινη ή καστανή) και λευκή (άσπρη), ανάλογα με το χρώμα που παίρνει το ξύλο μετά τη σήψη.

Καστανή σήψη: Το ξύλο σπάει εύκολα ή γίνεται σκόνη με τρίψιμο με το χέρι και ραγαδώνεται όπως το ξυλοκάρβουνο.
Λευκή σήψη: Το ξύλο αποκτάει σπογγώδη ή ινώδη εμφάνιση, με λευκές ραβδώσεις που ξεχωρίζουν από το απρόσβλητο

Καταπολέμηση
Για να προφυλαχθεί το ξύλο από τις σήψεις πρέπει να ξηραίνεται όσο το δυνατόν πιο τέλεια, να στοιβάζεται σε μέρη ξηρά και αεριζόμενα και να εμποτίζεται με διάφορες ουσίες που εμποδίζουν την ανάπτυξη των παρασίτων. Τέτοιες αντισηπτικές ουσίες είναι πολύ ισχυρά δηλητήρια.
Όταν ένα ξύλινο υλικό έχει προσβληθεί σοβαρά από μύκητες, σαν κατασταλτική θεραπεία προτείνεται ο ψεκασμός ή η επάλλειψη με μυκητοκτόνες ουσίες διαλυτές σε οργανικούς διαλύτες. Το περισσότερο προσβεβλημένο ξύλο αφαιρείται και καίγεται. Ταυτόχρονα γίνεται ψεκασμός του υπόλοιπου γερού ξύλου και απομακρύνεται κάθε πηγή μόνιμης ή πρόσκαιρης ύγρανσης του ξύλου.
Ειδικώς όταν πρόκειται για προσβολή από το μερούλιο πρέπει να ψεκάζονται και οι τοίχοι του δωματίου με τις προστατευτικές ουσίες, αφού προηγούμενα καθαρισθούν με επιμέλεια και ζεσταθούν τοπικά με τη βοήθεια μιας θερμαντικής πηγής.

Ελλείψει εικόνων από μυκητικές προσβολές σε επεξεργασμένα ξύλα μπορείτε να δείτε εδώ (http://www.marksplants.co.uk/Fungi.htm) εικόνες από μύκητες που προσβάλλουν ζωντανά δέντρα.

Συνεχίζουμε με προσβολές εντόμων.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Ιούνιος 05, 2012, 11:57:52 μμ
Τα έντομα είναι από τους σημαντικότερους εχθρούς του ξύλου.

Τα έντομα που προσβάλλουν το ξύλο χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες:
α) Στα ξυλοφάγα, που τρέφονται από τα κυτταρικά τοιχώματα του ξύλου με συνέπεια να το αποσαθρώνουν, μειώνοντας τόσο την εμφάνιση όσο και τη μηχανική αντοχή του, και
β) Στα έντομα Αμβροσίας, που ζουν σε ξύλα με υγρασία πάνω από 30%. Αυτά τρέφονται από έναν μύκητα που εισάγουν στο ξύλο, προκαλώντας μελάνωση.

Τα ξυλοφάγα ή ξυλοτρυτικά έντομα
Προσβάλλουν κατά προτίμηση το ξηρό ξύλο και η ύπαρξή τους επισημαίνεται από τις τρύπες εξόδου που ανοίγουν στην επιφάνεια, τη σκόνη που πέφτει ή από το κριτς-κριτς που προκαλούν οι κάμπιες και προνύμφες των εντόμων ενώ κατατρώνε το ξύλο. Η ζημία που προκαλούν είναι πολύ μεγάλη, γιατί ελαττώνουν τις μηχανικές ιδιότητες και όταν οι στοές γίνονται πολλές το ξύλο καταστρέφεται τελείως.
Τα έντομα ζουν σε όρθια δένδρα, σε ξυλεία που υλοτομήθηκε πρόσφατα, σε επεξεργασμένα ξύλα, ακόμη και σε έτοιμα προϊόντα, όπως έπιπλα, παρκέ κ.λπ.

Έντομα Αμβροσίας
Τα έντομα της άλλης κατηγορίας, δεν ζουν σε ξηρά ξύλα, αλλά μόνο σε υγρά, με υγρασία 30% και πάνω. Τα έντομα υγρού ξύλου δημιουργούν στοές μικρής διαμέτρου, μέσα στις οποίες εγκαθίσταται και ζει ένας μύκητας που προκαλεί μελάνωση και δεν είναι τόσο επικίνδυνα για τα επεξεργασμένα ξύλα.

Κάθε έντομο, από τη γέννηση μέχρι το θάνατό του, αλλάζει τρεις μορφές: Κάμπια, προνύμφη (χρυσαλλίδα) και τέλειο έντομο που γεννάει τα αυγά, για να ξαναρχίσει ο ίδιος κύκλος ζωής, που ονομάζεται βιολογικός κύκλος και είναι ένα σπουδαίο χαρακτηριστικό προκειμένου να εντοπισθεί σε μία προσβολή το είδος του εντόμου που την προκάλεσε. Όλα σχεδόν τα έντομα που προσβάλλουν το ξηρό ξύλο προκαλούν τις ζημίες όταν βρίσκονται στη μορφή της κάμπιας. Η προστασία του ξύλου από προσβολές εντόμων γίνεται δυσκολότερα απ’ ότι η προστασία από μύκητες.
Στη χώρα μας έχουν αναγνωριστεί περί τα 100 είδη ξυλοφάγων εντόμων. Απ’ αυτά τα πιο επικίνδυνα είναι μόνο (ευτυχώς) τα τέσσερα παρακάτω:

Ο λύκτος (Lyctus Bruneus)

Προσβάλλει ιδιαίτερα ημίξερα ή ξερά ξύλα πλατυφύλλων που έχουν μεγάλους πόρους και είναι πλούσια σε άμυλο. Είδη ευαίσθητα οε προσβολές λύκτου είναι από τα τροπικά τα ΛΑΟΥΑΝ, ΜΕΡΑΝΤΙ, ΙΡΟΚΟ, ΣΑΜΠΑ, ΑΜΠΟΥΡΑ, ΤΙΚ, ΦΡΑΚΕ, ΦΡΑΜΙΡΕ, ΟΚΟΥΜΕ, ΑΚΟ, ΚΑΠΑ, ΣΑΠΕΛΙ κ.λπ. και από τα Ευρωπαϊκά πλατύφυλλα η ΔΡΥΣ, ΚΑΣΤΑΝΙΑ, ΚΑΡΥΔΙΑ, ΚΑΡΑΓΑΤΣΙ, ΑΚΑΚΙΑ κ.λπ. Ανθεκτικά πλατύφυλλα είναι η OΞYA και η ΣΗΜΥΔΑ.
Βιολογικός κύκλος: Το τέλειο έντομο είναι ερυθροκαστανό και έχει μήκος γύρω στα 6 χιλ. Βγαίνει από το ξύλο συνήθως την Άνοιξη (Μάρτιο-Απρίλιο) και μετά από λίγες μέρες ζευγαρώνει. Η επώαση των αυγών διαρκεί 7-20 μέρες και η εξερχόμενη κάμπια τρέφεται από τα κυτταρικά τοιχώματα μέχρι την επόμενη άνοιξη μετατρέποντας το σομφόξυλο (σπανίως και το καρδιόξυλο) σε ξυλάλευρο. Η κάμπια ανοίγει στοά προς την επιφάνεια του ξύλου και ακριβώς κάτω απ' αυτή, μεταμορφώνεται σε προνύμφη που σε 20 περίπου μέρες μετατρέπεται σε τέλειο έντομο που ανοίγει τρύπα εξόδου και βγαίνει από το ξύλο. Στην προσπάθεια εξόδου μπορεί να τρυπήσει ακόμη και κόντρα-πλακέ, φορμάϊκα, δέρμα, ασβέστη, μαλακά μέταλλα και άλλα παρεμφερή υλικά. Έτσι κλείνει ένας βιολογικός κύκλος που συνήθως διαρκεί ένα χρόνο αλλά σε χώρους με κεντρική θέρμανση παρατηρήθηκαν και μέχρι τρεις βιολογικοί κύκλοι το χρόνο.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Καταπολέμηση χωρίς χημικά συντηρητικά:
Αποθήκευση των κορμών σε δεξαμενές νερού.
Άτμιση των κορμών ή της πριστής ξυλείας.
Αποστείρωση με θέρμανση.

Καταπολέμηση με χημικά συντηρητικά:
Τα εντομοκτόνα τα κατάλληλα για την καταπολέμηση του λύκτου έχουν για βάση πολυχλωροφαινόλες, χλωροπαράγωγα του ναφθαλενίου, εξαχλωροκυκλοεξάνιο, βενζοϊκό εξαχλώριο, χαλκό-χρώμιο-αρσενικό κ.λπ. Οι κυριότεροι μέθοδοι εφαρμογής των εντομοκτόνων σε στρογγυλή ή πριστή ξυλεία είναι ο ψεκασμός, ο εμβαπτισμός και ο εμποτισμός.

Η πείρα απέδειξε ότι ο καλύτερος, πρακτικότερος, οικονομικότερος και ριζικά αποτελεσματικός τρόπος καταπολέμησης της προσβολής του λύκτου είναι ο συνδυασμός αποστείρωσης με θέρμανση και εμβαπτισμού σε κατάλληλο εντομοκτόνο. Με την θέρμανση (αποστείρωση) επιτυγχάνεται η απαλλαγή του ξύλου από υπάρχουσα προσβολή, ενώ ο εμβαπτισμός στο εντομοκτόνο εξασφαλίζει επιφανειακή προστασία από μελλοντικές προσβολές ακόμη κι αν η κατεργασμένη ξυλεία αποθηκευτεί σε χώρους όπου υπάρχει επιδημία λύκτου. Επιπλέον οι χώροι κατεργασίας και αποθήκευσης πρέπει να διατηρούνται καθαροί και τυχόν παλιά υπολείμματα ξυλείας πρέπει να απομακρύνονται ή να καίγονται.

Συνεχίζεται με ακόμα τρία έντομα.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Ιούνιος 16, 2012, 02:19:25 πμ
Τα υπόλοιπα σαράκια (εκτός απ’ τις γυναίκες μας):

Ο υλότρυπος (Helotrypes bajulus - Σαράκι των κωνοφόρων)

Έχει μήκος 10-12 χιλ. και προσβάλλει αποκλειστικά μόνο το ξύλο των κωνοφόρων (πεύκη, ελάτη, ερυθρελάτη κ.λπ.). Προτιμά ξύλο χαμηλής υγρασίας, η κάμπια του έχει κύκλο ζωής 2-10 χρόνια και δημιουργεί στοές γεμάτες με ένα λεπτό ξυλάλευρο.
Δεν εμφανίζεται καθόλου στην επιφάνεια και έτσι όταν τα αντιληφθούμε είναι πολύ αργά, γιατί ολόκληρο το ξύλο κάτω από μια λεπτή επιφάνεια έχει μεταβληθεί σε σκόνη. Τα προδίνει μόνο το χαρακτηριστικό κριτς-κριτς.
Μόνο το εγκάρδιο ξύλο της πεύκης και της λάρικος αντιστέκεται στις προσβολές.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Καταπολέμηση: Σε περίπτωση ελαφράς προσβολής τα ξύλινα τεμάχια εμβαπτίζονται μαζί με τα νέα σε άχρωμο προστατευτικό υλικό με οργανικό διαλύτη (πενταχλωροφαινόλη, τετραχλωροφαινόλη κ.λπ.), για 1-2 ώρες. Τα ελαφρά προσβεβλημένα μπορούν να ξαναχρησιμοποιηθούν εφόσον εφαρμοσθεί θερμή εμβάπτιση και χρόνος διάρκειας 2 ώρες. Σε περίπτωση πατωμάτων εφαρμόζουμε επιχρίσεις, ραντισμούς αλλά και ενέσεις. Εννοείται ότι όσα ξύλα έχουν προσβληθεί σοβαρά θ’ αφαιρεθούν και θα καταστραφούν.
Άλλο είδος θεραπείας είναι η επίτευξη θερμοκρασίας κατά προτίμηση 65°—70° Κελσίου, στο ξύλο επί 40 λεπτά τουλάχιστον. Στη θερμοκρασία αυτή σκοτώνονται οι κάμπιες του υλότρυπου, αλλά βέβαια το ξύλο δεν προστατεύεται από μελλοντικές προσβολές.

Ανόβια

Πρόκειται για διάφορα είδη εντόμων που ανήκουν στην οικογένεια Anobium με πολύ μικρό μέγεθος, από 3-7 χιλιοστά. Η κάμπια τους ζει ένα ή περισσότερα χρόνια, δημιουργώντας στοές γεμάτες με χοντρό ξυλάλευρο που η διάμετρός τους είναι μέχρι 4 χιλ. Τα ανόβια προσβάλλουν όλα τα παλιά ξηρά ξύλα (εγχώρια ή τροπικά) ή ξύλα που είχαν προσβληθεί ελαφρά ή σοβαρά από μύκητες ακόμη και αν η προσβολή αυτή, λόγω της ξήρανσης του ξύλου, έχει διακοπεί. Τα παλιά ξύλινα παρκέτα, τα παλιά έπιπλα και τα ξυλόγλυπτα αποτελούν την αγαπημένη τροφή τους.
Ένα χαρακτηριστικό τους είναι ότι την άνοιξη, όταν τα έντομα ζευγαρώνουν, χτυπούν τα ξύλα με το κεφάλι τους ρυθμικά. Το κτύπημα αυτό ονομάστηκε ρολόϊ του θανάτου.
Ένα πολύ καταστροφικό είδος, το Anobium punctatum στην Αγγλία ονομάζεται «έντομο των επίπλων», γιατί καταστρέφει πολύτιμα έπιπλα. Στην τελειωμένη μορφή του, έχει μήκος 2,5-5 εκ., είναι σκοτεινό καστανό μέχρι μαυροκαστανό και το μπροστινό μέρος του σώματός του σχηματίζει ένα κεφάλι που μοιάζει με κουκούλα. Οι κάμπιες του είναι καμπυλωτές με υπόλευκο χρώμα. Οι τρύπες που ανοίγουν έχουν διαγνωστική αξία. Είναι κυκλικές με διάμετρο 1,5 χιλ. περίπου. Ο βιολογικός κύκλος του εντόμου είναι συνήθως 2 χρόνια, μερικές φορές 10 και περισσότερα.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Καταπολέμηση: Τα προληπτικά μέτρα για την προστασία από τα ανόβια είναι ίδια μ’ εκείνα που αναφέρθηκαν και για τους λύκτους. Τα κατασταλτικά μέτρα παρουσιάζουν περισσότερη δυσκολία, γιατί καθώς οι κάμπιες ζουν μέσα σε στοές γεμάτες από ξυλάλευρο, ο ψεκασμός, η επάλειψη και οι ατμοί δεν αρκούν πολλές φορές για να τις θανατώσουν, ενώ σκοτώνονται τα τέλεια έντομα που είναι έξω από τις στοές. Για το λόγο αυτό, συνιστάται ο ψεκασμός να είναι άφθονος.
Επειδή τα ανόβια προσβάλλουν εκτός από τα παλιά δάπεδα και τα παλιά έπιπλα, η θεραπεία των επίπλων γίνεται από την εσωτερική επιφάνειά τους, με ενέσεις ή με προστατευτικά υλικά του τύπου της πενταχλωροφαινόλης.
Μία άλλη νεώτερη μέθοδος, που έχει εφαρμοσθεί με επιτυχία λιγότερο στα ξύλινα πατώματα και περισσότερο στα έπιπλα, είναι η χρησιμοποίηση συσκευής που παράγει υψίσυχνα ηλεκτρικά ρεύματα που σκοτώνουν τα έντομα. Στη συνέχεια βέβαια, χρειάζεται σαν προληπτικό μέτρο ψεκασμός ή επάλειψη των επιφανειών του ξύλου ή εφαρμογή ενέσεων με ξυλοπροστατευτικά.

Τερμίτες

Πάνω από 5000 είδη ζουν σ’ όλο τον κόσμο, εκτός από την Αρκτική και την Ανταρκτική περιοχή. Ένα από τα δύο είδη τερμιτών που ζουν στη χώρα μας (ευτυχώς), ο φυγόφωτος ή υπόγειος προκάλεσε σοβαρές ζημίες σε ξύλινα πατώματα σε διάφορα προάστεια της Αθήνας τη δεκαετία του '70. Οι τερμίτες αντίθετα με τα προηγούμενα έντομα που ζουν μοναχικά, συγκροτούν κοινόβια σε σκοτεινά και υγρά μέρη. Μερικοί τροπικοί τερμίτες εγκαθίστανται κατευθείαν στο ξύλο, ενώ οι άλλοι που ζουν μόνιμα στην Ευρώπη και στη χώρα μας, εγκαθίστανται στο υγρό έδαφος και από κει, μέσα από σκοτεινές στοές, που είτε υπάρχουν είτε δημιουργούνται από τους ίδιους με μεταφερόμενο υγρό χώμα, προσβάλλουν όλα τα ξύλα, πλατύφυλλα και κωνοφόρα. Στις προσβολές αντέχουν μόνο ορισμένα τροπικά είδη πλατυφύλλων και ιδιαίτερα το ΝΤΟΥΣΙΕ, το ΙΡΟΚΟ, η ΜΠΟΥΜΠΙΝΓΚΑ, το ΑΖΟΜΠΕ, το ΠΑΝΤΟΥΚ, η ΜΠΙΛΙΓΚΑ και το ΤΙΚ.
Οι τερμίτες ονομάζονται «άσπρα μυρμήγκια», αλλά δεν είναι μυρμήγκια. Δεν ανοίγουν στοές μέσα στο ξύλο, αλλά καταστρέφουν ολόκληρο το εσωτερικό του και αφήνουν μόνο ένα λεπτό εξωτερικό περίβλημα. Όταν σπάσει αυτό, χύνεται μία τραχιά σκόνη. Η προσβολή περιορίζεται μόνο στο σομφόξυλο.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Καταπολέμηση: Τα θεραπευτικά μέτρα για τους τερμίτες, δεν αφορούν μόνο τις ξύλινες κατασκευές, παρκέτα κ.λπ., αλλά το σύνολο της οικοδομής. Πριν γίνει θεραπεία, πρέπει να απομονωθεί η οικοδομή από τον περίγυρο χώρο. Αυτό γίνεται με το άνοιγμα μιας περιφερειακής τάφρου, κοντά στα θεμέλια, βάθους και πλάτους 50 εκ., που θα ξαναγεμίσει με το ίδιο έδαφος, αφού προηγουμένως εμποτισθεί με προστατευτικό υλικό. Στη συνέχεια καλύπτεται με πλαστικό όλη η οικοδομή και γίνεται υποκαπνισμός.

Από το υπόγειο του σπιτιού πρέπει να απομακρυνθούν όλα τα ξύλινα αντικείμενα, κιβώτια, παλιά έπιπλα κ.λπ., εκτός αν εμποτισθούν με ξυλοπροστατευτικό υλικό. Γενικά πρέπει να απομονωθεί και κάθε πηγή υγρασίας. Προκειμένου για την προστασία παρκέτων, ένας άφθονος ψεκασμός, με το κατάλληλο προστατευτικό υλικό, των ξύλων που έχουν προσβληθεί, είναι αρκετός για την παραπέρα προστασία τους, γιατί οι στοές των τερμιτών μέσα στο ξύλο είναι άδειες από πριονίδι και καθώς κυκλοφορούν τα έντομα μπορούν εύκολα να προσβληθούν από τις ξυλοπροστατευτικές ουσίες. Οι τελευταίες πρέπει να έχουν σαν βασικό συστατικό τους την πενταχλωροφαινόλη. Για τον εμποτισμό του εδάφους της τάφρου, συνιστάται το αρσενικώδες νάτριο (ποντικοφάρμακο) σε διάλυμμα 10% σε ζεστό νερό.

Στο επόμενο θα γίνει μια αναλυτικότερη παρουσίαση όλων των χημικών μέσων ξυλοπροστασίας.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: immortalx στις Ιούνιος 17, 2012, 09:09:47 πμ
Επειδη δεν θελω να διακοψω τη ροη σου θα σου πω απλα οτι εισαι ΑΠΑΙΧΤΟΣ και σ'ευχαριστουμε πολυ για τις ωρες που εχεις αφιερωσει γι'αυτο!
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Ιούνιος 17, 2012, 08:54:15 μμ
Γιάννη ευχαριστώ πολύ τόσο εσένα όσο και τους υπόλοιπους φίλους που διαβάζουν αυτά που παρουσιάζω για να μάθουμε όλοι μας (και εγώ μαζί με σας) για το σημαντικότερο υλικό των κατασκευών μας, το ξύλο.

Πλέον είναι πράγματα που θυμάμαι πολύ αμυδρά και χρειάζεται αρκετό διάβασμα για να επιλέγω και να παρουσιάζω τα σημαντικότερα απ' αυτά χωρίς ελπίζω να γίνομαι κουραστικός.

Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα γι' αυτό παρακαλώ για την υπομονή σας καθώς πλέον καθυστερώ αρκετά, προσπαθώντας να συμπτήξω πληροφορίες από τέσσερα βιβλία (έπεσε στα χέρια μου και τέταρτο) αλλά και το διαδίκτυο ώστε να παρουσιάζω τις πιο σημαντικές πληροφορίες από την πληθώρα αυτών που υπάρχουν ειδικώς στο διαδίκτυο.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Ανδρέου Δημ. στις Ιούνιος 18, 2012, 12:30:58 πμ
Πραγματικη εγκυκλοπαιδια παρακαταθηκη για ολους!!!
Παρακολουθω με πολυ ενδιαφερον οπως ολοι πιστευω!!
Σε ευχαριστουμε φιλε!!!
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: ΖΑΡΚΑΔΑΣ ΚΩΣΤΑΣ στις Ιούνιος 18, 2012, 05:08:06 μμ
ΑΧ ΚΙ ΕΓΩ ΣΕ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΩ ΚΙ ΕΧΩ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑΧΩ ΑΡΥΘΜΙΕΣ...............
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Ιούνιος 24, 2012, 11:17:44 μμ
Φίλοι μου συνεχίζουμε με το σύνολο των χημικών μέσων προστασίας του ξύλου. 

Χημικά μέσα προστασίας

Το ξύλο είναι ένα ευπαθές υλικό (όταν μείνει απροστάτευτο), με αποτέλεσμα να έχει μικρή διάρκεια ζωής και να παρουσιάζει μεγάλες μεταβολές των ιδιοτήτων του. Ήδη αναφέρθηκαν μέσα και τεχνικές προστασίας από διάφορους επιβλαβείς παράγοντες αλλά όταν πια το ξύλο έχει προσβληθεί.

Όπως σχεδόν παντού όμως ισχύει και εδώ «το προλαμβάνειν κρείττον του θεραπεύειν». Σε πολλές χώρες λοιπόν η προληπτική προστασία του ξύλου επιβάλλεται με νόμο (και ειδικότερα του ξύλου των παρκέτων).
Η εγχώρια ξυλεία παρουσιάζει μειωμένη αντοχή στους μύκητες και στα έντομα γιατί συνήθως (δυστυχώς) δεν λαμβάνονται προληπτικά μέτρα προστασίας, με τελικό αποτέλεσμα τη γνωστή δυσπιστία προς την ποιότητά της.
Οι χημικές ουσίες που χρησιμοποιούνται στην προστασία του ξύλου μπορούν να χωριστούν σε δύο γενικές κατηγορίες:

α) ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΕΣ (διάφορες επικαλυπτικές ουσίες καθώς και χρώματα, βερνίκια, λάκες)
β) ΕΜΠΟΤΙΣΤΙΚΕΣ (συντηρητικά, εμποτιστικά χρώματα, υδροαπωθητικές ουσίες).


Οι επιφανειακές ουσίες χρησιμοποιούνται στο φινίρισμα του επεξεργασμένου ξύλου και στην προστασία της μη επεξεργασμένης ξυλείας από σκασίματα συνήθως στα σόκορα. Δημιουργούν στην επιφάνεια έναν έγχρωμο ή άχρωμο, διαφανή ή αδιαφανή υμένα (φιλμ) που σφραγίζει τους πόρους του ξύλου με σκοπό την αποτροπή απορρόφησης ή προσρόφησης υγρασίας, ηλιακής ακτινοβολίας, σκόνης κ.λπ. Γενικά οι επιφανειακές, επικαλυπτικές ουσίες προστατεύουν το ξύλο κυρίως από τους φυσικοχημικούς παράγοντες που αλλοιώνουν μεν αλλά ταυτόχρονα βελτιώνουν την αισθητική του εμφάνιση δε.

Υλικά που ανήκουν σ’ αυτή την κατηγορία είναι τα κατωτέρω:

Ξηραντικά λάδια:   Τέτοια είναι το λάδι της σόγιας, του ηλιόσπορου, του τικ, το πιο συνηθισμένο το λινέλαιο όπως επίσης και ένα λάδι που λέγεται λάδι του ξύλου της Κίνας. Τα λάδια αυτά, με την επίδραση του οξυγόνου, παράγουν ένα ξηρό στρώμα που παρέχει προστασία από την υγρασία.

Χρώματα - Λούστρα: Τα χρώματα είναι αδιαφανή ενώ τα λούστρα διαφανή. Απλώνονται πάνω στην επιφάνεια και μετά την εξάτμιση του διαλύτη δημιουργούν ένα σκληρό σώμα, που εκτός από διακοσμητικές έχει και προστατευτικές ιδιότητες κατά της υγρασίας.

Κεριά-Παραφίνες:    Απλώνονται στα σόκορα του ξύλου και δεν επιτρέπουν να φύγει γρήγορα η υγρασία από το εσωτερικό του. Στα σόκορα η υγρασία απομακρύνεται δύο με τέσσερις φορές πιο γρήγορα απ’ ότι στα πλάγια. Αντιθέτως στα ξηραμένα ξύλα αποτρέπει την απορρόφηση υγρασίας.

Πλαστικές και ελαστικές ουσίες: Έχουν την ιδιότητα, με την επίδραση ενός καταλύτη (σκληρυντικού) να δημιουργούν ένα σκληρό στρώμα στην επιφάνεια του ξύλου, που δεν επιτρέπει την απότομη απώλεια υγρασίας. Χρησιμοποιούνται και αυτές στα σόκορα (π.χ. NOVYXOL).

Ασβέστης: Λόγω του λευκού χρώματος, αντανακλά τις ακτίνες του ήλιου, το ξύλο δεν θερμαίνεται, δεν χάνει απότομα την υγρασία του και δεν σκάει. Ο ασβέστης αποτελεί οικονομική λύση για την προστασία των κεφαλών της στρογγυλής ξυλείας.

Βορδιγάλειος πολτός : Είναι θειικός χαλκός (γαλαζόπετρα) εξουδετερωμένος με κατάλληλη ποσότητα ασβέστη. Σε αραιές επικαλύψεις επιδρά κυρίως ως επιφανειακό προστατευτικό από προσβολές μυκήτων.

Συνεχίζουμε με γενικές πληροφορίες για τα βερνίκια και τα λούστρα.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: παυλος84 στις Ιούλιος 02, 2012, 06:06:27 μμ
ΦΟΡΕΙΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ
Στη χώρα μας τρεις είναι οι φορείς εκμετάλλευσης των δασών ήτοι το κράτος με την ΚΕΔ (Κρατική Εκμετάλλευση Δασών), οι δασικοί συνεταιρισμοί και οι ιδιώτες δασοεκμεταλλευτές.
Η ΚΕΔ πληρώνει κατ’ αποκοπή δασεργάτες για την κοπή, αποφλοίωση και μεταφορά της ξυλείας σε δασοδιαδρόμους, όπου και πωλείται με δημοπρασία.
Οι δασικοί συνεταιρισμοί εκμεταλλεύονται δημόσια ή κοινοτικά δάση πληρώνοντας κάποιο μίσθωμα.
Το ίδιο κάνουν και οι ιδιώτες δασοεκμεταλλευτές αλλά σε κοινοτικής ή μοναστηριακής ιδιοκτησίας δάση.

Το πλεονέκτημα της εκμετάλλευσης από την ΚΕΔ είναι βασικώς η πλήρης εκμετάλλευση όλων των δασικών προϊόντων ασχέτως της απόδοσης κέρδους. Η γραφειοκρατία όμως κάνει μια εργασία μερικών ημερών να διαρκεί πέντε-έξι μήνες και κάποιες φορές συμπεριλαμβανομένης και της δημοπρασίας και ένα χρόνο, υποβαθμίζοντας το τελικό προϊόν.
Στις άλλες δύο περιπτώσεις υπάρχει το μειονέκτημα ότι συγκομίζεται μόνο το προϊόν που αποφέρει κέρδος αλλά όλες οι υπόλοιπες διαδικασίες γίνονται πολύ ταχύτερα και το τελικό προϊόν καταλήγει πολύ γρήγορα στο εργοστάσιο επεξεργασίας.
Ένα μικτό σύστημα θα ήταν το καλύτερο και μερικές φορές επιτυγχάνεται.

ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ ΔΑΣΙΚΩΝ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ
Τα κυριότερα προϊόντα των ελληνικών δασών κατά ποιότητα είναι :
Η στρογγυλή ξυλεία μήκους άνω των 2 μέτρων (βουβά). Η ποιοτικότερη ξυλεία. Είναι ξυλεία πεύκης, ελάτης και ερυθρελάτης καθώς και οξυάς, δρυός και λεύκης. Η ξυλεία των κωνοφόρων αποφλοιώνεται, των πλατύφυλλων όχι. Το ποσοστό φθοράς κατά την μετατροπή της σε πριστή ξυλεία είναι γύρω στο 35%.
Η ξυλεία των κωνοφόρων χρησιμοποιείται κατά 80% στον οικοδομικό τομέα καθώς για την επιπλοποιία είναι πολύ ανώτερη ποιοτικώς η εισαγόμενη που τα ποσοστά αποπιπτόντων ρόζων, κυάνωσης και στρεψοΐνιας είναι σχεδόν ανύπαρκτα. Η ξυλεία των πλατύφυλλων χρησιμοποιείται κατά 80% στην επιπλοποιία και κατά 20% για άλλες χρήσεις και ανταγωνίζεται επάξια σε ποιότητα την εισαγόμενη από Ευρώπη και τροπικές χώρες ξυλεία.
Η σοβαρότερη αιτία υποβάθμισης αυτής της ξυλείας είναι η μη έγκαιρη ξήρανσή της με αποτέλεσμα την ύπαρξη σοβαρών στρεβλώσεων μετά την πρίση της.
Η στρογγυλή ξυλεία μήκους κάτω των 2 μέτρων. Προέρχεται από το κατώτερο τμήμα του κορμού, είναι διαμέτρου μέχρι και 30 εκ. και παρουσιάζει σημαντικότατα ποσοστά στρέβλωσης οπότε χρησιμοποιείται μόνο σε δευτερεύουσες κατασκευές.
Στρογγύλια. Είναι ξυλεία διαμέτρου από 18-30 εκ. και μήκους από 1,2-2 μέτρα. Προέρχεται από το ανώτερο τμήμα του κορμού και εκτός από πολλούς ρόζους δεν παρουσιάζει άλλα αξιόλογα σφάλματα. Κάνουν για πλακάτ, παλέτες και κιβώτια.
Σχίζες κωνοφόρων και πλατύφυλλων. Προέρχεται από τα περισσεύματα κατά την σχίση μεγάλης διαμέτρου κορμών συνήθως άνω των 50 εκ. ώστε να μπορούν αυτοί να μεταφερθούν με ζώα. Οι προερχόμενες από πλατύφυλλα, όταν είναι καλής ποιότητας είναι κατάλληλες για παρκέτα (δρυς), καρέκλες (οξυά) καθώς και παλέτες. Αλλοιώς πάει για καυσόξυλα. Των κωνοφόρων είναι κατάλληλη για μοριοσανίδες (Νοβοπάν, MDF) και χαρτί.
Καυσόξυλα. Ξυλεία μέχρι 1,2 μ. και διαμέτρου κάτω των 15 εκ.
Υπάρχουν και άλλες κατηγορίες ξυλείας (λεπτή στρογγυλή μήκους 3-6 μ., ξυλεία μεταλλείων, στρωτήρων κλπ) που λόγω μικρής οικονομικής εκμετάλλευσης δεν αναλύονται περαιτέρω.
Αξίζει να σημειωθεί ότι από τα προαναφερόμενα είδη δασικών προϊόντων μόνο τα βουβά συγκομίζονται κατά 100%. Από τα υπόλοιπα ένα ποσοστό που αγγίζει το 50% δεν συγκομίζεται, παραμένει και σαπίζει στο δάσος.

Συνεχίζεται με λίγα στοιχεία για τις συνθήκες μεταφοράς, τις δημοπρασίες και τη διαμόρφωση τιμών.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                Έχω δένδρα λεύκας και θα ήθελα να τα κόψουν και να τα αγοράσει κάποιος.Που μπορω να απευθυνθώ?Είμαι στην περιοχή στον Νομό Άρτας
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Ιούλιος 02, 2012, 11:07:26 μμ
Φίλε Παύλε,
για μια πρώτη επαφή νομίζω ότι μπορείς να απευθυνθείς στο Δασαρχείο του νομού. Πιστεύω ότι θα σου δώσουν τις κατάλληλες συμβουλές για να απευθυνθείς στους κατάλληλους ανθρώπους.

Υ.Γ. Αν ήταν στη Χαλκιδική θα ήταν ήδη .......................... κομμένα.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Ιούλιος 05, 2012, 12:00:57 πμ
Μετά το διάλλειμα της έκθεσης που μας τόνωσε με τα τόσο ενδιαφέροντα και συναρπαστικά εκθέματα των μελών μας, συνεχίζουμε με τρόπους επιφανειακής προστασίας του ξύλου.

Έτσι, στη συνέχεια θα αναφερθούμε στα βερνίκια των ξύλινων δαπέδων, (από τις επιφανειακές ουσίες) και στα συντηρητικά (από τις εμποτιστικές).

Εδώ πρέπει να αναφερθεί ότι η πολύ καλή και αναλυτική παρουσίαση του Γιώργου (Sforzando) για τα βερνίκια και τα λούστρα, υπερκαλύπτει τα λίγα που θα ανέφερα εδώ γι’ αυτά. Οπότε θα συνεχίσω με κάποιες διαφορετικές πληροφορίες που όσο κι αν προσπάθησα όμως, σε κάποια σημεία μπορεί να επικαλύπτονται γιατί θέλω να υπάρχει σ’ αυτό το θέμα μια πλήρης και συνεκτική παρουσίαση όλων των θεμάτων του ξύλου.

Βερνίκια παρκέτων
(αναφέρομαι ειδικότερα σ’ αυτά καθώς η χρήση τους προϋποθέτει τις πιο αυστηρές προδιαγραφές).


Ειδικότερα τα ξύλινα δάπεδα, απ’ όλες τις κατηγορίες των ξύλινων κατασκευών, παρουσιάζουν το μειονέκτημα της εύκολης ρύπανσης και χρειάζονται συνεχές και κουραστικό καθάρισμα. Ιδιαίτερα ευαίσθητα στη ρύπανση είναι τα δάπεδα από δρυ και καστανιά, που λόγω της ταννίνης τους, δημιουργούν εύκολα κηλίδες κατά την επαφή τους με αλκαλικά οικιακά προϊόντα.
Μέχρι πριν λίγα χρόνια η συνηθισμένη πρακτική προστασίας των ξύλινων δαπέδων ήταν η κάλυψή τους με κερί διαλυμένο σε τερεβινθέλαιο (νέφτι). Λόγω του χρονοβόρου της διαδικασίας, σήμερα η χρησιμοποίηση ουσιών με την εμπορική ονομασία «βερνίκια ή παρκέ διαρκείας» έχει σχεδόν γενικευθεί.

Τα γενικά χαρακτηριστικά του βερνικιού διαρκείας είναι τα εξής:
   α) Να είναι διαφανές ώστε να μην καλύπτει την αισθητική αξία του ξύλου. Το βερνίκι μπορεί να είναι λαμπερό ή θαμπό (ματ). Στα θαμπά δεν είναι τόσο εμφανείς οι προκαλούμενες χαρακιές και τα τρυπήματα από τα βήματα ή από πτώσεις αντικειμένων.
   β) Να μην αντιδρά χημικά με το ξύλο ώστε να του δημιουργεί κηλιδώσεις.
   γ) Να είναι ταχυστέγνωτα ώστε να μπορεί να εφαρμοστούν τρία χέρια βερνικιού στο δάπεδο σε διάστημα το πολύ δυο ημερών (κάθε επομένη στρώση εφαρμόζεται μετά την ξήρανση της προηγούμενης).
   δ) Να μη παρουσιάζει τοξικότητα και δυσάρεστη οσμή.
   ε) Δυνατότητα επάλλειψής του πάνω στο δάπεδο με απλά μέσα όπως η βούρτσα.

Πέρα από τα γενικά αυτά χαρακτηριστικά πρέπει το βερνίκι διαρκείας να παρουσιάζει τις εξής φυσικές, μηχανικές και χημικές ιδιότητες:

Σκληρότητα: Η σκληρότητα, είναι απαραίτητη προκειμένου το φιλμ του βερνικιού να αντέχει στο χάραγμα που προκαλείται από τα παπούτσια όταν αυτά έχουν στο πέλμα κόκκους άμμου κ.λπ., πράγμα που συνήθως συμβαίνει.

Ευλυγισία: Το φιλμ του βερνικιού πρέπει να είναι ευλύγιστο ώστε να αντέχει στο τρύπημα που προκαλείται από τα παπούτσια ή τα έπιπλα και να παραμορφώνεται κάτω από την πίεση των αιχμηρών αντικειμένων χωρίς να σπάει γιατί αλλιώς από τις σχισμές του θα μπορούσαν να περάσουν τα διάφορα ρευστά οικιακά προϊόντα και να ρυπάνουν το κάτω από αυτό δάπεδο.
Η αντοχή στο τρύπημα του φιλμ βερνικιού εξαρτάται τόσο από τη σκληρότητα του ξύλου του δαπέδου, όσο και από του τρόπου τοποθέτησης του δαπέδου αυτού.
Η ευλυγισία επίσης είναι απαραίτητη για τα βερνίκια διαρκείας προκειμένου να αντέχουν στις διακυμάνσεις, διογκώσεις και συρρικνώσεις των ξύλων που προκαλούνται λόγω εποχικής αλλαγής της υγρασίας, κυμαινόμενη μεταξύ 6-12%.

Έλλειψη ολισθηρότητας: Γενικά τα βερνίκια διαρκείας δεν θεωρούνται πολύ ολισθηρά. Ένα δάπεδο θεωρείται ότι παρέχει ασφάλεια εναντίον της ολισθήσεως όταν ο συντελεστής τριβής είναι μεγαλύτερος των 0,30 για οριζόντια δάπεδα, και μεγαλύτερος του 0,35 για σκάλες.
Γενικά σπάνια αναφέρονται περιπτώσεις ολισθήσεως σε στεγνά ξύλινα δάπεδα καλυμμένα με βερνίκια διάρκειας. Το λαμπερό της επιφάνειάς τους δίνει όμως αυτή την εντύπωση.

Αντοχή στα οικιακά προϊόντα: τα βερνίκια διαρκείας πρέπει να μην επηρεάζονται από τα συνήθη μέσα καθαρισμού όπως το νερό, το σαπούνι, τα απορρυπαντικά, το οινόπνευμα κ.λπ.

Συνεχίζουμε με διάφορους τύπους βερνικιών διαρκείας.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: theodoropoulos στις Ιούλιος 05, 2012, 08:12:51 πμ
Aσχετο:
πως λεγεται ο μυκητας στα Αγγλικα??
dont look=μη κοιτας
 :) ;) :D ;D >:( :( :o 8) ::)
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Ιούλιος 06, 2012, 12:08:21 πμ
Aσχετο:
πως λεγεται ο μυκητας στα Αγγλικα??
dont look=μη κοιτας
 :) ;) :D ;D >:( :( :o 8) ::)

Καλόόόόό!!!
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Ιούλιος 14, 2012, 12:31:16 πμ
Φίλοι μου,
εδώ θα πρέπει να αναφέρω ότι οι πληροφορίες που παραθέτω παρακάτω είναι από βιβλία που έχουν εκδοθεί εδώ και μια εικοσαετία. Οπότε δεν γνωρίζω κατά πόσο όλα αυτά σήμερα έχουν υπερκεραστεί από τη σύγχρονη τεχνολογία. Παρ’ όλα αυτά έστω και σαν ιστορικές γνώσεις σε συνδυασμό με το πολύ περιεκτικό άρθρο του Γιώργου (Sforzando) πιστεύω ότι κάτι θα προσφέρουν. Θα επαναλάβω επίσης ότι γίνεται αναφορά για βερνίκια ιδιαιτέρως σκληρής χρήσης και ειδικότερα για ξύλινα δάπεδα.

Τύποι βερνικιών διαρκείας
Τα βερνίκια διαρκείας αποτελούνται από διαλυμένες οργανικές πολυμεριζόμενες μακρομοριακές ενώσεις (συνθετικές ρητίνες) οι οποίες μετά την εξάτμιση του διαλύτη παραμένουν στο δάπεδο με μορφή λεπτού, ανθεκτικού φύλλου (φιλμ) καλώς συγκολλημένου στο ξύλο.
Τα πιο συχνά χρησιμοποιούμενα βερνίκια διαρκείας ανάλογα με τη συνθετική ουσία που περιέχουν κατατάσσονται στις εξής τρεις κατηγορίες:
Τα βερνίκια ουρίας–φορμαλδεΰδης, τα βερνίκια πολυουρεθάνης και τα εποξειδικά βερνίκια.

Για τη χρησιμοποίηση των βερνικιών αυτών είναι απαραίτητη η προσθήκη καταλύτη (συνήθως οξέος) που κινεί το μηχανισμό του πολυμερισμού και στερεοποιεί το βερνίκι.

Βερνίκια διαρκείας από ουρία-φορμαλδεΰδη
Δυο μορφές αυτών των βερνικιών χρησιμοποιούνται πάρα πολύ, διαλυτά σε νερό και σε οργανικό διαλύτη. Και στις δυο περιπτώσεις ο καταλύτης είναι υδροχλωρικό ή φωσφορικό οξύ.
α) Υδατοδιαλυτά βερνίκια διαρκείας από ουρία-φορμαλδεΰδη
Η ουρία-φορμαλδεΰδη της κατηγορίας αυτής δίνει προϊόντα που παρουσιάζουν σοβαρά πλεονεκτήματα αλλά και μειονεκτήματα:
Προσφέρουν φιλμς εξαιρετικής σκληρότητας, με ισχυρή λάμψη που προσκολλώνται ισχυρώς στο ξύλο. Χάρη στη σκληρότητα αυτή παρουσιάζουν μια ψηλή αντοχή στη χάραξη. Αντίθετα παρουσιάζουν μικρή ευλυγισία, έχουν μικρή αντοχή στο τρύπημα και σπάνε εύκολα προς όλες τις κατευθύνσεις. Επίσης δεν μπορούμε να ανανεώσουμε το φιλμ πριν να φθαρεί τελείως γιατί το νέο φιλμ δεν προσκολλάται πάνω στο παλιό.
β) Βερνίκια διαρκείας από ουρία-φορμαλδεΰδη σε οργανικό διαλύτη
Η ουρία-φορμαλδεΰδη της κατηγορίας αυτής παρουσιάζει διαφορετικές ιδιότητες ανάλογα με τον χρησιμοποιούμενο διαλύτη και άλλες ουσίες (αλκύδια ως πλαστικοποιητές) που της προσδίνουν πλαστικότητα. Είναι δυνατό με κατάλληλη επιλογή του διαλύτη και του πλαστικοποιητή να επιτύχουμε μεγάλη ευλυγισία και αντοχή στο τρύπημα, αλλά θα χάσει σε σκληρότητα, δηλαδή σε αντοχή στο χάραγμα.
Στην πράξη γίνεται μικτή χρήση των κατηγοριών αυτών. Δηλαδή αρχικά τοποθετείται ένα στρώμα υδατοδιαλυτού βερνικιού ουρίας-φορμαλδεΰδης, προκειμένου να επιτευχθεί μια σκληρή βάση, ενώ το δεύτερο οργανικού διαλύτη, για να επιτευχθεί μια αντίσταση στις κρούσεις και να ελαττωθεί ο κίνδυνος θρυμματισμού.

Βερνίκια διαρκείας από πολυουρεθάνη
Τα βερνίκια αυτά προκύπτουν από μία αντίδραση ενός πολυεστέρα που περικλείει ελεύθερα υδροξύλια και ενός πολυϊσοκυανικού άλατος που δεσμεύει τα ελεύθερα αυτά υδροξύλια.
Η ανάμιξη αυτών ενεργείται τη στιγμή της χρησιμοποίησης η δε αντίδραση διαρκεί 2-4 ώρες.
Συνήθως χρησιμοποιούνται τρεις στρώσεις από τις οποίες η δεύτερη πρέπει να τοποθετηθεί 12 ώρες μετά την πρώτη και η τρίτη 4 ώρες μετά τη δεύτερη.
Το ξύλινο δάπεδο που θα καλυφθεί με τα βερνίκια αυτά θα πρέπει να έχει οπωσδήποτε υγρασία χαμηλότερη του 18% γιατί το νερό αντιδρά με το πολυϊσοκυανικό άλας και προκαλεί κακή σκλήρυνση των φιλμς.
Το λαμβανόμενο φιλμ είναι λαμπερό και ελαφρά έγχρωμο και κιτρινίζει (χωρίς κάποια επιπλέον πρόσθετα) με την πάροδο του χρόνου. Αναλόγως το βαθμό σκληρότητας και ευλυγισίας που επιθυμούμε, τροποποιούμε τις αναμιγνυόμενες αναλογίες πολυεστέρα και πολυϊσοκυανικού άλατος.
Μεγαλύτερη σκληρότητα με περισσότερο πολυϊσοκυανικό άλας, μεγαλύτερη δε ευλυγισία με τη μείωσή της. Γενικά για την αυτή σκληρότητα ένα βερνίκι πολυουρεθάνης υπερέχει ως προς την ευλυγισία σε σύγκριση με ένα βερνίκι ουρίας φορμαλδεΰδης. Η αντοχή στην κρούση είναι γενικά υψηλή. Πέρα απ’ αυτό τα βερνίκια πολυουρεθάνης παρουσιάζουν και μεγάλη αντοχή στα προϊόντα οικιακής χρήσης.

Βερνίκια εποξειδικά
Τα βερνίκια της κατηγορίας αυτής παρουσιάζουν παρεμφερείς ιδιότητες με τα βερνίκια πολυουρεθάνης.

Επιλογή βερνικιών διαρκείας
Η επιλογή των βερνικιών διαρκείας για ξύλινα δάπεδα γίνεται βάσει της σκληρότητας, ευλυγισίας, σκληρότητας και ξηρότητας του ξύλου. Έτσι στα παλιά δάπεδα που ήδη έχουν ξεραθεί μπορεί να γίνει χρήση υδατοδιαλυτών βερνικιών ουρίας-φορμαλδεΰδης. Αντίθετα σε καινούργια ξύλινα δάπεδα, που μπορεί να μην είναι ξερά (υγρασία άνω των 10%) πρέπει να αποφεύγεται η χρήση τους γιατί μπορεί να προκληθεί συγκόλληση των ξύλινων στοιχείων μεταξύ τους, λόγω της ισχυρής συνάφειας των βερνικιών αυτών με το ξύλο οπότε αργότερα λόγω συρρίκνωσης των ξύλινων στοιχείων να σπάσει το φιλμ.
Η επάλειψη των βερνικιών διαρκείας πρέπει να γίνεται σε τρεις στρώσεις.
Επίσης μια πρωταρχική φροντίδα είναι να μη περιμένουμε την πλήρη φθορά του βερνικιού για να γίνει η τοποθέτηση του νέου γιατί τότε αυτή συνοδεύεται αναγκαστικά από ένα πλάνισμα του όλου δαπέδου και έτσι μειώνεται το πάχος του.
Σκόπιμο είναι και ανάλογα με τη χρήση, (κάθε 2-3 χρόνια) να γίνεται επάλειψη μιας μόνο στρώσης αφού προηγουμένως γίνει ελαφρό τρίψιμο της επιφάνειας.

Συνεχίζεται με τα συντηρητικά.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: theodoropoulos στις Ιούλιος 14, 2012, 08:03:46 πμ
δασκαλε πουε θα γραψουμε διαγωνισμα?????????? ;) :) ;) ;D ;D ;D >:( >:(
(ειμαι πειραχτηρι..)
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Ιούλιος 14, 2012, 11:39:12 μμ
δασκαλε πουε θα γραψουμε διαγωνισμα?????????? ;) :) ;) ;D ;D ;D >:( >:(
(ειμαι πειραχτηρι..)

Δημήτρη,
ειδικώς εσένα θα σε βάλω να γράψεις μόνος σου!!!   ;) ;)

Είσαι που είσαι πειραχτήρι, έτσι και σε βάλω με τους άλλους θα το κάνετε american bar!!!!
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Ιούλιος 23, 2012, 12:07:38 πμ
Tα συντηρητικά φίλοι μου είναι ουσίες που εμποτίζουν το ξύλο σε μικρό ή μεγαλύτερο βάθος και του παρέχουν προστασία από προσβολές εντόμων και μυκήτων.

Είναι αυτούσιες ή μίγμα δηλητηριωδών ουσιών που διοχετεύονται μέσα ή πάνω στο ξύλο και το κάνουν ακατάλληλο για τροφή, εντόμων και μυκήτων. Με τη συντήρηση παρατείνεται η φυσική διάρκεια του ξύλου από 5 μέχρι 15 φορές, ανάλογα με τη μέθοδο εφαρμογής.

Διαπιστώθηκε ότι ένα ξύλο ανάλογα με το είδος του, έχει ζωή:
α.   4-12 χρόνια, αν έρχεται σε επαφή με το έδαφος.
β.   20-120 χρόνια, αν βρίσκεται στον ελεύθερο αέρα.
γ.   50-200 χρόνια, αν εκτίθεται, αλλά όχι άμεσα στις ατμοσφαιρικές συνθήκες.
δ.   40-500 χρόνια, αν βρίσκεται τελείως βυθισμένο μέσα σε νερά, ώστε να μην έρχεται σε επαφή με τον ατμοσφαιρικό αέρα.
ε.   500-1000 χρόνια ή και περισσότερα, αν φυλάγεται σε ξηρό, εσωτερικό χώρο, καλώς αεριζόμενο (υγρασία ξύλου 10-15%).

Επειδή δεν είναι δυνατή η χρησιμοποίηση ξύλων με μεγάλη φυσική διάρκεια, αλλά ούτε και οικονομικώς συμφέρουσα, με τη συντήρηση οι παραπάνω ενδεικτικοί χρόνοι ζωής μπορούν να αυξηθούν έως και πάρα πολύ.
Η συντήρηση, παρόλο που παρέχει πάντα πλεονεκτήματα, επιβάλλεται να γίνεται όταν οι κίνδυνοι προσβολής του ξύλου είναι μεγάλοι.

Έτσι, η ξυλεία πρέπει να εμποτίζεται:
α.     Όταν βρίσκεται σε επαφή με το έδαφος ή κλεισμένη μεσα σε σκυρόδεμα.
β.     Σε κάθε περίπτωση που δεν μπορεί να εξασφαλισθεί επαρκής αερισμός.
γ.     Στις περιπτώσεις όπου η υγρασία ισορροπίας μπορεί να ξεπεράσει το 20%.
δ.     Όταν χρησιμοποιείται ξυλεία μικρής χρονικής διάρκειας ή με μεγάλο ποσοστό σομφόξυλου κάτω από δυσμενείς συνθήκες θερμοκρασίας, αερισμού και υγρασίας.
ε.     Στις περιοχές όπου ο κίνδυνος προσβολής από μύκητες έντομα κ.λπ. είναι πολύ μεγάλος.
στ.   Όπου υπάρχει ενδεχόμενο προσβολής από θαλασσινούς ή άλλους υδρόβιους οργανισμούς.

Δύο σπουδαίοι παράγοντες ευθύνονται για μία επιτυχημένη και αποτελεσματική συντήρηση του ξύλου: Η επιλογή του κατάλληλου συντηρητικού και ο τρόπος εφαρμογής του. Ένα άριστο συντηρητικό μπορεί να μην έχει κανένα αποτέλεσμα, αν δεν εφαρμοστεί με την κατάλληλη τεχνική ή αν το ξύλο δεν απορροφήσει τη σωστή ποσότητα ανά μονάδα επιφάνειας ή όγκου ξυλείας.

Οι συντηρητικές ουσίες πρέπει να είναι μυκητοκτόνες και εντομοκτόνες και να διεισδύουν εύκολα στις ίνες του ξύλου.

Πρέπει επίσης να μην είναι τοξικές για τον άνθρωπο και τα κατοικίδια ζώα, να μην αλλάζουν το χρώμα του ξύλου (κατά προτίμηση), να μην είναι πτητικές, να μην ξεπλένονται από το νερό και να μην αποσυντίθενται, να μην είναι εύφλεκτες, να μην διαβρώνουν τα μέταλλα και τέλος να μην είναι πολύ ακριβές.

Οι συντηρητικές ουσίες κατατάσσονται σε τρεις κατηγορίες:
α) Κρεόζωτα: Πρόκειται για προϊόντα που προέρχονται από την απόσταξη της λιθανθρακόπισσας. Επειδή έχουν μαύρο χρώμα και αναδίδουν δυσάρεστη οσμή χρησιμοποιούνται μόνο για τον εμποτισμό στύλων ΔΕΗ, ΟΤΕ και για στρωτήρες σιδηροδρόμων. Ο εμποτισμός γίνεται με πίεση σε κλιβάνους ή με εμβάπτιση σε θερμό περιβάλλον.

β) Ουσίες διαλυτές σε οργανικούς διαλύτες:
Είναι προϊόντα που παρουσιάζουν ευρύτατο φάσμα χρήσεων στην προστασία του ξύλου. Εφαρμόζονται με εμποτισμό υπό πίεση, με απλή εμβάπτιση, με ψεκασμό ή με επάλειψη με πινέλο. Η περισσότερο χρησιμοποιούμενη ουσία της κατηγορίας αυτής, είναι η πενταχλωροφαινόλη που διαλύεται στο μεθυλικό και αιθυλικό οινόπνευμα, στα πετρελαιοειδή (καθαρό και ακάθαρτο πετρέλαιο) και πολλούς άλλους οργανικούς διαλύτες όπως (αιθέρα, μεθανόλη, ξυλένιο, ακετόνη κ.λπ.).
Κατάλληλα εμποτισμένο ξύλο με πενταχλωροφαινόλη αποκτάει προστασία όμοια μ’ αυτή του κρεόζωτου, γιατί δεν αποπλένεται από το νερό, είναι ισχυρή μυκητοκτόνα ουσία, αλλά και εντομοκτόνο σε κατάλληλες δόσεις. Επιπλέον δεν χρωματίζει το ξύλο και όταν χρησιμοποιείται κατάλληλος διαλύτης όπως το white spirit, το οινόπνευμα κ.λπ. δεν προσδίδει σ’ αυτό δυσάρεστη οσμή. Το ξύλο που προστατεύεται με πενταχλωροφαινόλη μπορεί να βαφεί με χρώματα, βερνίκια κ.λπ.
Συνήθως εκτός από την πενταχλωροφαινόλη περιέχουν και άλλα πρόσθετα εντομοκτόνα διαλυτά στους οργανικούς διαλύτες. Μετά τον εμποτισμό του ξύλου ο διαλύτης εξατμίζεται και μένει μέσα στο ξύλο η προστατευτική ουσία που είναι αδιάλυτη στο νερό. Τα υλικά αυτά δεν είναι πάρα πολύ ακριβά και το σπουδαιότερο δεν χρωματίζουν το ξύλο.

γ) Ουσίες διαλυτές στο νερό.
Πρόκειται για άλατα ή μίγματα αλάτων διαλυτά στο νερό, που στο εμπόριο κυκλοφορούν με διάφορες ονομασίες. Ο εμποτισμός του ξύλου μπορεί να γίνει με απλή εμβάπτιση (θερμή ή ψυχρή) ή με πίεση.
Από τα προϊόντα αυτά μερικά προσκολλούνται καλά στις ίνες του ξύλου και άλλα λιγότερο. Τα τελευταία ξεπλένονται εύκολα από το νερό της βροχής. Για να προσκολληθούν καλά στο ξύλο ο εμποτισμός πρέπει να γίνει με πίεση.
Τα περισσότερα από τα άλατα αυτά χρωματίζουν ελαφρά το ξύλο. Για την υποδομή, όμως των ξύλινων δαπέδων, δηλ. για τα καδρόνια και το ψευτοπάτωμα η χρησιμοποίησή τους με εμποτισμό με πίεση αποτελεί μια από τις πιο καλές λύσεις. Για την ανωδομή των δαπέδων και για την ξυλεία των επίπλων η συντήρηση με υδατοδιαλυτά άλατα δεν ενδείκνυται, γιατί τα περισσότερα προκαλούν αντιαισθητική αλλαγή του χρώματος του ξύλου.
Σήμερα η συντήρηση με υδατοδιαλυτά άλατα εγκαταλείφθηκε, γιατί τα άλατα ξεπλένονται από τα νερά της βροχής. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το μίγμα χρωμίου–αρσενικού-φθορίου-οξειδίου του χαλκού, γιατί απ' αυτά, το αρσενικό είναι ισχυρό μυκητοκτόνο και εντομοκτόνο, το μίγμα χρωμίου-αρσενικού προσκολλάται στο ξύλο και δεν ξεπλένεται, το φθόριο και το οξείδιο του χαλκού είναι φθηνά υλικά. Το μίγμα διαλύεται σε μικρή αναλογία 2-4% σε νερό.

Συνεχίζεται με τις μεθόδους εφαρμογής των συντηρητικών.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Αύγουστος 01, 2012, 09:52:12 μμ
Συναφές με το θέμα που συζητάμε είναι ένα πρόβλημα που αντιμετώπισα σε έναν καναπέ εξωτερικού χώρου από οξυά.
Κατασκευάστηκε το 2008 και είχε βαφτεί με κάποιο συντηρητικό. Αυτό είναι το ένα πόδι του που κυριολεκτικώς θρυμματίστηκε λόγω καστανής σήψης.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Οι άτιμοι οι μύκητες δεν παίζονται.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Αύγουστος 02, 2012, 10:49:54 μμ
Πώς γίνεται η συντήρηση του ξύλου.

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι συντήρησης του ξύλου. Η επιλογή της μεθόδου εξαρτάται από το είδος του ξύλου, από την επιθυμητή αύξηση της διάρκειάς του και από την ουσία που θα χρησιμοποιηθεί. Μερικά ξύλα εμποτίζονται δυσκολότερα ενώ κάποιες ουσίες διεισδύουν ευκολότερα στο ξύλο. Όσο βαθύτερα εισχωρεί η ουσία μέσα στο ξύλο, τόσο καλύτερη και διαρκέστερη είναι η προστασία του.

Υπάρχουν οι παρακάτω μέθοδοι:

Εμβάπτιση του ξύλου σε δεξαμενή
Αν επιδιώκεται μακροχρόνια διάρκεια του ξύλου, όπως π.χ. για ξυλεία επίπλων, παρκέτα, ραμποτέ κ.λπ. η προστατευτική ουσία πρέπει να διαλυθεί σε οργανικό διαλύτη ενώ αν είναι να διατηρήσουμε τα ξύλα για ένα διάστημα 6-12 μηνών σε μία αποθήκη που έχει μούχλα στους τοίχους λόγω υγρασίας, η προστατευτική ουσία μπορεί να διαλυθεί σε νερό, αρκεί βεβαίως να μη βρέχονται από τη βροχή η οποία ξεπλένει την ουσία. Οι υδατοδιαλυτές προστατευτικές ουσίες είναι κατάλληλες και για την προστασία του ξύλου από κυάνωση, άναμμα, έντομα και μύκητες.
Καλύτερο αποτέλεσμα δίνει η εμβάπτιση του ξύλου πρώτα σε θερμό υλικό και στη συνέχεια σε ψυχρό, γιατί λόγω της αρχικής διαστολής και της μετέπειτα συστολής του αέρα του ξύλου, δημιουργείται ένα κενό λόγω υποπίεσης μέσα στο ξύλο, που αυξάνει την προσλαμβανόμενη ποσότητα της προστατευτικής ουσίας. Γενικώς το βάθος εμποτισμού με τη μέθοδο αυτή ανέρχεται σε 5-10 χιλ. για εμβάπτιση διάρκειας 5-6 λεπτών.

Επάλειψη με βούρτσα ή ψεκασμό
Όλες οι προστατευτικές ουσίες είναι κατάλληλες για να επαλλείψουμε ή να ψεκάσουμε τα ξύλα. Όπως και προηγουμένως, αν επιδιώκουμε μακροχρόνια συντήρηση ή προστατευτική ουσία πρέπει να διαλυθεί σε οργανικό διαλύτη, π.χ. πετρελαιοειδή (white spirit, καθαρό ή ακάθαρτο πετρέλαιο), μεθυλικό ή αιθυλικό οινόπνευμα, αιθέρα, μεθανόλη, ξυλένιο, ακετόνη κ.λπ.
Αν επιδιώκουμε προσωρινή συντήρηση είναι προτιμότερες οι υδατοδιαλυτές ουσίες. Ο ψεκασμός γίνεται και αυτόματα, μέσα σε σήραγγα από την οποία περνάει το ξύλο.

Εμποτισμός σε βάθος
Η μέθοδος αυτή απαιτεί ειδικές εγκαταστάσεις, που για τις υδατοδιαλυτές προστατευτικές ουσίες είναι απλές, αλλά για τον εμποτισμό με πισσέλαιο (κρεόζωτο) είναι πολύπλοκες.
Βασικά μια εγκατάσταση εμποτισμού σε βάθος αποτελείται από έναν μεταλλικό οριζόντιο κύλινδρο, διαμέτρου 2-2,5 μ. και μήκους 10-15 μ., ερμητικώς κλειστού με ειδική θύρα. Η προστατευτική ουσία μπαίνει στο ξύλο με πίεση 6-8 ατμόσφαιρες, χάρη σε μία αντλία πιέσεως. Σε ειδικές εγκαταστάσεις, για να βοηθηθεί το υλικό να μπει σε βάθος δημιουργείται πρώτα κενό αέρος. Το βάθος εμποτισμού εξαρτάται κυρίως από το ξύλο. Ο εμποτισμός διαρκεί 4-8 ώρες.
Με πισσέλαια εμποτίζονται οι κολώνες δικτύων και οι τραβέρσες σιδηροδρόμων ενώ με μίγματα χρωμίου, φθορίου και αρσενικού εμποτίζονται τόσο τα προηγούμενα είδη, όσο και η ξυλεία οικοδομής. Στη χώρα μας λειτουργούν τρεις εγκαταστάσεις εμποτισμού σε βάθος μία στην Κατερίνη, μία στην Καλαμπάκα και τώρα τελευταία και μία στη Θράκη.

Ένα πειραματικό εμποτιστήριο πίεσης είναι αυτό της ακόλουθης εικόνας:

 [ You are not allowed to view attachments ]

Για όσους θέλουν περισσότερες πληροφορίες σχετικώς με τη διαδικασία υπάρχει και αυτό. (http://users.teilar.gr/~mantanis/prwtokollo-empotistiriou.pdf)

Για την επιτόπια συντήρηση του ξύλου εκτός από την επάλειψη με πινέλο και την έγχυση με σύριγγα έχουν αναπτυχθεί και οι ακόλουθες τεχνικές.

α) Εισαγωγή στο ξύλο υδατοδιαλυτών συντηρητικών σε στερεά μορφή (βύσματα, ράβδοι ή πάστα). Ανοίγονται στο ξύλο τρύπες, εισάγεται η ράβδος συντηρητικού και κλείνεται η τρύπα με ξύλινο βύσμα. Το συντηρητικό με την υγρασία του ξύλου διαχέεται στις γύρω περιοχές παρέχοντας προστασία στο ξύλο.
β) Εισαγωγή στο ξύλο γυάλινης ράβδου που περιέχει συντηρητικό. Με την τεχνική αυτή, που έχει αναπτυχθεί στην Ολλανδία, εισάγεται στο ξύλο γυάλινη ράβδος που περιέχει συνήθως ΤΒΤΟ. Η τρύπα κλείνεται με ξύλινο βύσμα που κατά την εισαγωγή του σπάει τη γυάλινη ράβδο απελευθερώνοντας το συντηρητικό.

Όπως έχουμε προειπεί τα συντηρητικά δεν πρέπει να είναι βλαβερά για την ανθρώπινη υγεία. Παρόλα αυτά έχει αποδειχθεί ότι το PCP (πενταχλωροφαινόλη), το ΤΒΤΟ (τριβουτυλοξείδιο του κασσιτέρου) και το λινδάνιο (νατριούχος λιοθυρονίνη) προκαλούν σοβαρά νοσήματα όπως είναι η απλαστική αναιμία.

Συντήρηση επίπλων, έργων τέχνης κ.λπ.
Για την προστασία των ξύλινων έργων τέχνης χρησιμοποιούνται διάφορα λιποδιαλυτά συντηρητικά που έχουν μεγάλη διεισδυτικότητα και παρέχουν μόνιμη προστασία. Τα συντηρητικά αυτά εφαρμόζονται με διάφορες μεθόδους όπως με πινέλο, με απλές σύριγγες ή ειδικές συσκευές έγχυσης, με εμβάπτιση κ.ά.
Σε περιπτώσεις πολύ βαριάς προσβολής από έντομα, σε σημείο δηλαδή που το ξύλο έχει χάσει σημαντικό μέρος της μηχανικής του αντοχής, τότε χρησιμοποιούνται ειδικά αυτοσκληρυνόμενα συντηρητικά που παράλληλα με τη συντήρηση επιτυγχάνουν και στερέωση του ξύλου.

Η φυσική αντοχή των ξύλων
Τα διάφορα ξύλα, ως προς τη φυσική διάρκεια, δηλ. τη φυσική τους αντοχή στους μύκητες και έντομα, μπορούν να καταταγούν στις παρακάτω κατηγορίες (στην παρένθεση συμβολίζεται το Ε, αν η αντοχή αφορά μόνο το Εγκάρδιο, το Σ μόνο το Σομφόξυλο και δεν αναφέρεται τίποτα αν η αντοχή είναι χωρίς διάκριση σομφού εγκαρδίου):

Φυσική αντοχή σε μύκητες
Εξαιρετικώς ανθεκτικά: Κυπαρίσσι, ίταμος, λάρικα (Ε), κέδρος, σεκόγια, δρυς (Ε), τικ, αζομπέ.

Πολύ ανθεκτικά: Ακακία (Ε), Καστανιά (Ε), ελιά (Ε), μακορέ, μαόνι, παντούκ.

Ανθεκτικά: Δασική πεύκη (Ε), μαύρη πεύκη (Ε), χαλέπιος πεύκη (Ε), λάρικα (Σ), ψευδοτσούγκα, πιτς-πάϊν, φτελιά (Ε), καρυδιά (Ε), ευκάλυπτος, μεράντι κόκκινο, παλίσσανδροι.

Λίγο ανθεκτικά: Δασική πεύκη (Σ), κουκουναριά (Ε), θαλάσσια πεύκη (Ε), ελάτη, ερυθρελάτη, δρυς (Σ), ακακία (Σ), καστανιά (Σ), φτελιά (Σ), ελιά (Σ), καρυδιά (Σ), φράξος (Ε), γαύρος (Σ), οστριά (Σ), πλάτανος (Σ), σφενδάμι (Σ), φιλύρα (Σ), λευκή λεύκη (Ε), αβοντάϊρ, μεράντι λευκό και κίτρινο, σκαγιού, οκουμέ, ραμίν, σαπέλι, σίπο, τιάμα.

Καθόλου ανθεκτικά: Μαύρη πεύκη (Σ), χαλέπιος πεύκη (Σ), κουκουναριά (Σ), θαλλάσσια πεύκη (Σ), φράξος (Σ), σημύδα, οξυά, κλήθρα, λευκή λεύκη (Σ), ιτιά, αφάρα (Σ), ομπέχε (Σ).

Φυσική αντοχή σε έντομα
Πολύ ανθεκτικά: Κυπαρίσσι, ίταμος, κέδρος, δρυς (Ε), μαόνι, τικ, αζομπέ.

Ανθεκτικά: Χαλέπιος πεύκη (Ε), λάρικα, ψευδοτσούγκα, πιτς-πάϊν, σεκόγια, δρυς (Ε), ακακία (Ε), καστανιά (Ε), φτελιά (Ε), ελιά (Ε), καρυδιά (Ε), ευκάλυπτος, φράξος (Ε), λευκή λεύκη, ιτιά, αβοντάϊρ, μακορέ, σκαγιού, παντούκ, παλίσσανδροι, σαπέλι, σίπο.

Καθόλου ανθεκτικά: Δασική πεύκη, μαύρη πεύκη, χαλέπιος πεύκη (Σ), κουκουναριά, θαλάσσια πεύκη, ελάτη, ερυθρελάτη, δρυς (Σ), ακακία (Σ), καστανιά (Σ), φτελιά (Σ), ελιά (Σ), καρυδιά (Σ), φράξος (Σ), γαύρος, οστρυά, πλάτανος, σφενδάμι, φιλύρα, σημύδα, οξυά, κλήθρα, λεύκη, αφάρα, μεράντι (όλα τα είδη), ομπέχε, οκουμέ, ραμίν, τιάμα.

Η επόμενες δημοσιεύσεις θα είναι πιστεύω ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσες καθώς αφορούν την υγρασία στο ξύλο και τις μεθόδους ξήρανσης αυτού.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κώστας Τρικάλης στις Αύγουστος 03, 2012, 08:50:43 πμ
Τριαντάφυλλε συνεχίζεις να εκπλήσεις με τις καταπληκτικές πληροφορίες που παραθέτεις.

Τελικά το έσωσα το ξύλο από το σαράκι που έλεγα πριν καιρό. Ήταν επιφανειακό και μάλλον κάποια άλλη κάμπια, πιθανόν μεταξοσκώληκας?
ως προς τη φύλαξή του τώρα:

είναι καλύτερα να σκίσω το κουτσούρι σε 15αρες πλάκες και να βάψω τα άκρα με λαδομπογιά ή κουνελόκολλα και εφημερίδα, ή να το κόψω σε μεγάλα τεταρτημόρια και να το αφήσω να ξεραθει σιγά σιγά? Να το φυλάξω σε εξωτερικό μέρος με αέρα και όλες τις φυσικές συνθήκες ή εσωτερικά σε σταθερή θερμοκρασία?


Πρόσφατα κονόμησα ένα κουτσουράκι κυπαρίσσι παλιό. Το κακό είναι ότι έχει πολλά καρφιά, σουρωτήρι! Τα περισσότερα είναι ταβανόκαρφα μεγάλα στραβωμένα. Δε βγαίνουν με τίποτα. :o Υπάρχει κάποιο κόλπο να τα αφαιρέσω?
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: ΖΑΡΚΑΔΑΣ ΚΩΣΤΑΣ στις Αύγουστος 03, 2012, 02:02:08 μμ
Τριαντάφυλλε συνεχίζεις να εκπλήσεις με τις καταπληκτικές πληροφορίες που παραθέτεις.

Τελικά το έσωσα το ξύλο από το σαράκι που έλεγα πριν καιρό. Ήταν επιφανειακό και μάλλον κάποια άλλη κάμπια, πιθανόν μεταξοσκώληκας?
ως προς τη φύλαξή του τώρα:

είναι καλύτερα να σκίσω το κουτσούρι σε 15αρες πλάκες και να βάψω τα άκρα με λαδομπογιά ή κουνελόκολλα και εφημερίδα, ή να το κόψω σε μεγάλα τεταρτημόρια και να το αφήσω να ξεραθει σιγά σιγά? Να το φυλάξω σε εξωτερικό μέρος με αέρα και όλες τις φυσικές συνθήκες ή εσωτερικά σε σταθερή θερμοκρασία?

Πρόσφατα κονόμησα ένα κουτσουράκι κυπαρίσσι παλιό. Το κακό είναι ότι έχει πολλά καρφιά, σουρωτήρι! Τα περισσότερα είναι ταβανόκαρφα μεγάλα στραβωμένα. Δε βγαίνουν με τίποτα. :o Υπάρχει κάποιο κόλπο να τα αφαιρέσω?

ΔΟΚΙΜΑΣΕ ΜΕ ΣΚΥΛΑ ΑΦΟΥ ΤΟΥΣ ΡΙΞΕΙΣ ΛΙΓΟ ΑΝΤΙΣΚΟΡΙΑΚΟ ΣΠΡΕΥ..........................ΚΙ ΑΝ ΤΑ ΒΓΑΛΕΙΣ ΠΑΡΕ ΜΕ ΤΗΛΕΦΩΝΟ
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Αύγουστος 03, 2012, 07:19:27 μμ
Κώστα, όπως έχουμε ξανακουβεντιάσει είναι καλύτερα να σκιστεί στα δύο ή στα τέσσερα αν είναι πάνω από 25-30 εκ. διάμετρο και να τοποθετηθεί σε σκιερό, δροσερό και καλώς αεριζόμενο χώρο.

Στις δημοσιεύσεις που θα ακολουθήσουν, όπως έχω ήδη πει, θα γίνει αρκετά εκτενής αναφορά τόσο στην υγρασία του ξύλου, σε παράγοντες που επιδρούν στο ξύλο όπως η απόλυτη και η σχετική υγρασία του περιβάλλοντος καθώς και σε μεθόδους φυσικής και τεχνητής ξήρανσης.

Υπομονή. Έπεσε δουλίτσα και στις εποχές που ζούμε δεν είναι να την αφήνεις να περιμένει!!

Όσον αφορά τα καρφιά φίλε μου κατ' αρχάς μελέτησέ το το κουτσουράκι σου και προσπάθησε να το σκίσεις σε κατάλληλα σημεία χρησιμοποιώντας και σφήνες. Μετά όταν εμφανιστεί μεγαλύτερο μέρος των καρφιών θα είναι ευκολότερο να τα "πιάσεις" και να τα τραβήξεις έξω αφού θα έχει μειωθεί και το πάχος τους ξύλου που είναι καρφωμένα.

Περαιτέρω, μια δυο φορές έκανα κάτι που νομίζω ότι ίσως μπορεί να σε βοηθήσει. Αν είναι τόσο σκουριασμένα που έχει μειωθεί και το πάχος τους και σπάνε όταν προσπαθείς να τα πιάσεις, πάρε ένα καρφί ίδιου μήκους και πάχους κόψε ίσια τη μύτη του και κάνε μια λεπτότερη τρυπανιά μπροστά ώστε να μπορεί να "πατήσει" στο σκουριασμένο καρφί και να χρησιμοποιηθεί ως ζουμπάς για να το σπρώξει έξω.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Αύγουστος 11, 2012, 12:49:18 πμ
Φίλοι μου οι επόμενες δημοσιεύσεις που αφορούν την υγρασία και την ξήρανση του ξύλου είναι πολύ μεγάλης, θα μπορούσα να πω κεφαλαιώδους σημασίας. Πάμε λοιπόν.

H υγρασία στο ξύλο

Η υγρασία αποτελεί πολύ σπουδαίο παράγοντα της ποιότητας του ξύλου. Είναι υπεύθυνη για πολλές ανεπιθύμητες ιδιότητες και σφάλματα γενικώς των ξύλινων κατασκευών. Σκασίματα, σφήνωμα συρταριών, ξεκόλλημα ποδαρικών και καπλαμάδων, ταστάρισμα οργάνων κ.λπ. μπορούν να αποφευχθούν αν ο κατασκευαστής γνωρίζει τη συμπεριφορά του ξύλου καθώς αυτό χάνει την υγρασία του.
Το ξύλο είναι υλικό υγροσκοπικό, δηλαδή απορροφά και αποβάλλει υγρασία ανάλογα με την υγρασία του περιβάλλοντος. Όταν αποβάλλει υγρασία (ξηραίνεται) συρρικνώνεται (μαζεύει) και χάνει σε όγκο. Το κακό είναι ότι αυτό δεν γίνεται ομοιομόρφως και ακόμη χειρότερα αυτό συνεχίζεται ακόμη κι όταν το ξύλο είναι ξηρό.

Το αμέσως μετά την υλοτομία χλωρό ξύλο, συνήθως περιέχει 50-100% νερό και σε μερικά είδη μέχρι και 250%. Το σομφό περιέχει πάντα μεγαλύτερη υγρασία από το πυρηνόξυλο.

Αν τοποθετήσουμε ένα κομμάτι πολύ λεπτού φύλλου ξύλου (καπλαμά) σ’ ένα ξηρό δωμάτιο, σιγά σιγά θα χάνει την υγρασία και το βάρος του και ύστερα από μερικές ώρες θα σταθεροποιηθεί οπότε η υγρασία του τότε βρίσκεται σε ισορροπία με την υγρασία της γύρω ατμόσφαιρας. Το αντίστροφο θα συμβεί αν το ξύλο βρεθεί σε υγρό περιβάλλον.

Το ξύλο πάντα περιέχει έστω και μια μικρή ποσότητα νερού, που όταν βρίσκεται στο εσωτερικό των κυττάρων λέγεται ελεύθερο, και όταν εμποτίζει μόνον τα κυτταρικά τοιχώματα των κυττάρων του ξύλου λέγεται υγροσκοπικό.

Το ποσοστό υγρασίας εργαστηριακά και πρακτικά υπολογίζεται ως εξής: Ζυγίζουμε το ξύλο και βρίσκουμε το βάρος του στην υγρή κατάσταση. Στη συνέχεια, το θερμαίνουμε στους 105°C και το ξαναζυγίζουμε. Έτσι έχουμε τον παρακάτω τύπο:

                        Βάρος Υγρού - Βάρος Ξηρού
Υγρασία % = -----------------------------------  χ 100
                                   Βάρος Ξηρού

Η μέτρηση της υγρασίας γίνεται ευκολότερα με τα υγρόμετρα που η λειτουργία τους βασίζεται στην ιδιότητα του ξύλου να είναι κακός αγωγός του ηλεκτρισμού αλλά να γίνεται καλύτερος όσο αυξάνεται η υγρασία του.

Αυτό που πρέπει να γνωρίζουμε είναι ότι η ακρίβεια των υγρόμετρων δεν είναι καλή όταν η υγρασία είναι από 30% και πάνω. Συνεπώς τα υγρόμετρα για αυτές τις υγρασίες δε δίνουν ακριβείς μετρήσεις. Για ξύλα μικρών διατομών και με υγρασία κάτω του 30% τα υγρόμετρα παρουσιάζουν ικανοποιητική ακρίβεια. Ο υπολογισμός της υγρασίας γίνεται με την εφαρμογή ηλεκτροδίων μέσα στο ξύλο. Τα σύγχρονα όργανα είναι ηλεκτρονικά, αρκετά φθηνά και αρκεί η τοποθέτηση των ηλεκτροδίων τους πάνω στην επιφάνεια του ξύλου ώστε να δώσουν αμέσως ψηφιακή μέτρηση.

Ένα πολύ σημαντικό σημείο στη διαδικασία της ξήρανσης είναι το σημείο κορεσμού της ίνας ή το σημείο ινοκόρου και είναι η υγρασία του 30%. Σ’ αυτό το σημείο τα κύτταρα αποβάλλουν όλο το ελεύθερο νερό, ενώ τα κυτταρικά τοιχώματα, συγκρατούν όλη την υγροσκοπική τους υγρασία.

Για να το καταλάβουμε ας παρομοιάσουμε το κύτταρο με μια πήλινη στάμνα που τη γεμίζουμε νερό (ελεύθερο) και μέρος αυτού απορροφάται απ’ τα τοιχώματα (υγροσκοπικό). Ακόμα κι αν αδειάσουμε τη στάμνα, το νερό των τοιχωμάτων παραμένει. Αυτό είναι το σημείο ινοκόρου. Όταν όμως η στάμνα μείνει άδεια, σιγά σιγά θα χαθεί και η υγρασία των τοιχωμάτων της.

Όταν τα κύτταρα του ξύλου χάνουν το ελεύθερο νερό, δεν υφίστανται καμία απολύτως μεταβολή στον όγκο τους ενώ η αποβολή της υγροσκοπικής υγρασίας από τα κυτταρικά τοιχώματα συνοδεύεται με μια σμίκρυνση του όγκου τους και κατά συνέπεια του συνολικού όγκου του ξύλου. Η συρρίκνωση ή ρίκνωση ή ζάρωμα ή μάζεμα είναι πολύ διαφορετική στην αξονική, στην ακτινική και στην εφαπτομενική κατεύθυνση.

Συνεχίζεται ……
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Αύγουστος 21, 2012, 12:38:07 πμ
Συνεχίζουμε τη γνωριμία μας με το ξύλο μαθαίνοντας περισσότερες λεπτομέρειες για την υγρασία και την ξήρανσή του.

Συνεχιζόμενη η φυσική ξήρανση, αρχίζει να εξατμίζεται και το υγροσκοπικό υγρό, τα ξύλα φθάνουν σε υγρασία 22% και πλέον λέγονται εμπορικώς ξηρά. Όσο ξηρότερη η ατμόσφαιρα και όσο μεγαλύτερη η επιφάνεια π.χ. στην πριστή ξυλεία, τόσο εντονότερη η εξάτμιση. Μετά από μεγάλη διάρκεια παραμονής στον αέρα, η υγρασία κατεβαίνει στο 12-15%, και τότε έχουμε το φυσικώς ξηρό ξύλο.

Είπαμε ήδη ότι η συρρίκνωση είναι ανομοιόμορφη. Όταν ένα χλωρό ξύλο ξηραίνεται στον αέρα, μαζεύει περίπου 0,1% από το αρχικό του μήκος (αξονικώς ή κατά μήκος κατεύθυνση), 3-5% κατά την ακτινική κατεύθυνση (κατά μήκος των μυελωδών ακτινών) και 6-15% κατά την εφαπτομενική κατεύθυνση (περιφερειακώς δηλ. γύρω από τους ετήσιους δακτυλίους).

Η διαφορετική αξονική και ακτινική από την εφαπτομενική συρρίκνωση είναι υπαίτια για τα μεγαλύτερα προβλήματα στην ξηρή ξυλεία.

Η αξονική συρρίκνωση συνήθως αγνοείται εκτός και αν το ξύλο πρόκειται να χρησιμοποιηθεί για π.χ. μια επιφάνεια τραπεζιού ή για πρέκι, οπότε το μάζεμα της αξονικής σε συνδυασμό και με την ακτινική είναι η αιτία πολλών προβλημάτων με αποτέλεσμα να έχουμε παραμορφώσεις, στρεβλώσεις κ.τ.λ.

Οι ξυλέμποροι όταν αποθηκεύουν ξυλεία για να ξεραθεί στον αέρα, την καρφώνουν. Όμως, παρόλο που τα ξύλα αυτά θα ξεραθούν ίσια, πολλές φορές συστρέφονται μόλις απορροφήσουν ή αποβάλλουν υγρασία. Αυτό συμβαίνει συχνά σε ξύλο που ξηράνθηκε στον αέρα και χρησιμοποιήθηκε σε εξωτερικό ή σε εσωτερικό χώρο που υπάρχει κεντρική θέρμανση.

Όπως είδαμε, η μεγαλύτερη αλλαγή στις διαστάσεις του ξύλου, καθώς ξηραίνεται γίνεται κατά πλάτος. Ένα κομμάτι καπλαμά κυκλικής κοπής (δηλαδή «ξετυλίγοντας» εφαπτομενικώς τους δακτυλίους του), με αρχικό φάρδος 108 εκ. δεν θα πιάσει περισσότερο από 100 εκ. όταν ξεραθεί τελείως. Σε μικρότερο βαθμό ο καπλαμάς, θα χάσει σε πάχος (ακτινικώς), ενώ ουσιαστικά δεν θα έχουμε καθόλου μάζεμα στο μήκος του (επιμήκες).

Εδώ θα κάνουμε μια παραπομπή σ’ αυτό το θέμα (http://www.luthier.gr/index.php?topic=520.msg6812#msg6812) όπου συζητάμε για το πώς πρέπει να κόβονται οι ντούγες στα αχλαδόσχημα όργανα. Σ΄ αυτό το θέμα η αρχική μου θέση ήταν λανθασμένη καθώς θεώρησα ότι οι ντούγες κόβονται εφαπτομενικώς επειδή η εμπειρία μου έλεγε ότι λυγίζουν πιο εύκολα μέχρι ενός σημείου. Φανταστείτε όμως πόσο θα «μάζευε» ή θα «άπλωνε» εγκαρσίως ένα σκάφος εάν οι ντούγες ήταν κομμένες εφαπτομενικώς και όχι ακτινικώς. Αφήστε που μπορεί (θεωρητικώς) να αποκτούσαμε και ένα όργανο με ελαφρώς "σκαφτές" ή "φουσκωτές" ντούγες !!!! ;D ;D (θα δούμε στη συνέχεια το γιατί).

Όταν το ξύλο χάνει υγρασία και περνάει κάτω απ’ το σημείο κορεσμού της ίνας (όπως είπαμε ≈30%), τα κύτταρα όσο στεγνώνουν τόσο σκληραίνουν και δυναμώνουν έως και τετράκις.

Στην επιπλοποιία, παρκετοποιία, ξυλογλυπτική και λεπτοξυλουργική καθώς και στην οργανοποιία τα ξύλα πρέπει να χρησιμοποιούνται με υγρασία κάτω του 12%. Επειδή το ξύλο, ως υγροσκοπικό υλικό, όπως είπαμε έχει την ιδιότητα να παίρνει την λεγόμενη υγρασία ισορροπίας, δηλ. την υγρασία που αντιστοιχεί με την υγρασία της γύρω ατμόσφαιρας, το καλύτερο είναι να χρησιμοποιείται με το δυνατόν κοντινότερο ποσοστό υγρασίας ισορροπίας μ' αυτή της σχετικής υγρασίας που θα έχει και το περιβάλλον στο οποίο τελικώς θα εγκατασταθεί.

Στο επόμενο θα ασχοληθούμε με ένα πολύ σημαντικό φυσικό μέγεθος. Τη σχετική υγρασία της ατμόσφαιρας που είναι αυτή που επηρεάζει το ξύλο και όχι η απόλυτη υγρασία του περιβάλλοντος.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Αύγουστος 29, 2012, 01:46:30 πμ
Γνωρίζουμε ότι η υγρασία επηρεάζει σημαντικώς το ξύλο. Ποια υγρασία όμως; Η απόλυτη υγρασία του περιβάλλοντος ή η σχετική υγρασία αυτού που εμπεριέχει και τον παράγοντα της θερμοκρασίας;

Σχετική υγρασία λοιπόν της ατμόσφαιρας, είναι η σχέση της ποσότητας των υδρατμών που περιέχονται στην ατμόσφαιρα (απόλυτη υγρασία), δια τη μεγαλύτερη δυνατή ποσότητα που μπορεί να περιέχεται στην ίδια θερμοκρασία. Άρα :

                                   Ποσότητα Υδρατμών (Απόλυτη Υγρασία)
Σχετική Υγρασία (Τ) = ----------------------------------------------------
                                        Μέγιστη Ποσότητα Υδρατμών (Τ)                         όπου (Τ) η παρούσα θερμοκρασία.

Η σχετική υγρασία εκφράζεται σε ποσοστό επί τοις εκατό. Πιο παραστατικά μπορούμε να πούμε ότι στην περίπτωση πυκνής ομίχλης που ο αέρας είναι πλήρως κορεσμένος σε υδρατμούς, η σχετική υγρασία της ατμόσφαιρας είναι 100% και όταν ο αέρας είναι τελείως ξηρός είναι 0%. Επίσης μπορούμε να δεχτούμε ότι σε θερμοκρασίες κάτω του μηδενός η απόλυτη υγρασία είναι 0% καθώς υπάρχει πλήρης στερεοποίηση των υδρατμών και κατακάθισής τους στο έδαφος. Ο παρακάτω πίνακας δείχνει την υγρασία ισορροπίας του ξύλου, για τις διάφορες σχετικές υγρασίες και θερμοκρασίες της ατμόσφαιρας. Επίσης θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η σχετική υγρασία επηρεάζεται ανά πάσα στιγμή απ' την απόλυτη υγρασία.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Η υγρασία ισορροπίας συμφώνως με τον πίνακα είναι το σημείο εκείνο στο οποίο διασταυρώνονται οι οριζόντιες και κατακόρυφες στήλες. Π.χ. για σχετική υγρασία 80% και θερμοκρασία 70° C, η υγρασία ισορροπίας του ξύλου είναι 15,5% ενώ για σχετική υγρασία 50% και θερμοκρασία 30° C, η υγρασία ισορροπίας είναι 9%.

Για να γίνει περισσότερο κατανοητό, αν ένα ξύλο έχει υγρασία 20% τότε σε σχετική υγρασία περιβάλλοντος 90%, για θερμοκρασίες από 10°C έως και 30°C θα προσλάβει υγρασία ώστε να έρθει στο σημείο ισορροπίας, στους 40°C είναι στο σημείο ισορροπίας οπότε ούτε θα προσλάβει ούτε θα αποβάλλει ενώ για θερμοκρασίες από εκεί και πάνω θα αποβάλλει υγρασία.

Έτσι λοιπόν η υγρασία ισορροπίας ξύλων διαμορφώνεται όπως παρακάτω :
α)   Για κατασκευές στο ύπαιθρο όπως στύλοι, ανοιχτά στέγαστρα και στέγες κ.λπ. πρέπει να έχει υγρασία 18-22%.
β)   Για κατασκευές σκεπασμένες αλλά κλειστές όπως ζεύκτα, στέγες κ.λπ. 13-17%.
γ)   Για κατασκευές σε κλειστούς και θερμαινόμενους χώρους όπως έπιπλα, παρκέτα κ.λπ. 8-12% (τα οργανάκια μαςς πιστεύω ότι ανήκουν σ' αυτή την κατηγορία οπότε ας μη τα αφήνουμε εκτεθειμένα και αρπάξουν καμιά ξαφνική ........ πνευμονία  ;D ;D ;D).

Επαναλαμβάνουμε ότι η υγρασία ισορροπίας του ξύλου, δείχνει την υγρασία που έχει το ξύλο σε μία δεδομένη θερμοκρασία και σε μία δεδομένη σχετική υγρασία της ατμόσφαιρας.

Ο παρακάτω πίνακας εμφανίζει την υγρασία ισορροπίας του ξύλου σε διάφορους τόπους ανά την Ελλάδα κατά τη διάρκεια του έτους.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Οποιαδήποτε αρχική υγρασία κι αν έχει το ξύλο, είτε μετά την επεξεργασία του, είτε μετά από μία τυχαία ή εσκεμμένη διαβροχή του με νερό, εφόσον παραμείνει επί αρκετό χρόνο στις συνθήκες του περιβάλλοντος, τελικά θα πάρει την υγρασία ισορροπίας που αναφέρει ο πίνακας. Με την ξήρανση επιδιώκουμε να φέρουμε το ξύλο στην κατάσταση ισορροπίας, χωρίς να δημιουργηθούν ραγάδες ή σκεβρώματα.

Μια πολύ καλή συζήτηση για τη σχετική υγρασία και μάλιστα για την επιρροή της στα μουσικά όργανα γίνεται εδώ (http://www.rembetiko.gr/forums/showthread.php?t=21319&highlight=%F3%F7%E5%F4%E9%EA%DE+%F5%E3%F1%E1%F3%DF%E1).

Απ' όλα τα προαναφερόμενα θα πρέπει λοιπόν να γίνει κατανοητό ότι η συμπεριφορά των οργάνων μας σε διάφορες περιοχές μπορεί να μην είναι πάντα η αναμενόμενη καθώς αυτή επηρεάζεται από την υγρασία της εποχής (που παίζει σοβαρό ρόλο στη διαμόρφωση της σχετικής υγρασίας μεν) αλλά και τη θερμοκρασία τη συγκεκριμένη περίοδο που επηρεάζει πολύ το σημείο ισορροπίας της υγρασίας του ξύλου δε.

Συνεχίζεται………
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Σεπτέμβριος 11, 2012, 11:29:08 μμ
Είπαμε μέχρι τώρα ότι ο διαφορετικός βαθμός αξονικής, ακτινικής και εφαπτομενικής συρρίκνωσης των ξύλων λόγω ξήρανσης δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στο προς χρήση ξύλο καθώς και ότι τα χλωρά ή υγρά ξύλα έχουν υγρασία άνω του 26%, τα εμπορικώς ξηρά 18-25%, τα φυσικώς ξηρά στον αέρα 15-17% και τα τεχνητώς ξηρά 8-12%.

Σε καμία περίπτωση οι πραγματικές τιμές υγρασίας, οποιουδήποτε είδους και διαστάσεων ξύλου, δεν μπορούν να είναι μεγαλύτερες από τις μέγιστες και μικρότερες από τις ελάχιστες τιμές που δίνονται στον πίνακα.

Στα δέντρα η υγρασία είναι συνήθως μικρότερη στο ανώτερο τμήμα του δένδρου. Στα πλατύφυλλα η υγρασία στην εγκάρσια τομή είναι σχεδόν ομοιομόρφως μοιρασμένη, ενώ στα κωνοφόρα είναι μεγαλύτερη στα εξωτερικά απ’ τα εσωτερικά στρώματα.

Τα ξύλα που για κάθε απώλεια ποσοστού 1% υγρασίας παρουσιάζουν μεγάλο βαθμό συρρίκνωσης, λέγονται ξύλα νευρώδη (με πολλά νεύρα) και σ’ αυτά τα ξύλα υπάρχει πολύ μεγάλη διαφορά συρρίκνωσης, μεταξύ της αξονικής, της εφαπτομενικής και της ακτινικής διεύθυνσης. Αυτή η διαφορά είναι βασικώς υπεύθυνη για την παραμόρφωση της ξυλείας κατά την ξήρανση όπως επίσης και ο κακός τρόπος στοίβαξης αλλά και η απελευθέρωση δυνάμεων που υπάρχουν στο ζωντανό και όρθιο δένδρο, κατά το πριόνισμα της στρογγυλής ξυλείας σε πριστή.

Μεγάλη σημασία έχει ο τρόπος κατεργασίας του ξύλου, προκειμένου να αποφύγουμε τα στραβώματα κατά την ξήρανση. Εφόσον η ξήρανση για διάφορους λόγους δεν γίνεται κανονικά, σανίδες που έχουν πρισθεί εφαπτομενικώς, έχουν την τάση να στραβώνουν περισσότερο από τις σανίδες που έχουν πρισθεί ακτινικώς. Στις εφαπτομενικώς πρισμένες σανίδες λόγω του διαφορετικού μήκους των ετήσιων δακτυλίων ανάμεσα στο πρόσωπο και στην ανάποδη, η σανίδα τείνει να στραφεί προς το μέρος της καρδιάς.

Αντιθέτως στην περίπτωση πρισμένων ακτινικώς σανίδων έστω κι αν η ξήρανση δε γίνει κανονικώς, δεν εμφανίζονται κατά την συρρίκνωση στρεβλώσεις.

Όταν οι μεταβολές είναι ομοιόμορφες, έχουν σαν αποτέλεσμα απλώς την ομοιόμορφη ελάττωση ή αύξηση των διαστάσεων του ξύλου.
Η χρησιμοποίηση ξύλου που δεν ξηράνθηκε σωστά μεγαλώνει τις πιθανότητες να συμβούν στρεβλώσεις. Όταν η υγρασία μεταβάλλεται από το σημείο ινοκόρου μέχρι το μηδέν, η κατά μήκος συρρίκνωση κυμαίνεται από 0,1-0,9 (με βάση τις «χλωρές» διαστάσεις του ξύλου), η ακτινική από 2,5-11% και η εφαπτομενική από 3,5-15% ενώ η κατ’ όγκο συρρίκνωση είναι από 7-27%.

Ενδεικτικώς, η σχέση εφαπτομενικής προς ακτινική συρρίκνωση είναι για την οξυά 2.1, για την καστανιά 1.9, τη δρυ 1.8, την ερυθρελάτη 1.6 και τη δασική πεύκη 1.3.

Περαιτέρω τώρα η υγρασία του χρησιμοποιούμενου ξύλου επηρεάζεται:
1)   Από το είδος του ξύλου (τα ελαφρά ξύλα παρουσιάζουν μεγαλύτερες μεταβολές στις ατμοσφαιρικές μεταβολές).
2)   Από τις διαστάσεις και το πάχος του ξύλου (ξύλα μεγάλων διαστάσεων υπόκεινται σε μεγαλύτερες μεταβολές υγρασίας στις ίδιες συνθήκες εκθέσεως).
3)   Από το είδος της τομής [λόγω της διαφορετικής υφής στην εγκάρσια, στην κατ’ ακτίνα και στην εφαπτομενική τομή, το ξύλο χάνει και προσλαμβάνει πολύ ταχύτερα υγρασία από μία εγκάρσια επιφάνεια και βραδύτερα από τις κατ’ ακτίνα και κατ’ εφαπτομένη τομές του (γι’ αυτό και αρχικώς σκάει το σόκορο)].
4)   Από την κατάσταση της επιφάνειας. Στην ταχύτητα εναλλαγής υγρασίας δεν έχει σημασία αν η επιφάνεια ενός ξύλου είναι απλώς πριστή ή πλανισμένη. Αν όμως η επιφάνεια είναι καλυμμένη με βαφή, στιλβώσεις κ.λπ. αυτή επιβραδύνεται σημαντικότατα.

Είναι αξιοσημείωτο, ότι οι βαφές, στιλβώσεις κ.λπ. δεν επηρεάζουν την υγρασία ισορροπίας του ξύλου αλλά μόνο την ταχύτητα εναλλαγής. Δηλ. όση υγρασία είναι δυνατόν να ανταλλάξει ένα ξύλο με την ατμόσφαιρα, θα την ανταλλάξει με μόνη τη διαφορά, όταν αν η επιφάνεια του είναι καλυμμένη, θα την ανταλλάξει με διαφορετική ταχύτητα.

Έπειτα από σχετικές έρευνες, μπορούμε γενικώς να παρατηρήσουμε ότι για την υγρασία ισορροπίας στους θερμαινόμενους χώρους το χειμώνα, οι τιμές της θερμοκρασίας θα είναι παραπλήσιες των τιμών που παρατηρούνται στον ελεύθερο αέρα, κατά τους θερινούς μήνες. Γενικώς θα μπορούσε κανείς να πει ότι σε θερμαινόμενους χώρους στην Ελλάδα, η υγρασία ισορροπίας κυμαίνεται περίπου από 6-12%, ανάλογα με την ξηρότητα του κλίματος, κατά τους χειμερινούς μήνες.

Συνεχίζεται με την πρακτική σημασία της ξήρανσης.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Σεπτέμβριος 27, 2012, 12:30:58 πμ
Η πρακτική σημασία της ξήρανσης

Απ’ όσα αναφέραμε μέχρι τώρα, γίνεται φανερή η σημασία της υγροσκοπικότητας του ξύλου δηλαδή της απορρόφησης και αποβολής υγρασίας ανάλογα με τις συνθήκες του περιβάλλοντος. Φανταστείτε λοιπόν να υπήρχε κάποιος τρόπος τα ξύλα να απέβαλλαν αυτήν την «κακή συνήθεια».

Δυστυχώς, παρ’ όλες τις προσπάθειες των χημικών, των μηχανικών, των ειδικών τεχνολόγων κ.λπ. δεν ανακαλύφθηκαν τρόποι που να μεταβάλουν ουσιαστικά την ιδιότητα αυτή. Αυτό που απομένει λοιπόν είναι όταν οι συνθήκες του περιβάλλοντος αλλάζουν αλλάζοντας και την υγρασία του ξύλου, είναι να επιδιώξουμε να έχουμε όσο το δυνατόν μικρότερη διακύμανση των διαστάσεων αλλά και των μηχανικών και φυσικών ιδιοτήτων του ξύλου.

Βασική αρχή για όλες τις ξύλινες κατασκευές είναι το ξύλο την ώρα της κατασκευής, πρέπει να περιέχει υγρασία παραπλήσια του μέσου όρου της υγρασίας που μπορεί να πάρει στον τόπο όπου πρόκειται να χρησιμοποιηθεί ώστε να εξασφαλισθεί η ελάχιστη δυνατή διακύμανση της υγρασίας και επομένως και η ελάχιστη δυνατή διακύμανση των διαστάσεων. Σ’ αυτό μας βοηθάει ο πίνακας και έχουμε π.χ. στη Θεσσαλονίκη και στην Κοζάνη ο μέσος όρος της υγρασίας που πρέπει να έχει το ξύλο την ώρα που κατασκευάζουμε κάτι μ' αυτό πρέπει να είναι περίπου 12%.

Η έκθεση χρήσιμου ξύλου στη βροχή στο χιόνι και στον ήλιο είναι φανερό ότι σημαίνουν τη χειρότερη μεταχείριση του ξύλου, με αποτέλεσμα τη γρήγορη καταστροφή των αντικειμένων που είναι κατασκευασμένα απ' αυτό.

Μια άλλη βασική αρχή είναι να αποφεύγεται εντελώς (και διά ροπάλου)  ;D ;D η χρήση χλωρού ή ανεπαρκώς ξηρού ξύλου. Η δυσφήμιση της Ελληνικής ξυλείας στο εμπόριο προέρχεται κατά το μεγαλύτερο μέρος, από το γεγονός ότι η ξυλεία αυτή χρησιμοποιείται χλωρή ή ανεπαρκώς στεγνή και λόγω αυτής της δυσφήμισης οι καναναλωτές προτιμούν ξυλεία που εισάγεται από το εξωτερικό, που ενώ είναι ακριβότερη, δεν είναι πάντοτε ποιοτικά καλύτερη από την εγχώρια, από άποψη αυξητικών ελαττωμάτων, ρόζων κ.τ.λ.

Οι μεταβολές της υγρασίας επηρεάζουν όλες τις ιδιότητες του ξύλου, μηχανικές και φυσικές καθώς και τη διάρκειά του. Όταν η υγρασία διατηρείται κάτω από μία τιμή, περίπου 20%, το ξύλο δεν προσβάλλεται από μικροοργανισμούς χρωστικούς ή σηπτικούς. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η επίδραση των αλλαγών των διαστάσεών του γιατί το φαινόμενο αυτό, προκαλεί τις γνωστές ραγάδες, (σκάσιμο) και τα στραβώματα (σκέβρωση), που κάνουν το ξύλο ακατάλληλο για χρήση ή καταστρέφουν ξύλινες κατασκευές, όπως έπιπλα, κουφώματα κ.λπ.

Στην επόμενη εικόνα, χλωρά μαδέρια δρυός πλάτους 10 εκ. σ’ έναν πάγκο εργασίας, καθώς το ξύλο τους θα στεγνώνει, θα συρρικνωθούν δημιουργώντας ρωγμές.
 [ You are not allowed to view attachments ]

Στο επόμενο, βασιζόμενοι σε αυτό το παράδειγμα, θα δούμε κάποιους τύπους υπολογισμού της συρρίκνωσης λόγω ξήρανσης.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Οκτώβριος 13, 2012, 09:09:40 μμ
Πως υπολογίζεται η συρρίκνωση (ζάρωμα).

Στην προηγούμενη φωτογραφία, όταν η υγρασία της σανίδας έπεσε από 28% σε 13% το πλάτος της μειώθηκε από 10 εκ. σε 9,54 εκ. Για να βρούμε πόσο συρρικνώνεται ένα ξύλο (εφαπτομενικώς ή ακτινικώς) εφαρμόζουμε τον παρακάτω απλό μαθηματικό τύπο :
        Α * Κ * Υ
Ζ = -------------
             I

όπου Ζ = η ζητούμενη συρρίκνωση, A = η αρχική διάσταση, Κ = Το ολικό ποσοστό συρρίκνωσης (αριθμός χαρακτηριστικός για κάθε ξύλο, για ένα τυπικό ξύλο στην εφαπτομενική συρρίκνωση βάζουμε 8,6%), Υ = η διαφορά υγρασίας (αρχική - τελική), I = το σημείο ινοκόρου που για όλα τα ξύλα κυμαίνεται μεταξύ 28-30%.
Για τη συγκεκριμένη σανίδα της φωτογραφίας, οι τιμές των όρων του παραπάνω τύπου είναι:

A = 10 Κ = 8,6% δηλ. Κ = 0,086 Υ = 28%-13% = 15% δηλαδή 0,15
I = 28% δηλ. I = 0,28. Αντικαθιστούμε στον τύπο και έχουμε

           10 * 0,086 * 0,15
Ζ = ------------------------------ = 0,46 εκ. δηλαδή 4,6 χιλ.
                       0,28
Έτσι η σανίδα από 10 εκ. έγινε 10—0,46 = 9,54 εκατ.
(Προσέχουμε να εκφραζονται όλα τα νούμερα σε εκατοστά ή όλα σε χιλιοστά)

Σημείωση: Στο παράδειγμά μας θεωρήθηκε ότι το ξύλο αρχικά ήταν χλωρό (28%). Αν δεν συμβαίνει αυτό, αν δηλ. θέλουμε να υπολογίσουμε τη συρρίκνωση όχι χλωρού ξύλου, αλλά π.χ. από αρχική υγρασία 20% σε 10% (από εμπορικά ξηρό σε κατασκευαστικά ξηρό), τότε εφαρμόζουμε πάλι τον παραπάνω τύπο, αλλά πρέπει να κάνουμε μία διόρθωση περίπου 5% (λιγότερο).
 
Οι μεταβολές των διαστάσεων είναι σχεδόν ανάλογες προς το ποσοστό της προσλαμβανόμενης ή αποβαλλόμενης υγρασίας. Πρέπει να σημειωθεί ότι πάνω από το όριο του σημείου ινοκόρου (30%), όσο μεγάλη κι αν είναι η υγρασία του ξύλου, οι διαστάσεις του δεν μεταβάλλονται.
Η συνολική υγρασία του ξύλου, δηλ. υγρασία των κυτταρικών τοιχωμάτων και των κυτταρικών κοιλοτήτων μπορεί να είναι αρκετά μεγάλη, π.χ. στην οξυά μέχρι 140%, στην ελάτη μέχρι 250% και σ’ ένα τροπικό ξύλο, τη μπάλσα, που χρησιμοποιείται για την κατασκευή αεροπλάνων, μέχρι 750%.

Προσοχή : η συνεχής απορρόφηση και αποβολή υγρασίας προκαλεί χαλάρωση της συνοχής των ινών του ξύλου και τελικώς καταστροφή του.

Ένα πολύ καλό παράδειγμα είναι τα ίσαλα τμήματα των πλοίων ή πασσάλων γεφυρών, εκεί δηλαδή που η στάθμη του νερού ανεβοκατεβαίνει. Αυτά καταστρέφονται γρήγορα και γι' αυτό χρειάζονται ισχυρή προστασία.

Σφάλματα ξήρανσης
Κατά τη διάρκεια της φυσικής ή τεχνητής ξήρανσης του ξύλου, εμφανίζονται διάφορα σφάλματα, που μπορούν να περιοριστούν ή και να αποφευχθούν εντελώς, αν ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα. Τέτοια σφάλματα είναι οι ραγάδες (σκασίματα), η παραμόρφωση (ρίξιμο, σκέβρωμα), η επικελύφωση, η κατάρρευση (κόλαψη), η κυψελίδωση (σ’ αυτά τα τρία θ’ αναφερθούμε παρακάτω, στην τεχνητή ξήρανση), οι προσβολές από μύκητες και οι χημικοί μεταχρωματισμοί όπως αναφέρεται σε προηγούμενες δημοσιεύσεις.

Όπως είναι γνωστό, οι ραγάδες δημιουργούνται από την διαφορετική ταχύτητα εξάτμισης του νερού και από την ύπαρξη διαφορετικών εσωτερικών τάσεων. Υπεύθυνοι για τη δημιουργία σοβαρών μειονεκτημάτων στη ξυλεία, είναι και οι ρόζοι που λόγω της διαφορετικής δομής τους, δεν μπορούν ν’ ακολουθήσουν την ίδια πορεία ξήρανσης με το υπόλοιπο τμήμα του ξύλου. Αποτέλεσμα αυτού είναι να παρουσιάζεται στις θέσεις τους μία ασυνήθιστη τοπική συρρίκνωση και μεγάλες παραμορφώσεις.

Ένα άλλο σφάλμα που μπορεί να προκύψει στην ξήρανση είναι το σκέβρωμα δηλαδή η παραμόρφωση των επιφανειών του ξύλου από την αρχική επίπεδη, συνήθως επιφάνειά τους.
Μεγάλη σημασία στη δημιουργία σκεβρώματος έχει η μορφή της επιφάνειας, αν δηλαδή προήλθε από εφαπτομενική ή ακτινική τομή του ξύλου, πράγμα που εμφανίζεται καθαρώς στην παρακάτω εικόνα.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Οι κατά μήκος παραμορφώσεις οφείλονται στην ανομοιόμορφη συρρίκνωση του ξύλου στην ακτινική και εφαπτομενική διεύθυνση του κορμού ή στην εντονότερη ξήρανση τους ενός άκρου ή της μιας πλευράς σε σχέση με τα απέναντι.
Παρατηρούμε άτι το πριστό α σκέβρωσε, ενώ το β διατήρησε την αρχική μορφή του. Εκτός αυτού το πριστό α έχει περισσότερες πιθανότητες να σκάσει από ότι το πριστό β. Έτσι μπορεί να εξηγηθεί στην #115 δημοσίευση, όπου αναφέρω ότι οι εφαπτομενικώς κομμένες ντούγες μπορεί να δώσουν σκάφος με ελαφρώς "σκαφτές" ή "φουσκωτές" ντούγες.

Στην επόμενη εικόνα μπορούμε να δούμε τον υπολογισμό της παραμόρφωσης αλλά και σχηματικώς τη σχέση παραμόρφωσης κατά τις τρεις τομές των ξύλων:

 [ You are not allowed to view attachments ]

Στην κατωτέρω εικόνα φαίνονται οι κατα μήκος παραμορφώσεις που μπορεί να προκύψουν μετά την ξήρανση του ξύλου και είναι η τοξοειδής, η βακτηριοειδής, η περιστροφική, η ρομβοειδής και η σκαφοειδής.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Επίσης φαίνονται και οι παραμορφώσεις που επέρχονται κατά την ξήρανση στην εγκάρσια τομή του ξύλου.

Απ’ όσα αναφέρθηκαν μέχρι τώρα είναι φανερό ότι η ξυλεία πριν χρησιμοποιηθεί για οποιαδήποτε κατασκευή, πρέπει να ξηραίνεται γιατί:

α) Μειώνονται στο ελάχιστο τα σκεβρώματα, τα σκασίματα και τα πετσικαρίσματα, και το ξύλο αποκτάει σταθερότητα.
β) Αποφεύγονται οι προσβολές από τους μικροοργανισμούς, μύκητες, έντομα, βακτήρια.
γ) Ελαττώνεται το βάρος της ξυλείας.
δ) Οι στιλβώσεις και οι βαφές γίνονται καλύτερα στις στεγνές και σκληρές επιφάνειες.
ε) Ο εμποτισμός γίνεται ευκολότερα και καλύτερα γιατί τα κύτταρα μη έχοντας χυμούς απορροφούν πολύ περισσότερο τα συστατικά του εμποτισμού.
στ) Αυξάνεται η μηχανική αντοχή της ξυλείας μέχρι το διπλάσιο και παραπάνω, όταν βεβαίως η ξήρανση δεν συνοδεύεται από φθορές, κυρίως ραγαδώσεις.
ζ) Με την τεχνική ξήρανση αποστειρώνεται η ξυλεία, καθώς αναπτύσσονται υψηλές θερμοκρασίες μέσα στους κλιβάνους και θανατώνονται οι υπάρχοντες μικροοργανισμοί (έντομα, μύκητες).

Συνεχίζεται ........................
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Οκτώβριος 23, 2012, 12:13:30 πμ
Πριν συνεχίσουμε με τη διαδικασία ξήρανσης της ξυλείας ας αναφέρουμε λίγα πράγματα για την προστασία της στρογγυλής ξυλείας από τις μεταβολές της υγρασίας.

Γι’ αυτό λοιπόν:
Οι κορμοί των δένδρων πρέπει να τεμαχίζονται σε μεγάλα μήκη ώστε να περιορίζεται ο αριθμός των τομών των άκρων (σόκορα).
Αμέσως μετά την υλοτομία να μεταφέρονται στα εργοστάσια και να στοιβάζονται σε θέσεις όπου δεν φυσάει ισχυρός αέρας και σε στοιβάδες μεγάλου ύψους, έτσι που οι πάνω σειρές να προστατεύουν τους κάτω κορμούς από τον ήλιο και τον ισχυρό αερισμό.
Να καλύπτονται τα σόκορα με ανθυγραντικές ουσίες (παραφίνες κ.τ.λ.) και με διάφορα χημικά προϊόντα.
Να διαβρέχονται τα ξύλα με συνεχή καταιονισμό νερού, εφόσον η διαβροχή δεν βλάπτει το χρώμα του ξύλου, όπως στην οξυά, στη λεύκη και στα κωνοφόρα.

Ο καταιονισμός νερού και η αποθήκευση μέσα σε δεξαμενές
Η διαβροχή των κορμοτεμαχίων στις κορμοπλατείες με καθαρό νερό μέσω περιστροφικών ψεκαστήρων έχει πολύ καλά αποτελέσματα στη διατήρηση του ξύλου.
Με την κατάβρεξη προλαμβάνονται πολλά σφάλματα. Προκειμένου για την οξυά, προλαμβάνεται το άναμμα, που καταστρέφει σοβαρές ποσότητες τεχνητού ξύλου. Όταν βρέχονται τα ξύλα, μέσα στις κοιλότητες των κυττάρων τους, δεν υπάρχει αρκετή ποσότητα αέρα για να αναπτυχθούν οι μύκητες και έτσι σταματάει η προσβολή και η εξάπλωσή της.
Με το ξέπλυμα απομακρύνονται από το ξύλο οι χυμοί που είναι πυκνότεροι και τη θέση τους (λόγω όσμωσης) παίρνει το νερό που εξατμίζεται γρηγορότερα από τους χυμούς. Όταν η ξυλεία μεταφέρεται μέσω ποταμών, τα παραπάνω πλεονεκτήματα λαμβάνονται χωρίς οικονομικό κόστος. Επίσης, με το βρέξιμο αποφεύγεται και η δημιουργία ραγάδων γιατί δεν φεύγει η υγρασία από τα σόκορα.
Πρέπει όμως να ληφθεί ιδιαίτερη προσοχή ώστε να μη διακοπεί η παροχή του νερού κατά τη διάρκεια του καταιονισμού, η οποία πρέπει να γίνεται αδιάκοπα και συνεχώς, γιατί αν διακοπεί θα έχουμε τα αντίθετα απ’ τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα.

Η συνεχής αποθήκευση των κορμών σε δεξαμενές νερού είναι ένας άλλος τρόπος προστασίας αλλά και καθαρισμού της στρογγυλής ξυλείας. Η μέθοδος αυτή θεωρείται πιο ασφαλής, αλλά έχει το μειονέκτημα του κόστους του χειρισμού των κορμοτεμαχίων. Οξυά που υλοτομήθηκε πρόσφατα και επί 9 μήνες αποθηκεύθηκε σε δεξαμενές καθαρού και τρέχοντος νερού δεν έπαθε καμία προσβολή από καμία αιτία.
Κορμοτεμάχια οξυάς και σημύδας που διατηρήθηκαν επί δύο και τρία χρόνια, μέσα σε δεξαμενές νερού, έπαθαν μόνο ένα ελαφρύ μαύρισμα στα εξωτερικά στρώματα του ξύλου. Και στην περίπτωση των δεξαμενών έχει σημασία τα κορμοτεμάχια να είναι καλά βυθισμένα μέσα στο νερό καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου της αποθήκευσής τους.

Συνεχίζεται με τις διαδικασίες φυσικής και τεχνητής ξήρανσης.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: john 2004 στις Οκτώβριος 23, 2012, 12:25:49 πμ
Τριανταφυλλε το νερο ειναι ας πουμε προστατευτικο μεσο και για σχισμενο κορμο?
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Οκτώβριος 23, 2012, 12:31:00 πμ
Τριανταφυλλε το νερο ειναι ας πουμε προστατευτικο μεσο και για σχισμενο κορμο?

Γιάννη, όπως προαναφέρθηκε το νερό είναι προστατευτικό για χλωρούς κορμούς, σχισμένους ή μη.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: ΖΑΡΚΑΔΑΣ ΚΩΣΤΑΣ στις Οκτώβριος 23, 2012, 06:45:01 μμ
ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΩΣ ΔΙΑΚΟΠΤΟΥΜΕ ΞΑΦΝΙΚΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ? ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΟΠΩΣ ΛΕΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ?
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: giorikas στις Οκτώβριος 23, 2012, 07:58:30 μμ
Για  σας  φιλοι  μου  με  εναν  παρομοιο  τροπο  φταχνω  και  εγω  την  φρεσκια  ξυλια  που κόβω η  βρισκω  τα  κοβω  σε  φιλετα  η  τακους  και  τα  μουσκευω  μεσα  σε  ενα  βαρελι  για  πανω  απο  1  μηνα   η  και  πιο  πολυ  αναλογα  το  παχος  αλλάζοντας   τακτικα  το  νερο   γιατι  βγαζει  τους  χυμους  το  ξυλο  και  λερωνη  το  νερο  αυτο  γινετε  μεχρι  να  μενει  η  επιφανια  του  νερου  καθαρη έπιτα  τα  κανω  ντανες  το  ενα  πανω  στο  αλλο  με  πυχακια αναμεσα  και  τα  αφηνω  να  στεγνωσουν  ετσι  γίνονται   ολα  γρηγορα  χωρις  να  περιμενης  χρονια
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Οκτώβριος 23, 2012, 08:05:41 μμ
ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΩΣ ΔΙΑΚΟΠΤΟΥΜΕ ΞΑΦΝΙΚΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ? ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΟΠΩΣ ΛΕΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ?

Κώστα, αυτή η διαδικασία γίνεται, όπως λέω και στη δημοσίευση, για την προστασία των κορμοτεμαχίων όσο αυτά αναμένουν τη σειρά τους για να πριστούν. Θέλουμε δηλαδή να προστατευθούν από τη μεγάλη αφύγρανση όσο είναι ακόμα κορμοί.

Όταν είναι έτοιμη η γραμμή του πριστηρίου τότε οι κορμοί λαμβάνονται με τη σειρά τους, αποφλοιώνονται, τεμαχίζονται (θα δούμε παρακάτω πως), στοιβάζονται και ξηραίνονται.

Και μια που το έφερε η κουβέντα θυμάμαι την περίοδο 1985-1987 που ανεβοκατέβαινα σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο Αθήνα-Θεσσαλονίκη (θυμάσαι ρε Βαγγέλη;), έβλεπα στα Τέμπη σε ένα μεγάλο πριστήριο, να υπάρχουν στοίβες κορμών ύψους 7-8 μέτρων σε ένα χώρο περίπου 10 στρεμμάτων, να καταβρέχονται με το νερό του Πηνειού και το νερό να απορρέει και να ξαναγυρίζει στον Πηνειό. Τότε λοιπόν απορρούσα γιατί αφού ήθελαν να στεγνώσουν οι κορμοί, τους κατάβρεχαν.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Οκτώβριος 23, 2012, 08:09:17 μμ
Για  σας  φιλοι  μου  με  εναν  παρομοιο  τροπο  φταχνω  και  εγω  την  φρεσκια  ξυλια  που κόβω η  βρισκω  τα  κοβω  σε  φιλετα  η  τακους  και  τα  μουσκευω  μεσα  σε  ενα  βαρελι  για  πανω  απο  1  μηνα   η  και  πιο  πολυ  αναλογα  το  παχος  αλλάζοντας   τακτικα  το  νερο   γιατι  βγαζει  τους  χυμους  το  ξυλο  και  λερωνη  το  νερο  αυτο  γινετε  μεχρι  να  μενει  η  επιφανια  του  νερου  καθαρη έπιτα  τα  κανω  ντανες  το  ενα  πανω  στο  αλλο  με  πυχακια αναμεσα  και  τα  αφηνω  να  στεγνωσουν  ετσι  γίνονται   ολα  γρηγορα  χωρις  να  περιμενης  χρονια

Γιωρίκα, στις επόμενες δημοσιεύσεις θα δοθούν αρκετά στοιχεία για τη διαδικασία ξήρανσης, φυσικής ή τεχνητής, της ξυλείας. Πάντως κάπως έτσι είναι η διαδικασία της φυσικής ξήρανσης.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Sforzando στις Οκτώβριος 26, 2012, 06:40:13 μμ
Να είσε καλά Τριαντάφυλλε,άριστος και ακριβής όπως πάντα!
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Οκτώβριος 30, 2012, 11:01:44 μμ
Φυσική ξήρανση πριστής ξυλείας

Αμέσως, μόλις η στρογγυλή ξυλεία φθάσει στο πριστήριο, πρέπει να τεμαχιστεί όσο το δυνατό γρηγορότερα σε πριστή. Η παραγόμενη πριστή, πρέπει πάλι αμέσως να στοιβάζεται κατάλληλα. Προς τούτο σχηματίζονται στοιβάδες (ντάνες) μήκους όσο το μήκος των πριστοτεμαχίων, πλάτους 2-2,5 μέτρων και ύψους για τα κωνοφόρα μέχρι 2,5 και για τα πλατύφυλλα μέχρι 4-5 μέτρων και στις οποίες η ξυλεία τοποθετείται σε οριζόντιες σειρές που χωρίζονται μεταξύ τους με πηχάκια. Οι ντάνες πρέπει να δημιουργούνται από ένα και μόνο είδος ξύλου και εάν βρίσκονται στην ύπαιθρο πρέπει να σκιάζονται.

Τα πηχάκια παίζουν το σπουδαιότερο ρόλο στη ξήρανση λόγω της διαμόρφωσης της κυκλοφορίας του αέρα μεταξύ των πριστοτεμαχίων, με αποτέλεσμα την σωστή αφύγρανση του ξύλου αλλά και γιατί συγκρατούν τα πριστοτεμάχια, έτσι ώστε να αποφεύγονται ή να περιορίζονται τα στραβώματα.

 [ You are not allowed to view attachments ] ,  [ You are not allowed to view attachments ] ,  [ You are not allowed to view attachments ]

Όσο ψηλότερη η ντάνα, τόσο μεγαλύτερη η πίεση επί των ξύλων λόγω βάρους ώστε να αποφεύγονται οι στρεβλώσεις.
ΠΡΟΣΟΧΗ : Το κατακόρυφο των πλευρών της ντάνας πρέπει να τηρείται σχολαστικά και γι’ αυτό το ύψος να μην είναι τόσο μεγάλο, που να δημιουργεί ανωμαλίες στην κατακόρυφη θέση των στοιβάδων. Από την άλλη, το μεγάλο ύψος μπορεί να επηρεάσει την ξήρανση των κατωτέρων σειρών διότι ο αέρας όταν υγραίνεται, ψύχεται, γίνεται βαρύτερος και κατεβαίνει.

Στην Ελλάδα λόγω της μεγάλης θερμοκρασίας κατά το καλοκαίρι και της μεγάλης διαφοράς υγρασίας μεταξύ μέρας και νύχτας, πρέπει οι ντάνες να τοποθετούνται κάτω από υπόστεγα επάνω σε τσιμεντένια ή ξύλινα αλλά εμποτισμένα βάθρα (σταθερά ή κινητά) σε ύψος περίπου 40-50 εκ. απ’ το έδαφος.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Η διάρκεια της φυσικής ξήρανσης επηρεάζεται από το είδος του ξύλου, την αρχική υγρασία, την εποχή της ξήρανσης, το πάχος των πήχεων (2-4 εκατ.), τις διαστάσεις και τη διαμόρφωση της ντάνας, το έδαφος και το κλίμα, το πάχος της ξυλείας και τέλος από τον τρόπο πρίσης της ξυλείας.

Είναι λογικό όταν η αρχική υγρασία είναι μεγάλη να αυξάνεται και η διάρκεια της φυσικής ξήρανσης. Ορισμένα είδη μεγάλου ειδικού βάρους και άλλα που έχουν μέσα στα κύτταρά τους εκχυλίσματα αργούν να ξεραθούν, όπως η δρυς, η οξυά, τα οπωροφόρα, η ελιά κ.λπ.

Η εποχή της φυσικής ξήρανσης παίζει σπουδαίο ρόλο. Το καλοκαίρι τα ξύλα ξεραίνονται πιο γρήγορα από το χειμώνα, γιατί η σχετική υγρασία της ατμόσφαιρας είναι μικρότερη.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Για τη σωστή ξήρανση της ξυλείας στον αέρα (φυσική ξήρανση) πρέπει να προτιμούνται γήπεδα που βρίσκονται κάπως σε ψηλότερη θέση ώστε να μην εμποδίζεται η κίνηση του αέρα. Στο έδαφος που στοιβάζεται η ξυλεία δεν πρέπει θα υπάρχουν χόρτα, γιατί εμποδίζουν την κίνηση του αέρα και ευνοούν την ανάπτυξη και τις προσβολές από μύκητες. Το έδαφος πρέπει να αποστραγγίζεται από τα νερά της βροχής.

Η σωστή διάταξη των στοιβάδων είναι επίσης σημαντική. Οι ντάνες πρέπει να τοποθετούνται σε παράλληλες σειρές με κατεύθυνση ανατολής-δύσης, με διαδρόμους κατάλληλου φάρδους για χρήση οχημάτων, εργατών αλλά και ως αντιπυρικών λωρίδων.

Το πλάτος των στοιβάδων έχει επίδραση στην οριζόντια κίνηση του αέρα. Ξυλεία που προσβάλλεται εύκολα από μύκητες και κυάνωση πρέπει να στοιβάζεται σε στενές ντάνες πλάτους μέχρι 2 μέτρα ή με κεντρικούς αεραγωγούς.

Το πάχος που έχουν τα πηχάκια της ντάνας και η θέση τους επηρεάζει σημαντικά τη διάρκεια της ξήρανσης. Όταν θέλουμε να επιταχύνουμε τη φυσική ξήρανση, κυρίως το χειμώνα, αυξάνουμε το πάχος των πήχεων, ώστε να διέρχεται περισσότερος αέρας, ενώ όταν θέλουμε να την επιβραδύνουμε, ιδίως το καλοκαίρι, για να μη σχιστούν και πετσικάρουν τα ξύλα, χρησιμοποιούμε μικρότερου πάχους πηχάκια. Τα πηχάκια διευκολύνουν τον αέρα να έρθει σε επαφή με όλες τις επιφάνειες όλων των ξύλων και διατηρούν την ξυλεία σε επίπεδη θέση. Πρέπει να είναι από καθαρό, ευθύινο, άρροζο, ξηρό ξύλο, κατά προτίμηση από κωνοφόρα είδη και να έχουν ομοιόμορφο πάχος. Πηχάκια από σομφό ξύλο πρέπει ν’ αποφεύγονται, γιατί μπορεί να έχουν μύκητες, που μπορούν να μεταδοθούν και στην υπόλοιπη ξυλεία. Οι διαστάσεις τους είναι συνήθως 2,5 χ 2,5 εκ. και το χειμώνα 2,5 χ 3,5 εκ.
Τα πηχάκια τοποθετούνται σε κανονικές αποστάσεις, προσέχοντας την ακριβή κατακόρυφη τοποθέτησή τους και συνήθως υποστηρίζουν τα άκρα ώστε να αποφεύγονται οι παραμορφώσεις. Είναι σημαντικό να κατανοηθεί ότι ο αριθμός και η θέση τους επηρεάζει σημαντικώς τη διάρκεια ξήρανσης αλλά και την αποφυγή πιθανών παραμορφώσεων.
Πρέπει να σημειωθεί ότι κατά την τοποθέτηση των πήχεων στη ντάνα, το πρώτο πηχάκι συνήθως αλλά όχι απαραίτητα, τοποθετείται ακριβώς στο μέσον του μήκους της, για να μην κάνει κοιλιά και τα υπόλοιπα εκατέρωθεν του πρώτου.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Όταν γίνει αποστοίβαξη της ξυλείας τα πηχάκια γίνονται δέμα προσεκτικά και φυλάσσονται σε ξηρό περιβάλλον για να χρησιμοποιηθούν πάλι όταν χρειασθεί.

Συνεχίζεται .......................
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: ΖΑΡΚΑΔΑΣ ΚΩΣΤΑΣ στις Οκτώβριος 30, 2012, 11:10:50 μμ
Αχ η δουλεια που ειναι φιλε κουρε? Αυτη τη στιγμη αν μπει φιδι στο μαγαζι δεν εχω ξυλο να το σκοτοσω.Που ειναι τα χρονια με 10 κυβικα καβατζα μεσα στεγασμενα? Κατα τα αλλα μια χαρα τα λες
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Οκτώβριος 30, 2012, 11:16:46 μμ
Αχ η δουλεια που ειναι φιλε κουρε? Αυτη τη στιγμη αν μπει φιδι στο μαγαζι δεν εχω ξυλο να το σκοτοσω.Που ειναι τα χρονια με 10 κυβικα καβατζα μεσα στεγασμενα? Κατα τα αλλα μια χαρα τα λες

Που θα πάει φίλε!! Θα ξανάρθουν οι καλές εποχές!!!
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Νοέμβριος 06, 2012, 10:41:59 μμ
Συνεχίζουμε με περισσότερες (κατά τη γνώμη μου απαραίτητες) λεπτομέρειες για την ξήρανση.

Ξυλεία από κωνοφόρα είδη όπως πεύκη, ελάτη κ.τ.λ. πάχους πάνω από 5 εκ., μπορεί να στοιβάζεται σ’ όλες τις εποχές του έτους, με διαχωριστικά πηχάκια 2,5 εκ., σε αποστάσεις από 80 εκ. μέχρι 1 μέτρο μεταξύ τους ενώ για ξυλεία μικρότερου πάχους η απόσταση των διαχωριστικών πήχεων πρέπει να κυμαίνεται από 40-60 εκ.
Ξυλεία από πλατύφυλλα είδη, τα οποία ραγαδώνονται εύκολα όταν η επιφάνειά τους ξεραίνεται ή παρουσιάζουν τάσεις παραμόρφωσης, όπως η οξυά, η δρυς κ.λπ., πρέπει να στοιβάζονται τους φθινοπωρινούς μήνες ή κατά τη διάρκεια του χειμώνα με πηχάκια 2,5 εκ. Για την άνοιξη ή το καλοκαίρι, αν και κανονικά αυτό θα ‘πρεπε να αποφεύγεται, πρέπει να χρησιμοποιούνται πηχάκια μικρότερου πάχους από 1-1,5 εκ.
Γενικώς σε κάθε στοιβάδα πρέπει να υπάρχει κενός χώρος περίπου ίσος προς το 20% του όγκου της. Πάντως το πάχος των πήχεων, η απόσταση μεταξύ τους κ.τ.λ. ποικίλουν στα διάφορα είδη και στους διάφορους τόπους και η πείρα δείχνει τον καλύτερο συνδυασμό.
Η αυτοστοίβαξη της ξυλείας (που κανονικώς αποφεύγεται) χρησιμοποιείται στα διάφορα καδρονοειδή και στους στρωτήρες των σιδηδρόμων όπου ως πηχάκια χρησιμοποιούνται τα ίδια τα ξύλα που πρόκειται να ξεραθούν.
Η στοίβαξη χλωρής ξυλείας ή ξυλείας που δεν ξεράθηκε καλά χωρίς τη χρησιμοποίηση διαχωριστικών πήχεων, κανονικώς δεν πρέπει να γίνεται ούτε και για μικρό χρονικό διάστημα, κυρίως όταν ο καιρός είναι θερμός ή υγρός, γιατί ευνοείται η ανάπτυξη των διαφόρων μυκήτων, ακόμα και μέσα σ’ ελάχιστες ώρες, με αποτέλεσμα την ποιοτική υποβάθμιση.
Τέλος μπορεί να γίνει και όρθια στοίβαξη της ξυλείας. Και ο τρόπος αυτός πρέπει να αποφεύγεται, γιατί εγκυμονεί τραυματισμό του ξύλου, λόγω του βάρους του και εύκολη επιφανειακή ραγάδωση, επειδή η υγρασία εξατμίζεται γρήγορα από την επιφάνεια, κυρίως όταν ο καιρός είναι θερμός.
Για την προστασία της ξυλείας από τον ήλιο, βροχή, χιόνι κ.λπ. οι στοιβάδες πρέπει να σκεπάζονται με διάφορα στέγαστρα που να αφήνουν ανοιχτές τις γύρω πλευρές, ώστε η ξυλεία να αερίζεται καλώς.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Η διάρκεια ξήρανσης είναι ανάλογη με το τετράγωνο του πάχους. Η ξυλεία που είναι κομμένη κατ’ εφαπτομένη ξηραίνεται πιο γρήγορα, απ’ ότι η κομμένη κατ’ ακτίνα. Επίσης τα μαλακά ξύλα για να στεγνώσουν χρειάζονται το μισό χρόνο απ’ ότι τα σκληρά.
Επειδή μετά το τέλος της φυσικής ξήρανσης τα ξύλα έχουν πάρει την οριστική τους μορφή, οποιοδήποτε στράβωμα που οφείλεται στη κακή στοίβαξη παραμένει σαν μόνιμο ελάττωμα και καθιστά το ξύλο άχρηστο. Συνήθως, όταν η ξήρανση αρχίζει το καλοκαίρι τελειώνει σε 4-5 μήνες. Όταν αρχίζει το φθινόπωρο διαρκεί 8-10 μήνες.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Η ξυλεία που προορίζεται για κοινές κατασκευές αφήνεται λίγο χρόνο και δεν επιδιώκεται η πλήρης ξήρανση. Συνήθως όταν είναι μαλακή αφήνεται προς ξήρανση επί ένα έτος. Η ξυλεία για έπιπλα αφήνεται περισσότερο χρόνο, μέχρι δύο χρόνια, ενώ τέλος αν προορίζεται για ειδικές κατασκευές, όπως μουσικά όργανα, μπορεί να παραμείνει επί 4 χρόνια για να ξεραθεί τελείως.
Ξυλεία μεγάλου πάχους 10-20 cm για να ξηρανθεί ομοιόμορφα χρειάζεται πολλά χρόνια, γι’ αυτό σ' αυτά τα πάχη συνιστάται επανάπριση, ξήρανση σε μικρότερες διαστάσεις και επανακόλληση.
Η φυσική ξήρανση καπλαμάδων γίνεται με την τοποθέτηση μεμονομένων φύλλων πάνω σε ράφια, μέσα σ’ αποθήκες που έχουν παραθυρόφυλλα που ανοιγοκλείνουν, ανάλογα με την εξωτερική υγρασία και γίνεται γρήγορα, μέσα σε μέρες. Το καλοκαίρι για να μη σκιστούν, παίρνονται μέτρα, ώστε να υπάρχει κατάλληλο περιβάλλον από πλευράς υγρασίας και θερμοκρασίας, ώστε η υγρασία ισορροπίας να βρίσκεται γύρω στο 20%. Πρακτικώς αυτό γίνεται, με τη διαβροχή του πατώματος με νερό ή με εκτόξευση σταγονιδίων ψυχρού νερού μέσα στην αποθήκη με τη βοήθεια ανεμιστήρα, καθώς πέφτει το νερό.
Στην κατασκευή αντικολλητών (κόντρα πλακέ), για την εξουδετέρωση των τάσεων τα νερά των διαδοχικών στρώσεων των καπλαμάδων πρέπει να είναι κάθετα μεταξύ τους.

Τελική υγρασία
Η ξυλεία μετά την ξήρανση πρέπει να έχει υγρασία ανάλογη με την χρήση για την οποία προορίζεται. Αδικαιολογήτως χαμηλή τελική υγρασία δεν πρέπει να επιδιώκεται εκεί που δεν χρειάζεται, γιατί αυτό σημαίνει άσκοπη αναμονή και δαπάνη.
Αν ο προορισμός της ξήρανσης είναι η προστασία από προσβολές μυκήτων κατά τη διάρκεια της μεταφοράς της ξυλείας με αυτοκίνητα, πλοία κ.τ.λ. η υγρασία υποβιβάζεται στο 20% ή λίγο χαμηλότερα και στον τόπο προορισμού μπορεί να γίνει συμπληρωματική ξήρανση.
Όταν η ξυλεία προορίζεται για εξωτερικά κουφώματα η υγρασία πρέπει να κατεβαίνει σε επίπεδα 12-15%.
Για κατασκευές εσωτερικών χώρων με κεντρική θέρμανση, το ξύλο πρέπει να ξεραίνεται μέχρι που η υγρασία του να κατέβει σε 6-8%. Αυτό ισχύει κυρίως για τα παρκέτα, γιατί αν η υγρασία δεν είναι χαμηλή η συρρίκνωση που θα ακολουθήσει θα προκαλέσει ανοίγματα σε αρμούς.
Για την οργανοποιία η τελική υγρασία είναι από 10-12%.

Πλεονεκτήματα – Μειονεκτήματα φυσικής ξήρανσης
Η φυσική ξήρανση παρουσιάζει κυρίως το πλεονέκτημα του χαμηλού κόστους αλλά έχει και αρκετά μειονεκτήματα που τα κυριότερα είναι ότι δεν μπορούμε να πετύχουμε την επιθυμητή υγρασία του ξύλου, κυρίως κάτω από 12% που είναι πολύ μεγάλη για την επιπλοποιία, τα παρκέτα και τα εσωτερικά κουφώματα, υπάρχει κίνδυνος να προσβληθεί το ξύλο από μύκητες και έντομα και η διάρκεια της ξήρανσης να είναι μεγάλη.

Συνεχίζεται με την τεχνητή ξήρανση.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Νοέμβριος 17, 2012, 10:52:16 μμ
Συνεχίζουμε με πληροφορίες για την τεχνητή ξήρανση.

Γενικές Πληροφορίες.
Η τεχνητή ξήρανση έχει το πλεονέκτημα της μείωσης της διάρκειας της ξήρανσης από 2 μέχρι 20 μέρες, αναλόγως του πάχους και του είδους του ξύλου. Αυξάνοντας την θερμοκρασία στο ξηραντήριο για πιο γρήγορη ξήρανση, εγκυμονεί τον κίνδυνο να το καταστρέψουμε, γιατί με πιο γρήγορη ξήρανση απ’ ότι πρέπει, το ξύλο σχίζεται και στραβώνει.
Με την τεχνητή ξήρανση μπορούμε να κατεβάσουμε όσο πιο χαμηλά θέλουμε την υγρασία, αυξάνοντας την διάρκεια της λειτουργίας του ξηραντηρίου και την θερμοκρασία μέχρι ορισμένων ορίων.
Με την τεχνητή ξήρανση, λόγω της σχετικά μεγάλης θερμοκρασίας (60-70° C) και της μεγάλης υγρασίας 70-80%, το ξύλο όχι μόνο δεν προσβάλλεται από μύκητες και έντομα, αλλά και αυτά που πιθανόν υπάρχουν καταστρέφονται.

Επίσης, ξύλο που ξεράθηκε σε ξηραντήρια, αν τοποθετηθεί σε υγρό περιβάλλον πάλι θα ξαναπάρει υγρασία, έστω και κάπως λιγότερη. (Το φαινόμενο αυτό είναι λιγότερο έντονο σε ξύλα που ξηράνθηκαν στον αέρα).

Στην Ελλάδα η ανάγκη της τεχνητής ξήρανσης είναι μικρότερη σε σχέση με τις βόρειες χώρες, διότι λόγω των κλιματικών συνθηκών, η υγρασία της ξυλείας μπορεί να κατέβει σε χαμηλά επίπεδα με την ξήρανση στον αέρα. Μάλιστα, για τα κωνοφόρα και όταν η ξυλεία έχει μικρό πάχος, η ξήρανση μπορεί να γίνει πολύ γρήγορα. Προκειμένου όμως για σκληρή ξυλεία πολύτιμων ειδών, είναι προτιμότερο να εμπιστεύεται κανείς μόνο την τεχνητή ξήρανση, για τους λόγους που αναφέρθηκαν παραπάνω.

Τύποι και γενικές αρχές λειτουργίας ξηραντηρίων

Ξηραντήριο είναι μια αίθουσα, μέσα στην οποία μπορούμε να δημιουργήσουμε ατμόσφαιρα με ορισμένη θερμοκρασία και ορισμένη σχετική υγρασία.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Δύο βασικές αρχές διέπουν τη λειτουργία ξηραντηρίων:

Το ξύλο δεν ξηραίνεται μόνο με την αύξηση της θερμοκρασίας καθώς με χρήση μόνο της θερμοκρασία θα σχιζόταν και θα στράβωνε.
Ο άλλος παράγοντας είναι η σχετική υγρασία της ατμόσφαιρας δηλ. το ποσοστό νερού που έχει ένα λίτρο αέρα μέσα στο ξηραντήριο στη συγκεκριμένη θερμοκρασία. Κατά συνέπεια η καλή ξήρανση γίνεται πάντοτε με τη διαρκή ρύθμιση των δύο αυτών συντελεστών.

Κάθε ξηραντήριο αποτελείται από το θάλαμο ξήρανσης και από διάφορες εγκαταστάσεις που ρυθμίζουν τις συνθήκες του θαλάμου.
Ο θάλαμος κατασκευάζεται συνήθως από αλουμίνιο ή άλλα υλικά και φέρει θωράκιση αλουμινίου. Η χωρητικότητά του μπορεί να μεταβληθεί, ανάλογα με τις ανάγκες, με την προσθαφαίρεση προκατασκευασμένων τμημάτων. Μπορεί όμως να είναι και μία αίθουσα, που κατασκευάζεται με τούβλα, με οροφή και δάπεδο από σκυρόδεμα αρκεί να έχει θερμομόνωση και αεροστεγή πόρτα.

Στα εσωτερικά τοιχώματα και στην επιφάνεια των διαφόρων μεταλλικών κατασκευών (σωληνώσεις κ.λπ.) πρέπει να γίνεται επίχριση για προφύλαξη από τη διαβρωτική δράση των ατμών των οργανικών οξέων ορισμένων ειδών όπως της οξυάς, της δρυός και της καστανιάς, που παράγονται κατά τη διάρκεια της ξήρανσης.

Υπάρχει και ένα άλλο σύστημα ξήρανσης, το σύστημα υποπίεσης στο οποίο η υγρασία εξατμίζεται από το ξύλο όχι με την αύξηση της θερμοκρασίας αλλά με τη δημιουργία κενού. Με τη μέθοδο του κενού αέρος η υγρασία μετακινείται τριχοειδώς από το ξύλο 4-5 φορές γρηγορότερα, απ’ ότι στην ξήρανση με θέρμανση, με αποτέλεσμα ο χρόνος ξήρανσης να συντομεύεται.
Το εξατμισμένο από το ξύλο νερό αιωρείται στο θάλαμο και παίζει το ρόλο του συντελεστή της σχετικής υγρασίας. Ως προς τη συμπεριφορά του ξύλου μετά την ξήρανση αυτή είναι ίδια, είτε ξηραίνεται με ζεστό και υγρό αέρα είτε με υποπίεση.

Τα ξηραντήρια πρέπει να τοποθετούνται κάτω από υπόστεγα, για να προστατεύονται από τη βροχή και τον ήλιο. Οι διαστάσεις των θαλάμων καθορίζονται από την ποσότητα του ξύλου, που είναι διαθέσιμο για ξήρανση. Συνήθως είναι προτιμότερο να έχει κανείς δύο ξηραντήρια για την ίδια ποσότητα ξύλου, παρά ένα μεγάλο.

Ο εξοπλισμός ενός ξηραντηρίου περιλαμβάνει:

Το σύστημα θέρμανσης του αέρα, που αποτελείται συνήθως από σωλήνες διατεταγμένες οριζόντια ή κάθετα μέσα από τις οποίες περνάει θερμό νερό ή ατμός χαμηλής ή υψηλής πίεσης. Υπάρχουν επίσης και ηλεκτρικά θερμαντικά σώματα.

Το σύστημα υγροποίησης του αέρα που περιλαμβάνει έναν ή περισσότερους σωλήνες διάτρητους, για την έκχυση του ατμού μέσα στην αίθουσα. Επίσης έχει συνήθως δύο ανοίγματα για την είσοδο του κοινού αέρα και την έξοδο του υγρού. Το μέγεθος του ανοίγματος ρυθμίζεται με κλαπέτο.

Το σύστημα κυκλοφορίας του αέρα που μέσω αυτού η κυκλοφορία μπορεί να είναι φυσική ή τεχνητή. Στην πρώτη περίπτωση βασίζεται στην ιδιότητα του θερμού αέρα να είναι πιο ελαφρύς από τον ψυχρό. Στην δεύτερη, που είναι και η πιο συνηθισμένη, για έντονη κυκλοφορία του αέρα χρησιμοποιούνται ανεμιστήρες.

Το ψυχρόμετρο είναι το μέσο με το οποίο ελέγχονται τα χαρακτηριστικά του αέρα. Αποτελείται από ένα διαφορικό θερμόμετρο που το ένα αισθητήριό του είναι συνεχώς σε επαφή με νερό. Όταν η ατμόσφαιρα του ξηραντηρίου έχει μικρή σχετική υγρασία το νερό του υγρού αισθητηρίου εξατμίζεται και πέφτει η θερμοκρασία. Αν αντίθετα, η ατμόσφαιρα είναι κορεσμένη με ατμό, τα δύο αισθητήρια δεν δείχνουν καμία διαφορά στις αναγνώσεις. Η διαφορά λοιπόν των αναγνώσεων των δύο αισθητηρίων, σε συνδυασμό με πίνακες, μας δίνουν πρώτα τη θερμοκρασία της ατμόσφαιρας και μετά τη σχετική της υγρασία.

Συνεχίζεται ……
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Νοέμβριος 21, 2012, 06:05:09 μμ
Ψάχνοντας στο διαδίκτυο βρήκα μια πολύ καλή εικόνα που δείχνει το μηχανισμό της ξήρανσης δηλαδή τη σταδιακή αφύγρανση του ξύλου ξεκινώντας από το κύτταρο και καταλήγοντας και στα μεσοκυττάρια διαστήματα.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Επίσης συγκέντρωσα και ομαδοποίησα αρκετές εικόνες για τη φυσική και τεχνητή ξήρανση της ξυλείας αλλά και διαφόρων τύπων ξηραντηρίων.

 [ You are not allowed to view attachments ]

 [ You are not allowed to view attachments ]

 [ You are not allowed to view attachments ]
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: immortalx στις Νοέμβριος 21, 2012, 07:02:00 μμ
Τριανταφυλλε συγχαρητηρια και παλι για την συνεχεια του αφιερωματος! Με την ευκαιρια θα θελα να ρωτησω τη γνωμη σου για τα ηλιακα ξηραντηρια, τα οποια φαινεται να ειναι δημοφιλη στους κυκλους των ερασιτεχνων: http://www.builditsolar.com/Projects/WoodDrying/wood_kiln.htm (http://www.builditsolar.com/Projects/WoodDrying/wood_kiln.htm)
Αν εχεις δοκιμασει κατι τετοιο ή εχεις καποιες πληροφοριες, πιστευω οτι ενδιαφερει πολλους απο εμας!
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Νοέμβριος 21, 2012, 07:10:23 μμ
Γιάννη,
είναι στο πρόγραμμα των επομένων δημοσιεύσεων η αναφορά και σε εναλλακτικούς τύπους μικρομεσαίων ξηραντηρίων όπως τα ηλιακά αλλά και τα κενού σε συνδυασμό με υψίσυχνα ρεύματα.

Οπότε φίλε μου ......... λίγη υπομονή.  :) :)
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Δεκέμβριος 09, 2012, 09:22:46 μμ
Μετά απ’ την παρότρυνση του Γιάννη (immortalx) επανέρχομαι μετά από αρκετό καιρό (αφού λόγω κακού καιρού πεντέξι μέρες κάθομαι στο σπίτι μακρυά απ' τις ελιές  >:( >:( ), παρακάμπτοντας λίγο την ροή του όλου αφιερώματος για μια ειδική παρουσίαση των ηλιακών ξηραντηρίων.

Η ξήρανση γεωργικών προϊόντων γενικώς χρησιμοποιώντας την ηλιακή ενέργεια είναι μια πανάρχαια μέθοδος ειδικώς για τις περιοχές του πλανήτη που έχουν μεγάλη ηλιοφάνεια και συνεπώς πάρα πολύ φθηνό κόστος. Το κακό με την ανεξέλεγκτη όμως ξήρανση μέσω της απευθείας έκθεσης των προϊόντων στην ηλιακή ακτινοβολία είναι ότι το τελικό προϊόν είχε αρκετά ελαττώματα. Για το λόγο αυτό και αναπτύχθηκαν ειδικές κατασκευές, τα ξηραντήρια, μέσω των οποίων ελέγχονται ορισμένες συνθήκες και παράγοντες κατά τη διάρκεια της ξήρανσης με αποτέλεσμα το τελικό προϊόν να είναι απηλλαγμένο από πάρα πολλά ελαττώματα και συνεπώς η ποιότητά του να είναι πολύ καλύτερη.

Τα ηλιακά ξηραντήρια λοιπόν είναι σχετικώς φθηνές κατασκευές που μας επιτρέπουν να ξηράνουμε μικρές ποσότητες αγαθών και εν προκειμένω, ξυλείας.

Τα ξηραντήρια αυτά μπορεί να είναι εντελώς αυτόνομα χρησιμοποιώντας μόνο την ηλιακή ενέργεια ή μπορεί και να χρησιμοποιείται και μικρή ποσότητα ηλεκτρικής ενέργειας για τη λειτουργία ανεμιστήρων–εξαεριστήρων που με τη βοήθεια κάποιων συσκευών ελέγχου θερμοκρασίας και υγρασίας να δημιουργούν το δυνατόν σταθερότερες συνθήκες ξήρανσης μέσα στο χώρο του ξηραντηρίου.

Η κατασκευή ενός ηλιακού ξηραντηρίου όγκου 5 έως και 20 κυβικών μέτρων κοστίζει από 200€ μέχρι και 1000€ αναλόγως την ποιότητα αλλά και την ποσότητα των υλικών που θα χρησιμοποιήσουμε.

Στην ιστοσελίδα που υποδεικνύει ο Γιάννης υπάρχουν αρκετοί τύποι ηλιακών ξηραντηρίων ξυλείας. Το βασικό τους κατασκευαστικό υλικό για τους τοίχους τους είναι τα αντικολλητά φύλλα (κόντρα πλακέ) με μονό ή διπλό τοίχωμα, με ενδιάμεση μόνωση ή χωρίς, με ανεμιστήρες ή απλώς θυρίδες, με χρονοδιακόπτες και άλλα μέσα ελέγχου και ρύθμισης των συνθηκών ξήρανσης και για ηλιακή επιφάνεια απλό νάυλον, πολυκαρμπονικά φύλλα, πλεξιγκλάς ή γυαλί και όλα αυτά μονά ή διπλά.

Η αποδοτικότητα των ηλιακών ξηραντηρίων κυμαίνεται από 4,5% έως και 14% σε απώλεια βάρους, δηλαδή υγρασίας ανά ημέρα αναλόγως φυσικά το είδος και το πάχος του ξύλου. Σε γενικές γραμμές ισχύουν αυτά που έχουμε προειπεί τόσο για τη στοίβαξη των προς ξήρανση ξύλων, για το διαχωρισμό τους με πηχάκια, για το πάχος των ξύλων κ.λπ.

Στα βιβλία που έχω επειδή απευθύνονται σε επαγγελματίες και κατά συνέπεια σε μεγάλες ποσότητες ξυλείας, γίνεται μια απλή αναφορά για τα ηλιακά ξηραντήρια χωρίς ιδιαίτερες λεπτομέρειες τόσο στην κατασκευή τους όσο και στις διαδικασίες λειτουργίας τους. Για το λόγο αυτό έψαξα στο διαδίκτυο, βρήκα και παραθέτω κατωτέρω μια πολύ καλή κατασκευή που κατά τη γνώμη μου καλύπτει απολύτως τις ανάγκες ενός ερασιτέχνη όπως είμαστε εμείς. Επίσης σε σχέση με κάποια άλλα έχει κάποιες βελτιώσεις που, κατά τη γνώμη μου και πάλι, αυξάνουν την αποδοτικότητά του.

Ένα γενικό σχεδιάγραμμα της κατασκευής του είναι το κατωτέρω:

 [ You are not allowed to view attachments ]

Επίσης μια κατάσταση με τις διαστάσεις των υλικών που απαιτούνται (σε ίντσες βεβαίως):

 [ You are not allowed to view attachments ]

Και εδώ ο τρόπος λειτουργίας του:

 [ You are not allowed to view attachments ]

Εδώ (http://americanwoodworker.com/blogs/projects/archive/2009/09/29/solar-kiln.aspx) η διεύθυνση για όσους θέλουν περισσότερες λεπτομέρειες.

Συνεχίζεται με περισσότερα για την τεχνητή ξήρανση και τα ξηραντήρια.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: immortalx στις Δεκέμβριος 10, 2012, 04:37:03 πμ
ΑΨΟΓΟΣ Τριανταφυλλε! Προσωπικα σε ευχαριστω πολυ και πιστευω και αλλοι φιλοι να το βρισκουν ενδιαφερον!
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Δεκέμβριος 22, 2012, 09:03:20 μμ
Οι δύο τελευταίοι τύποι σύγχρονων ξηραντηρίων είναι τα ξηραντήρια κενού-υψίσυχνων ρευμάτων και τα υψηλών θερμοκρασιών.
Τα ξηραντήρια αυτά γενικώς έχουν ως πλεονεκτήματα την αυτοματοποιημένη λειτουργία, την ομοιόμορφη ξήρανση, το παραγόμενο ξύλο να γίνεται λιγότερο υγροσκοπικό (σημαντικό για κατασκευές οργάνων) και ταχύτερα αποτελέσματα (3-5 φορές μικρότερος χρόνος από την κλασική μέθοδο) αλλά και μειονεκτήματα το ότι δημιουργούν μεταχρωματισμούς, στα κωνοφόρα παρατηρείται έξοδος ρητίνης, υπάρχει κίνδυνος κατάρρευσης για ξύλα με μεγάλη αρχική υγρασία (θα δούμε παρακάτω τι είναι η κατάρρευση που είναι ένα πολύ σοβαρό σφάλμα), κατανάλωση διπλάσιων ποσών ενέργειας απ’ την κλασσική μέθοδο, δεν είναι κατάλληλα για βαριά ξύλα και τέλος τη δαπανηρή εγκατάσταση και συντήρηση.

Ξηραντήρια κενού-υψίσυχνων ρευμάτων είναι της ακόλουθης εικόνας.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Κατηγορίες ξηραντηρίων
Τα ξηραντήρια, ανάλογα με τον τρόπο λειτουργίας τους, διαιρούνται σε δύο μεγάλες κατηγορίες:

Τα ξηραντήρια θαλάμου, όπου το ξύλο, παραμένει ακίνητο καθ’ όλη τη διάρκεια της ξήρανσης και τα ξηραντήρια σήραγγας, στα οποία το ξύλο κυκλοφορεί καθ’ όλη τη διάρκεια της ξήρανσης από την μία άκρη της αίθουσας μέχρι στην άλλη.

Τα ξηραντήρια θαλάμου χωρίζονται επίσης σε δύο υποκατηγορίες:

Στα ξηραντήρια φυσικού αερισμού η είσοδος του αέρα γίνεται συνήθως από τη βάση, θερμαινόμενος από τα θερμαντικά σώματα ανέρχεται, αλλά έτσι παραλαμβάνει υγρασία, ψύχεται, κατέρχεται και εξέρχεται από δύο πλαϊνές εξόδους.
Τα πλεονεκτήματά του είναι ότι δεν απαιτείται ηλεκτρική ενέργεια για τη λειτουργία ανεμιστήρων και επειδή ο αέρας που κυκλοφορεί δεν έχει μεγάλη ταχύτητα, οι ζημίες στα ξύλα είναι μικρότερες και η επίβλεψη μπορεί να είναι χαλαρότερη.
Τα μειονεκτήματα του είναι η μεγάλη διάρκεια ξήρανσης, δεν είναι εύκολο να δημιουργηθούν ομοιόμορφες συνθήκες μέσα στο ξηραντήριο και η στοίβαξη της ξυλείας πρέπει να γίνεται με ειδικό τρόπο ώστε να υποβοηθείται η κυκλοφορία του αέρα, με συνέπεια την απώλεια χρόνου. Ο τύπος αυτός σήμερα χρησιμοποιείται σπάνια.

Στα ξηραντήρια τεχνητού αερισμού , εκτός από τα άλλα εξαρτήματα που είναι κοινά με αυτά του φυσικού αερισμού, υπάρχουν και ανεμιστήρες (μέσα ή έξω απ’ το θάλαμο) για την έντονη κυκλοφορία του αέρα μέσα στο θάλαμο. Η κυκλοφορία του αέρα γίνεται είτε κατά μήκος του ξηραντηρίου ή πιο συχνά κάθετα προς το θάλαμο.
Τα πλεονεκτήματα των ξηραντηρίων τεχνητού αερισμού είναι ότι εξοικονομούν θερμότητα γιατί χρησιμοποιούν τον ίδιο αέρα για περισσότερο χρονικό διάστημα, η ξήρανση, λόγω της έντονης κυκλοφορίας του αέρα, είναι πιο ομοιόμορφη σ’ όλα τα σημεία της ντάνας αλλά απαιτούν μεγαλύτερη επίβλεψη για την αποφυγή ζημιών στο ξύλο.

Τα ξηραντήρια σήραγγας έχουν μόνο μηχανικό σύστημα αερισμού. Το ξύλο μπαίνει από την άκρη της σήραγγος με τη μικρότερη θερμοκρασία και τη μεγαλύτερη υγρασία και κατευθύνεται προς την άλλη άκρη με τη μεγαλύτερη θερμοκρασία και τη λιγότερη υγρασία. Ο αέρας στα ξηραντήρια αυτά κυκλοφορεί αντίθετα προς την πορεία του ξύλου. Αποτελούνται από μία κυψέλη μ’ ένα μεγάλο ανεμιστήρα ή από πολλές κυψέλες με πολλούς ανεμιστήρες. Στα ξηραντήρια με πολλές κυψέλες μπορούμε να ρυθμίζουμε τη θέρμανση και τον αερισμό κατά βούληση χωριστά για κάθε κυψέλη.

Στην επιλογή ξηραντηρίου παίζει ρόλο η επίτευξη άριστης ξήρανσης με το χαμηλότερο δυνατό κόστος. Έτσι όταν διαθέτουμε προς ξήρανση μεγάλες ποσότητες από ένα είδος ξύλου και του ιδίου πάχους (πράγμα σπάνιο), χρησιμοποιούμε ξηραντήρια τύπου σήραγγος. Τα ξηραντήρια αυτά χρησιμοποιούνται κυρίως για ξυλεία κωνοφόρων, όταν θέλουμε μία πρόχειρη ξήρανση.

Τα ξηραντήρια που χρησιμοποιούν όλα τα εργοστάσια είναι τύπου θαλάμου. Όταν έχουμε στη διάθεσή μας φθηνό ατμό και άνεση χρόνου, προτιμούμε τα ξηραντήρια θαλάμου με φυσικό αερισμό. Όταν ο ατμός είναι ακριβός, έχουμε στη διάθεσή μας εργατικά χέρια και η ηλεκτρική ενέργεια έχει χαμηλό κόστος, προτιμούμε ξηραντήρια θαλάμου με τεχνητό αερισμό. Στην πράξη σήμερα χρησιμοποιούνται πιο πολύ τα ξηραντήρια θαλάμου με τεχνητό αερισμό, τα οποία μάλιστα έχουν διάφορους αυτοματισμούς για τη μείωση της επίβλεψης και της δαπάνης των εργατικών.

Επισημαίνεται ότι οι κανόνες στοίβαξης στο ξηραντήριο εφαρμόζονται και εδώ αλλά με περισσότερη σχολαστικότητα, γιατί οι παραλείψεις στο σωστό ντάνιασμα προκαλούν σοβαρότερες φθορές. Επίσης το 40% του όγκου του θαλάμου παραμένει κενό γύρω απ’ τη ντάνα για να κυκλοφορεί ο αέρας και με δεδομένο ότι δημιουργείται κενός χώρος και από τα πηχάκια, η πληρότητα του θαλάμου σε ξυλεία συνήθως ανέρχεται σε 30 με 40%.

Προγράμματα ξήρανσης
Στα σύγχρονα ξηραντήρια η ξήρανση γίνεται βάσει ενός προγράμματος που είναι χαρακτηριστικό για ένα ορισμένο είδος ξυλείας συγκεκριμένου πάχους. Το πρόγραμμα καθορίζει τις συνθήκες θερμοκρασίας και σχετικής υγρασίας του θαλάμου, ανάλογα με το είδος και την αρχική υγρασία του ξύλου. Τα προγράμματα καταστρώνονται από έρευνες ειδικών εργαστηρίων και εφαρμόζονται ίδια σ’ όλες τις χώρες.
Όλα αυτά όμως είναι σχετικά μέχρι ενός βαθμού καθώς μέσα σε ορισμένα όρια, μπορούν να διασκευάζονται με βάση την πείρα. Για ορισμένα είδη ξύλων ή για ξυλεία που προορίζεται για πολύ εξειδικευμένες χρήσεις, όπως για μέρη αεροπλάνων ή ελικοπτέρων, για σκάλες, για αθλητικά είδη κ.λπ. εφαρμόζονται ειδικά προγράμματα, ώστε η ξήρανση να γίνει προσεκτικά και να περιοριστούν στο ελάχιστο οι επιδράσεις της στη μηχανική αντοχή αν και επειδή οι θερμοκρασίες που εφαρμόζονται είναι κάτω από 60° C, οι επιδράσεις είναι ασήμαντες για τις περισσότερες χρήσεις.

Ειδικό πρόγραμμα εφαρμόζεται και για την ξήρανση ρητινοφόρας ξυλείας (βασικώς πεύκων), όταν θέλουμε να μη βγει η ρετσίνη στην επιφάνεια του ξύλου.
Επίσης επισημαίνεται ότι ο χρόνος της τεχνητής ξήρανσης μπορεί να μειωθεί κι άλλο, αν προηγηθεί προξήρανση της ξυλείας στον αέρα.

Εδώ θα σημειώσω ότι τα εξειδικευμένα προγράμματα τεχνητής ξήρανσης εφαρμόζονται σε ξηραντήρια με συγκεκριμένες προδιαγραφές γι' αυτό και έκρινα ότι δεν είναι σκόπιμο να αναρτηθούν.

Συνεχίζεται με τις φάσεις της ξήρανσης.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Sforzando στις Δεκέμβριος 23, 2012, 07:51:02 μμ
Να'σαι καλά ρε Κούρε.Οι αναλύσεις σου τα σπάνε!
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Ιανουάριος 06, 2013, 08:27:37 μμ
Χρόνια Πολλά και Καλή Χρονιά και μέσω αυτού του θέματος.

Συνέχεια μετά από αρκετό καιρό και επειδή δύο μέλη μου ζήτησαν με π.μ. να αναρτήσω και τα προγράμματα της ξήρανσης καθώς όπως έχω πει αυτά εφαρμόζονται παντού στον κόσμο (με ορισμένες μικρές, οριακές, εμπειρικές παρεμβάσεις βεβαίως), δημοσιεύω κατωτέρω τους πίνακες με αυτά τα προγράμματα που αφορούν ρυθμίσεις θερμοκρασίας και υγρασίας αναλόγως με την αρχική υγρασία του ξύλου καθώς και αντιστοιχίσεις προγραμμάτων με είδη ξύλου.

 [ You are not allowed to view attachments ]


Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Ιανουάριος 06, 2013, 10:18:59 μμ
Συνεχίζουμε λοιπόν με τις φάσεις της τεχνητής ξήρανσης και τη λήψη δειγμάτων κατά τη διάρκεια της ξήρανσης.

Η τεχνητή ξήρανση γίνεται σε τρεις φάσεις ήτοι α) της προπαρασκευαστικής, β) της εφαρμογής του προγράμματος και γ) της εξισορρόπησης της υγρασίας του ξύλου.

Προπαρασκευαστική φάση: Στο στάδιο αυτό κάνουμε προθέρμανση του ξύλου, για να αποκτήσει ομοιόμορφη θερμοκρασία και υγρασία σ’ όλη τη μάζα του εφαρμόζοντας τον πίνακα του προγράμματος, δηλ. υψώνουμε τη θερμοκρασία προοδευτικά και γρήγορα στους βαθμούς που αντιστοιχούν στο ποσοστό υγρασίας χλωρό (κατά μέσο όρο 40-65° C). Αν το ξύλο είναι χλωρό, η θερμοκρασία υψώνεται τόσο ώστε η σχετική υγρασία του θαλάμου να υψωθεί μέχρι 100%. Αν προξηράνθηκε στον αέρα, πριν μπει στο ξηραντήριο, δηλ. αν έχει υγρασία 25-30%, η σχετική υγρασία πρέπει να είναι 70-75%. Η πρώτη φάση διαρκεί συνήθως 4-10 ώρες ανάλογα με το είδος.

Εφαρμογή Προγράμματος: Μια που ήδη αναρτήθηκαν τα προγράμματα ξήρανσης, θα αναφερθώ σε κάποια στοιχεία αυτών. Αν π.χ. ένα πριστοτεμάχιο οξυάς προς ξήρανση περιέχει πολύ υγρασία, π.χ. 80%, το ξηρό θερμόμετρο τοποθετείται στους 40° C και το υγρό στους 37,5° C (αυτά είναι πραγματικά στοιχεία βάσει του προγράμματος 4). Έτσι αρχίζει η ξήρανση. Όταν βρεθεί ότι η υγρασία του ξύλου έπεσε στο 60%, αλλάζουμε τις ενδείξεις των θερμομέτρων σε 40° C και 36,5° C σύμφωνα με το πρόγραμμα. Όταν η υγρασία του ξύλου κατέβει στο 40%, ρυθμίζουμε ξανά τις θερμοκρασίες σε 40° C και 35° C. Αυτή η εργασία γίνεται μέχρι να φθάσει η υγρασία του ξύλου στο ποσοστό που επιθυμούμε.
Αν ένα ξύλο δρυός, πριν μπει στο ξηραντήριο προξηράνθηκε στον αέρα και έχει μία υγρασία π.χ. 30% (Πρόγραμμα 3), το πρόγραμμα δεν ξεκινάει απ’ ευθείας από τις ενδείξεις που αντιστοιχούν σε υγρασία 30% (ξηρό 45° C και υγρό 38,5° C) αλλά λίγο ψηλότερα, ήτοι 45° C και 39,5° C. Ύστερα από λίγες ώρες αρχίζει η κανονική εφαρμογή.

Εξισορρόπηση υγρασίας: Στη φάση αυτή το ξύλο έχει αποκτήσει ήδη την υγρασία που επιθυμούμε, αλλά δεν είναι ομοιομόρφως μοιρασμένη σ’ όλη τη μάζα του. Η διαδικασία αρχίζει όταν το ξηρότερο δείγμα έχει υγρασία 2% περίπου μικρότερη από την τελική επιθυμητή. Δηλαδή αν θέλουμε τελική 10%, το ξηρότερο δείγμα πρέπει να έχει φθάσει στο 8%. Με κατάλληλες ρυθμίσεις της θερμοκρασίας και της υγρασίας του θαλάμου επιδιώκουμε να κατέβει και η υγρασία του υγρότερου δείγματος στο επιθυμητό επίπεδο (10% για το παράδειγμά μας).

Δειγματοληψία Ξήρανσης:
Η δειγματοληψία είναι μια πολύ σοβαρή διαδικασία κατά την οποία τηρούνται πιστά οι κανόνες λήψης δειγμάτων από συγκεκριμένα σημεία των πριστοτεμαχίων αναλόγως του πάχους και του μήκους τους, της θέσης τους στην ντάνα κ.λπ.

Αν και στα αυτόματα ξηραντήρια η μέτρηση της υγρασίας του ξύλου δε γίνεται με δείγματα αλλά με το ηλεκτρικό υγρόμετρο που είναι συνδεδεμένο μ' έναν ηλεκτρονικό εγκέφαλο, ο αυτοματισμός δεν είναι εφαρμόσιμος σ’ όλα τα είδη του ξύλου. Πιο ακριβής και ασφαλής είναι η μέτρηση της υγρασίας του ξύλου με δείγματα, γιατί τα ηλεκτρικά υγρόμετρα δεν δίνουν ακριβείς ενδείξεις για υγρασίες μεγαλύτερες του 30%, ούτε δείχνουν την κατανομή της υγρασίας στο πάχος των πριστών.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Όταν ξηραίνεται πριστή ξυλεία μεγάλου μήκους, τα δείγματα έχουν μήκος 1-1,5 μ. και παίρνονται σε απόσταση 50 εκ. τουλάχιστον από τα άκρα. Το πλάτος τους είναι το ίδιο με το πλάτος της πριστής. Αν υπάρχουν διαφορετικά πλάτη πριστής, το πλάτος των δειγμάτων είναι 20-25 εκ. Όταν υπάρχουν σημαντικές διαφορές υγρασίας, τα δείγματα παίρνονται από το υγρότερο και το ξηρότερο πριστό. Από κάθε ντάνα παίρνουμε 3-6 δείγματα, ανάλογα με το πόσο ομοιόμορφη είναι η υγρασία της. Τα δείγματα αντιπροσωπεύουν εφαπτομενικές και ακτινικές επιφάνειες των πριστών, αν υπάρχουν στην ξυλεία τέτοιες διαφορές.

Καθώς προχωράει η ξήρανση, τα δείγματα ζυγίζονται περιοδικώς για να βρούμε την τρέχουσα υγρασία τους. Κάθε πόση ώρα πρέπει να γίνεται ζύγιση, εξαρτάται από το ρυθμό που το ξύλο χάνει την υγρασία του. Αφού βρούμε την τρέχουσα υγρασία, ρυθμίζουμε την αντίστοιχη θερμοκρασία και υγρασία του θαλάμου στους βαθμούς που μας υπαγορεύει ο πίνακας του προγράμματος.

Όταν αποκτήσουμε πείρα, από την επανειλημμένη ξήρανση ίδιου είδους και πάχους ξυλείας, δεν κάνουμε πια μετρήσεις της τρέχουσας υγρασίας του ξύλου, αλλά ρυθμίζουμε τη θερμοκρασία και την υγρασία του θαλάμου κατά ορισμένα χρονικά διαστήματα. Στην περίπτωσή αυτή πρέπει να μετρήσουμε μόνο την τελική υγρασία του δείγματος στην τελευταία φάση της ξήρανσης για την εξισορρόπηση της υγρασίας.

Στο επόμενο θα δούμε και κάποιες πρακτικές τεχνητής ξήρανσης χωρίς εφαρμογή προγραμμάτων.

Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Ιανουάριος 25, 2013, 12:28:23 πμ
Πρακτική τεχνητής ξήρανσης.
Σε μερικά ξηραντήρια η ξήρανση δεν στηρίζεται σε πρόγραμμα, αλλά χρησιμοποιούν συνεχόμενη ξήρανση καθ’ όλη τη διάρκεια του 24ώρου ή διακοπτόμενη ξήρανση δηλαδή μόνο κατά τη διάρκεια της ημέρας επί 10-12 ώρες.

Η διακεκομμένη ξήρανση γίνεται όταν υπάρχει άνεση χρόνου και θέλουμε να έχουμε οικονομία στα εργατικά. Αυτή για τα σκληρά και νευρώδη ξύλα παρουσιάζει το πλεονέκτημα ότι οι ζημίες που γίνονται στα ξύλα είναι μικρότερες, γιατί κατά τη διακοπή της ξήρανσης αποκαθίστανται οι τάσεις που δημιουργούνται κατά τη διάρκεια της λειτουργίας του ξηραντηρίου.

Για μια σωστή και οικονομική ξήρανση, πρέπει η ξυλεία να αποτελείται από το ίδιο είδος, να έχει το ίδιο πάχος και αν είναι δυνατόν την ίδια αρχική υγρασία. Ξήρανση ταυτοχρόνως ξύλων με διαφορετικά πάχη και με διαφορετική αρχική υγρασία, συνεπάγεται μεγαλύτερη διάρκεια ξήρανσης που θα εξαρτηθεί από το υγρότερο ξύλο και το μεγαλύτερο πάχος και συνεπώς θα είναι αντιοικονομική.

Επαναλαμβάνεται, ότι η ξυλεία στα ξηραντήρια στοιβάζεται οριζοντίως με ενδιάμεσα πηχάκια, τα ξύλα της ίδιας στρώσης πρέπει να εφάπτονται μεταξύ τους όταν η ταχύτητα του αέρα είναι μεγάλη και να μην εφάπτονται όταν ο αερισμός είναι φυσικός, σε ξύλα που έχουν τάση να πετσικάρουν οι στοιβάδες πρέπει να φορτώνονται με βάρη από χοντρά ξύλα ή τσιμεντοκολώνες, το πλάτος των στοιβάδων πρέπει να είναι κατά μέσο όρο 1.50 μ και το ύψος των στοιβάδων πρέπει να κυμαίνεται περί τα 2 με 3 μέτρα, για να μπαίνει ομοιομόρφως ο αέρας στη στοιβάδα πρέπει οπωσδήποτε τα άκρα των σανίδων στα πλάγια να βρίσκονται στο ίδιο κατακόρυφο επίπεδο και για να μη σκάζουν τα ξύλα, τα σόκορα πρέπει να επαλείφονται με διάφορες προστατευτικές ουσίες.

Λίγες παραπάνω πληροφορίες για τα πηχάκια καθώς αυτά παίζουν σημαντικό ρόλο στην ξήρανση. Τα πηχάκια λοιπόν πρέπει να έχουν το ίδιο πάχος σε κάθε οριζόντια στρώση. Το πάχος τους εξαρτάται από το πάχος των προς ξήρανση ξύλων. Έτσι :
Πάχος Ξυλείας:  20   25   30   40   50   60   70   80   90   100
Πάχος Πήχεων: 20   25   25   30   30   35   40   40   45   45

Η απόσταση μεταξύ των πήχεων πρέπει να είναι σταθερή για όλα τα στρώματα ώστε όλες οι πήχεις να βρίσκονται στο ίδιο κατακόρυφο επίπεδο και αναλόγως με το πάχος έχουμε: για πάχη ξυλείας άνω των 50 χιλ. η απόσταση πρέπει να είναι 0,90-1,00 μ., για πάχη 30-50 χιλ. να είναι 0,60 μ. και για πάχη κάτω των 30 χιλ., η απόσταση να είναι 0,30-0,50 μ.
Τα πηχάκια πρέπει να τοποθετούνται κάθετα προς τον άξονα των πριστών. Στα ξηραντήρια που ο αέρας δεν κυκλοφορεί εγκάρσια προς τον άξονα των ξύλων (που είναι και η πιο συνηθισμένη περίπτωση) αλλά παράλληλα, τα πηχάκια κατασκευάζονται μεταλλικά και διάτρητα.

Μετά την ξήρανση
Όταν τελειώσει η διαδικασία της ξήρανσης, η ξυλεία δεν πρέπει να απομακρύνεται αμέσως από το θάλαμο, αλλά να παραμένει μέσα τόση ώρα, ώσπου η θερμοκρασία του θαλάμου να απέχει 20° C από την θερμοκρασία του εξωτερικού περιβάλλοντος (εξισορρόπηση τάσεων) αλλοιώς υπάρχει κίνδυνος σοβαρών ελαττωμάτων όπως η επιφανειακή ραγάδωση και η αντίστροφη κελύφωση.
Η εν συνεχεία κατεργασία του ξύλου που βγαίνει από το ξηραντήριο επίσης δεν πρέπει να γίνεται αμέσως αλλά ύστερα από ολοκληρωμένο κρύωμα μέχρι τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος.

Αν η ξυλεία δεν πρόκειται να χρησιμοποιηθεί σχετικώς γρήγορα, πρέπει να αποθηκεύεται ντανιασμένη χωρίς διαχωριστικά πηχάκια, σε υπόστεγα στα οποία, αν είναι δυνατόν, να μπορεί να ρυθμίζεται η θερμοκρασία του χώρου ώστε να μην ξαναπάρει μεγάλη ποσότητα υγρασίας. Η υγρασία της ξυλείας πρέπει να διατηρείται σ’ ένα επίπεδο 12% περίπου.

Ας δούμε λοιπόν στην πράξη πως γίνεται η διαδικασία της ξήρανσης

Στην πράξη, η εφαρμογή της ξήρανσης αναφέρεται ξεχωριστά κατά φάση ξήρανσης. Έτσι:

Στη φάση προπαρασκευής θερμαίνεται όλη η μάζα του ξύλου με υψηλή σχετική υγρασία 80-95% και αυτό γίνεται με διοχέτευση ατμού μέσα στην αίθουσα. Η θερμοκρασία της ατμόσφαιρας επιτρέπεται να είναι 5-10° C υψηλότερη από την αρχική θερμοκρασία της φάσης. Οι θυρίδες παραμένουν κλειστές και ο ανεμιστήρας δουλεύει.

Η φάση της κύριας ξήρανσης παρακολουθείται με διαγράμματα ή πίνακες που καθορίζονται από το είδος και το πάχος του ξύλου καθώς και από το είδος του ξηραντηρίου. Ανάλογα με την υγρασία του ξύλου, την οποία μετρούμε κάθε μέρα, βρίσκουμε από διαγράμματα την αντίστοιχη σχετική υγρασία και την αντίστοιχη θερμοκρασία που πρέπει να έχει εσωτερικά ο θάλαμος και αναλόγως αυξάνουμε ή ελαττώνουμε την ποσότητα του ατμού για να αυξηθεί ή να μειωθεί η θερμοκρασία ή ανοιγοκλείνουμε τις θυρίδες για να μειωθεί ή να αυξηθεί η σχετική υγρασία.

Για μεγάλα πάχη και βαριά ξύλα η πτώση της καμπύλης της σχετικής υγρασίας και η άνοδος της καμπύλης της θερμοκρασίας είναι βραδύτερη. Γι’ αυτό η ξήρανση διαρκεί περισσότερο. Επίσης, όσο μικρότερη είναι η υγρασία του ξύλου τόσο δυσκολότερα αφαιρείται.

Το πόσο θα διαρκέσει η φάση της κύριας ξήρανσης είναι δύσκολο να υπολογισθεί από την αρχή. Πάντως, στη συνεχή ξήρανση ενδεικτικώς ισχύουν οι χρόνοι: Για ελάτη, ερυθρελάτη, πάχους 27-30 χιλ. 120 ώρες, πάχους 50 χιλ. 250 ώρες.

Στη φάση της εξισορρόπησης αυξάνουμε ελαφρώς τη σχετική υγρασία του θαλάμου, ώστε να εξαφανιστούν οι επικίνδυνες τάσεις που πιθανόν έχουν δημιουργηθεί στο ξύλο λόγω μη κανονικής ξήρανσης. Για ξύλα με υγρασία κάτω του 15% δίνουμε σχετική υγρασία 60- 70%. Για υγρασία 15-17% δίνουμε σχετική υγρασία 70-85%. Η διάρκεια της περιόδου αυτής είναι: 10-20 ώρες για μαλακά ξύλα (κωνοφόρα, λεύκη) και 15-40 ώρες για σκληρά (δρυς, οξυά, πτελιά).

Συνεχίζεται με την παρακολούθηση και τον έλεγχο της πορείας ξήρανσης βάσει των δειγμάτων που δείξαμε στην προηγούμενη δημοσίευση.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Ιανουάριος 31, 2013, 10:58:48 μμ
Παρακολούθηση – Έλεγχος Ξήρανσης
Μέχρι τώρα είδαμε τις γενικές κατευθύνσεις της πορείας των διαφόρων φάσεων της ξήρανσης, πράγμα που δεν είναι όμως αρκετό. Για να φέρουμε σε πέρας μία σωστή ξήρανση, χρειάζεται συνεχής έλεγχος της πορείας της, που να βασίζεται στη συμπεριφορά του ξηραινόμενου ξύλου, το οποίο αναλόγως με το είδος, τη δομή και τις διάφορες φυσικές ιδιότητές του, αντιδρά με τρόπο που δεν είναι ίδιος για όλα τα ξύλα. Για να ανταποκριθεί η ξήρανση στις απαιτήσεις μας, χρειάζονται ορισμένες επεμβάσεις στην πορεία της.

Ο έλεγχος γίνεται με την εξακρίβωση ανά ορισμένα σταθερά διαστήματα των δύο σημαντικών παραγόντων της κανονικής ξήρανσης:
1ον. Της υγρασίας βάσει των 6 δειγμάτων (τα δείξαμε και σε προηγούμενη δημοσίευση)  που τα τοποθετούμε στη στοιβάδα της προς ξήρανση ξυλείας μέσα στο ξηραντήριο και σε τέτοια θέση, ώστε να αντιπροσωπεύουν όλες τις καταστάσεις υγρασίας και
2ον. Των επικίνδυνων τάσεων του ξύλου.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Ο έλεγχος της υγρασίας του ξύλου γίνεται σε τρεις φάσεις:
α) Πριν από την ξήρανση: Από την προς ξήρανση ξυλεία διαλέγουμε τις δυο πιο υγρές πλάκες απ’ τις οποίες παίρνουμε τέσσερα δοκίμια α, β, γ, δ που πρέπει να απέχουν αρκετά μακριά από τα άκρα του ξύλου, ώστε να αντιπροσωπεύουν την πραγματική υγρασία του. Τα δοκίμια πρέπει να έχουν πάχος 0,5-1 εκατοστά και αφού τα ζυγίσουμε ακριβώς τα ξηραίνουμε σε ειδικό κλίβανο (πυριαντήριο) για να βρούμε την υγρασία τους βάσει του ξηρού βάρους τους. Ταυτόχρονα παίρνουμε και τα έξι τεμάχια Α, Β, Γ, Δ, Ε, Ζ, τα οποία αποτελούν τα καλούμενα δείγματα ξηράνσεως.

β) Κατά τη διάρκεια της ξήρανσης: Κάθε πρωί, από την επόμενη της έναρξης της ξήρανσης, βγάζουμε από το ξηραντήριο όλα τα δείγματα και τα ζυγίζουμε. Με βάση το ξηρό βάρος τους, που βρέθηκε από τα δοκίμια, υπολογίζεται η υγρασία του ξύλου. Ο έλεγχος αυτός μας επιτρέπει να γνωρίζουμε:
1) Αν η ξήρανση ακολουθεί τη δοθείσα θεωρητική καμπύλη.
2) Αν η ξήρανση είναι ομοιογενής σε όλα τα σημεία της στοιβάδας. (Αν δε συμβαίνει αυτό θα πρέπει να γίνουν ανάλογες προσθήκες στην αίθουσα ώστε η κίνηση του αέρα να είναι ομοιόμορφη).
3) Το πιο σημαντικό είναι ότι ο ημερήσιος έλεγχος μας επιτρέπει να διορθώσουμε την υγρασία και τη θερμοκρασία του αέρα του θαλάμου με τέτοιο τρόπο ώστε να ανταποκρίνεται στην υγρασία του ξύλου.

γ) Μετά την ξήρανση. Ο τελευταίος έλεγχος της υγρασίας γίνεται αμέσως πριν τη διακοπή της ξήρανσης για να εξακριβωθεί η τελική υγρασία των δειγμάτων. Επαναλαμβάνεται ότι ο έλεγχος της υγρασίας με τα ηλεκτρικά υγρόμετρα και όχι με τη μέθοδο που περιγράψαμε, δεν δίνει ορθά αποτελέσματα παρά μόνο σε ψυχρό ξύλο.

Έλεγχος των τάσεων του ξύλου – Σφάλματα ξήρανσης
Κατά τη διάρκεια της ξήρανσης μπορεί να δημιουργηθούν στο ξύλο επικίνδυνες τάσεις, είτε εσωτερικές, είτε εξωτερικές. Οι επιφανειακές τάσεις δημιουργούν εξωτερικές ραγαδώσεις γι' αυτό και δεν είναι πολύ επικίνδυνες.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Αν όμως οι εξωτερικές τάσεις δε διορθωθούν εγκαίρως και συνεχισθεί η ξήρανση, μπορεί να δημιουργηθούν εσωτερικές τάσεις. Αυτές δημιουργούν εσωτερικά σκασίματα, τα οποία δε φαίνονται στην ακατέργαστη ξυλεία, αλλά φανερώνονται μετά την κατεργασία της στο εργαστήριο. Ο έλεγχος των τάσεων γίνεται με τα δοκίμια τάσεων. Με τη μέθοδο αυτή, κατά τη διάρκεια της ξήρανσης, ανά 2-3 μέρες παίρνουμε και από μία πλάκα από το ξηραντήριο, από την οποία αφαιρούμε 3-4 δοκίμια. Αν η πλάκα έχει πάχος μέχρι 25 χιλιοστά κόβουμε το δοκίμιο όπως φαίνεται στο σχήμα α, αν είναι παχύτερη όπως στο σχήμα β.
 
 [ You are not allowed to view attachments ]

Αν δεν υπάρχουν τάσεις στο ξύλο, είτε εσωτερικές είτε εξωτερικές, τα σκέλη του δοκιμίου (φουρκέττα) μένουν αδρανή.
Αν υπάρχουν εξωτερικές τάσεις τότε, τα σκέλη του δοκιμίου ανοίγουν προς τα έξω (αντίστροφη περικελύφωση) και υπάρχει κίνδυνος δημιουργίας επιφανειακών ραγάδων. Αυτό συνήθως συμβαίνει όταν αρχίζει η ξήρανση.

Αν υπάρχουν εσωτερικές τάσεις τότε τα σκέλη του δοκιμίου κλείνουν προς το εσωτερικό (περικελύφωση). Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει κίνδυνος δημιουργίας εσωτερικών ρωγμών (κυψελίδωση).

 [ You are not allowed to view attachments ]

Ακόμη μπορεί να συμβεί και πλήρης κατάρρευση του ξύλου (κόλλαψη), ήτοι παραμόρφωση με εσωτερικές ρωγμές.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Για να γίνουν αντιληπτές οι υφιστάμενες τάσεις θα πρέπει τα δοκίμια να τοποθετηθούν σε θερμαινόμενη αίθουσα και όχι σε κλίβανο.

Διόρθωση των τάσεων: Όταν εμφανισθούν ραγάδες επιφανείας στα πριστοτεμάχια, πρέπει αμέσως να αυξήσουμε την υγρασία του θαλάμου, με απ’ ευθείας τροφοδότηση ατμού (η σχετική υγρασία του θαλάμου πρέπει να φτάσει 90-95%), μέχρι να κλείσουν οι ραγάδες γιατί περαιτέρω άτμιση αυξάνει τον κίνδυνο να δημιουργηθούν εσωτερικές τάσεις, λόγω της διόγκωσης της εσωτερικής επιφάνειας και της αδιαβροχοποίησής της. Η διόρθωση αυτή συνήθως κρατάει μία με μιάμιση ώρες περίπου. Αν περάσουν απαρατήρητες οι μικρές ραγάδες και έχουν γίνει ήδη μεγάλες, τότε αυξάνουμε τη σχετική υγρασία του θαλάμου μόνο μέχρι 80-85% για 4-5 ώρες.
Όταν υπάρχει κίνδυνος να δημιουργηθούν εσωτερικές τάσεις, τότε πρέπει να γίνει άτμιση του ξύλου διάρκειας 5-20 ωρών, σε μία θερμοκρασία 60-70° C με την αύξηση της σχετικής υγρασίας του θαλάμου σε 60-90% ανάλογα με την υγρασία του ξύλου.

Εδώ τελειώνει αυτό το τόσο ενδιαφέρον (κατά την άποψή μου) κομμάτι για την υγρασία και την ξήρανση του ξύλου. Στο επόμενο θα δούμε τεχνολογίες κατεργασίας του ξύλου όπως την άτμιση, τη συγκόλληση, τη διαμόρφωσή του με υψίσυχνα ρεύματα και την αδιαβροχοποίησή του με χρήση αμμωνίας.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Μάρτιος 05, 2013, 11:12:22 μμ
Τεχνολογίες του ξύλου
Τρεις είναι οι σπουδαίες τεχνολογίες που διευρύνουν και βελτιώνουν τις χρήσεις του ξύλου: Η άτμιση, η συγκόλληση και διαμόρφωση με υψίσυχνα ρεύματα και η πλαστικοποίηση του ξύλου με αμμωνία.

Άτμιση
Άτμιση του ξύλου είναι η επεξεργασία εκείνη με την οποία υποβάλουμε το ξύλο, επί ορισμένο χρονικό διάστημα, σε κορεσμένη ατμόσφαιρα ατμού και σε υψηλή θερμοκρασία. Με την άτμιση επιδιώκεται να απομακρύνουμε από το ξύλο τους χυμούς του, να προλάβουμε ή να διορθώσουμε σφάλματά του όπως ραγάδες, κελύφωση κ.λπ., να θανατώσουμε τα έντομα και τους μύκητες που τυχόν υπάρχουν, να προσδώσουμε άλλο χρωματισμό από το φυσικό του χρώμα (οξυά και καρυδιά) και τέλος, να προετοιμάσουμε το ξύλο για ορισμένη κατεργασία, όπως παραγωγή καπλαμάδων, κάμψη κ.ά.
Στην πριστή ξυλεία οξυάς ή άτμιση έχει ευπρόσδεκτα αποτελέσματα, γιατί προσδίδει στο ξύλο ρόδινο χρώμα και το κάνει έτσι να μοιάζει με μαόνι. Επίσης δε διακρίνεται και το ψευδοεγκάρδιο ξύλο από το σομφό γιατί επέρχεται εξομοίωση του χρώματος. Για τη δρυ, μπορούμε να πούμε ότι ο βαθύς χρωματισμός που αποκτάει το φουρνιστό ξύλο είναι μειονέκτημα.
Η απομάκρυνση των χυμών με την άτμιση, δίνει στο ξύλο μεγαλύτερη σταθερότητα στις διαστάσεις, μικρότερο πετσικάρισμα και κάνει το ξύλο ευκολοδούλευτο στα ξυλουργικά εργαλεία.

Γενικότερα επικρατεί η άποψη ότι με την άτμιση εκτός από την βελτίωση του χρώματος, στην πράξη (επιπλοποιία) πιστεύεται ότι η άτμιση βελτιώνει γενικότερα το ξύλο από άποψη κατεργασιμότητας με εργαλεία και μηχανήματα, δίνει περισσότερο λείες και στιλπνές επιφάνειες και συντελεί στην αποφυγή στρεβλώσεως. Οι περισσότερες μηχανικές ιδιότητες (κάμψη, θλίψη, σκληρότητα) μένουν πρακτικά αναλλοίωτες με την άτμιση, αλλά η αντοχή σε κρούση ελαττώνεται. Η εξήλωση (εξαγωγή καρφιού ή βίδας) χρειάζεται λίγο μικρότερη δύναμη. Επίσης παρατηρείται ότι εργαλεία κατεργασίας ατμισμένου ξύλου φθείρονται ταχύτερα. Η αντοχή σε προσβολές μυκήτων και εντόμων ελαττώνεται, γιατί απομακρύνονται τοξικά εκχυλίσματα αλλά με την άτμιση θανατώνονται μύκητες και έντομα που τυχόν υπάρχουν στο ξύλο.

Προπαρασκευαστική άτμιση για κάμψη δεν εφαρμόζεται σε χλωρό ξύλο, αλλά χρειάζεται μια ελάχιστη υγρασία 15% περίπου. Η αύξηση της πλαστικότητας αποδίδεται βασικά στη θέρμανση του ξύλου. Η συμπεριφορά διαφόρων ειδών από άποψη καμπτικότητας ποικίλλει (πολύ καλές καμπτικές ιδιότητες έχουν τα είδη: φράξος, οξυά, φτελιά, σφενδάμι, δρυς, πλάτανος και άλλα).

Θάλαμος άτμισης: Η άτμιση του ξύλου γίνεται σε ειδικούς θερμομονωμένους και ερμητικώς κλειστούς θαλάμους, με χωρητικότητα όχι μεγαλύτερη των 30-35 κυβ. μέτρων. Ο κορεσμένος ατμός που οδηγείται στους θαλάμους έχει συνήθως μικρή πίεση 0,5 – 2 ατμόσφαιρες.

Τεχνική άτμισης: Επειδή με την άτμιση η ξυλεία γίνεται πλαστική, πρέπει να τοποθετείται στο θάλαμο με τέτοιο τρόπο, ώστε να μη στραβώνει. Γι’ αυτό στοιβάζεται τις περισσότερες φορές χωρίς ενδιάμεσα πηχάκια στοίβαξης.
Η θερμοκρασία κατά την άτμιση πρέπει να κυμαίνεται από 80-110⁰ C, ανάλογα με το ξύλο και τον χρωματισμό που επιδιώκουμε. Για την οξυά, η σχετική υγρασία στο θάλαμο πρέπει να είναι 100% και ο κορεσμένος ατμός να έχει πίεση 0,10-2,0 ατμόσφαιρες. Η θερμοκρασία και η πίεση στο θάλαμο παρακολουθείται με θερμόμετρα και μανόμετρα. Απαγορεύεται η κυκλοφορία του αέρα στο θάλαμο, γι’ αυτό τα ατμιστήρια δεν έχουν ανεμιστήρες.

Η διάρκεια άτμισης υπολογίζεται σε 18 ώρες κατά εκατοστό πάχους του ξύλου: Πρακτικά η διάρκεια καταλαβαίνεται από το χρώμα των υγρών της συμπύκνωσης. Στην αρχή τα υγρά είναι καθαρά και αργότερα γίνονται σκούρα λόγω των οργανικών ουσιών που περιέχουν και στο τέλος πάλι καθαρίζουν. Στο σημείο αυτό θεωρείται ότι η άτμιση έχει τελειώσει. Για πάχη 6-8 εκ. η διάρκεια της άτμισης είναι πιο μικρή, περίπου 48-70 ώρες.

Βασικός κανόνας της άτμισης είναι ότι το ξύλο πρέπει να ατμίζεται σε νωπή κατάσταση. Μετά την άτμιση η ξυλεία δεν πρέπει να εκτίθεται απότομα στο περιβάλλον, αλλά ύστερα από βαθμιαία ψύξη. Γιαυτό αφήνεται για λίγες ώρες μισάνοιχτη η πόρτα του ατμιστηρίου. Στη συνέχεια στοιβάζεται με διαχωριστικά πηχάκια για να γίνει φυσική ξήρανση.

Συνεχίζεται με την τεχνολογία συγκόλλησης με τη χρήση υψίσυχνων ρευμάτων.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Μάρτιος 15, 2013, 09:59:04 μμ
Η τεχνολογία συγκόλλησης με υψίσυχνα ρεύματα

Σήμερα στη βιομηχανία επεξεργασίας ξύλου εφαρμόζεται όλο και περισσότερο η σύγχρονη τεχνολογία με αποτέλεσμα τη βελτίωση της ποιότητας και τη μείωση του κόστους παραγωγής.
Η συγκόλληση και η διαμόρφωση του ξύλου είναι τεχνολογικές εξελίξεις που η εφαρμογή τους παίζει σπουδαίο ρόλο στην ποιότητα, την αντοχή και την εξωτερική εμφάνιση του χρησιμοποιούμενου ξύλου αλλά και στο κόστος παραγωγής του.

Το ξύλο, ως γνωστόν, είναι μονωτικό υλικό και γι’ αυτό είναι δύσκολο να εισαχθεί στη μάζα του θερμότητα με τα γνωστά μέσα (θέρμανση με ατμό, με αντιστάσεις κ.λπ.), χωρίς αυτό να προκαλέσει απώλειες ενέργειας και αρνητική επίδραση στα χαρακτηριστικά του που μελλοντικώς θα οδηγήσουν στην παραμόρφωση των αντικειμένων.

Θέρμανση του ξύλου με ρεύματα υψηλής συχνότητας

Εδώ και αρκετά χρόνια στις προηγμένες βιομηχανικώς χώρες, για το σκοπό της θέρμανσης του ξύλου στην πορεία της ξήρανσης, της συγκόλλησης και διαμόρφωσης (κάμψης και σταθεροποίησης), χρησιμοποιούνται ειδικές συσκευές με ρεύματα υψηλής συχνότητας ή αλλοιώς διηλεκτρικές συσκευές.
Τα χρησιμοποιούμενα εδώ ρεύματα υψηλής συχνότητας (υψίσυχνα – RADIO FREQUENCY ή R.F.) είναι τα εναλλασσόμενα με συχνότητα 4 – 40 ΜΗΖ και ισχύ από 4 – 25 KW.

Αν τοποθετήσουμε ένα τεμάχιο ξύλου σε ηλεκτρομαγνητικό πεδίο υψίσυχνου ρεύματος, το ξύλο θερμαίνεται γρήγορα και ομοιόμορφα σε όλη τη μάζα του, γεγονός που οδηγεί σε γρήγορη και ομοιόμορφη ξήρανση. Ενδεικτικώς αναφέρεται ότι όταν η υγρασία του ξύλου είναι μεγάλη, χρειάζονται 2-4 KWH ηλεκτρικής ενέργειας για την αφαίρεση 1 kg νερού από τη μάζα του υλικού.

Αυτή είναι και η αρχή λειτουργίας των φούρνων μικροκυμάτων κατά την οποία, με απλά λόγια, το εναλλασσόμενο υψίσυχνο ηλεκτρικό ρεύμα δημιουργεί ισχυρό ηλεκτρομαγνητικό πεδίο που με τη σειρά του αναγκάζει τα μόρια του νερού μέσα στα φαγητά σε ισχυρή παλλινδρόμηση με αποτέλεσμα την παραγωγή θερμότητας λόγω τριβής.

Τα διάφορα υλικά που βρίσκονται μέσα σε εναλλασσόμενο ηλεκτρικό πεδίο θερμαίνονται με διαφορετικό τρόπο, που εξαρτάται κατ’ αρχάς απ’ τη συχνότητα του ρεύματος, απ’ την περιεχόμενη υγρασία και γενικώς από τη χημική τους σύνθεση. Δηλαδή μόνον όταν το υλικό που θερμαίνουμε είναι ομοιογενές, η αύξηση της θερμοκρασίας θα είναι ίδια σε όλα τα σημεία της μάζας του.

Επιλέγοντας τη συχνότητα, μπορούμε να θερμάνουμε μόνον μέρος του αντικειμένου. Όταν π.χ. θέλουμε να πραγματοποιήσουμε συγκόλληση ξύλου, μπορούμε να διαλέξουμε την επιθυμητή συχνότητα ώστε να θερμανθεί μόνον η κόλλα. Μ' αυτόν τον τρόπο οι απώλειες ενέργειας στο ξύλο θα είναι μικρές και γι’ αυτό μετά τη συγκόλληση, τα ξύλινα αντικείμενα δε θα αλλάξουν τα χαρακτηριστικά τους.

Τα πλεονεκτήματα αυτής της μεθόδου είναι αρκετά όπως μεγάλη ταχύτητα της διαδικασίας λόγω δυνατότητας θέρμανσης ολόκληρης της μάζας του υλικού ή μέρος αυτής, ρύθμιση της θερμοκρασίας εντός του υλικού βάσει των απαιτήσεων, εξασφάλιση επαναλήψιμων αποτελεσμάτων δηλαδή ομοιομορφία της παραγωγής και τέλος αυτοματοποίηση της παραγωγής και όλα αυτά με σημαντικό αντάλλαγμα που είναι η χρησιμοποίηση μεγάλης ποσότητας ηλεκτρικής ενέργειας.

Συγκόλληση και διαμόρφωση ξύλου

Όπως είπαμε, όταν τα υπό θέρμανση υλικά είναι διαφορετικά, η θερμοκρασία δεν θα είναι ίδια σε ολόκληρη τη μάζα. Επιλέγοντας λοιπόν την κατάλληλη συχνότητα του ηλεκτρικού πεδίου, θα μπορούσαμε να θερμάνουμε μόνο το στρώμα της κόλλας, επιταχύνοντας έτσι την κόλληση δεκάδες φορές και διατηρώντας τη μάζα του ξύλου κρύα.
Η διηλεκτρική θέρμανση του ξύλου για τη διαμόρφωση και συγκόλλησή του είναι σήμερα ο πιο τέλειος αν όχι ο μοναδικός τρόπος θέρμανσης. Π.χ. αν για τη συγκόλληση αντικολλητών φύλλων (κόντρα πλακέ) από σημύδα με υγρασία 8-12%, χρησιμοποιήσουμε θέρμανση σε φούρνο με θερμοστάτη, αυτή γίνεται από 15 ως 45 λεπτά, ενώ με διηλεκτρική θέρμανση χρειάζονται μόνο 30 δευτερόλεπτα αλλά και με ένα πολύ σημαντικό πλεονέκτημα που είναι ότι δε θα αλλάξει η υγρασία του υλικού.

Αναλόγως τις απαιτήσεις της συγκόλλησης ή διαμόρφωσης τότε και η γεννήτρια υψίσυχνων ρευμάτων έχει την κατάλληλη μορφή που μπορεί να είναι μεγάλη πρέσσα αντικολλητών φύλλων ή μικρότερη ώστε ή να θερμαίνει μόνο συγκεκριμένο σημείο συγκόλλησης ή παίρνει τη μορφή καλουπιού για την επιθυμητή διαμόρφωση.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Στο επόμενο θα δούμε την πλαστικοποίηση του ξύλου.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Μάριος-Κ. στις Απρίλιος 02, 2013, 12:02:49 πμ
Φιλτατε μπήκα στο φόρουμε για να αποκτήσω μια βασική γνώση για να φτιάξω κανα οργανάκι μιας κ έχουμε απλετο πλέον χρόνο, γατι άλλωστε που χρόνος για εργασιες τωρα και @@@....
Και αναζητώντας ένα άρθρο για την συντήρηση των ξύλων και την αποξύρανση που προτίθεμαι να πετσοκόψω στο χωριό μου απο κάτι χωράφια που έχουμε έπεσα εδω πάνω...ΑΚΟΜΑ ΔΙΑΒΑΖΩ έχω να σου πώ ,μου έχουν βγεί τα μάτια,για τόσες πολλές και ενδιαφέρουσες πληροφορίες μπράβο για το χρόνο σου και για τα φώτα σου εδω κάτω στην σπηλιά.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Απρίλιος 02, 2013, 01:48:14 πμ
Σ' ευχαριστώ Μάριε.
Τώρα τελευταία όμως ο χρόνος έχει λιγοστέψει δραματικά. Γι' αυτό και καθυστερώ.

Τι να κάνουμε!! Οψόμεθα.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: BOULIS13 στις Απρίλιος 02, 2013, 08:13:22 πμ
για την αμμωνία θα μάθουμε τιποτα????
ενα μήνα το περιμένω δάσκαλε ;D ;D
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Απρίλιος 05, 2013, 11:42:43 μμ
Κατ’ αρχάς να αιτιολογήσω την καθυστερημένη συνέχιση του άρθρου λόγω έλλειψης χρόνου που οφείλεται σε επαγγελματικές και όχι μόνο υποχρεώσεις και ας ελπίσω ότι δε θα σας κουράσω αλλά θα αποζημιωθείτε με δυο-τρεις μαζεμένες δημοσιεύσεις.

Πλαστικοποίηση του ξύλου

Το ξύλο λοιπόν έχουμε ήδη πει ότι είναι ελαστικό αλλά και πλαστικό υλικό. Υπό την επίδραση διαφόρων δυνάμεων παθαίνει παραμορφώσεις, οι οποίες ανάλογα με τη δύναμη που τις προκαλούν, μπορεί να είναι προσωρινές ή μόνιμες. Χάρη στις πλαστικοελαστικές ιδιότητές του, μπορούμε να κατασκευάσουμε μεγάλη ποικιλία καμπύλων σχημάτων, που μας είναι χρήσιμα και αισθητικώς ωραία, καλύπτοντας ένα μεγάλο εύρος χρήσεων από τις μεγάλες ξύλινες αψίδες μέχρι και τα μικρότερα καμπύλα τμήματα διαφόρων επίπλων και μουσικών οργάνων.

Ένα καμπύλο ξύλινο τμήμα μπορεί να γίνει με την κάμψη του ξύλου πάνω σ’ ένα καλούπι, με πριόνισμα, ροκάνισμα, συγκόλληση κ.λπ. Η με κάμψη κατασκευή ενός καμπύλου σχήματος έχει αρκετά πλεονεκτήματα: γίνεται απλά, γρήγορα και με μικρή δύναμη, η αντοχή του τμήματος είναι αρκετά μεγάλη, δεν υπάρχει σπατάλη ξύλου, δεν απαιτεί μεγάλη επένδυση σε μηχανήματα και τέλος σ’ ορισμένες περιπτώσεις η κάμψη είναι η μόνη οικονομική μέθοδος για την κατασκευή διαφόρων ειδών αθλητισμού, ραβδιών, τμημάτων καρεκλών, ξύλινων δακτυλίων, μερών μουσικών οργάνων κ.λπ.

Γενικώς αν και το ξύλο όταν είναι χλωρό είναι εύκαμπτο και αρκετά πλαστικό για να πάρει και να διατηρήσει μία καμπύλη μορφή, το ξηρό ξύλο είναι δύσκαμπτο και χρειάζεται πλαστικοποίηση.

Ένας απλός τρόπος πλαστικοποίησης είναι η έκθεση του ξύλου σε υγρασία και θερμοκρασία οπότε γίνεται πολύ εύκαμπτο. Υπάρχουν όμως και πολλές χημικές ουσίες που απορροφόμενες απ' το ξύλο, το διογκώνουν και το πλαστικοποιούν. Οι χημικές αυτές ουσίες που πλαστικοποιούν το ξύλο, όταν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες, ενεργούν κατά παρόμοιο τρόπο με τις ουσίες πλαστικοποίησης, που χρησιμοποιούνται πάρα πολύ σήμερα για την πλαστικοποίηση πολυμερών υλικών, στα οποία ανήκει και το ξύλο.

Η χρήση τέτοιων χημικών πλαστικοποίησης επιδρά σε μοριακό επίπεδο, σπάζοντας τις μοριακές αλυσίδες που συνδέουν τα μόρια μεταξύ τους και συνεπώς εξασθενούν το σύνδεσμο μεταξύ τους. Οι ουσίες πλαστικοποίησης ας πούμε ότι ενεργούν σαν λιπαντικό μεταξύ των μοριακών αλυσίδων και έτσι γειτονικές αλυσίδες μορίων μπορεί να κινηθούν ευκολότερα η μία δίπλα στην άλλη και το υλικό δεν σπάζει εύκολα.

Πολλές απ’ τις ουσίες πλαστικοποίησης παραμένουν στο ξύλο πράγμα που μπορεί να επηρεάσει τις φυσικές και μηχανικές ιδιότητες του ξύλου. Επειδή όμως μετά την πλαστικοποίηση θέλουμε το ξύλο να ξαναποκτήσει ή και να βελτιώσει τις ιδιότητες που είχε πριν να πλαστικοποιηθεί γι’ αυτό και χρησιμοποιούνται ουσίες που εξατμίζονται μετά την πλαστικοποίηση.

Μέχρι τώρα η άτμιση και ο βρασμός του ξύλου αποδείχθηκαν ικανοποιητικές μέθοδοι πατροπαράδοτης πλαστικοποίησης του ξύλου, μέθοδοι που περνούσαν από γενιά σε γενιά.

Ψάχνοντας εκ των υστέρων βρήκα το κατωτέρω σχέδιο μιας ιδιοσυσκευής για άτμιση ξύλου:

 [ You are not allowed to view attachments ]

Αν και η άτμιση αναφέρθηκε σε προηγούμενες δημοσιεύσεις ως υποβοηθούσα την ξήρανση του ξύλου, χρησιμοποιείται επίσης και για την πλαστικοποίησή του. Κατά την άτμιση συνήθως χρησιμοποιείται ατμός θερμοκρασίας 100° C καθώς μεγαλύτερη θερμοκρασία μπορεί να προκαλέσει αλλοίωση στην ουσία του ξύλου και μείωση της ελαστικότητας. Ο χρόνος της άτμισης εξαρτάται κυρίως από το πάχος του υλικού και κατά προσέγγιση χρειάζεται μια ώρα ανά 25 mm πάχους του υλικού, που θέλουμε να πλαστικοποιήσουμε.

Η άτμιση του ξύλου μπορεί να γίνει με ή χωρίς πίεση. Αύξηση της πίεσης αυξάνει την ταχύτητα πλαστικοποίησης μέχρις ενός σημείου (2kp/cm2). Πάνω από το σημείο αυτό το ξύλο υφίσταται ζημία. Έχει διαπιστωθεί όμως πως η άτμιση ξύλου σε ατμοσφαιρική ή χαμηλή πίεση το κάνει να κάμπτεται καλύτερα από ξύλο ατμιζόμενο σε υψηλότερη πίεση. Ο ατμός στη θερμοκρασία των 100° C πλαστικοποιεί από τα χημικά συστατικά των κυτταρικών τοιχωμάτων μόνο την λιγνίνη και τις ημικυτταρίνες ενώ έχει μικρή επίδραση στην κυτταρίνη, που αποτελεί και το κυριότερο χημικό συστατικό του ξύλου (θυμάστε τίποτε απ’ αυτά ρε;;;; )

Ο βρασμός είναι ένας άλλος τρόπος πλαστικοποίησης αλλά η διόγκωση του ξύλου μπορεί να μην είναι ομοιόμορφη και η απορρόφηση υγρασίας είναι πάρα πολύ μεγάλη. Η πλαστικοποίηση του ξύλου που προορίζεται για κάμψη με άτμιση ή βρασμό παρουσιάζει τις εξής δυσκολίες:
Δεν ανταποκρίνονται καλώς όλα τα είδη ξύλου, η κάμψη δεν είναι μόνιμη και το ξύλο τείνει με την απορρόφηση υγρασίας να επανέλθει στην προ κάμψης μορφή και τέλος παρατηρούνται αρκετές απώλειες από σπασίματα κατά την κάμψη.

Εδώ λοιπόν άρχισαν να δοκιμάζονται κάποιες ουσίες εμποτισμού με κυριότερες απ’ αυτές την ουρία και η αμμωνία.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Απρίλιος 06, 2013, 12:24:38 πμ
Η ουρία απορροφάται από τα κυτταρικά τοιχώματα και διογκώνει το ξύλο 10% περισσότερο κατ’ όγκον απ’ τον ατμό και πολύ περισσότερο τα κυτταρικά τοιχώματα οπότε πλαστικοποιεί το ξύλο που μπορεί να καμφθεί και να πάρει διάφορα σχήματα όταν είναι ζεστό και ξηρό. Δυστυχώς όμως ξύλο πλαστικοποιημένο με χρήση ουρίας σπάζει εύκολα, αποκτά σκούρο χρώμα και είναι περισσότερο υγροσκοπικό.

Αντιθέτως η χρήση αμμωνίας (υγρής άνυδρης ή αέριας) στην πλαστικοποίηση του ξύλου είναι μια τεχνική που ξεκίνησε το 1935, με έρευνες σχετικώς με την επίδραση της αμμωνίας στα χημικά συστατικά του ξύλου και το 1963 σαν μέσο πλαστικοποίησης του ξύλου για κάμψη. Η χρήση αμμωνίας ως μέσο πλαστικοποίησης του ξύλου οφείλεται στις πολύ καλές ιδιότητες, που έχει ως διαλύτης, σε σχέση με το νερό, για τα κυριότερα χημικά συστατικά του ξύλου δηλαδή κυτταρίνη, ημικυτταρίνες και λιγνίνη. Σε σύγκριση με το νερό, η αμμωνία δεν πλαστικοποιεί μόνο τη λιγνίνη και τις ημικυτταρίνες αλλά και την κυτταρίνη που αποτελεί τη μεγαλύτερη μάζα των κυτταρικών τοιχωμάτων που είναι και το ζητούμενο.

Η απορρόφηση της αμμωνίας από τα κυτταρικά τοιχώματα μπορεί να γίνει ή με την εμβάπτιση του ξύλου σε υγρή αμμωνία ή με τη διαβίβαση αερίου αμμωνίας σε θάλαμο. Όταν η αμμωνία έλθει σε επαφή με τα χημικά συστατικά των κυτταρικών τοιχωμάτων προκαλεί ουσιώδεις μεταβολές στις φυσικές και χημικές ιδιότητες του ξύλου, οι οποίες διευκολύνουν την πλαστικοποίησή του.

 [ You are not allowed to view attachments ]

 [ You are not allowed to view attachments ]

Κατά την πλαστικοποίηση του ξύλου με αμμωνία, παίζουν σημαντικό ρόλο οι παρακάτω παράγοντες:

Χρόνος επίδρασης της αμμωνίας:
Ο χρόνος που απαιτείται για την πλαστικοποίηση του ξύλου, εξαρτάται από το πάχος του υλικού και τη διαπερατότητά του στην αμμωνία. Υπό κανονική (ατμοσφαιρική), πίεση λεπτές σανίδες 1,5-2 εκ. από πλατύφυλλα είδη πρέπει να παραμείνουν μέσα σε αμμωνία επί 4 τουλάχιστον ώρες για να πλαστικοποιηθούν ικανοποιητικά. Χονδρότερες ή λεπτότερες σανίδες θα πρέπει να παραμείνουν αναλογικώς περισσότερο ή λιγότερο χρόνο.

Η υποπίεση και η πίεση μπορεί να ελαττώσει σημαντικά το χρόνο εμποτισμού με αμμωνία. Υποπίεση για να αφαιρεθεί αρχικώς ο αέρας απ’ τα μεσοκυττάρια διαστήματα και πίεση για να διευκολυνθεί η εισαγωγή αμμωνίας σ’ αυτά. Έκθεση του ξύλου για περισσότερο απ’ τον απαιτούμενο χρόνο ενδέχεται να προκαλέσει ζημία του. Από τεχνολογικής πλευράς ενδιαφέρει να γνωρίζουμε τον ελάχιστο χρόνο, που απαιτείται για την πλαστικοποίηση με αμμωνία.

Θερμοκρασία:
Η θερμοκρασία είναι ένας άλλος παράγοντας, που έχει επίδραση στην πλαστικοποίηση του ξύλου. Μείωση της θερμοκρασίας αφ’ ενός μεν επιταχύνει το σχηματισμό υδρογονικών δεσμών ανάμεσα στις μοριακές αλυσίδες και διευκολύνει έτσι τη διόγκωση και πλαστικοποίηση της κυτταρίνης, αφ’ ετέρου όμως περιορίζει την μοριακή κίνηση και κάνει το ξύλο εύθραυστο. Γι’ αυτό η καλύτερη θερμοκρασία για την πλαστικοποίηση με αμμωνία αποδείχθηκε ότι είναι η θερμοκρασία μεταξύ 20° C και του σημείου βρασμού της αμμωνίας δηλαδή 33° C.

Πίεση:
Η ποσότητα της αμμωνίας, που απορροφάται από τα κυτταρικά τοιχώματα εξαρτάται από την πίεση της αμμωνίας. Η άριστη πλαστικοποίηση επιτυγχάνεται σε μεγάλη πίεση και υψηλή θερμοκρασία. Από γενόμενες έρευνες διαπιστώθηκε ότι σε χαμηλή σχετική πίεση ατμών αμμωνίας (μεταξύ 0-0,4 ατμόσφαιρες), η αμμωνία απορροφάται από τη λιγνίνη, ημικυτταρίνες και άμορφες περιοχές της κυτταρίνης. Όταν όμως η σχετική πίεση αυξηθεί και φθάσει το 0,7 τότε η αμμωνία μπαίνει στις κρυσταλλικές περιοχές της κυτταρίνης. Σε ακόμη μεγαλύτερη σχετική πίεση, η επίδραση της αμμωνίας είναι πολύ μεγαλύτερη στην κρυσταλλική κατασκευή της κυτταρίνης. Η πίεση ατμών της αμμωνίας σε θερμοκρασία δωματίου είναι 150 psi ή περίπου 10,5 ατμόσφαιρες.

Υγρασία του ξύλου:
Η υγρασία του ξύλου κατά την πλαστικοποίηση επηρεάζει σημαντικά την απορρόφηση της αμμωνίας. Υγρασία του ξύλου μεταξύ 0-10% περιορίζει το βαθμό προσρόφησης της αμμωνίας, ενώ η υγρασία μεγαλύτερη του 10% διαλύει την αμμωνία και ελαττώνει την πλαστικότητα. Γι ’ αυτό θα μπορούσε να ειπωθεί πως η υγρασία γύρω στο 10% είναι η πλέον κατάλληλη για την καλύτερη απορρόφηση της αμμωνίας από το ξύλο.

Είδος ξύλου:
Επειδή τα κυτταρικά τοιχώματα του ξύλου όλων των δασοπονικών ειδών αποτελούνται από κυτταρίνη, ημικυτταρίνες και λιγνίνη, πρακτικώς όλα τα είδη ξύλου μπορούν να πλαστικοποιηθούν. Οι μικρές διαφορές που υπάρχουν στη χημική σύνθεση του ξύλου μεταξύ των ειδών δεν μειώνουν σημαντικά την επίδραση της αμμωνίας.

Οι διαφορές, όμως, που υπάρχουν στη δομή του ξύλου μεταξύ των δασοπονικών ειδών, συντελούν στη διαφορετική συμπεριφορά του ξύλου όσον αφορά την ευκολία ή μη της κάμψης μεταξύ των δασοπονικών ειδών. Γενικώς, το ξύλο πλατυφύλλων ειδών κάμπτεται καλύτερα από το ξύλο των κωνοφόρων. Επίσης ξύλο μεγαλύτερης πυκνότητας (βαρύ) κάμπτεται καλύτερα από το ξύλο μικρότερης πυκνότητας (ελαφρύ) (είναι λογικό αυτό; ).

Εκτός από τους παράγοντες, που αναφέραμε πιο πάνω, οι συνθήκες στις οποίες εκτίθεται το ξύλο αμέσως μετά την πλαστικοποίηση, είναι πολύ σημαντικές και επηρεάζουν τις ιδιότητές του. Δηλαδή γρήγορη εξάτμιση της αμμωνίας προκαλεί δημιουργία μεγάλου αριθμού και μικρότερων σε μήκος κρυσταλλικών περιοχών στην κυτταρίνη. Οι άκρες του ξύλου συστέλλονται και εμφανίζονται τάσεις για παραμόρφωση. Αντίθετα, με τη βραδεία εξάτμιση και τη λήψη προστατευτικών μέτρων μπορεί να αποφύγουμε όλα αυτά τα δυσάρεστα αποτελέσματα.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: BOULIS13 στις Απρίλιος 06, 2013, 05:20:29 μμ
με τη "διττανθρακική αμμωνία" μαγειρικής μπορούμε να κάνουμε τίποτα ??
γιάτι δεν μουλιάζουμε τα πλαίνά σε κανά διάλυμμα απο δ΄αύτη??
.....εχω και νιτρική (λιπασμα) .... αυτή που φτιάχνουν βομβίτσες οι τρομοκράτες :-[ :-[
......καλά ντε ...λίγη εχω .....ξέμεινε απο παλιά ;D ;D.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Απρίλιος 07, 2013, 09:10:25 πμ
με τη "διττανθρακική αμμωνία" μαγειρικής μπορούμε να κάνουμε τίποτα ??
γιάτι δεν μουλιάζουμε τα πλαίνά σε κανά διάλυμμα απο δ΄αύτη??
.....εχω και νιτρική (λιπασμα) .... αυτή που φτιάχνουν βομβίτσες οι τρομοκράτες :-[ :-[
......καλά ντε ...λίγη εχω .....ξέμεινε απο παλιά ;D ;D.

Αν ενδιαφέρεστε για αμμωνία, μπορείτε να προμηθευτείτε από κάποιες αποθήκες παραφαρμακευτικών προϊόντων, γιατί αν πάτε σε φαρμακείο θα καταλάβετε γιατί βγήκε η γνωστή ρήση!!!! ;D ;D ;D
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: ΖΑΡΚΑΔΑΣ ΚΩΣΤΑΣ στις Απρίλιος 07, 2013, 08:14:10 μμ
ΕΓΩ ΣΟΥ ΕΣΤΕΙΛΑ ΜΗΝΥΜΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΔΕΣ. ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΟΥΡΙΑ ??? ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΟΥΡΙΑ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΜΑΣ? ΑΠΟ ΠΟΥ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑΖΕΙΣ?
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Απρίλιος 07, 2013, 10:41:54 μμ
Το είδα το μήνυμα Κώστα και το έψαξα για να σου απαντήσω.

Ήξερα ότι ο χημικός τύπος της ουρίας των λιπασμάτων (τα χρησιμοποιώ στις ελιές όταν υπάρχει αζωτοπενία) είναι Η2Ν-(CO)-H2Ν (αν και περιέχει άνθρακα δεν είναι οργανική ένωση) και απ' ότι βρήκα και στο διαδίκτυο για την ουρία που παράγεται στον ανθρώπινο οργανισμό απ' το μεταβολισμό των πρωτεϊνών, αυτή έχει τον ίδιο χημικό τύπο.

Κατά πάσα πιθανότητα λοιπόν πρόκειται για την ίδια χημική ένωση.

Δε πιστεύω ρε να κάνεις κανένα περίεργο πείραμα!!!! ;D ;D ;D
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Απρίλιος 07, 2013, 11:15:58 μμ
Γενικώς η χρήση αμμωνίας στην πλαστικοποίηση του ξύλου που προορίζεται για κάμψη σε σύγκριση με τη χρήση του ατμού, παρουσιάζει αρκετά πλεονεκτήματα πέραν του ότι οι ιδιότητες κάμψεως είναι πολύ καλύτερες όταν πλαστικοποιηθεί με αμμωνία και συγκεκριμένα:

Στην πλαστικοποίηση με αμμωνία μπορεί να χρησιμοποιηθεί υλικό, που δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για κάμψη κατά την πλαστικοποίηση με ατμό. Εκτός από συμπαγές ξύλο με την αμμωνία μπορεί να πλαστικοποιήσουμε και μοριοσανίδες, ξυλόφυλλα, κόντρα πλακέ κ.λπ. αρκεί μόνο οι συγκολλητικές ουσίες να αντέχουν και να μην επηρεάζονται από την αμμωνία.
Το πλαστικοποιημένο με αμμωνία ξύλο μπορεί εύκολα να καμφθεί και να σχηματίσει πολύπλοκα σχήματα και μορφές και ο χρόνος, που χρειάζεται για να γίνει οποιοδήποτε καμπύλο σχήμα με πλαστικοποιημένο ξύλο, είναι πολύ μικρός. Το ξύλο δεν επανέρχεται στην αρχική του μορφή.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Αν και τα πλεονεκτήματα της πλαστικοποίησης του ξύλου είναι πολλά, η αμμωνία δε θα πρέπει να θεωρηθεί σαν πανάκια και οι περιορισμοί, που επιβάλλονται από τη δομή του ξύλου που θα χρησιμοποιήσουμε, πρέπει εξ αρχής να είναι γνωστοί και να μην υπερβαίνουμε κάποια λογικά όρια.

Θεωρητικώς μπορούμε να πλαστικοποιήσουμε ολόκληρο του κορμό ενός δένδρου αλλά η επιτυχία να του δώσουμε τα διάφορα σχήματα, που επιθυμούμε μπορεί να είναι προβληματική λόγω των πιθανών σφαλμάτων που είναι δυνατό να περιέχει ο κορμός, όπως ρόζοι, ανώμαλη διάταξη ινών, ραγάδες, θύλακες κ.λπ.

Γενικώς η επιτυχία των σχημάτων κατά την κάμψη εξαρτάται από την ποιότητα του υλικού που χρησιμοποιούμε. Το ξύλο θα πρέπει να είναι ευθύινο και απαλλαγμένο κατά το δυνατό από σφάλματα.

Ο πλέον απλός τρόπος για να πλαστικοποιήσουμε με αμμωνία ένα κομμάτι ξύλο είναι να το βυθίσουμε σε μια δεξαμενή με υγρή αμμωνία. Αφού το ξύλο παραμείνει στην αμμωνία τόσο χρόνο, όσο χρειάζεται για να πλαστικοποιηθεί, το βγάζουμε από την αμμωνία και σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, επειδή η πλαστικότητα του ξύλου διαρκεί 8-30 λεπτά, του δίνουμε το σχήμα που θέλουμε.
Η κάμψη του πλαστικοποιημένου ξύλου γίνεται εύκολα ακόμη και με τα χέρια, απαραιτήτως όμως με γάντια και με μεγάλη προσοχή διότι, ως γνωστό η αμμωνία προκαλεί εγκαύματα στο δέρμα (χέρια, μάτια, μύτη).

Για την κάμψη μεγαλύτερων τεμαχίων ξύλου πάνω σε καλούπια, υπάρχουν αρκετά εργαλεία και μηχανήματα που διευκολύνουν πολύ το ξύλο που προορίζεται για κάμψη. Εκτός από την παραγωγή καμπύλων σχημάτων με κάμψη, η τεχνική αυτή της πλαστικοποίησης του ξύλου με αμμωνία μπορεί να χρησιμοποιηθεί και στην παραγωγή ξύλου μεγάλης πυκνότητας (πολύ βαρύ) με συμπίεση.
Με την τεχνική αυτή μπορεί να αξιοποιηθεί σήμερα καλύτερα το ξύλο μερικών δασοπονικών ειδών, που δεν προτιμάται για διάφορες χρήσεις επειδή έχει μικρή πυκνότητα (είναι ελαφρό).

Συνεχίζεται με τη χρήση του ξύλου σε διάφορες κατασκευές.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: BOULIS13 στις Απρίλιος 08, 2013, 08:39:50 πμ
με τη "διττανθρακική αμμωνία" μαγειρικής μπορούμε να κάνουμε τίποτα ??
γιάτι δεν μουλιάζουμε τα πλαίνά σε κανά διάλυμμα απο δ΄αύτη??

.....αφού δεν μου απαντάει κανείς θα το κάνω μόνος μου......

1-....διάλυμμα αμμωνίας μαγειρικής σε ζεστό νερο.......όπως κάνουν οι νοικοκυρές για καθάρισμα......μούλιασμα ρεταλιών ξύλων (5-6 είδη τουλάχιστον) για 2-3 ώρες.......δοκιμαστικές κάμψεις στο ανάμεσα.......
2-....σε άλλο δοχείο μούλιασμα ίδιων ρεταλιών σε νεράκι......δοκιμαστικές κάμψεις στα ίδια χρονικά διαστήματα με τα πρώτα δείγματα.....
....να μην ξεχάσω να μετρήσω δοσομετρίες ....και θερμοκρασίες...και χρόνους
....θέλει και ένα καλούπι καμπύλο για να είναι σταθερή η καμπύλη για όλα τα δείγματα
....θέλει και ένα τρόπο , συγκριτικής τουλάχιστον , μέτρησης της δύναμης που απαιτείται για να "έρθει" το δείγμα πάνω στο καλούπι
....πρέπει επίσης να βρώ και ένα χορηγό.....τη NASA κατά προτίμηση......
....πρέπει επίσης να αποφασιστεί το βέλτιστο σχήμα - πάχος των δειγμάτων......

....αν είσαι επιστήμονας και άνεργος φαίνεται έέέ :-* :-* :-*.....
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Μάιος 12, 2013, 10:27:03 πμ
Το ξύλο στις κατασκευές

Η ενότητα αυτή θα δώσει χρήσιμες πληροφορίες ειδικώς για συνδεσμολογίες σε διάφορες ξύλινες απλές ή ειδικές κατασκευές. Αν και η συνδεσμολογία των μερών που απαρτίζουν ένα μουσικό όργανο έχει βρεθεί, χρησιμοποιηθεί και ελεγχθεί εδώ και αρκετές εκατοντάδες χρόνια, η ενότητα αυτή πιστεύω ότι είναι ιδιαιτέρως χρήσιμη καθώς μπορούμε να αντλήσουμε ιδέες για πειραματισμούς επάνω στην σύνδεση, στήριξη και αντιστήριξη των συνδεδεμένων τμημάτων των ξύλων όχι μόνο στα όργανα αλλά και σε άλλες κατασκευές του τύπου "Φτιάξτο Μόνος Σου" καθώς πολλά μέλη του χώρου δείχνουν ιδιαίτερη κλίση σε τέτοιες "πατέντες".

Εκτός λοιπόν των επίπλων, των κουφωμάτων και των επενδύσεων (τοίχων ή πατωμάτων), στη χώρα μας οι άλλες ξύλινες κατασκευές είναι λίγο ως πολύ άγνωστες. Από ξύλο όμως μπορούν να γίνουν πολύ όμορφες και στοιβαρές κατασκευές όπως σπίτια, αίθουσες εκθέσεων, συναυλιών και συνεδριάσεων, βιομηχανικά και αγροτικά υπόστεγα, μουσεία, στάδια κ.λπ. αρκεί οι αρχιτέκτονες και οι πολιτικοί μηχανικοί να επιδιώξουν τη χρησιμοποίηση του ξύλου αντί άλλων δομικών υλικών.

Η Σύνδεση των Ξύλων
Σπουδαία σημασία στις ξύλινες κατασκευές παρουσιάζει η σύνδεση των ξύλων την οποία ο άνθρωπος έχει εφεύρει και εφαρμόσει από τότε που άρχισε να κατασκευάζει τα πρώτα εργαλεία του. Με την εξέλιξη των κατασκευών, τελικώς επικράτησαν τρεις βασικές μέθοδοι συνδέσεων ξύλινων στοιχείων:

1.    Σύνδεση με τη διαμόρφωση των ίδιων των άκρων του ξύλων (εντόρμιες - ξυλοδεσιές).
2.    Σύνδεση με τη χρησιμοποίηση συνδέσμων από σίδερο ή άλλα μέταλλα, και
3.    Σύνδεση με τη χρήση κόλλας.

Οι ξυλοδεσιές, ελλείψει μεταλλικών συνδέσμων ή κόλλας, είναι ιστορικά η παλαιότερη μέθοδος σύνδεσης των ξύλων. Σ’ αυτή τη μέθοδο οι άκρες των ξύλινων στοιχείων που πρέπει να συνενωθούν, διαμορφώνονται αναλόγως και καταλλήλως με την επιθυμητή λειτουργία της σύνδεσης.

Στη μέθοδο αυτή ανήκει και η συνένωση επάλληλων ολοκλήρων (ή σχεδόν ολοκλήρων) κορμών δένδρων για την κατασκευή σπιτιού. Η συνένωση ξύλινων στοιχείων με μόρσα ανήκει επίσης σ’ αυτήν την ομάδα. Η μέθοδος αυτή αν και ακόμα και σήμερα είναι πολύ διαδεδομένη στην κατασκευή κουφωμάτων και επίπλων, έχει σχεδόν εγκαταλειφθεί ως τρόπος συνδεσμολογίας μεγάλων κατασκευών, λόγω της εξασθένισης των διαμορφωμένων άκρων αλλά και λόγω πολλής και δύσκολης δουλειάς.

Ακόμα και σε μια τέτοια σύνδεση, ξυλόκαρφα, σφήνες καβίλιες, σχοινιά και κόλλα είναι συχνά τα ενισχυτικά μέσα που συγκρατούν στη θέση της τη σύνδεση. Όλες όμως αυτές οι μέθοδοι απαιτούν ειδικευμένη και πολλή δουλειά για να έχουμε σωστό αποτέλεσμα. Όταν σχεδιάζεται μια τέτοια σύνδεση πρέπει να ληφθούν υπ’ όψη και να δοθεί πολύ μεγάλη προσοχή στους παρακάτω πολύ βασικούς παράγοντες:

1.    Οι εφαρμοζόμενες στη σύνδεση δυνάμεις.
2.    Η κατεύθυνση των ινών των ξύλινων στοιχείων.
3.    Οι ελάχιστες διαστάσεις των διαμορφωμένων μελών.
4.    Η δυνατότητα και ευκολία πραγματοποίησης και το κόστος.
5.    Τα βοηθητικά στοιχεία συγκράτησης.
6.    Η αισθητική.


Στη συνέχεια λοιπόν θα δούμε πληθώρα τύπων συνδέσεων από πολύ απλές όπως η γκινισιά μέχρι πολύπλοκες συνδέσεις δοκοσανίδων.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: BOULIS13 στις Μάιος 16, 2013, 08:37:11 μμ
με τη "διττανθρακική αμμωνία" μαγειρικής μπορούμε να κάνουμε τίποτα ??
γιάτι δεν μουλιάζουμε τα πλαίνά σε κανά διάλυμμα απο δ΄αύτη??

.....αφού δεν μου απαντάει κανείς θα το κάνω μόνος μου......

1-....διάλυμμα αμμωνίας μαγειρικής σε ζεστό νερο.......όπως κάνουν οι νοικοκυρές για καθάρισμα......μούλιασμα ρεταλιών ξύλων (5-6 είδη τουλάχιστον) για 2-3 ώρες.......δοκιμαστικές κάμψεις στο ανάμεσα.......
2-....σε άλλο δοχείο μούλιασμα ίδιων ρεταλιών σε νεράκι......δοκιμαστικές κάμψεις στα ίδια χρονικά διαστήματα με τα πρώτα δείγματα.....

συγνώμη που παρεμβαίνω αναιδώς....έκανα το πείραμα....όσον αφορά τα σημεία 1 και 2 ....παρέλειψα τα πιο "επιστημονικα" ....
η διαφορά υπήρξε εμφανής......τα κομμάτια που έμειναν στο νεράκι άρχισαν να σπάζουν ίνες σε κάποιο σημείο κάμψης..
...τα ίδιας διάστασης και είδους κομμάτια που βυθίστηκαν στην "αμμωνία".....(όχι για 3 ώρες....όλη νύχτα τα άφησα)......εμφανέστατα λύγισαν πιό εύκολα και έσπασαν ίνες σε πολύ πιο "προχωρημένη" κάμψη...
....το θέμα της "επαναφοράς" του σχήματος δεν μελετήθηκε διότι όπως έιπα τα δείγματα οδηγήθηκαν σε θράυση.......διαδικαστικό λάθος μάλλον...

...όποιος είναι πολύ περίεργος ας το επαναλάβει προς επιβεβαίωση...
...ανοίγω νέους ορίζοντες;;;;; ;D ;D ;D
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: chris στις Μάιος 16, 2013, 10:37:47 μμ
Βρέ παιδιά τί είναι αυτά πού διαβάζω.¨Εμεινα έκπληκτος  πού λέει καί ο χάρι κλίν. Σόδα  φαγητού ελληνιστί βάζουμε στά ρεβίθια γιά να μαλακόσουν καί όχι στό ξύλο. Ούτε θέλη ώρες καί μέρες μέσα στό νερο.Τό ξύλο τό βρέχουμε ελαφρώς τήν ώρα πού θά τό λυγίσουμε. τό μυστικό είναι  η σωστή διάμετρος τής σωλήνας κάμψης περίπου Φ 100 καί η σωστή θερμοκρασία. Αυτά τά δύο είναι τά βασικά γιά νά λυγίση τό ξύλο ομαλά χωρίς παρενέργειες. Αν όποιος είναι από αθήνα πάει στό ρέπα καί πάρει ατσαλολαμαρίνα καί βάλη καί δύο ποιάστρες στίς άκρες γιά νά μήν γλιστράει καί κόψης κανένα χέρι τόσο τό καλύτερο. ¨Εχω λυγίση πάνω από 100 πλαινάρια πάνω από 40 κολάντσες καί πάνω από 800 ντούγιες , καί η απώλεια ηταν μόνον 5=6 ντούγιες, σέ καριδιά , σφενδάμι . μαόνι, παλίσανδρο, κερασιά  κα.ι φλαμούρι. Θά σα΄ς πώ δέ ότι μιά φορά σέ ένα πλαινάρι σφενδάμης έκανα λάθος καί τό λίγισα στήν ίδια φορά μέ τό άλλο. Λέω πάλι τήν μαλακία τήν έκανα καί ετοιμάστηκα νά κόψω άλλο. Εκέί λέω γιά νά κάνω μιά δοκιμή θά τό φέρω στήν αντίθετη φορά, Μιά χαρά λύγισε καί δέν το καταλάβενες κάν. Τό ξανατονίζω σωστή σωλήνα καί σωστή θερμοκρασία .¨Αν θυμάται ό βαγγέλης τί τού ειπα όταν μέ ρώτησε γιά θερμοκρασία ¨ας τό πεί.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Sforzando στις Μάιος 17, 2013, 06:20:19 μμ
Χρησιμότατα όλα!
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Ιούλιος 08, 2013, 10:47:10 μμ
Συνεχίζουμε την περιήγηση στον κόσμο του ξύλου με τεχνικές σύνδεσης ξύλων. Δεν είναι όλες οι συνδέσεις κατάλληλες για όλους τους τύπους των ξύλων γι' αυτό και πρέπει να γνωρίζουμε τις προς εφαρμογή συνδέσεις για να επιλέξουμε την καταλληλότερη. Επίσης σε μερικές περιπτώσεις χρησιμοποιούνται πολύπλοκες συνδέσεις ενώ θα ήταν πιο κατάλληλη μία απλή σύνδεση. Στη συνέχεια παρουσιάζουμε τις πιο γνωστές συνδέσεις της κατηγορίας αυτής, που καλύπτουν πολλές ξύλινες κατασκευές στα έπιπλα, κουφώματα, σκελετό κ.λπ.

Η γκινισιά είναι η πιο απλή σύνδεση (συνήθης σύνδεση στα συστήματα ραμποτέ) και είναι σύστημα συνένωσης δύο ξύλινων στοιχείων μέσω πλευρικής σύνδεσης επιφανειακών ξύλινων στοιχείων (σανίδες, μαδέρια, ταμπλάδες) και χρησιμοποιείται κυρίως στις κατασκευές πετσωμάτων, δαπέδων και επενδύσεων.
Τα συστήματα αυτά επιτρέπουν το διαμοιρασμό των φορτίων και μειώνουν την παραμόρφωση των σανίδων ενός πετσώματος κάτω από τη δράση συγκεντρωμένου φορτίου.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Η πιο γνωστή μηχανική συνδεσμολογία είναι η δακτυλιωτή σύνδεση (ονομάζεται έτσι γιατί μοιάζει με τα πλεγμένα δάχτυλα και των δύο χεριών). Κατά κοινή ομολογία η σύνδεση αυτή, επειδή υπάρχει μεγάλος αριθμός «δοντιών» είναι απ’ τις πιο ισχυρές διότι η συνολική επιφάνεια που συγκολλάται είναι μεγάλη και ο δεσμός αυτός είναι ισχυρότερος και από το δεσμό της «χελιδονοουράς» (!!) που θα περιγράψουμε στη συνέχεια.

Η σύνδεση τύπου κλειδαριάς και διπλής κλειδαριάς εφαρμόζεται τόσο σε συμπαγές ξύλο όσο και σε αντικολλητά (κόντρα πλακέ). Τα πλεονεκτήματά τους είναι ότι καλύπτονται επιφανειακά και ότι απαιτεί σύνδεση προς μία κατεύθυνση, λόγω του σχήματος της κλειδαριάς. Η σύνδεση τύπου διπλής κλειδαριάς είναι η καλύτερη και η ταχύτερη συνδεσμολογία για τα κόντρα πλακέ. Και για τις δύο χρειάζονται ειδικά μαχαίρια, αλλά στην παραγωγή ο χρόνος που κερδίζεται καλύπτεται από το υψηλό κόστος των μαχαιριών.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Η σύνδεση με σφήνα εφαρμόζεται κυρίως στα κόντρα-πλακέ, αλλά μπορεί να εφαρμοσθεί και στο συμπαγές ξύλο σε μικρότερα κομμάτια, όπως κουτιά, κιβώτια κ.λπ. Η διεύθυνση των νερών της σφήνας πρέπει να ακολουθεί τη διεύθυνση των νερών των κομματιών που συνδέονται. Η σφήνα τοποθετείται σε απόσταση ίση με το 1/5 μέχρι το 1/6 της διαδρομής από την εσωτερική γωνία μέχρι την εξωτερική, όπως δείχνει το σχήμα, ώστε να μην εξασθενείται η γωνιά. Επειδή η γωνία είναι 45°, όλα τα κομμάτια πρέπει να κολλιούνται ταυτόχρονα, πράγμα που αποτελεί μειονέκτημα σε μία κατασκευή που αποτελείται από πολλά μέρη καθώς και η χρήση πολλών σφιγκτήρων ή ενός ταινιοσφιγκτήρα για να εξασφαλισθεί σφιχτή εφαρμογή.

Μία λιγότερο γνωστή σύνδεση είναι η σύνδεση με σφήνα παράλληλη προς τις επιφάνειες των επί μέρους τεμαχίων. Έχει ορισμένα πλεονεκτήματα, αλλά χρησιμοποιείται μόνο για τα κόντρα πλακέ. Η σφήνα δεν είναι τόσο ισχυρή όσο στη διαγώνια περίπτωση. Το άνοιγμα της σφήνας μετατίθεται λιγότερο από ένα χιλιοστό και χρειάζονται σφιγκτήρες παράλληλοι μόνο προς τη σφήνα, ενώ η μετατόπιση (σκαλοπάτι) συνδέει σφιχτά τα κομμάτια. Η εύκολη σύσφιγξη αποτελεί πλεονέκτημα.

Η σύνδεση με αρσενικό θηλυκό τετράγωνου ή στρογγυλοποιημένου σχήματος και γκινισιά εφαρμόζεται τόσο στο κόντρα πλακέ όσο και στο συμπαγές ξύλο. Στο κόντρα πλακέ η κατεύθυνση των νερών του συνδετήρα πρέπει να είναι διαγώνια (45°) προς τα έξω (όπως δείχνει το σχήμα). Στην περίπτωση του συμπαγούς όμως, η κατεύθυνση των νερών πρέπει να ακολουθεί την κατεύθυνση των νερών του ξύλου (επίσης όπως δείχνει το σχήμα), ώστε εκτός από ωραία αισθητική, να έχουμε και ομοιόμορφη διαστολή και συστολή του ξύλου. Οι διακεκομμένες γραμμές του συνδετήρα σημαίνουν ότι ο συνδετήρας πρέπει πρώτα να κολληθεί σε τετράγωνο σχήμα ώστε να επιτευχθεί καλή σύσφιξη και αφού συγκολληθεί να «φαγωθεί».

Η σύνδεση με καβίλιες εφαρμόζεται επίσης και στο συμπαγές ξύλο και στο κόντρα-πλακέ. Χρησιμοποιείται σε ντουλάπια, συρτάρια, κρεμάστρες και γενικά σε απλές κατασκευές. Κατασκευάζεται εύκολα και εφαρμόζει απόλυτα. Μία καβίλια στο μέσο της σύνδεσης είναι χρήσιμη για το θηλύκωμα στις αντίστοιχες τρύπες.

Η σύνδεση με καβίλιες υπό κλίση δε χρησιμοποιείται ευρέως, αλλά πλεονεκτεί λόγω μεγαλύτερης αντοχής που προσφέρει η κεκλιμένη θέση των καβιλιών.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Συνεχίζεται.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Δεκέμβριος 25, 2013, 12:11:56 μμ
Μέρα που είναι σήμερα εύχομαι και από εδώ Χρόνια Πολλά και Καλά. Καλές Γιορτές με μυαλό, υγεία και ευτυχία για όλους.

Σήμερα λοιπόν λόγω επίσημης αργίας (και για να μη με κυνηγήσουν γυναίκα και παιδιά αν ξανακατέβω στο εργαστήριο  ;D ;D) είπα να κάνω και καμιά δημοσίευση στο πολύπαθο αυτό θέμα που λόγω πολλών επαγγελματικών υποχρεώσεων αμέλησα συστηματικά αν και είναι προς το τέλος του.

Συνεχίζουμε λοιπόν με κάποιες απ’ τις συνδέσεις που γίνονται με λοξό κόψιμο, κολλώντας μαζί τις γωνίες και μετά ανοίγοντας σχισμές όπου θα τοποθετηθούν σφήνες. Αυτές οι ενώσεις έχουν μεγάλη αντοχή και μπορούν να γίνουν πάρα πολύ εύκολα με ένα λεπτό πριόνι όταν είναι εξωτερικές ενώ όταν είναι εσωτερικές απαιτείται η χρήση φρέζας
Μία παρόμοια συναρμολόγηση γίνεται με τον ίδιο τρόπο, αλλά με τη χρησιμοποίηση εργαλείου προσαρμοσμένου σε τραπέζι. Αν θέλει κανείς μπορεί να χρησιμοποιήσει σφήνες που δημιουργούν χρωματική αντίθεση σε σχέση με το ξύλο, οπότε η συναρμολόγηση παίρνει και διακοσμητικό χαρακτήρα.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Η σύνδεση με γλωσσίδι δεν είναι από τις πιο ισχυρές συνδέσεις, αλλά είναι αρκετά καλή για το πίσω μέρος ενός συρταριού. Η αντοχή του χρησιμοποιούμενου ξύλου καθορίζει τις αναλογίες και η εγκοπή δεν πρέπει να γίνει βαθύτερη από το 1/4 μέχρι το 1/5 του πάχους της πλάκας. Το ίδιο ισχύει και για το πάχος της γλώσσας. Η σύνδεση με γλωσσίδι κατά το ήμισυ τυφλή και με εγκοπή μοιάζει με τη σύνδεση τύπου κλειδαριάς. Είναι ιδιαίτερα καλή για μπροστινά συρταριών και μπορεί επίσης να δημιουργηθεί και με φρέζα ή δισκοπρίονο.
Οι διαμπερείς χειροποίητες συνδέσεις (περίπου όπως οι δακτυλιωτές) εμφανείς ή μισότυφλες είναι ελκυστικές συναρμολογήσεις. Η τελείως κρυφή σύνδεση δεν χρησιμοποιείται εκεί που η αντοχή παίζει σπουδαίο ρόλο όπως σ’ ένα ερμάριο που θα σταθεί ελεύθερο χωρίς να στηρίζεται από πίσω.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Για μη γωνιακές συνδέσεις μια απλή σύνδεση τύπου μορσότρυπας-γκινισιάς μπορεί να χρησιμοποιηθεί για κάθε τύπο ξύλου εκτός από συνθετικές ξυλόπλακες (π.χ. νοβοπάν). Στα άκρα των πλακών το μόρσο τοποθετείται εσωτερικότερα έτσι που ο εξωτερικός ώμος να μην είναι τόσο λεπτός.
Οι ινοσανίδες και οι μοριοσανίδες κατασκευάζονται από υπολείμματα και δεν έχουν αντοχή κατά μήκος (βασικώς). Δοθέντος ότι το μόρσο κινδυνεύει να σπάσει θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί μία σφήνα που θα εισχωρήσει στην πλευρά της συνδέσεως σε βάθος ίσο με το 1/3 του πάχους της όρθιας πλευράς, και διπλάσιο, συνολικώς, μέσα στο κάθετο κομμάτι. Δεν χρησιμοποιούμε ποτέ τη σύνδεση που δείχνει το τελευταίο σχήμα της παρακάτω εικόνας. Ουσιαστικά δεν υπάρχει αρμός ικανός να συγκρατήσει τα τεμάχια και να βοηθήσει την αντοχή από την πίεση που δέχεται η όρθια πλευρά εκτός και αν χρησιμοποιηθούν εξωτερικές συνδετήριες βίδες.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Ένα άλλο είδος ισχυρών συνδέσεων είναι μια σειρά από τετράγωνα μόρσα και τρύπες. Για περισσότερη αντοχή οι εξοχές πρέπει να εισέρχονται σε όλο το βάθος πλευρών, και στη συναρμολόγηση να σφηνώνονται από την έξω πλευρά.
Η καλύτερη τμηματική σύνδεση για τις κάθετες περιπτώσεις είναι αυτή του μονού ή διπλού ώμου. Το μέρος του διπλού ώμου (χελιδονοουρά) που φαίνεται γίνεται με κόψιμο μηχανής ή κι ένα πριόνι συνδέσεων.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Ως κατακλείδα μπορούμε να πούμε ότι οι συνδέσεις που κατασκευάζονται σωστά, είναι ισχυρές και προσφέρουν αντοχή. Έχουν διακοσμητική αξία και δίνουν το αίσθημα της σιγουριάς στη συναρμολόγηση αρκεί να έχουμε τα κατάλληλα ειδικά εργαλεία που πρέπει να είναι καλά και σωστά ακονισμένα. Παρακάτω δίνονται και κάποιοι τύποι συνδέσεων που μοιάζουν μ’ αυτές που περιγράψαμε παραπάνω αν και έχουν μικρές παραλλαγές.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Στις επόμενες δημοσιεύσεις θα παρουσιαστούν συνδέσεις ξύλων με διάφορα βοηθητικά υλικά όπως καρφιά, βίδες, στριφώνια, μεταλλικές προσαρμογές, καρφοελάσματα, μπουλόνια, μεταλλικά παρεμβλήματα, ειδικά καρφιά για το σύνθετο ξύλο κλπ.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Αρκάς στις Μάρτιος 01, 2014, 06:52:37 πμ
www.kounouvelis.gr/images/stories/eidixylou/wood.pdf (http://www.kounouvelis.gr/images/stories/eidixylou/wood.pdf)

Δεν ξέρω εάν το έχετε δει.
Κατεβάστε και αποθηκεύστε το pdf (Adobe Reader) αρχείο.

Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Μάρτιος 03, 2014, 09:25:28 πμ
Φίλε Ἀρκά,
αὐτό καθῶς καὶ ἀρκετές ἄλλες μελέτες καὶ τοῦ συγκεκριμμένου ΤΕΙ σὺν κάποια ἄλλα βιβλία ἀποτέλεσαν τὸ ὑλικὀ γιὰ τὸ παρὸν ἄρθρο. Σὲ λίγο ποὺ θὰ τελειώσει (στὴν ἀρχή εἶπα ὅτι θὰ ἀκολουθήσουν ἀναφορὲς σὲ ἀρκετἀ ξύλα ἀλλά μᾶλλον θὰ τὸ σπάσω) θὰ ἀναφέρω ὅλη τὴ βιβλιογραφία ποὺ χρησιμοποίησα.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Κοῦρος στις Οκτώβριος 24, 2014, 09:56:52 μμ
Μετὰ ἀπὸ ἀρκετὀ καιρό σιωπῆς (:'( :'( :'( )καὶ πολλῆς ἀνοχῆς δικῆς σας, συνεχίζω μὲ τὶς ὑπόλοιπες δημοσιεύσεις σ’ αὐτὸ τὸ θέμα καὶ εἰδικότερα μὲ τὶς συνδέσεις μὲ μεταλλικοὺς συνδέσμους

Μὲ τὸν καιρὸ ἀναπτύχθηκε μία μεγάλη ποικιλία μεταλλικῶν συνδέσμων καὶ πολλοὶ ἀπ’ αὐτούς τυποποιήθηκαν παραγόμενοι βιομηχανικῶς ὅπως καρφιά, βίδες, μεταλλικές προσαρμογές, καρφοελάσματα, μπουλόνια, στριφώνια, μεταλλικά παρεμβάσματα, εἰδικά καρφιά γιὰ τὸ σύνθετο ξύλο κ.λπ.

Τὰ καρφιά ἦταν οἱ πρώτοι σιδερένιοι σύνδεσμοι. Τὸ μικρό τους μέγεθος εὐνοεῖ τὶς συνδέσεις μικρότερων ξύλινων στοιχείων. Μία σύνδεση μὲ καρφιά ἀποδίδει καλύτερα ἄν αὐτά εἶναι περισσότερα καὶ μικρότερα παρά λίγα καὶ μεγάλα. Μιὰ νεώτερη ἐφεύρεση, τὸ δίπροκο, καρφώνεται συνήθως μὲ πιστόλι. Τὸ ἐλλάτωμα τοῦ καρφιοῦ εἶναι ὅτι δὲν παρέχει ἀρκετή ἀντίσταση σὲ ἐφελκυστικὲς τάσεις (τρἀβηγμα). Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ ὑπάρχουν καὶ καρφιὰ μὲ ἐγκάρσιες ἐγκοπὲς σ'ὁλο τὸ μῆκος τοῦ στελέχους τους.

Στὰ τέλη τοῦ 1800 ἐμφανίστηκε ἕνας ἄλλος μικρός σύνδεσμος, ἡ ξυλόβιδα. Τὸ βίδωμα εἶναι δουλειά πιὸ ἀργή καὶ δαπανηρή ἀπὸ τὸ κάρφωμα. Ἐπειδή ὅμως ἡ βίδα παρουσιάζει σημαντικές ἀντιστάσεις στὶς ἐφελκυστικές τάσεις ἐξόρυξης (τράβηγμα) καὶ επειδή προσφέρει μεγάλη εὐκολία ὰποσύνδεσης (ξεβίδωμα) εἶναι πολύ διαδεδομένη στὴν κατασκευή ἐπίπλων.

Τὰ μπουλόνια ποὺ βιδώνονται μὲ παξιμάδι στὴ μιὰ τους ἄκρη καθῶς καὶ οἱ πείροι βρίσκουν εφαρμογή στὶς βαρύτερες κατασκευές. Πρέπει νὰ μπαίνουν ὅσο πιὸ φρακαριστά γίνεται στὶς τρύπες ποὺ ἀνοίγουμε ἀπὸ πρὶν. Ὑπάρχουν καὶ εἰδικὰ μπουλόνια (στριφώνια) ποὺ δὲ διατρυποῦν τὸ ξύλο ἀλλὰ βιδώνονται μέσα σ’ αὐτό ὠς μεγἀλες ξυλόβιδες, ἀφοῦ αὐτὸ προτρυπηθεῖ ὤστε νὰ μὴ σχιστῆ.

Τὰ καρφοελάσματὰ ποὺ εἶναι τυποποιημένα ἐλάσματα μὲ προεξοχές σὰν καρφιά ἐπάνω τους, ἁπλοποίησαν καὶ ἐπιτάχυναν ἀφάνταστα τὸ κάρφωμα. Γι’ αὐτό χρησιμοποιοῦνται εὐρύτατὰ στὰ ἐλαφρά δικτυώματα, προκατασκευασμένα πάνελ κ.λπ. Συνήθως τοποθετοῦνται μὲ τὴ βοήθεια πρέσσας.

Γιὰ τοὺς μεταλλικούς συνδέσμους εἶναι πάρα πολύ σοβαροί οἱ τρεῖς παρακάτω παράγοντες κατά τὴ χρήση τους.
α. ἡ απόσταση ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ ξύλου,
β. ἡ απόσταση ἀπὸ τὶς άκρες τοῦ ξύλου,
γ. οἱ αποστάσεις μεταξύ τῶν συνδέσμων.

Αὐτὸ ποὺ πρέπει νὰ προσέχουμε πάντα εἶναι ἡ διεύθυνση καὶ τὸ μέγεθος τῶν φορτίσεων καθῶς καὶ ἡ διεύθυνση τῶν ἰνῶν τοῦ ξύλου.
Ἐπίσης σοβαρὸ ρόλο στὴν ἐπιλογή τοῦ τύπου τῆς σύνδεσης παίζουν ἡ γεωμετρία τῆς σύνδεσης, ὁ τύπος καὶ τὸ μέγεθος τῶν στοιχείων, τὰ φορτία, ἡ ἐμφάνιση, ἡ δυνατότητὰ πραγματοποίησής της, τὸ κόστος καὶ ἡ εὐκολία προσαρμογῆς.

Τέλος ἄς μὴν ξεχνᾶμε ὅτι μία ξύλινη διατομή τείνει, ἀποβάλλοντας ὑγρασία, νὰ συσταλεῖ κάθετα στὶς ἴνες της. Ἄν στὴν κίνηση αὐτή βρεῖ ἐμπόδιο ἀπὸ ἀπρόσεκτα τοποθετημένους συνδέσμους, μπορεῖ νὰ παρουσιάσει σχισίματα καὶ ἀποκολλήσεις.

Ἡ παρακάτω εἰκόνα ἐμφανίζει μερικοὺς μεταλλικοὺς συνδέσμους:

 [ You are not allowed to view attachments ]

Συνεχίζουμε μὲ τὶς κόλλες ποὺ τὶς περισσότερες φορὲς ἀποτελοῦν ἐνισχυτικὸ στοιχεῖο σύνδεσης σὲ συνδυασμό μὲ τοὺς συνδέσμους.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Sforzando στις Νοέμβριος 24, 2014, 06:58:48 μμ
Γεια σου Κούρε Γίγαντα!!!
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Μιλτιάδης στις Ιανουάριος 26, 2017, 12:48:48 μμ
Φίλοι μου συνεχίζουμε με τις αντοχές του ξύλου σε πιο σύνθετες καταπονήσεις.

Αντοχή σε κάμψη
Η αντοχή του ξύλου σε κάμψη είναι μία ιδιότητα με πολύ μεγάλη πρακτική σημασία. Όταν μία σανίδα (ή δοκάρι) κάμπτεται, τότε η μία πλευρά της υπόκειται σε θλίψη και η άλλη σε εφελκυσμό. Επειδή το ξύλο αντέχει σε εφελκυσμό πιο πολύ απ' ότι σε θλίψη, θα περίμενε κανείς να σπάσει στη θλιβόμενη πλευρά. Όμως, στην πράξη το ξύλο σπάει στην εφελκυόμενη πλευρά, γιατί τα σφάλματα του ξύλου (ρόζοι, κ.λπ.) ελαττώνουν πιο πολύ την αντοχή σε εφελκυσμό, παρά την αντοχή σε θλίψη. Η αντοχή του σε κάμψη είναι κάπου ενδιαμέσως των αντοχών του σε θλίψη και εφελκυσμό και είναι μεγαλύτερη της θλίψης και μικρότερη του εφελκυσμού.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Η αντοχή σε κάμψη επηρεάζεται πολύ από την εγκάρσια διατομή της τραβέρσας, από τον τρόπο πρίσης του ξύλου, από τα σφάλματα του (ιδίως οι ρόζοι και η στρεψοΐνια) και την υγρασία του.
Η καλύτερη σχέση πάχους και πλάτους της τραβέρσας είναι 5 προς 7. Το συμπαγές ξύλο έχει μεγαλύτερη αντοχή απ’ ότι το πριστό, γιατί οι ίνες του, δεν έχουν κοπεί, έστω και μερικώς. Στην κατ’ εφαπτόμενη τομή η αντοχή σε κάμψη είναι μεγαλύτερη απ’ ότι στην κατ' ακτίνα.
Ξυλεία που ξηράνθηκε στον αέρα (φυσική ξήρανση), έχει περίπου 25% μεγαλύτερη αντοχή απ’ ότι η χλωρή, ενώ η ξυλεία των ξηραντηρίων έχει μεγαλύτερη αντοχή κατά 30%, σε σχέση με την ξυλεία φυσικής ξήρανσης.

Αντοχή σε λυγισμό.
Ένα στενόμακρο ξύλο που πιέζεται από αξονικές δυνάμεις, προβάλλει αντίσταση για να μη λυγίσει. Τα μακρυά ξύλα που πιέζονται αξονικά, όπως π.χ., τα ποδαρικά, έχουν αντοχή σε θλίψη μικρότερη από την κανονική και γίνεται ακόμη πιο μικρότερη, όσο πιο μακρύ είναι το ξύλο και ιδίως όσο πιο μεγάλο είναι το κλάσμα μήκος προς πάχος ενός στύλου, ενός κονταριού κ.λπ.
Μεγάλη επίδραση στην αντοχή στο λυγισμό, έχει η στρεψοΐνια και ο τρόπος που εφαρμόζεται η δύναμη. Τα στρεψόινα ξύλα έχουν μικρή αντοχή. Όταν η δύναμη εφαρμόζεται έκκεντρα η αντοχή σε λυγισμό μειώνεται.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Πάντως το ξύλο προσφέρεται καλύτερα από κάθε άλλο υλικό, σχετικά με το βάρος του, για κατασκευές που θέλουν λυγισμό. Ένας στύλος ξύλινος με διάμετρο 16 εκ. έχει το ίδιο βάρος μ', ένα στύλο σιδερένιο με διάμετρο 4 cm. Κάτω από την ίδια πίεση, ο ξύλινος στύλος θα αντέξει, ενώ ο σιδερένιος θα λυγίσει.
Για να κατανοηθεί καλύτερα η διαφορά κάμψης-λυγισμού δείτε την ακόλουθη εικόνα:

 [ You are not allowed to view attachments ]

Αντοχή σε κρούση
Η αντοχή σε κρούση, υπολογίζεται μ' ένα ειδικό όργανο που έχει ένα βαρίδι 10 κιλών που πέφτει από ύψος 1 μέτρου. Μερικά ξύλα έχουν την ιδιότητα ν' απορροφούν τις απότομες κρούσεις και δονήσεις περισσότερο από άλλα ξύλα.
Η αντοχή σε κρούση μας βοηθά να επιλέξουμε ένα ξύλο κατάλληλο για κινούμενες κατασκευές (π.χ. για βαγόνια τραίνων ή για ρόπαλο μπεήζμπωλ). Μεγάλη αντοχή σε κρούση έχει ο φράξος (δεσποτάκι). Η αντοχή σε κρούση δεν επηρεάζεται απ’ την υγρασία. Μια πολύ σημαντική εφαρμογή της είναι για να αντιληφθούμε αν ένα ξύλο είναι «αναμμένο» καθώς η αντοχή του σε κρούση μειώνεται πολύ.

Αντοχές σε τριβή
Έχει μεγάλη σημασία στα ξύλα που πρόκειται να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή πατωμάτων. Η αντοχή στην τριβή υπολογίζεται με ορισμένα όργανα, που χρησιμοποιούν γυαλόχαρτο ή αμμοβολή.
Γενικά ισχύει ότι τα βαριά ξύλα και εκείνα που έχουν πλατιά ζώνη φθινοπωρινού ξύλου αντέχουν πιο πολύ από τα ελαφρά. Από την άποψη της τομής, όλα τα είδη παρουσιάζουν μεγαλύτερη αντοχή στην εγκάρσια επιφάνεια, μικρότερη στην κατ' ακτίνα και ακόμη πιο μικρή στην κατ' εφαπτόμενη επιφάνεια.

Αντοχή στην τελική θραύση
Μερικά ξύλα, μετά την πρώτη ρωγμή, παρουσιάζουν μεγάλη αντοχή και αργούν να σπάσουν τελείως, ενώ άλλα, αντίθετα σπάζουν αμέσως. Τα πρώτα τα χρησιμοποιούμε στα μεταλλεία, όπου η ιδιότητα αυτή έχει πολύ μεγάλη σημασία, γιατί σώζει ανθρώπινες ζωές. Τέτοια ξύλα είναι τα κωνοφόρα.
Στην αντοχή αυτή, πολύ μεγάλη σημασία, έχει η κατεύθυνση της φόρτισης. Στα κωνοφόρα η αντοχή στην τελική θραύση κατά την έννοια της εφαπτομενικής τομής είναι πολύ μικρή, ενώ κατά την έννοια της ακτινικής είναι πάρα πολύ μεγάλη, γιατί ενεργεί όπως η σούστα του αυτοκινήτου.

Αντοχή σε διάτμηση
Είναι η αντοχή του ξύλου όταν ανθίσταται σε δυνάμεις που τείνουν να προκαλέσουν ολίσθηση μέρους του μέρους που φορτίζεται, σε παράπλευρο μέρος του ίδιου σώματος ξύλου.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Όταν ξύλινα μέλη φορτίζονται σε αξονική θλίψη ή κάμψη, τότε αναπτύσσονται και τάσεις αξονικής διάτμησης.

 [ You are not allowed to view attachments ]

Η αντοχή σε αξονική διάτμηση έχει μεγαλύτερη πρακτική σημασία, διότι με την επίδραση τάσεων διάτμησης, το ξύλο τις περισσότερες φορές υποχωρεί με αυτόν τον τρόπο (π.χ. η σχίση των ξύλων γίνεται με αξονική εφαρμογή δύναμης στην εγκάρσια κοπή).

Στη συνέχεια η παρουσίαση θα συνεχιστεί με τις επιδράσεις που έχει η κατεργασία του ξύλου στην ανθρώπινη υγεία (ευχαριστώ τον κ. Βασιλειάδη για την προτροπή) παρακάμπτοντας τη σειρά που ήταν τα ελαττώματα του ξύλου, καθώς κρίνεται ότι μπορεί να προβλεφθούν και να προληφθούν αρκετές ανεπιθύμητες παρενέργειες.

Θα ήθελα να ενημερωθώ σχετικά με τις πηγές του συγγραφέα των παραπάνω πληροφοριών. Ειδικά στην πρόταση "Ένας στύλος ξύλινος με διάμετρο 16 εκ. έχει το ίδιο βάρος μ', ένα στύλο σιδερένιο με διάμετρο 4 cm.Κάτω από την ίδια πίεση, ο ξύλινος στύλος θα αντέξει, ενώ ο σιδερένιος θα λυγίσει."
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: παυλος στις Ιανουάριος 26, 2017, 06:59:02 μμ
διατάξτε.

πες μου τι δεν καταλαβαίνεις :D
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Μιλτιάδης στις Ιανουάριος 27, 2017, 05:49:49 μμ
 ;D όχι και διατάξτε, βοήθεια χρειάζομαι απλά. Κάνω μια εργασία και μου άρεσε η πρόταση "Ένας στύλος ξύλινος με διάμετρο 16 εκ. έχει το ίδιο βάρος μ', ένα στύλο σιδερένιο με διάμετρο 4 cm.Κάτω από την ίδια πίεση, ο ξύλινος στύλος θα αντέξει, ενώ ο σιδερένιος θα λυγίσει" και πρέπει να αναφέρω βιβλιογραφικά που βρέθηκε αυτό το αποτέλεσμα...δε μπορώ να γράψω ότι το βρήκα σε ένα site.
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Μαρία Γ. στις Ιανουάριος 28, 2017, 08:47:33 πμ
φυσικη ξηρανση πευκου η κοπη εγινε με τις κανονικες συνθηκες...
για ολα τα μεγεθη, καλο ειναι να μην βγαζουμε τον φλοιο γιατι θα αρχισει αμεσως ρωγμες,
ομως επειδη ειναι χειμωδης δεντρο με παχια φλουδα εισχωρουν στο ξυλο χυμοι με αποτελεσμα
να χρωματιζει το ξυλο αποχρωση μαυρου...ειναι ενα προβλημα που δεν μπορεσα να το λυσω..
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: παυλος στις Ιανουάριος 28, 2017, 05:58:56 μμ
εγω παλι δεν καταλαβα τι λεει.το ενα ειναι 160 το αλλο 40 και εχουν ιδιο βαρος.

ας πουμε οτι το 40 το μασιφ ειναι 1μ βγαζει =10 κιλα.

το 160 το ξυλο και τι ξυλο ποσσο βγαζει στο μετρο=χ

αρα τριχορδος γεωργαλας χ σκυλαδικα πλιακωνης δια φλαμενκο στελιο προς συνημιτονο ζαρκαδα=ριζα καπα.
                                                                                                                                                                        στοπ.

Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Μαρία Γ. στις Ιανουάριος 28, 2017, 08:19:37 μμ
φυσικη ξηρανση πευκου η κοπη εγινε με τις κανονικες συνθηκες...
για ολα τα μεγεθη, καλο ειναι να μην βγαζουμε τον φλοιο γιατι θα αρχισει αμεσως ρωγμες,
ομως επειδη ειναι χειμωδης δεντρο με παχια φλουδα εισχωρουν στο ξυλο χυμοι με αποτελεσμα
να χρωματιζει το ξυλο αποχρωση μαυρου...ειναι ενα προβλημα που δεν μπορεσα να το λυσω..

Σε μερικα εβγαλα το φλοιο και εγιναν πολλες ρωγμες
σε αυτα που δεν τον εβγαλα εγινε αυτο με τους χυμους...
μονο σε πευκο αυτα στα αλλα ειδη ξυλου ολα καλα...
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: ΖΑΡΚΑΔΑΣ ΚΩΣΤΑΣ στις Ιανουάριος 29, 2017, 10:54:51 πμ
εγω παλι δεν καταλαβα τι λεει.το ενα ειναι 160 το αλλο 40 και εχουν ιδιο βαρος.

ας πουμε οτι το 40 το μασιφ ειναι 1μ βγαζει =10 κιλα.

το 160 το ξυλο και τι ξυλο ποσσο βγαζει στο μετρο=χ

αρα τριχορδος γεωργαλας χ σκυλαδικα πλιακωνης δια φλαμενκο στελιο προς συνημιτονο ζαρκαδα=ριζα καπα.
                                                                                                                                                                        στοπ.

ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ τρελο αγορι μια ζωη ακαταλαβιστικα............................το ιδιο εκανε κι ο Αινσταιν
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Λάμπρος Σταυρίδης στις Ιανουάριος 30, 2017, 03:15:29 μμ
Κανονικά , ἡ ἀποφλοίωση τοῦ ξύλου , πρέπει νά γίνεται ἀμέσως μετά τό κόψιμό του , διότι , ἀκριβῶς κάτω ἀπό τόν φλοιό , ὑπάρχει τό κάμβιο , ἕνας λεπτός ὑμένας πού περιτυλίγει τό κυρίως ξύλο , πολλές φορές ὁρατός καί μέ γυμνό ὀφθαλμό σέ διάφορα εἴδη ξύλων , μέσω τοῦ ὁποίου ἀνεβοκατεβαίνουν οἱ χυμοί τοῦ δένδρου . Ἀμέσως μετά τό κόψιμο , δηλαδή τήν θανάτωση τοῦ δένδρου , εἰσορμοῦν οἱ μικροοργανισμοί γιά νά τραφοῦν ἀπό τό πτῶμα , ὅπως κάνουν καί στά ζῶα . Ὁ στόχος τους εἶναι τό κάμβιο μέ τούς χυμούς , ὅσοι ὑπάρχουν , καί μαζί μ' αὐτό τρώγουν καί τό ξύλο .
Ἡ φυσική ξήρανση γίνεται , ὅπως ἔχω ἀκούσει , σέ βορεινό ὑπόγειο , ἀφοῦ κολληθοῦν στά σόκορα κομμάτια ἐφημερίδας ( 1 φὐλλο στό κάθε σόκορο ) , χρησιμοποιῶντας γιά κολλητική οὐσία ἀλεύρι μέ νερό ( ἴσως βάζοντας καί λίγη ἀτλακόλ ) . 
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Μαρία Γ. στις Ιανουάριος 31, 2017, 03:57:08 μμ
Θα το δοκιμασω λαμπρο και θα γραψω εντυπωσεις
θα περασει καιρος βεβαια,με ενδιαφερει πολυ το θεμα αυτο,την πρωτη φορα με το πευκο δεν τα πηγα καλα.
ακομη θα πειραματιστω και με τον τροπο που λεει ο giorikas σελιδα 9.!!
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Μαρία Γ. στις Φεβρουάριος 17, 2017, 01:45:21 μμ
πριν 4 μερες εκανα μια δοκιμη με αμυγδαλια πηρα δυο κομματια ξυλο περιπου 10 ποντους διαμετρο επι 40 ποντους μηκος ,ειναι χυμωδες ξυλο η αμυγδαλια αν πετυχει το κολπο κανει και για πολλα ειδη ξυλου..
τα καθαρισα και στα σοκορα εβαλα εφημεριδα την κολλησα με αλευρι νερο και ατλακολ...στο τι θα γινει θα
τα πουμε το καλοκαιρι,να ειμαστε σιγουροι στο τι εγινε και πως πρεπει να γινεται...ειναι σε αεριζομενο και σκιερο μερος...
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Λάμπρος Σταυρίδης στις Φεβρουάριος 20, 2017, 12:25:15 μμ
Μαρία καλημέρα ,
ἐλπίζω ἡ ἀμυγδαλιά αὐτή νά κόπηκε τώρα , τόν χειμῶνα ( κανονικά , ὅπως λένε οἱ παλιοί , πρέπει Γενάρη μέ τήν " λίγωση " τοῦ φεγγαριοῦ , δηλαδή ὅταν τό φεγγάρι εὶναι ἀπό τήν πανσέληνο καί μετά ) , νά κοπῆ . Ἐπίσης , μόλις κόψουμε τό δένδρο ἤ τό κλαδί , τό ἀφήνουμε μιά τοὐλάχιστον ἡμέρα νά τρέξουν τά ὑγρά του καί ὕστερα κολλοῦμε τήν ἐφημερίδα , ἀλλιῶς πῶς θα τρέξουν ; Ἔχω δεῖ μουριά πού ἔκοψα ( χειμῶνα ) καί τήν ἄφησα ὄρθια λίγες ὧρες μέχρι νά τήν φορτώσω , τά ὑγρά τρέξανε ἀπό κάτω ρυάκι.........
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Μαρία Γ. στις Φεβρουάριος 20, 2017, 01:26:05 μμ
Σε ευχαριστω κυριε Λαμπρο πολυ σημαντικες οι πληροφοριες..
η αμυγδαλια κοπηκε στην χαση του φεγγαριου φεβρουαριο ομως
θα δουμε..
Σκεφτομαι να κανω το ιδιο και στην ελια μια και την δουλευω πολυ!!
η ελια ειναι αειθαλης ομως  και απο πριν που την εκοβα τυχαια και δεν τηρουσα κανενα νομο
οι ρωγμες ηταν ελαχιστες..
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Μαρία Γ. στις Φεβρουάριος 28, 2017, 04:51:35 μμ
Δυστυχως δεν πετυχε,ηταν σε σκιερο μερος καλος αερισμος καθολου ηλιος και κανανε ρωγμες. υπαρχει ο τροπος τωρα με το βαρελι και το νερο ομως εχει περιορισμενο μηκος και πλατος το βαρελι. οταν ειναι μεγαλα και πολλα το βαρελι δεν χωραει.!!
θα  δουμε θα το παλεψουμε...
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: john 2004 στις Φεβρουάριος 28, 2017, 10:46:00 μμ
Τα ξύλα δεν στεγνώνουν σε ένα μήνα! Έχω κορμους σχεδόν πέντε χρόνια, και δεν τους έχω κόψει ακόμα. Βεβαίως δεν έχουν σκίσει καθόλου. Υπομονή θέλει...
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Μαρία Γ. στις Μάρτιος 01, 2017, 09:00:10 πμ
το γνωριζω αυτο , εχει κανει ρωγμες σε αυτες τις λιγες μερες ,δωσε λεπτομερειες πως οι κορμοι που εχεις δεν εκαναν ρωγμες !!!
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Μαρία Γ. στις Μάρτιος 01, 2017, 09:03:38 πμ
Εγω αυτο ψαχνω πως να μπορεσω να διατηρησω κορμους απο διαφορα δεντρα χωρις να κανει ρωγμες..
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Μαρία Γ. στις Μάρτιος 11, 2017, 04:01:42 μμ
το επομενο πειραμα θα ειναι να μην βγαλω το φλοιο και να βαλω στα σοκορα εφημεριδες
σε μερικες μερες  θα γραψω εντυπωσεις !!!!!!
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: letasos στις Απρίλιος 08, 2017, 11:53:44 μμ
Δεν ξέρω αν είναι ο σωστός χώρος όπου μπορώ να ρωτήσω τα παρακάτω , αλλά δεν ήθελα να ανοίξω καινούριο θέμα . Αν είναι , ας το μετακινήσει ή διαγράψει ο διαχειριστής .
Επειδή είναι εποχή κλαδεμάτων κ.λ.π. , μου προέκυψαν ένα κομμάτι ροδιά και άλλο ένα βερικοκιά .  Έχει κανείς εμπειρία αν χρησιμοποιούνται στην οργανοποιία ;
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: billis hrakleio στις Απρίλιος 09, 2017, 01:47:41 πμ
και εγώ έχω ένα κομμάτι ροδια αν κάνει δώστε σήμα
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Garafil στις Απρίλιος 10, 2017, 12:49:24 μμ
Φιλε Τάσο καλημέρα. Η βερικοκιά είναι όμορφο ξύλο και χρησιμοποιείτε στην οργαμοποιία όσο για την ροδιά δεν γνωρίζω. Σίγουρα μια δοκιμή δεν είναι κακά ιδέα. Βγάλε τον φλοιό και αν μπορείς κόψε στις διαστάσεις περίπου που θέλεις αφήνοντας βέβαια κάποιους πόντους ασφαλείας (πχ. Αν το τελικό σου θα είναι 5εκ πάχος κάνε τις τάβλες 7εκ). Πάρε πριονίδι από ένα ξυλουργείο σκέπασε τα ξύλα καλά ρίξε τους αρκετό νερό και να φροντίζεις να είναι υγρά για αρκετό καιρό. Απαραίτητο να είναι σε χώρο απάνεμο και σκοτεινό. Υπομονή μερικά χρόνια και καλές δημιουργίες.....
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Γρηγόρης Μαυρακης στις Ιανουάριος 30, 2018, 09:37:27 μμ
Έχω μια απορία.. αν πχ βλέπω μπροστά μου δύο καπάκια έλατο η ινδικό παλισσανδρο Πώς καταλαβαίνω πιο είναι πιο ποιοτικό?
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: ΖΑΡΚΑΔΑΣ ΚΩΣΤΑΣ στις Ιανουάριος 31, 2018, 03:43:40 μμ
Έχω μια απορία.. αν πχ βλέπω μπροστά μου δύο καπάκια έλατο η ινδικό παλισσανδρο Πώς καταλαβαίνω πιο είναι πιο ποιοτικό?

γιατι συγκρινεις τα δυο ξυλα αφου προοριζονται για διαφορετικη δουλει το καθε ενα?
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Γρηγόρης Μαυρακης στις Ιανουάριος 31, 2018, 04:18:28 μμ
δεν το εγραψα κατανοητα..ανεφερα δυο παραδειγματα..το θετω σωστα τωρα..αν εχω δυο διαφορετικα καπακια μπροστα μου απο ευρωπαικη ερυθρελατη πως μπορω να ξεχωρισω το καλυτερο για να αγορασω?η πως μπορω να κρινω οτι αυτο που μου πουλανε ως 3Α ειναι οντως 3Α?
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: steliosguitar στις Ιανουάριος 31, 2018, 04:27:36 μμ
1-ξερο
2-πυκνες (πολλες) βενες / ιντσα
3-οχι πολυ ελαστικο
4-πατημασιες αρκουδας
5-χρυσαλλιδα

οτι πιο πολλα απο τα απο πανω, τοσο καλυτερο
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: Γρηγόρης Μαυρακης στις Ιανουάριος 31, 2018, 07:58:08 μμ
https://xyloepiplo.gr/για-να-καταλάβεις-το-ξύλο/
Για όποιο  τον ενδιαφέρει να μάθει τι είναι οι βενες και οι χρυσαλιδες
Τίτλος: Απ: Γνωρίζοντας Το Ξύλο
Αποστολή από: ΖΑΡΚΑΔΑΣ ΚΩΣΤΑΣ στις Ιανουάριος 31, 2018, 08:20:53 μμ
Εννοειται οτι αυτο που πουλανε για Α ειναι το καλυτερο.Η  ιστορια ομως εχει και εξαιρεσεις .................ολοι οι παλιοι μαστοροι ας πουμε δεν ειχαν την πολυτελεια να εχουν πληθωρα καπακιων για να διαλεξουν.Η ο μετρ του ειδους στην παγκοσμια οργανοποιια Antonio Strandivari................εχει βιολια με ροζακια μικρα η σκιες .Μην το παμε μακρια.....................εχω φτιαξει πολυ καλα οργανα με καπακι των 12 ευρω