Παρόλο ότι είχα σκεφτεί να αφήσω το χρώμα του κόντρα πλακέ στο σκάφος, αυτό δεν μπορούσε τελικά να γίνει γιατί η εξωτερική στρώση του κόντρα πλακέ δεν ήταν και τίποτε το ιδιαίτερο, και επειδή ήταν από σχετικά μαλακό ξύλο είχε καταλήξει από τα προηγούμενα στάδια της κατασκευής να έχει διάφορες αβαρίες.
Έτσι λοιπόν έβαψα το σκάφος με χρώμα εμποτισμού σε απόχρωση βέγγε, που το είχα από προηγούμενες κατασκευές και επισκευές.
Το κακό είναι ότι με κάθε τρίψιμο φεύγει αρκετό μέρος από το χρώμα και φαίνεται το ξύλο και έτσι χρειάστηκε να ξαναβάψω εκείνα τα σημεία 2-3 φορές.
Η επιφάνεια του κόντρα μετά και από το βάψιμο και το τρίψιμο ήταν πολύ αδρή και έτσι αποφάσισα ότι το κλείσιμο των πόρων που έκανα συνήθως με ελαφρόπετρα δεν προσφέρεται για την περίσταση. Αρχικά σκέφτηκα να βάλω σήλερ πολυουρεθάνης (μετά και από σχετικό τηλεφώνημα στον φίλο μου το Νάσο), αλλά στο Leroy που ρώτησα καθώς και τα χρωματοπωλεία στη γειτονιά μου δεν το είχαν οπότε έπρεπε να κατέβω στο κέντρο, πράγμα που βαριέμαι αφόρητα, άσε που χάνεις και ένα ολόκληρο πρωινό.
Έτσι λοιπόν θυμήθηκα ότι είχα εδώ και κάτι χρόνια ένα υλικό που το έχω χρησιμοποιήσει και σε προηγούμενες κατασκευές μου.
http://www.luthier.gr/index.php?topic=1060.120 (μόλις συνειδητοποίησα ότι πέρασαν κιόλας έξη χρόνια από τότε
)
Είναι εποξική ρητίνη ειδική για φινιρίσματα και λέγεται Z-poxy. Είναι δύο συστατικών και είναι αρκετά ρευστή (σαν μέλι).
Εφαρμόζεται δε με σπάτουλα ή κάτι ανάλογο.
Αφού στεγνώσει (θέλει μερικές ώρες) τρίβεται εύκολα με γυαλόχαρτο. Μετά από τρία χέρια το σκάφος είναι πλέον όπως στη φωτογραφία. Με ένα ακόμα χέρι και τρίψιμο με γυαλόχαρτο 320, θα είναι νομίζω έτοιμο για το λούστρο.
