Κυριε Μανο, αφηστε τα αυτα...
]
εσύ με πειράζεις με φαίνεται...
Κάποτε που ρωτούσα τον Παύλο Γύπα για διαστάσεις κτλ, μου απάντησε : "Ο ήχος ενός οργάνου είναι πολλά παραπάνω πράγματα από τη γεωμετρία του".
Τότε δεν καταλάβαινα και πολύ τι εννοούσε ακριβώς αλλά με τον καιρό όλο και περισσότερο έρχομαι στα λόγια του. Αλλά που θα πάει, ας ελπίσουμε ότι σε καμιά πενηνταριά χρόνια κάτι θα έχουμε καταλάβει ακόμα. 
... και λίγα λες Παναγιώτη... προφανώς συμφωνώ απόλυτα και τόχω γράψει κάπου ότι ένα όργανο είναι πολλά πράγματα μαζί, ταυτόχρονα και αδιαίρετα...
που με φέρνει στο επόμενο θέμα (μιας που τα κατάφερα και "διαίρεσα" το καπάκι)

Μάνο πως μπόρεσες να χαλάσεις τοσο όμορφο καπάκι?
Και να αντικαταστήσεις τα όμορφα ανοικτά χρώματα με τά σκούρα τού νέου καπακιου 
Νάσο η ερώτησή σου έχει δύο έννοιες, φαντάζομαι εννοείς "πως πήρα την απόφαση" ? η απάντηση είναι ότι δεν μου άρεσε ο ήχος, επομένως είχα τις εξής επιλογές:
να το κρεμάσω στον τοίχο για διακόσμηση
να το χαρίσω σε κανέναν (πολύ) φίλο αλλά χωρίς απαιτήσεις, εξηγώντας ότι δεν παίζει και πολύ καλά
να προσπαθήσω να το κάνω να παίξει
ε, επέλεξα το τρίτο.
Τώρα για τα χρώματα, κι εμένα μου άρεσε πολύ το παλιό σχέδιο και χρώματα, θα ήθελα να είχε σωθεί και να αλλάξω μόνο καμάρια. Αφού έγινε, αφενός δεν είχα έλατο πρόχειρο, αφετέρου δεν τελειώσαμε ακόμα... κι έπειτα θα ξανακάνω όμοιο με το παλιό, δεν πετάω τίποτα ούτε από ιδέες ούτε από σχέδια.
Αν πάλι εννοείς πως τα κατάφερα και το χάλασα, ε τι να πω, πρόσεχα όσο μπορούσα αλλά κάποια στιγμή η σπάτουλα άρχισε να "ανηφορίζει" μέσα στο πάχος του καπακιού χωρίς να το καταλάβω... (στον πίσω τάκο έγινε η ζημιά, την "έστειλε" προς τα πάνω) όταν την είδα να ξετρυπάει ήταν πλέον αργά... δεν πειράζει, όσο ζω μαθαίνω...