Αν ''φας'' την ταστιέρα με το ροκάνι μέχρι το ύψος που έχεις σημειώσει στο σχέδιο (22 χιλ.) και από πάνω περάσεις ταστιέρα από έβενο θα έιναι μια χαρά. Την διαφορά (το υπόλοιποδηλαδή από οξιά που θα μείνει), το καλύπτεις με το σιρίτι που θα βάλεις στην ταστιέρα και θα καλύπτει και τα πλαϊνά από την οξιά και από τον έβενο.
Και από άποψη αντοχής νομίζω πως θα ενισχυθεί με τον έβενο καλύτερα. Τουλάχιστον αυτό θα προσπαθούσα να κάνω εγώ.
Δημήτρη αυτή ακριβώς ήταν η πρώτη λύση που μου πέρασε από το μυαλό, αν κατάλαβα καλά την περιγραφή σου. Ένας λόγος που επέλεξα κέδρο για το καπάκι: με 3,5 χλστ (του κέδρου έναντι 1,7-1,8 του αρχικού καπακιού) εκατέρωθεν της ταστιέρας “κερδίζω” σε ύψος 1,5 – 1,8 χλστ, το οποίο αφαιρείται από την υπερμεγέθη “ταστιέρα” (10 χλστ.) και καταλήγει σε ένα πιο λογικό 8-8,5 χλστ. (δες το σχεδιάκι παρακάτω, με κίτρινο το αρχικό έλατο και πορτοκαλί ο κέδρος).
Τα σειρήτια για τα πλαινά είναι διαθέσιμα σε 7 και 10 χλστ., αλλά τα 10 φαίνονται τεράστια – τουλάχιστον σε μπράτσο τρίχορδου.
Στην πορεία όμως κάτι δε μου κάθισε καλά (τι ακριβώς δεν ξέρω, απλά δεν μου άρεσε η “ανταπόκριση” στην ταλαιπωρία της ράσπας του συγκεκριμένου κομματιού οξιάς) καθώς το λέπταινα. Σημειωτέον ο πρώτος μπαγλαμάς μου είχε μάνικο από οξιά και συμπεριφερόταν τελείως διαφορετικά. Βέβαια κάποτε ήταν τσεκούρι, ίσως πέρασε άλλη επεξεργασία στα νιάτα του.
Έτσι άρχισα να σκέφτομαι εναλλακτικές, καταργώντας την ξεχωριστή ταστιέρα και επιστρέφοντας στην “μεταμφίεση” της υφιστάμενης.
[ Invalid Attachment ]
Στο σχεδιάκι αριστερά φαίνεται η κατάσταση όπως είναι, στο δεύτερο η λύση με ξεχωριστή ταστιέρα και πλαϊνά φιλέτα σε σκαλοπατάκια (πως λέγονται στην καθομιλουμένη αυτά τα κοψίματα ? – κάπου το γράφει ο Ζαρκάδας, να μην το πω στα "επιστημονικά": ορθογωνικές αποτμήσεις) και στο τρίτο δεξιά η τελευταία, με κανάλια στα πλαϊνά και φυτεμένα φιλετάκια (ασετόπαστα 0,8 ή 2 χλστ.) για να ξεχωρίσει κάπως η “ταστιέρα”. Και οι δύο λύσεις γίνονται εύκολα μ΄αυτό το προσαρτηματάκι που έφτιαξα
http://www.luthier.gr/index.php?topic=1783.0Πιστεύω πως τέτοιες μετασκευές έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και το καλό με τα παλιά όργανα είναι πως ακόμα και ένα όχι πρώτης ποιότητας καπάκι αν έχει παλιώσει και δεν έχει πάθει ζημιές (σκισίματα, βουλιάγματα κλπ) έχει στεγνώσει καλά και με την κατάλληλη επεξεργασία (καμάρια κ.α.) μπορεί να δώσει ωραίο ήχο.
Παέι αυτό, το καπάκι δεν κρατιότανε. Άλλωστε ήθελα την εμπειρία της αλλαγής.
...........................
Προχώρα και μη φοβάσαι. Θα σε παρακολουθούμε και θα περιμένουμε τα νέα σου.
Καλή συνέχεια.
..... θα αλλαζα και το μανικο ... γιατι εχει αυτο το σιδερο μεσα.
... το ζυγισμα με το σιδερο ειναι τοσο ασχημο που θα βλαστημας καθε φορα που το πιανεις στα χερια σου....
Γιωργος
κι αυτό πάλι ? νέα "τροφή για σκέψεις"...
...................
Θα “κοιμηθώ πάνω του” που λένε οι Αμερικάνοι (κι ό,τι δω στον ύπνο μου, αυτό θα κάνω
). Δεν φοβάμαι τις ιδέες, τα (συγκεκριμένα) ξύλα δεν μου άρεσαν, είναι κι αλλουνού το όργανο, όσο να πεις ....
