... βρήκα λίγο χρόνο και συνέχισα ...
έφτιαξα και κόλλησα στο καπάκι την φιγούρα από ασετόπαστα...
και για να διαλυθούν τυχόν παρεξηγήσεις πριν γίνουν, για όποιον αναγνωρίσει σχέδιο του Αλεξανδρή στη φιγούρα, να ενημερώσω ότι αυτό είναι δικό μου σχέδιο που έγινε το 1991 (με μολύβι και χαρτί τότε, καλές εποχές και πολύ ψάξιμο - χωρίς Internet εννοείται, από έντυπο υλικό μόνο), όταν παρήγγειλα στον Γιάννη το συγκεκριμένο μπουζούκι (είναι "το καλό" μου από τότε, το καπάκι τώρα έχει γίνει σχεδόν πορτοκαλί απ΄τα χρόνια):
Ο Γιάννης βέβαια το χρησιμοποίησε και σε άλλα όργανα που ενδεχομένως έχετε δει, κάποια είναι στην Αθήνα.
Εκανα και μερικές τροποποιήσεις (με τρών' τα χέρια μου και τώρα με τα μηχανήματα του διαβόλου είναι πολύ πιο εύκολα τα πράγματα)
και έφτασα εδώ
Η φιγούρα είναι κολλημένη και όχι "εγκιβωτισμένη", για δύο λόγους:
- μάλλον μου αρέσει περισσότερο αυτή η τεχνική, επιπλέον παρατηρώντας κάτι μπουζούκια του '50 του Ζοζέφ π.χ. βλέπω κολλητές φιγούρες και όχι σκαφτές, κι αν και το σκάψιμο συνηθίζεται στα παλιά μαντολίνα πιστεύω ότι στα μπουζούκια είναι νεώτερη "τάση", όπως και η γενικευμένη χρήση καπλαμάδων (και "όλα ξύλο") αντί ασετόπαστας.
- το καπάκι είναι από κέδρο και διαβάζοντας θέματα περί αντοχής του κέδρου έναντι του έλατου αποφάσισα να είμαι πιο συντηρητικός και να μην αφαιρέσω τόσο υλικό (σε τόσο μεγάλη επιφάνεια δηλαδή).
Το καπάκι τώρα είναι στα 3,5 - 3,7 χλστ.
Κόλλησα και εσωτερικά περιμετρικά σειρήτια. Από την μία πλευρά (αυτή με τις χαρτοταινίες και τα στραβοκολλήματα) για κάποιον λόγο που δεν κατανοώ δεν κολλούσε με τίποτα.
[ Invalid Attachment ]
Τώρα είμαστε εδώ. Στη συνέχεια καμάρια και καράολας.