καλημέρα!
Φιλε Mato θα κλεψω τη ντουγομανα Ο και ο θεος να βαλει ξανα το χερι του.
ελπίζω να εννοείς ότι θα εφαρμόσεις την ιδέα και όχι ότι θα μεταφέρεις ντούγα άλλου καλουπιού σε άλλο.... σκέψου μόνο ότι έχω πολύ χαμηλό σημείο σύγκλισης και κανονικά η αριστερή πλευρά θα έπρεπε να είναι πολύ μικρότερη.
Άσε που έχω κάνει και λάθη στη μεταφορά - δες το διαφορετικό χαρτόνι στην 1, είχα πάρει λάθος αποτύπωση και την ξανάκανα - μόνο στο δικό σου καλούπι θα φανούν αυτά.
... ο κατασκευαστης οριζει το μεγεθος και την μορφη της ντουγας και δη της ντουγομανας.
ε, ποιός να την ορίσει δηλαδή ?
δεν υπάρχει άλλος τρόπος, ούτε κατασκευαστικά σχέδια για κάθε λεπτομέρεια κάθε ντούγας κάθε καλουπιού (εξαιρούνται ο vagges και ο BOULIS
). Από την άλλη - αυτό είναι και η ομορφιά, ότι κάθε κατασκευή είναι μοναδική.
Τέλως πάντων, για να συνοψίσω την δική μου ελάχιστη εμπειρία κατασκευής σκάφους με όσα διάβασα εδώ (και τις αγχολυτικές παραινέσεις φίλου οργανοποιού):
1) αποφασίζεις αριθμό και πλάτος ντουγών και πλαϊνών (σε περίπτωση που θες φαρδύτερα - δεν είναι υποχρεωτικό)
2) αποφασίζεις σημείο σύγκλισης (γενικά απ' ό,τι έχω συζητήσει και καταλάβει από τις κουβέντες εδώ, ισχύει ότι όσο ψηλότερα είναι τόσο ευκολότερα στρώνουν οι ντούγες.
Αν όμως το κάνεις ψηλότερα από ένα συγκεκριμένο σημείο (που εξαρτάται από το καλούπι), μετά τις πρώτες ντούγες πρέπει να το αντιμετωπίσεις ακριβώς όπως στο εξηγεί ο Nikolas Fereos, κατεβάζοντας αναλόγως το σημείο σύγκλισης όσο πλησιάζεις στο χείλος. Σε συζήτηση με επαγγελματίες οργανοποιούς, η άποψη που επικρατεί (σ' αυτούς που μίλησα εγώ) είναι να ορίσεις το σημείο περίπου δυο εκατοστά "μέσα" από το τέλος της κολάντζας - αρκεί δηλαδή η κολάντζα να καλύπτει το σημείο κατά δύο εκατοστά.
Βέβαια αμέσως προκύπτει το ερώτημα "και ποιό είναι το ύψος της κολάντζας ?" - στο οποίο όμως απαντά επίσης μόνο το καλούπι σου.
3) δίνεις το βασικό σχήμα στη ντουγομάνα (χωρίς να αφαιρέσεις υλικό) - και αν θές δίνεις την αρχική καμπύλη σε όλες τις ντούγες
4) σημαδεύεις (στην ήδη καμπυλωμένη) ντούγα τα πλάτη σε τρεις νομείς και αρχίζεις το πλάνισμα, ελέγχοντας συνέχεια πάνω στο καλούπι. Δουλεύεις περαιτέρω την καμπύλη και την πλάνη για όσο χρειαστεί προκειμένου να "κάτσει" σωστά. Καθώς πλανάρεις, επειδή η ντούγα είναι ήδη καμπυλωμένη, οι πλευρές της δεν είναι πια κάθετες στο φάρδος της αλλά τείνουν να γίνουν κάθετες στην εφαπτομένη του καλουπιού στην κάθε πλευρά της ντούγας.
5) όλες οι επόμενες ντούγες δουλεύονται με τον ίδιο τρόπο, με τη διαφορά ότι στο πλάνισμα έχει προτεραιότητα η πλευρά που εφάπτεται στην προηγούμενη ντούγα προκειμένου να κάτσει σωστά και σ' αυτήν και στο καλούπι. Αν η ελεύθερη πλευρά δεν κάτσει καλά στο καλούπι, προτιμότερο να την ξηλώσεις γιατί θα σου βγει το λάθος παρακάτω και σιγά - σιγά θα αρχίσει το σκάφος να "πετάει". Αν χρειαστεί, στρεβλώνεις (κάνεις καμπύλη σε δύο άξονες - αυτό χρειάζεται κυρίως σε ψηλά πλαϊνά που πρέπει να "παντρέψουν" καμπυλότητες σε τουλάχιστον δύο άξονες και προϋποθέτει να έχεις προβλέψει φαρδύτερη ντούγα)
6) τα πλαϊνά είναι για μένα το δυσκολότερο μέχρι στιγμής σημείο. Έχω χαλάσει τέσσερα και σταμάτησα να σκεφτώ που κάνω λάθος (το καλούπι είναι εντάξει, φίλος επαγγελματίας που του το πήγα έφτιαξε δείγμα πλαϊνού σε τρία λεπτά, εγώ παιδεύομαι τρεις ώρες για το κάθε ένα και ακόμα δεν έφτιαξα σωστό). Το πρόβλημα για μένα είναι ακριβώς η στρέβλωση σε (περισσότερους από έναν) άξονες που δεν μπορώ να αντιμετωπίσω εύκολα με το υψηλής τεχνολογίας εργαλείο κουρμπαρίσματος που διαθέτω (μπουρί σε γκαζάκι
) - και επίσης ότι δεν είχα συνειδητοποιήσει το τόσο απλό - ότι "επιτρέπεται" να πλανίσεις "στον αέρα" με μικρό ροκάνι χούφτας για τις λεπτομέρειες. Όταν φτάσεις εκεί, θα καταλάβεις τι σου λέω.
Σε όλην αυτή τη διαδικασία, κάνεις μόνον ελέγχους.
Δεν σχεδιάζεις, γιατί αφενός δεν χρειάζεται (εκτός αν επιλέξεις την πλήρη ανάλυση που έχουν κάνει π.χ. ο vagges και ο BOULIS, αλλά σε αυτήν την περίπτωση πρέπει να έχεις και την ικανότητα να την κατασκευάσεις επακριβώς) και αφετέρου οι γραμμές στις ντούγες λειτουργούν παραπλανητικά και σε αποπροσανατολίζουν.
Η (αγχολυτική) συμβουλή του φίλου οργανοποιού ήταν (τουλάχιστον για το πρώτο σκάφος) να μην μετράω συνέχεια, αλλά να εμπιστευτώ το "μάτι" και ομολογώ ότι λειτούργησε.
προφανώς θα πάρεις ο ίδιος κάποιες αποφάσεις που θα καθορίσουν την επιτυχία, αισθητική, λειτουργικότητα - ή όχι. Αυτό είναι το θέμα.
Και επαναλαμβάνω ότι όλη αυτή η φλυαρία είναι η ελάχιστη εμπειρία ενός αρχάριου.
