Βρε Δημήτρη γιατί το κάνεις αυτό τώρα. Να μας τη λές τόσο ασχημα πως μπερδέψαμε τη Βούρτσα,ασχετα αν με ευσχημο λόγο μας τη λές κατσίκα; Δεν σε ψύλιασε οτι αποκάτω δείνω ενδεικτική βιβλιογραφία απο επτά βιβλία οπου τα τρία είναι αρχαία γραμματεία για τη μουσική των αρχαίων και ενα τέταρτο εγγυκλοπαίδεια για το ιδιο πράμμα; Διευκρίνησα πως είναι ενα θέμα πολλών τόμων και εδωσα τα βασικά ψίγματα για να τσιγκλίσω τον οποιον θέλει να ψαχθεί. Και να μάθει οποιος δεν ξέρει πως οι πρόγονοί μας εδωσαν στον πλανήτη το ευγενικώτερο προϊόν που εσωσε ποτέ να επινοήση ο νούς του ανθρώπου,το θεωρητικό οικοδόμημα της μουσικής. Αυτοί την πήραν απο το εμπειρικό στάδιο και την εκαναν επιστήμη,την εκαναν μαθηματικά την εκαναν αναλογίες και με αυτές τις αναλογίες χάραζαν και τα αρχιτεκτονικά τους αριστουργήματα. Και βέβαια δεν είναι ακριβώς ιδια η φυσική μείζονα κλίμακα της Δυτικής μουσικής με τον Δώριο και με ολες οι σημερινές κλίμακες. Αλλα τι ήθελες απο εδώ μέσα, να αναλύσω την αρχαία Ελληνική διαστηματική σε μια παρεμβασούλα; Πώς θα είναι ακριβώς η ιδια αφού η σημερινή Δυτική μουσική αποδέχθηκε το μέτρο του τόνου σε 9/8 μέν,αλλά απο την αλλη εκανε τον συγγερασμό. Για να καταλαβαίνουν ολοι τον εκοψε στη μέση ως δωδεκάτη ρίζα του 2. Αποδέχθηκε δηλαδή κάποια διαφωνία (φάλτσο). Τους εκανε η ανάγκη τότε του κλαβεσέν. Εντάξυ. Ομως την εκανε τη ματσουλιά η Δύση. Ο τόνος δεν χωρίζεται σε δύο ισα ημιτόνια γιατί το 9/8 είναι ΑΡΗΤΟΣ αριθμός. Με απλά λόγια,δεν υπάρχει κλάσμα που οταν το διπλασιάσω θα μου δώσει το 9/8. Το αποδεικνύει και μαθηματικά ο Ευκλίδης στην ''ΚΑΤΑΤΟΜΗ ΚΑΝΟΝΟΣ''. Για την ιστορία οι αρχαίοι χωρίζανε τον τόνο σε δύο ανισα ημιτόνια με πολλές προτάσεις. Μια απο τις επικρατέστερες ηταν του Αρχύττα οπου μετά απο υπολογισμούς με την μέση γεωμετρική ανάλογο (χρυσή τομή) και την μέση αρμονική,κατέληγε να παίρνει τον τόνο ως τρίτη δύναμη του τρία,δηλαδή, 3χ3χ3=27. Απο τα 27 τμήματα του τόνου εκφρασμένου σε ευθεία γραμμή (τμήμα χορδής),επερνε τα 14/27 και αυτό ηταν η δίεσις και τα 13/27 η αποτομή. Και για την ακρίβεια η Δώριος αρμονία ή τρόπος αλως σήμερα τον αντιστοιχούν οι μελετητές σε κατιούσα μορφή ως,ΜΙ-ΡΕ-ΝΤΟ-ΣΙ-ΛΑ-ΣΟΛ-ΦΑ και ΜΙ ο επόγδοος τόνος οπως ελεγαν, με τα ημιτόνια ως ανωτέρω. Οι δε Βυζαντινοί το προχώρησαν παραπέρα και υιοθέτησαν και τον Ελάσωνα τόνο 10/9 με σειρά 9/8 - 10/9 - 25/24 - 9/8 - 10/9 - 9/8 - 25 /24.
Αντιπαρέρχομαι την προσβολή Δημήτρη και θέλω να σου πώ,πως η ονομασίες των αρχαίων τρόπων είναι αυτές που εγραψα προτύτερα απο γεννησιμιού τους και κανένας πάπας δεν τις υιοθέτησε χίλια χρόνια αργότερα. Αλλο πράμμα εκανε ο Γρηγόριος αλλα δεν είναι του παρόντος. Οι ονομασίες αυτές αναφαίρονται χιλιάδες φορές στην αρχαία γραμματεία. Περιγράφεται το υφος τους ,το ηθος τους ,ποιός την επιννόησε,προέλευση ονομασιών και πλήθος αλλων στοιχείων,οπου ενδεικτικά θα σου αναφαίρω μερικά.
Ο Δώριος τρόπος αναφαίρεται απο τον Ηρακλείδη τον Ποντιακό,τον Πλούταρχο στο ''περι μουσικης'',τον Αριστοτέλη στα πολιτικά,απο τον Πλάτωνα στην Πολιτεία καθώς και ο Δάμων δίνει ολόκληρη μάχη για το ηθος του τρόπου αυτού. Περιγράφεται ως ανδρώδες και μεγαλοπρεπές το ηφος του και σε αυτές τίς αρμονίες πρέπει να διαπαιδαγωγούνται οι νέοι και οχι στα Λυδια που είναι φιλήδονα και καλλιεργούν την πλαδαρότητα μας λέει ο Πλάτων στην Πολιτεία,καθώς και ο Δάμων.
Ο Φρύγιος τρόπος περιγράφεται απο τον Αριστοτέλη ως ''ΕΝΘΕΟΣ'' και ο Λουκιανός μας πληροφορεί οτι,ως τέτοιος χρησιμοποιούταν στην μελοποιία των διθυράμβων.
Του Μιξολύδιου απο τον Αριστοτέλη ως θρηνώδες και απο τον Πλούταρχο,ως ιδιαίτερα παθητικό.
Ο Υπολύδιος βακχικός και ιδιαίτερα μεθυστικός.
Τον Υπολύδιο επινόησε η Σαπφώ μας πληροφορεί ο Γαβδέντιος.
Σε αλλες αναφορές υπάρχουν και διαφωνίες και τέλος πάντων κατεβατά ολόκληρα μπορεί να αναφαίρει κανείς ,αλλά αυτά φτάνουν νομίζω.
Στη Βυζαντινή μουσική ούτε αναφέρθηκα ούτε εκανα καμια σύγκριση με την Δυτική. Μια ξόφαλτση αναφορά για την μετάβαση απο την αρχαία στην Βυζαντινή και την αλαγή των ονομασιών των τρόπων.
Για τον αιώνα εχεις δίκιο. Τον εκτο αιώνα εζησε ο Πυθαγόρας. Το γήρας ου γάρ ερχεται μόνον.
Ερωσθε και υγειάσθε.
