μπουζούκι με μεμβράνη - επιτυχία ή επιτοίχιο ?

[Μάνος Τουρπάλης]

και επιτέλους ήρθε η ώρα να προσαρμόσω το μπράτσο.

Έγινε η τελική διαμόρφωση στο αρσενικό μόρσο

 

 

και τοποθετήθηκαν τα "είδη κιγκαλερίας" στο θηλυκό.

 

Ακολούθησε μια ανιαρή διαδικασία επιλογής βίδας για το αρσενικό μόρσο (δεν έχει νόημα να βάλω φωτο) και τελικά αφού κατέληξα σε λαμαρινόβιδα με επίπεδο κεφάλι
χωρίς φρέζα, στήθηκε το όργανο και πέρασα χορδές. Ο καβαλάρης είναι "εναλλακτικός" από μια παλιότερη κιθάρα (f-holes) που ήρθε κουτί στις διαστάσεις - του έτριψα μόνο λίγο το κάτω μέρος να μην έχει γωνίες για να μην σκίσει την μεμβράνη.

 

 

[Μάνος Τουρπάλης]

το αποτέλεσμα με μια λέξη:
 
ΠΑΝΩΛΕΘΡΙΑΜΒΟΣ!   

εξηγούμαι: ο ήχος ήταν απερίγραπτος (αρχικά), πλαδαρός και κούφιος. Αυτή είναι η "πανωλεθρία".

Ο "θρίαμβος" είναι στο μηχανικό μέρος: όλα δουλεύουν τέλεια, καλύτερα απ' ότι περίμενα:

1) το ανεξάρτητο μπράτσο (χωρίς κόντρες αλλά με βέργα τιτανίου) είναι ακλόνητο στο μήκος του - για την ένωση θα πω παρακάτω - και η πρόσβαση στο άλλεν από το κεφαλάρι είναι τέλεια.

2) oι βίδες της μεμβράνης ανεβοκατεβάζουν το ντέφι όμορφα και γλυκά, όλα καλά.

Ο ήχος βελτιώθηκε αισθητά και εξακολουθεί να βελτιώνεται όσο ανεβάζεις την μεμβράνη: πριμάρει, καθαρίζει και "κουδουνίζει" (δεν ξέρω πώς να το πω, νομίζω είναι  χαακτηριστικό άκουσμα της μεμβράνης αντί για sustain). Το θέμα είναι ότι δεν ξέρω πόσο θα αντέξει (η μεμβράνη), όσο την ανεβάζει τόσο είναι εφανής η υποχώρηση γύρω από τον καβαλάρη. Θα έρθει σίγουρα κάποια στιγμή που θα σκιστεί, επόμένως πόσο καλό ήχο μπορείς να πετύχεις ? ...πρόβλημα.

3) και σημαντικότερο: η βίδα ρύθμισης της γωνίας της ένωσης είναι η μεγαλύτερη επιτυχία  - αν αντέξουν όλα για μια περίοδο δοκιμής που πρέπει να ακολουθήσει.
Κανα δυο μέρες μετά το πέρασμα των χορδών (κι ενώ παίζω διαρκώς με την μεμβράνη πάνω- κάτω) το action στο 12ο ανέβηκε στο 2,25

 

με δυο γυρίσματα στην ακέφαλη άλλεν ("σκουληκόβιδα") κατέβηκε στο ~ 1,2 για πλάκα

 

4) το άλλο που ήθελα να δω (όπως ίσως καταλάβατε, η δουλειά αυτή είναι "λαγός", δοκιμή για την εφαρμογή σε "κανονικό" μπουζούκι) ήταν κατά πόσο και πώς φαίνεται το κενό που αναγκαστικά υπάρχει κάτω από την ταστιέρα στο καπάκι. Νομίζω ότι είναι πολύ καλά.
Ειδικά αν η ταστιέρα έχει ανοιχτόχρωμα φιλέτα και το καπάκι μαύρη ασετόπαστα (τα "αυτιά" στην ταστιέρα) εκτιμώ ότι η απόσταση δεν θα φαίνεται καθόλου

 

 

[Μάνος Τουρπάλης]

έχω ήδη βάλει καπάκι να κολλάει (σαν να λέω "να πάρει μια βράση ακόμα"  , το Bookmatch εννοώ) για να κάνω εναλλακτική με κάπως κανονικές συνθήκες.

Εν τω μεταξύ, παίζοντας και "παίζοντας", ανακάλυψα (με έκπληξη είναι η αλήθεια, στις κιθάρες - φλατ τοπ με f holes και resonator που είχε και f-holes δεν συνέβη αυτό) ότι ο ήχος βελτιώθηκε αισθητά κλείνοντας με χαρτοταινία τις τρύπες.

Δοκιμάζοντας κι άλλο, βελτιώθηκε ακόμα περισσότερο (με μέτρο, είπαμε βελτιώθηκε, από το χάλια δηλαδή στο λιγότερο χάλια) αφού έκλεισα και την περίμετρο του ντεφιού.

Καλά θα πάει κι αυτό, έκανα όλη αυτή τη φασαρία για να τα κλείσω όλα με χαρτοταινίες.   

 

άρα ... ούτε που ξέρω πώς θα συνεχίσω, ας κάνω το εναλλακτικό ελάτινο καπάκι (θα ταπώσω την τρύπα δηλαδή με ένα δίσκο από έλατο) και βλέποντας και κάνοντας. Αλλά το έχω πει πολλές φορές, για αυτό μ' αρέσει η οργανοποιία, που δεν ξέρω τι μου γίνεται δηλαδή.  "Όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας" που λέει κι ο Σκαμπαρδώνης παρακάτω

https://www.in.gr/2008/02/04/entertainment/ola-bainoyn-kalws-enantion-mas/

[georgalasg]

Μάστορα συγχαρητήρια

Αν σε ένα όργανο θέλουμε ήχο σίγουρα ειναι αυτό.
Περιμένουμε να το ακούσουμε με αγωνία !!!!! 

[sakkalis]

Μάνο μην το φοβάσαι. Αφού τα μηχανικά πάνε καλά θα φτιαχτεί το οργανάκι.
Για να μην σκιστεί η μεβράνη τροποποίησε τον καβαλάρη και φτιάχτου μεγαλύτερη βάση για να πατάει πάνω στο δέρμα και να μην σκιστεί.
Στο καναονάκι ο καβαλάρης πατάει πάνω σε δέρμα με πολύ περισσότερες χορδές και δεν έχει πρόβλημα σκισίματος μόνο που στη βάση του ποτ πατάει στο δέρμα είναι γύρω στο ένα εκατοστό φάρδος. Ο δικός σου είναι νορμάλ μπουζουκιού. Κόλλα στον καβαλάρη σου κάτω ένα φύλλο από το ίδιο ξύλο γύρω ένα εκατοστό φάρδος  και πάχος 4 χιλιοστά (στο περίπου οι διαστάσεις). Στρογγύλεψε όλες τις γωνίες και τις ακμές για να μην σκιστεί το δέρμα και θα είσαι μια χαρά.


Ένα άλλο σημείο που δεν μου κάθεται καλά είναι οι βίδες που στρηρίζουν το στεφάνι όπως φαίνεται στο σχέδιο που ανέβασες. Μιλάμε για 4 βίδες που σηκώνουν όλη την τάση των χορδών. Με το φρεζάρισμα το καπάκι αδυνατίζει και ουσιαστικά (παρόλο που δεν γνωρίζω το πάχος και την αντοχή του καπακιού ούτε και αν ίσως έχεις προβλέψει να βάλεις εσωτερικά κάποια ενίσχυση στο σημείο της βίδας) με τον καιρό κινδυνεύεις με πιθανή αστοχία. Θα σου πρότεινα να βάλεις βίδα με κεφάλι (καλύτερα αλεν) και να πατάει πάνω σε ροδέλα για να μοιράζεται καλύτερα η τάση στο ξύλο κι ας προεξέχουν τα κεφάλια. Εναλλακτικά μπορείς να το ενισχύσεις με επιπλέον ξύλο εσωτερικά και περιμετρικά της κάθε βίδας αν προτιμάς την φρεζαριστή.

[Μάνος Τουρπάλης]

Μάστορα συγχαρητήρια

Αν σε ένα όργανο θέλουμε ήχο σίγουρα ειναι αυτό.
Περιμένουμε να το ακούσουμε με αγωνία !!!!! 

δεν τολμάω να ηχογραφήσω, είναι σαν τσουβάλι με χορδές αν με καταλαβαίνεις.

Με την ευκαιρία να πω ότι δεν θυμίζει καθόλου μπουζούκι (καλά αυτό το ξέραμε) και επιπλέον μου φαίνεται άχρηστη η χρήση διπλών χορδών, μιας και η οξύτητα μειώνεται αισθητά και δεν καταλαβαίνεις όχι μόνο μπουζούκι αλλά ούτε κάτι παρόμοιο. Θα μου πεις, και στο Cumbus διπλές έχουν. Έ, δεν ξέρω τι να πω, προς το παρόν φαίνεται ότι θα ήταν καλύτερα με μονές χορδές (αμα χτυπάω την μουργκάνα μόνη της είναι πολύ καλύτερος ο ήχος συγκριτικά με τα καντίνια)

Ίσως βελτιωθεί, ίσως όχι, θα δούμε. Μπορεί να κάνω ένα αρχείο (βίντεο) με τις εξελίξεις.

[Μάνος Τουρπάλης]

 

Ο δικός σου είναι νορμάλ μπουζουκιού. Κόλλα στον καβαλάρη σου κάτω ένα φύλλο από το ίδιο ξύλο γύρω ένα εκατοστό φάρδος  και πάχος 4 χιλιοστά (στο περίπου οι διαστάσεις). Στρογγύλεψε όλες τις γωνίες και τις ακμές για να μην σκιστεί το δέρμα και θα είσαι μια χαρά.

Δημήτρη δεν είναι μπουζουκιού, κιθάρας είναι (κοντύτερος και φαρδύτερος). Δεν θυμάμαι ακριβώς φάρδος (τώρα είμαι στο γραφείο και δεν μπορώ να μετρήσω) αλλά νομίζω γύρω στα 7-8 χιλ., σίγουρα φαρδύτερος από μπουζουκιού. Τον έκανα τελείως επίπεδο από κάτω (είχε καμπυλότητα για το καπάκι της κιθάρας και τα άκρα θα χωνόντουσαν στην μεμβράνη) και έκανα την περιμετρική ακμή λίγο πιο "γλυκειά" (έσπασα τη γωνία που λένε οι ξυλουργοί). Σκεφτόμουν όντως όπως λες, να βάλω από κάτω κάτι ακόμα, ίσως ένα κομματάκι καπλαμά ή δέρμα (αν βρω λεπτό παρόμοιο με του ντεφιού) λίγο φαρδύτερο από την περίμετρο. Επίσης να του δώσω αρνητική καμπύλη (να ακολουθεί τη μεμβράνη που βουλιάζει)

Ένα άλλο σημείο που δεν μου κάθεται καλά είναι οι βίδες που στρηρίζουν το στεφάνι όπως φαίνεται στο σχέδιο που ανέβασες. Μιλάμε για 4 βίδες που σηκώνουν όλη την τάση των χορδών. Με το φρεζάρισμα το καπάκι αδυνατίζει και ουσιαστικά (παρόλο που δεν γνωρίζω το πάχος και την αντοχή του καπακιού ούτε και αν ίσως έχεις προβλέψει να βάλεις εσωτερικά κάποια ενίσχυση στο σημείο της βίδας) με τον καιρό κινδυνεύεις με πιθανή αστοχία. Θα σου πρότεινα να βάλεις βίδα με κεφάλι (καλύτερα αλεν) και να πατάει πάνω σε ροδέλα για να μοιράζεται καλύτερα η τάση στο ξύλο κι ας προεξέχουν τα κεφάλια. Εναλλακτικά μπορείς να το ενισχύσεις με επιπλέον ξύλο εσωτερικά και περιμετρικά της κάθε βίδας αν προτιμάς την φρεζαριστή.

Οι βίδες ξετρυπάνε κάτι "καμάρια" μικρά σε μήκος αλλά μπαμπάτσικα σε ύψος, με σύνολο (4 χιλ. καπάκι + 15 χιλ. ύψος καμαριώνε) = 19 χιλ. μείον 3 το φρεζάρισμα = 15-16 χιλ. καθαρό ύψος. Επιπλέον είναι πολύ κοντά στο εσωτερικό κυκλικό στεφάνι, που διανέμει την πίεση όσο γίνεται καλύτερα.

Δεν νομίζω να έχω θέματα από εκεί, να και μια φωτό από κάτω όταν έκανα πρόβες πώς θα βάλω τους σφιγκτήρες (που δεν έβαλα νωρίτερα στην αφήγηση της κατασκευής επειδή η διάταξη μου θύμισε σβάστικα και μου ήρθε "κάπως")

 

 

[ΚαΠα]

Θα μας τρελλάνει ο μάστρο-Μάνος!

[Ιωσήφ Τορρένς]

Πολλά , δύσκολα αλλά και συναρπαστικά όλα ως εδώ !

Οι μονές χορδές ακούγονται καλύτερα και ασκούν σαφώς μικρότερη δύναμη στο σύστημα , οπότε μ΄ένα σμπάρο δυό τρυγόνια 

[Silvestro]

μανο μου, κανεις που κανεις ολους αυτους του πειραματισμους, (και μπραβο σου γι αυτο), εγω στη θεση σου θα εκανα κατι ρηξικελευθο, και εξηγουμαι:
αφου δεν εισ(μ)αι απολυτα ικανοποιημενος, θα φροντιζα να φορτισω το καπακι "αναποδα" ,

δηλ να εκανα το καβαλαρη στυλ γεφυρα να παταει σε δυο σημεια δεξια-αριστερα απο το ντεφι, στο ξυλινο καπακι, ωστε η μεμβρανη να παιξει μονο το ρολο της μεταδοσης και οχι της φορτισης,
ετσι δεν θα ειχε και το φορτιο η μεβρανη, με το φοβο μηπως σχιστει

[Silvestro]

το επομενο βημα θα ηταν να πειραματιστω με ισως καποια ("ψυχη" λεγεται;) καποιο ειδος "συνδεσης" απο το κατω μερος του καβαλαρη, στο πανω μερος του ντεφιου χωρις να μεταδιδει φορτια, αλλα συχνοτητες, οπου αφου κατεληγα, μετα απο πειραματισμους με τη μαζα της ψυχης, να ηταν κολλημενο μονο στο κατω μερος του καβαλαρη και απλα να ερχοταν σε επαφη με τη μεμβρανη.

[Μάνος Τουρπάλης]

δηλ να εκανα το καβαλαρη στυλ γεφυρα να παταει σε δυο σημεια δεξια-αριστερα απο το ντεφι, στο ξυλινο καπακι, ωστε η μεμβρανη να παιξει μονο το ρολο της μεταδοσης και οχι της φορτισης,

το επομενο βημα θα ηταν να πειραματιστω με καποιο ειδος "συνδεσης" απο το κατω μερος του καβαλαρη, στο πανω μερος του ντεφιου χωρις να μεταδιδει φορτια, αλλα συχνοτητες, οπου αφου κατεληγα, μετα απο πειραματισμους με τη μαζα της ψυχης, να ηταν κολλημενο μονο στο κατω μερος του καβαλαρη και απλα να ερχοταν σε επαφη με τη μεμβρανη.

αμάν αμάν, πολύ ενδιαφέροντα όλα αυτά, πες κι άλλα:
είναι δύο στάδια διαδοχικά (κόκκινα Α και πράσινα Β στάδιο) ή η "ψυχή" είναι απαραίτητη?

με το (Α+Β) το καταλαβαίνω, αλλά αν είναι δύο ανεξάρτητα, πώς στο Α (πατώντας ο καβαλάρης έξω από τη μεμβράνη) θα μεταφέρει δόνηση στην μεμβράνη χωρίς "ψυχή"?

θα μπορούσε απλά να γίνει έτσι ώστε να έρχεται σε επαφή η βάση του αλλά το φορτίο να μεταβιβάζεται στα άκρα?

π.χ. από εδώ
https://dkguitars.com/balance-bridge/

(έχει και πολλές φωτογραφίες με διάφορες εφαρμογές, βάζω τις "αρχές λειτουργίας")

 

(μιλάμε έδωσες γκάζια και σκέφτομαι διάφορα, από απλές φέτες κατακόρυφες μέχρι χωροδικτυώματα, πώς θα τα φτιάξω βέβαια δεν ξέρω)

[Silvestro]

πρωτα το α
αν ομως ο ογκος του αερα ειναι μικρος η η μαζα της μεμβρανης μεγαλη, τοτε εχει σαν αποτελεσμα την μη επαρκη φορτιση της.
(και οπως βλεπω απο το μεγεθος στις φωτο του οργανου , σε σχεση με το ντεφι, ειναι δυσκολο...)

τοτε θα κατεφευγα στο β, να κανω ενα μπουσταρισματακι στη φορτιση.
θα προσεθετα μαζα στη ψυχη σιγα-σιγα, μεχρι να το ακουω οκ, στο πικ.

προσοχη ομως , δε θα αρχιζα να βαζω παραπανω να δω μηπως ειναι καλυτερα, δηλαδη να αρχιζω να πειραματιζομαι με παραπανω βαρος, διοτι μετα (μ)πλεκεις με αλλα.

[Stergios_lutherie]

Απο δω πάνω απ' τη γαλαρία έχει φο-βε-ρό ενδιαφέρον όλο αυτό!
 

Το θέμα είναι ότι δεν ξέρω πόσο θα αντέξει (η μεμβράνη), όσο την ανεβάζει τόσο είναι εφανής η υποχώρηση γύρω από τον καβαλάρη. Θα έρθει σίγουρα κάποια στιγμή που θα σκιστεί, επόμένως πόσο καλό ήχο μπορείς να πετύχεις ? ...πρόβλημα.

Να ομολογήσω ότι μου πέρασε και μια σκέψη που όμως δεν έχει "πίσω":
Ένα πρόσθετο κομμάτι δέρμα που θα κολληθεί στο δέρμα του ντεφιού (με ρόλο σαν αυτόν της γέφυρας στις κιθάρες) που θα δώσει κάποια αντοχή στην περιοχή που πατάει ο καβαλάρης, αλλά και κάποια "ακαμψία" που ίσως βελτιώσει και τον ήχο...

[tseros]

Μπράβο Μάνο
εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε ένα όργανο και εσύ έχεις όλη αυτήν την ενέργεια να πειραματίζεσαι και με κάτι νέο. Τα συγχαρητήριά μου και για το όργανο αλλά και για την ενέργεια σου και τους πειραματισμούς σου