Καλύφθηκε το κανάλι της βέργας με ένα ξύλινο φιλέτο του οποίου το τελικό πάχος θα είναι 2mm περίπου. Χρησιμοποιήθηκε ένα παχύτερο φιλέτο και το μέρος που προεξείχε φαγώθηκε με μικρό ροκάνι και ξύστρα.
Μετά από πολλές δοκιμές για να σιγουρέψω τις γωνίες, κολλήθηκε και το μπράτσο.
Περιμένοντας το μπράτσο, χάραξα και την ταστιέρα που είναι τελικά εβένινη (ευγενική χορηγία του @sakkalis. Ευχαριστώ Δημήτρη) . Όπως πάντα η χάραξη έγινε χωρίς τη βοήθεια κάποιας πατέντας, αφού όποια και αν δοκίμασα δεν με βόλεψε. Τελικά με υπομονή και εμπειρία η ελεύθερη χάραξη μπορεί να είναι τέλεια. Εγώ πλέον χρησιμοποιώ τρία στάδια στη χάραξη. Η βασική γραμμή κάθε τάστου γίνεται με πολύ λεπτό σουβλί και γωνία ακριβείας. Κατόπιν χρησιμοποιώ λεπτό πριόνι χειροτεχνίας ώστε να δημιουργηθεί πιό βαθειά χαρακιά. Αφού γίνει αυτή, τότε χρησιμοποιώ το πριόνι με το κατάλληλο πάχος κοπής ανάλογα με τα τάστα που θα χρησιμοποιήσω. Με τα χρόνια έχω διαπιστώσει ότι για μένα μεγάλο πρόβλημα είναι τα γιαπωνέζικα πριόνια που κόβουν τρελλά. Η αστοχία είναι πάρα πολύ εύκολη με δαύτα. Έτσι έχω βρει ένα πριόνι που κόβει μέτρια και η χάραξη γίνεται με μεγαλύτερη σιγουριά.
Αφού ξακρίστηκε η ταστιέρα στο σωστό μέγεθος, κολλήθηκε περιφερειακό φιλέτο από τα ρετάλια του μαονιού των πλαϊνών. Με λίγο πλανάρισμα, λίγο ξύστρα και γιαλόχαρτο επιπεδοποιήθηκαν και ταυτίστηκαν με το πάχος της ταστιέρας.
Αφού έγινε λεπτομερής έλεγχος για τα νέα φάρδη (μαζί με το φιλέτο) και την κεντρική γραμμή συμμετρίας σε σχέση και με τον καβαλάρη, τελικά κολλήθηκε και η ταστιέρα.
Εδώ είμαστε. Πιστεύω ότι μέχρι την Τρίτη που θα φύγω για τα λημέρια του βορρά θα προλάβω να τελειώσω τα κατασκευαστικά (δηλαδή τάστα, καθάρισμα και τρίψιμο για την προετοιμασία του λούστρου), οπότε θα μένει μόνο τοι λούστρο το οποίο μπορεί να περιμένει για λίγο.
Καλές γιορτές σε όλους!
