Jose Maria Gil Chueca οργανοποιός !

[Μάνος Τουρπάλης]

τώρα, έχω απορίες για το "ζουμί" της κατασκευής σχετικά με τις ακτίνες και τον θόλο του καπακιού.
αρχίζοντας από αυτά:

7 και 8 χιλ δεν είναι λίγο ψηλό για καμαράκι??Αν θυμαμαι καλα από το βιβλίο του courtnall το ύψος είναι 3 χιλ και πλάτος 7 χιλ στο καμάρωμα του Αντόνιο..και δεν διαμόρφωνε τα καμαράκια αλλά τα κολλούσε υπό πίεση.. Δεν λέω οτι ο τρόπος του ικανότατου παρουσιαστή είναι λάθος.. Απλά αν ακολουθεί τον τορρες τότε κάτι δεν συμφωνεί.. Αν κάνω λάθος διορθώστε με..

Όσο αφορά την περιοχή της μεγάλης καμπάνας.. συγκεκριμένη έχει βαθουλωμα και σωστά δίνει μια αμέλεια γωνιά.. αρκετοί ίσως οι περισσότεροι την περιφέρεια της μεγάλης καμπάνας την διατηρούν επίπεδη.. εξηγεί τον λόγο που ο θολος φτάνει μέχρι τα πλαϊνά?ποιο είναι το παραπάνω κέρδος?

Δεδομένου ότι τα ξύλα έχουν ελαστικότητα αλλά και μνήμη και επηρεάζονται εύκολα από καιρικές συνθήκες, πάντα είχα την απορία, πώς στις κλασικές με τις μικρές ακτίνες διατηρείται η καμπύλη του -όποιου- θόλου, καθώς απ ό,τι βλέπω στις δικές μου κατασκευές (όλες με εγκάρισα καμάρια, αρκετά ισχυρότερα από τις ακτίνες) το καπάκι θέλει αρκετή πειθώ (από τα καμάρια) για να κάτσει εκεί που θες ασφαλώς και μακροπρόθεσμα.
Αυτό το "μακροπρόθεσμα" δε, αφορά και εμπειρίες άλλων, (π.χ. ΚαΠα) καπάκι ακουστικής με εγκάρσια καμάρια κολλημένα και διαμορφωμένη καμπύλη, που δεν κολλήθηκε όμως αμέσως μετά την κατασκευή του, σε κάποιο διάστημα γύρισε ανάποδα (έγινε κοίλο από κυρτό που ήταν, δηλαδή το καπάκι μόνο του υπερνίκησε την διαμόρφωση των καμαριών και όχι μόνο, τα γύρισε κι ανάποδα!) με αποτέλεσμα να πρέπει να ξανακαμαρωθεί. Η αίσθηση που έχω - ίσως εσφαλμένη - είναι ότι οι ακτίνες μου φαίνονται πολύ "ελαφριές" σε σχέση με τα καμάρια των ακουστικών και των μπουζουκιών που έχω εμπειρία.

Στην πρώτη παράθεση ο Γρηγόρης λέει ότι οι ακτίνες τύπου Torres (αν κατάλαβα καλά) έχουν ύψος μόλις 3 χιλ., και μάλιστα τοποθετημένες μόνο με πίεση, έναντι 7-8 χιλ. ύψους και με διαμόρφωση της βάσης - όπως  μεταφέρει ο Ιωσήφ.
από την δική μου εμπειρία, μου φαίνεται πολύ περίεργο να μπορούν ακτίνες 3 χιλ.  να κρατήσουν το σχήμα του θόλου, ακόμα πιο περίεργο αν τοποθετηθούν μόνο με πίεση. Στα παρακάτω σκιτσάκια αριστερά, αν θέλαμε να τα βάλουμε σε σειρά ως προς την αντοχή τους, θα ήταν από το δυνατότερο προς το ασθενέστερο:
2- ψηλό, με διαμορφωμένη βάση
1α-χαμηλό, με διαμορφωμένη βάση
1β- χαμηλό, εξαναγκασμένο σε καμπύλη μόνο με την πίεση στην κόλληση
Η μόνη εξήγηση που σκέφτομαι είναι το πλήθος των ακτίνων, που δημιουργεί ένα είδος σκελετού, αλλά αμέσως μπαίνει το ερώτημα: ποιό είναι αυτό το πλήθος? έχω δει σχέδια με εννιά, εφτά ή πέντε ακτίνες, κι αν πας παλιότερα (προ Torres) ακόμα λιγότερες (τα κάτω καμάρια, τα λοξά κοντά στον τάκο, δεν ξέρω πως λέγονται, μάλλον είναι ψηλότερα και βοηθάνε, αλλά δεν είναι λίγο μακρυά από το κέντρο και τον καβαλάρη?)

Ποιά είναι η γνώμη / εξήγησή σας σε αυτό που εμένα μου φαίνεται δύσκολο?

 

.........
για την δεύτερη παράθεση (Γρηγόρης)
 δεξιά στο σκίτσο όπου προσπαθώ να αποδώσω σε τομές (πάνω) και κάτοψη (κάτω) αυτά που νομίζω ότι θα συνέβαιναν
αφού οι ακτίνες δεν φτάνουν στην περίμετρο και αφού έχουμε δώσει καμπύλη στο καπάκι, νομίζω ότι σε ένα ελεύθερο (πριν κολληθεί) καπάκι θα συνέβαινε αυτό που δείχνω πάνω (Α): τα άκρα (α-α) θα "υπάκουαν" στην φόρμα των ακτίνων (β) και θα ακολουθούσαν την καμπύλη.
Δεν βλέπω καθόλου πιθανό να πετύχει κανείς διαμόρφωση τύπου (Β) σε ελεύθερο καπάκι που δεν είναι σκαλισμένο (όπως του βιολιού και των archtop). Μόνο με την κόλληση μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο, αλλά πάλι για μένα δημιουργείται ένα "σκοτεινό" σημείο εκεί που δείχνω τα φωσφοριζέ βελάκια:

- έστω ότι έχουμε το καπάκι πάνω στη σολέρα και το υποχρεώνουμε να γυρίσει στις άκρες κολλώντας (και πιέζοντας) τα πλαϊνά πάνω του για να πετύχουμε το (Β). Στις περιοχές με τα βελάκια θα υπάρχει παραμόρφωση η οποία θα επιτρέψει μεν κάθετες πλευρές για τα paones (*) αλλά δεν μου φαίνεται να ελέγχεται επαρκώς - όπως ας πούμε στις ακουστικές που τρίβεις τα σόκορα των πλαϊνών με τάκο ή radius disk που έχεις φτιάξει με ίδια καμπύλη με το καπάκι σου.

Άρα εδώ βλέπω (ίσως) δύο προβλήματα: μη επαρκή έλεγχο των γωνιών και ίσως μια ανεπιθύμητη φόρτιση (το ξύλο του καπακιού στα βελάκια δεν τείνει να γυρίσει στην αρχική καμπύλη του (Α))?

Αυτά ως απορίες, κάθε διευκρίνιση ευπρόσδεκτη 

(*) εγώ "tantalones" τα ήξερα

[Γρηγόρης Μαυρακης]

Και tantalones τα λένε.. απλά peones ακούγεται πιο αντρικό.. χαχαχαχα..Και τα δύο σωστά είναι.. Θα πω απλά τι έχω καταλάβει για την υπάρξει θόλου στην κλασική κιθάρα.. πρώτος λόγος είναι για τις μεταβολές στην υγρασία.. μη σπάσει το καπάκι.. ωστόσο πολλές ραμιρεζ κατασκευάστηκαν με φλατ καπάκι.. Δεν γνωρίζω πως συμπεριφέρθηκε το καπάκι στο μέλλον.. δεύτερος λόγος είναι ότι όσο μεγαλύτερος είναι ο θόλος τόσο πιο άκαμπτο γίνεται το καπάκι και μας επιτρέπεται να το κάνουμε ακόμα λίγο πιο λεπτό.. Ο Θόλος δλδ ενισχύει την ελαστικό τητα του..Επίσης στην περίπτωση Β που η σολερα έχει μια arched προσέγγιση σε καμμία περίπτωση δεν αποτυπώνεται στο καπάκι της κιθάρας.. αυτό το σκαλοπάτι που υπάρχει εκεί δεν υποστηρίζεται από κάποιο καμάρι και το καπάκι δεν έχει arched εμφάνιση.. τείνω να πιστεύω ότι τελικά κάνουν την περιφέρεια επίπεδη για λόγους ευκολίας τοποθέτησης των peones..ωστόσο περιμένουμε Μήπως υπάρχουν κι άλλοι λόγοι..

[Μάνος Τουρπάλης]

Και tantalones τα λένε.. απλά peones ακούγεται πιο αντρικό.. χαχαχαχα..Και τα δύο σωστά είναι.. Θα πω απλά τι έχω καταλάβει για την υπάρξει θόλου στην κλασική κιθάρα.. πρώτος λόγος είναι για τις μεταβολές στην υγρασία.. μη σπάσει το καπάκι.. ωστόσο πολλές ραμιρεζ κατασκευάστηκαν με φλατ καπάκι.. Δεν γνωρίζω πως συμπεριφέρθηκε το καπάκι στο μέλλον.. δεύτερος λόγος είναι ότι όσο μεγαλύτερος είναι ο θόλος τόσο πιο άκαμπτο γίνεται το καπάκι και μας επιτρέπεται να το κάνουμε ακόμα λίγο πιο λεπτό.. Ο Θόλος δλδ ενισχύει την ελαστικό τητα του..

τα πρώτα που λες ως πλεονεκτήματα του θόλου σε σχέση με το flat (που πάντως μόλις μπούν χορδές θα γίνει κι αυτό θόλος) σε προσέγγιση μηχανικών ιδιοτήτων είναι γνωστά και συμφωνώ.
Με την ενίσχυση της ελαστικότητας μέσω του θόλου να διευκρινίσω τι νομίζω... αν θυμάμαι καλά, "ελαστικότητα είναι η ιδιότητα επαναφοράς ενός σώματος στο αρχικό του σχήμα, όταν σταματήσει να ασκείται πάνω του μια δύναμη που το εξαναγκάζει σε παραμόρφωση". Νομίζω ότι η κατασκευή θόλου επηρεάζει περισσότερο την ταχύτητα επαναφοράς και συνεκδοχικά αυτήν της μετάδοσης του ήχου (που εξαρτάται από την ελαστικότητα) αλλά επειδή εξαρτάται κι από άλλα (πυκνότητα) ας το αφήσουμε κι ας μείνουμε στο "μηχανικό" πρόβλημα : του πώς διατηρεί τον θόλο το καπάκι με τις μικρές διατομές των ακτίνων (και την συνδρομή των χορδών βέβαια που το τραβάνε προς τα πάνω, αλλά αυτό δεν μπορείς να το μετρήσεις στην κατασκευή, μόνο εμπειρικά από προηγούμενες κατασκευές)

Επίσης στην περίπτωση Β που η σολερα έχει μια arched προσέγγιση σε καμμία περίπτωση δεν αποτυπώνεται στο καπάκι της κιθάρας.. αυτό το σκαλοπάτι που υπάρχει εκεί δεν υποστηρίζεται από κάποιο καμάρι και το καπάκι δεν έχει arched εμφάνιση.. τείνω να πιστεύω ότι τελικά κάνουν την περιφέρεια επίπεδη για λόγους ευκολίας τοποθέτησης των peones..ωστόσο περιμένουμε Μήπως υπάρχουν κι άλλοι λόγοι..

Συμφωνώ επίσης ότι μάλλον είναι πιο πρακτικό να είναι επίπεδη η επιφάνεια λόγω σολέρας που χτίζεις πάνω στο καπάκι  - σε αντίθεση με την ακουστική που έχεις και τα δύο μέρη (σκάφος-καπάκι) ελεύθερα.
Στα σκίτσα είναι υπερβολική, ας πούμε "συμβολική" η γωνία (στα φωσφοριζέ βελάκια). Καταλαβαίνω ότι στην πραγματικότητα είναι τόσο μικρή που δεν θα μπορούσε να φανεί. Υπάρχει όμως, και δεν την φτιάχνεις όσο θέλεις αλλά την αφήνεις να συμβεί. Αν αφήσεις αντίστοιχο "συμβάν" σε ακουστική (π.χ. έχεις καμπυλωμένο καπάκι και αφήσεις τα χείλη του σκάφους flat), όσο μικρή κι αν είναι η γωνία θα μειώσεις την επιφάνεια κόλλησης της περιμέτρου και κινδυνεύεις να σου έρθει το καπάκι στο κεφάλι - εκεί βέβαια κι οι τάσεις είναι διπλάσιες. Αντίστοιχα (κάθετα ή υπό γωνία) αντιμετωπίζεις με τα peones (όντως πολύ βαρβατίλα αλλά οι Ισπανοί δεν το ξέρουν, εξακολουθώ να προτιμώ τα tantalones επειδή μου θυμίζουν "ταλάντωση").
Αυτό είναι το ένα σκέλος της ερώτησής μου. Το άλλο είναι ότι εξαναγκάζεις το καπάκι σε δυο παραμορφώσεις, μία από τις ακτίνες και μία από την επίπεδη περίμετρο, πώς πειθαρχεί και κάθεται ? Κάθεται, το ξέρω, δεκάδες χιλιάδες κιθάρες το επιβεβαιώνουν, αλλά εξακολουθώ να απορώ.

[Ιωσήφ Τορρένς]

Η καμπύλη στα καπάκια της κλασικής κιθάρας ασφαλώς και δεν είναι πανάκεια. Υπάρχουν υπέροχες κιθάρες σε όλο τον κόσμο με επίπεδα καπάκια.

Απλά εμένα με συναρπάζουν οι καμπύλες και οι τεχνικές δυσκολίες της κατασκευής τους . 

Ο τρόπος με τον οποίο διατυπώνει τις τεχνικές απορίες του ο Μάνος , με βοηθάει να " δω" καλύτερα πως δουλεύει ο οργανοποιός του θέματος . 

 

Ελπίζω να τα δούμε και να τα πούμε αργότερα , όταν θα φτάσουμε στα βήματα της κατασκευής .

[Ιωσήφ Τορρένς]

Paso 29 - Fabricación de los refuerzos de unión del fondo : https://youtu.be/vwh6e_3KCPI

                Ξυλάκια για την ενίσχυση της ένωσης εσωτερικά της πλάτης

Οπως είδαμε στο βήμα 9 το κομμάτι του ξύλου που χρειάζεται για αυτή την εργασία μπορούμε ίσως να το έχουμε από τα κατάλληλα ρετάλια του καπακιού . Πρέπει τα νερά αυτού του ξύλου να είναι κάθετα στα νερά της πλάτης , για να λειτουργεί σαν “ραφή” στη γραμμή της ένωσης .

 

Το πλάτος του κομματιού μπορεί να είναι από 2,5 μέχρι 3, 0 εκ.

Το αρχικό πάχος τώρα είναι περίπου 4, 5 χιλ . Χρειάζεται να κατέβει γύρω στα 2,5 χιλ. 

Η εργασία μπορεί να γίνει με πολλή υπομονή στο χέρι με γυαλόχαρτο Ρ 40 . Πιο εύκολα και γρήγορα με το τριβείο δίσκου να λειτουργεί πάντα στις αργές στροφές . Αρκεί βέβαια να προσέχουμε , να ελέγχουμε κάθε λίγο πόσο πάχος “τρώμε” .  Η φορά περιστροφής του δίσκου ( δεξιά ή αριστερά ) μας “λέει” ποιά είναι η πιο βολική θέση να το κρατάμε για να κάνουμε τη δουλειά μας . Να μην το παρακάνουμε γιατί μπορεί το ψιλό ξυλάκι να το “καταπιεί” η σχισμή ανάμεσα στο δίσκο και την οριζόντια επιφάνεια εργασίας.

 

Το στρογγύλεμα των ακμών γίνεται εύκολα . Είτε στο χέρι με γυαλόχαρτο , είτε στο δίσκο .

 

Από το 20 : 41 ως το τέλος μας δείχνει τι κάνουμε Αν :

Δε μας προκύπτει το κομμάτι που θέλουμε από το καπάκι 
Εχουμε στο αποθεματικό μας το κατάλληλο σανίδι για τη συγκεκριμένη εργασία
Δεν έχουμε τα κατάλληλα εργαλεία κοπής

Αναζητούμε βοήθεια για την κοπή από άλλο φίλο οργανοποιό ή ξυλουργό !

[Silvestro]

να ρωτησω στα 4 χιλ που εχουν παχος τα κερφινγκ, με το ντομ του καπακιου (γυρω στα ~2 χιλ στους 38 ποντους) ποση ειναι η διαφορα απο το 0 στο 4 που θελει να μην εχει ορθη γωνια; 

μανο για τα ερωτηματα  που σωστα εθεσες, θα πρεπει να δωθει μακροσκελη απαντηση, καποια στιγμη θα γινει...

[Silvestro]

η απαντηση ειναι:
4 εκατοστα του χιλιοστου (οχι δεκατα)
και αφορα ~15 κομματια της μεγαλης καμπανας

(ιωσηφ, οταν με το καλο τελειωσεις, θα αντιγραψω [οχι διαχωρισω] το θεμα ωστε να ειναι ενα εννιαιο χωρις τις οποιες επεμβασεις μας σαν απαντησεις στην ωραια παρουσιαση σου)

[Ιωσήφ Τορρένς]

Καλημέρα Στέλιο ! Καλή εβδομάδα σε όλους !

Οι επεμβάσεις σας μου αρέσουν , εμπλουτίζουν την περιγραφή !

Για το θεματάκι που γράφεις , αδυνατώ τώρα το πρωί να απαντήσω .

[Ιωσήφ Τορρένς]

Να διευκρινήσω ότι προσπαθώ μόνο να μεταφέρω τις συγκεκριμένες τεχνικές επιλογές του κατασκευαστή .
Είμαι άπειρος , δεν μπορώ να τις κρίνω . Αντε το πολύ πολύ να γράψω ένα απλό "μου αρέσει" .   

Για το θεματάκι με τα peones ή tantalones , με τα τριγωνικά κομματάκια στη μεγάλη καμπάνα
ο ίδιος επισημαίνει ότι όντως είναι πολύ μικρή αυτή η διαφορά της γωνίας . Αυτές είναι οι διαστάσεις που προτείνει

 

Η καμπύλη που δίνει στο καπάκι είναι ακτίνας 6000 χιλ. Αυτή η καμπύλη - κατά τα λεγόμενά του - δίνει στις άκρες του
τελειωμένου - κολλημένου καπακιού μια υψομετρική διαφορά από το κέντρο , περίπου 2,8 έως 3,0 χιλιοστά.

Η καμπύλη ( οι καμπύλες ) που δίνει στην πλάτη είναι μια συναρπαστική ιστορία που ελπίζω να τη δούμε όταν έλθει η ώρα της .




 

[Ιωσήφ Τορρένς]

Pasos 30 y 33 - Maderas para los adornos : https://youtu.be/mBEEppj5mnM

                            Adornos finos para los junquillos , fondos  , cubre palas

Διακοσμητικά φιλέτα για τα περιμετρικά περιθώρια , την πλάτη και την επικάλυψη του καράολου


Αν και θα μας τα δείξει αργότερα αναλυτικά στα βήματα της κατασκευής , θέλει από τώρα να κεντρίσει
την προσοχή μας ξεκινώντας με δυο “ζουμερά” στιγμιότυπα από τις δυο κιθάρες που φτιάχνει παράλληλα .

Ας ρίξουμε μια ματιά

Η κλασική κιθάρα χτισμένη , μάλλον παραδοσιακά , στη σκαμμένη σολέρα .

 

Βλέπουμε ότι έχει κολλήσει το σετ τακούνι συν μπράτσο στα πλαϊνά , και στο καπάκι . Εχει κολλήσει τις πατούρες , έχει διαμορφώσει κατάλληλα τα τακούνια , έχει κολλήσει και μετά διαμορφώνει την καμπύλη στα εγκάρσια καμάρια και τώρα βρίσκεται στο σημείο που θα κολλήσει την πλάτη.

Η κιθάρα flamenco χτισμένη στο βοήθημα που είχε επινοήσει για ευκολία όταν είχε πολλούς μαθητές

 

Παρατηρούμε ότι εδώ έχει κολλήσει το σετ τακούνι συν μπράτσο στα πλαϊνά . Εχει κάνει όλη την προεργασία – προετοιμασία για να κολλήσει τώρα την πλάτη και μετά στο τέλος … ( ! ) ( ; ) ελπίζω να μας δείξει πώς , θα καμπυλώσει και θα κολλήσει το καπάκι … Το μόνο που μπορώ να υποθέσω τώρα είναι ότι για αυτή την κόλληση δε θα βάλει σκέτα peones .Θα χρησιμοποιήσει τις συνεχόμενες πατούρες kerfing .


Ας δούμε και κάτι που να ανταποκρίνεται στον τίτλο αυτού του βήματος

 

Από το 16 : 37  ως το τέλος

Απλά , εύκολα , κάνοντας πολλά ελαφρά και διαδοχικά περάσματα με το κοπίδι κόβει
τις στενές λωρίδες του καπλαμά που θα φαίνονται σα ψιλές διακοσμητικές γραμμές .

 

[Ιωσήφ Τορρένς]

Paso 34 parte 1 - Corte a mano y a máquina de los junquillos : https://youtu.be/idbmcIJ9iCI

                              junquillos = bindings = εξωτερικά περιμετρικά φιλέτα

                             Κοπή στο χέρι και στο μηχάνημα   πρώτο μέρος


Από ένα σανίδι παλίσσανδρου μήκους 80 εκ και πάχους περίπου 5 χιλ κόβει τις λωρίδες που χρειάζεται .

 

Οταν υπάρχει ανάγκη να φτιάξει πολλά τέτοια κομμάτια κολλάει πρώτα στο σανίδι τους τρεις καπλαμάδες ( συνήθως ασπρο , μαύρο , άσπρο ) . Ανάλογα με το πόσα και τι κομμάτια θέλει να βγάλει , κολλάει τους καπλαμάδες μόνο από τη μια , ή και από τις δυο πλευρές του σανιδιού . Μετά κόβει τα κομμάτια που θέλει.

Αν σκοπεύουμε να φτιάξουμε μια , δυο κιθάρες , ίσως είναι καλύτερα να κόβουμε τη λωρίδα / ψαχνό ξύλου από το σανίδι και μετά να κολλάμε επάνω της  , τις κομμένες ψιλές στενές λωρίδες από τους καπλαμάδες. 

Πριν αρχίσει να κόβει από το σανίδι τις στενές λωρίδες που χρειάζεται , φροντίζει να εξασφαλίσει (όπως μας  δείχνει από το 14 :10 μέχρι το 15 : 55) ότι η μια μακριά ακμή του θα είναι οπωσδήποτε ευθεία . Από αυτήν την ευθεία ακμή , αρχίζει μετά και κόβει .

Από το 20 : 00 μέχρι το 25 : 14  μας δείχνει το χειροκίνητο τρόπο κοπής . Με ένα απλό ξύλινο βοήθημα για οδηγό και χρησιμοποιώντας το γιαπωνέζικο πριόνι , όρθιο , σαν να ήταν σέγα χειρός , κόβει μια χαρά . Μου αρέσει !

 

Στο 26 : 26 μας δείχνει την κοπή με δισκοπρίονο . Γρήγορο βέβαια , αλλά τρώει πολύ ξύλο αυτός ο δίσκος .

Στο 30 : 09 άλλάζει θέση . Από την πριονιά στη βάση του βοηθήματος που την έχει για αρχικό οδηγό κοπής μέχρι το ξυλάκι του παράλληλου οδηγού , μετράει 3 χιλιοστά πλάτος για να κόψει τα εξωτερικά περιμετρικά περιθώρια .

[Ιωσήφ Τορρένς]

Paso 34 parte 2 - Diferentes encolados de las chapillas en los junquillos : https://youtu.be/HHsgnRXKvug

                              Ψιλά  καπλαμαδάκια  με ξύλινα φιλέτα    Τρόποι κόλλησης    δεύτερο μέρος


Διακοσμητικό στην πλάτη της κιθάρας

Από το 2 :13  μέχρι το 9 : 50 ( Εχει μια ιδιαιτερότητα στον τρόπο του … )

Θέλει να φτιάξει το διακοσμητικό για την ένωση των δυο μισών στην πλάτη μιας κιθάρας ( της φλαμένκο ) που έχει άσπρα ξύλα .
Η λωρίδα ξύλου που έκοψε πριν , είναι από παλίσσανδρο . Τα φιλετάκια που θα κολλήσει δεξιά και αριστερά θα είναι :  άσπρο – μαύρο – άσπρο – μαύρο .

 

Στο 13 : 28 ολοκληρώνει την κόλληση χρησιμοποιώντας το κατάλληλο βοήθημα που έχει φτιάξει για αυτόν το σκοπό .
Αν σκοπεύουμε να φτιάξουμε μια , δυο κιθάρες , τότε αυτό το βοήθημα δεν είναι απαραίτητο. Μπορούμε να τοποθετήσουμε
στον πάγκο εργασίας το κομματάκι , όπως δείχνει από το 14 : 14 μέχρι το 16 : 45  και να βάλουμε βάρος από πάνω για να πιέσει . 
Χρόνος στεγνώματος , περίπου από μισή έως μια ώρα .

 

Εκεί γύρω στο 20 : 00 και λίγο μετά βελτιώνει το βοήθημα .

Τοποθετεί στη βάση του βοηθήματος δυο λωρίδες πάχους 3 χιλ από λευκό πλέξιγκλας και με πλάτος λίγο μόλις πιο στενό από το ξυλάκι .
Ετσι πετυχαίνει να έχει πιο καλή κατανομή της πίεσης και δεν κολλάει κάτω στη βάση το ξυλάκι .

 

Περνά με το γυαλόχαρτο και τη ξύστρα τα στεγνά πια διακοσμητικά , με κολλημένα τα φιλετάκια τους .
Μετά δουλεύει πάλι ελαφρά με το γυαλόχαρτο για να εξομαλύνει τυχόν “πηδηματάκια” που άφησε η
ξύστρα στο πέρασμά της . Τον ενδιαφέρει να φαίνονται καθαρές και διακριτές οι ψιλές γραμμές σε όλο το μήκος .

 

Φτάνουμε στο 33 : 43  ( Δυσκολεύει περισσότερο τη κατάσταση ... )

Ετοιμάζει την πλάτη της κλασικής από 5 διαφορετικά κομμάτια ξύλου τα οποία ωστόσο είναι συμμετρικά στα νερά τους ανά δυο .
Το μεσαίο κομμάτι θα είναι από τον ίδιο παλίσσανδρο που έφτιαξε τα διακοσμητικά των ενώσεων .

Εξωτερικά περιμετρικά φιλέτα

Από το 35 : 39  έως το τέλος . Εδώ και μόνο για αυτά τα περιμετρικά φιλέτα χρησιμοποιεί κόλλα Titebond ,
τη μπλέ που είναι ανθεκτική στο νερό .  Οταν στεγνώσουν θα δούμε στη συνέχεια πώς τα λυγίζει .

[Ιωσήφ Τορρένς]

Paso 35 - Encolado de las chapillas finas en el utillaje : https://youtu.be/WzPFqCIfoKw

μαζί με το επόμενο βήμα

Paso 35 Aclaración sobre el preencolador de las cenefas: https://youtu.be/QlAPeASd1gg

που διαρκεί 8 λεπτά και συνοψίζει το προηγούμενο

Εσωτερικά περιμετρικά διακοσμητικά φιλέτα για τα καπάκια .  Κοπή , κόλληση , λύγισμα .

Εχουμε γράψει σχετικά με αυτά , στη σελίδα 1 , απάντηση # 14 .

Κόβει τα εσωτερικά περιμετρικά φιλέτα για τα καπάκια .

Τα κολλάει μεταξύ τους και μετά τα λυγίζει χρησιμοποιώντας

ένα κατάλληλο βοήθημα που έφτιαξε ειδικά και μόνο για αυτή την εργασία.

Πως φτιάχνει το βοήθημα  https://www.youtube.com/watch?v=osYEO7x69XY

( Να σημειώσουμε ότι τα εξωτερικά περιμετρικά φιλέτα τα λυγίζει - όπως συνηθίζεται - με θερμότητα )

[Ιωσήφ Τορρένς]

Paso 36 - Ajuste central de las dos piezas de la tapa : https://youtu.be/iEI5uYe9VH4

                 Ταίριασμα στην ένωση των κομματιών του καπακιού

Γενικά

Κατά τη γνώμη του δεν είναι τόσο καθοριστικής σημασίας να έχουν τα καπάκια οπωσδήποτε πολύ στενά και πυκνά νερά .  Θεωρεί πιο σημαντική προϋπόθεση την παλαιότητα των ξύλων .  Ως κατασκευαστής οργανοποιός , λογικά βέβαια , δίνει ιδιαίτερη προσοχή στη σχολαστική κατασκευή όλου του οργάνου .

Για το ταίριασμα . Από το 18 : 33  μέχρι  το  32 : 15

Ο παραδοσιακός και συνηθισμένος τρόπος για αυτή την εργασία είναι να γίνεται με μια μακριά πλάνη . Ετσι είχε μάθει κι αυτός από τον παππού και το θείο του .  Στην πορεία του χρόνου όμως είδε ότι μπορεί να έχει μια  πολύ καλή συναρμογή των δυο μισών και με άλλο τρόπο . Λίγο πιο εύκολο και χωρίς τον κίνδυνο να “τρώει” πολύ ξύλο , όταν δεν καταφέρνει να έχει σύντομα ένα καλό αποτέλεσμα με την πλάνη ...

Ο τρόπος που προτείνει είναι απλός και ευκολοδούλευτος .
Γυαλόχαρτο Ρ 40 κολλημένο σε ένα ευθύ , σταθερό , αξιόπιστο , μακρύ προφίλ αλουμινίου .

 

Τοποθετεί τα ξύλα του καπακιού ανάμεσα σε δύο μελαμίνες , τις βάζει επάνω σε μια μεγαλύτερη επιφάνεια κι όλα μαζί τα στερεώνει στον πάγκο εργασίας. Αρχικά χρησιμοποιεί το αλουμινένιο προφίλ σαν χάρακα , ελέγχει τα ξύλα και παρατηρεί κάπου στη μέση του μήκους ένα πολύ πολύ μικρό “βουναλάκι” . Προτιμά να το διορθώσει χρησιμοποιώντας τη μικρή πλάνη με το μαχαιράκι της να εξέχει ελάχιστα από το πέλμα . Ελέγχει για την ευθύτητα και δείχνει εντάξει .

Αν τα ξύλα εμφάνιζαν μια ελάχιστη λακκούβα τότε για τη διόρθωση βολεύει καλύτερα το μακρύ προφίλ .

Δουλεύει λίγο ακόμα αυτόν το “χάρακα” με το γυαλόχαρτο . Ελέγχει την ένωση στο φως . Ολα καλά !

[Silvestro]

> δεν είναι τόσο καθοριστικής σημασίας να έχουν τα καπάκια οπωσδήποτε πολύ στενά και πυκνά νερά
(μια αλλη κουβεντα, αλλα : ενταξει η παλαιοτητα ειναι η Νο.1, αλλα αν εχεις αραια νερα πρεπει να κινηθεις σε μεγαλυτερα παχη καπακιου)

μια διευκρινηση στο πολυ ωραιο προφιλ αλουμινιου και το συστημα...
ΑΝ ΔΕΝ εχει επιτυχει με την 1η, τοτε τι γινεται; γιατι μετα μικροδιορθωσεις δεν γινονται, πως θα βαλει στη πρεσσα απο μελαμινη να ειναι απολυτα ισια παλι η ακμη, μηπως τα κανει ενα-ενα, ή ξαναβαζει και τα 2 και τα κανει απο την αρχη;