Το πρώτο κρέμασμα χορδών χρησιμοποιώντας παλιές χορδές «υπηρεσίας», με το μάνικο να θέλει ακόμα κατεργασία. Τα τάστα δεν έχουνε καρφωθεί. Αυτή η φάση είναι μια πρώτη στιγμή της αλήθειας, δηλαδή ότι η γεωμετρία του μάνικου είναι στο σωστό δρόμο.
Και είναι βέβαια η ώρα για δοκιμές με τη ρίγα και τριψίματα στον έβενο για μικροδιορθώσεις, όπως μου αρέσει αυτές να γίνονται με τις χορδές σε τάση. Το ύψος του καβαλάρη είναι μεγάλο (όπως και του nut), αρκετό δηλαδή για να γλιστράει μια πλάκα τριών χιλιοστών από κάτω που έχει κολλημένο γυαλόχαρτο Ρ120.
