Μια μικρή ιστορία ...... με φιγούρεςΜε τις φιγούρες σίγουρα δεν το έχω.
Ούτως ή άλλως τα πολλά-πολλά στολίδια δεν μου αρέσουν αισθητικά. Έτσι κάποια μπουζούκια που έκανα στο παρελθόν τα έφτιαξα χωρίς φιγούρες. Το 2010 είχα κάνει δύο μπουζούκια όπου για πεναριά είχα βάλει (περισσότερο από ανάγκη) ένα κοκκινοτέτοιο σελουλόϊντ.
Το δεξί της φωτογραφίας από την αρχή είχε ένα πρόβλημα με την ταστιέρα (τα κύματα του Δουνάβεως) και δεδομένου ότι εγώ δεν παίζω μπουζούκι, είχε παραμείνει έτσι με το πρόβλημα και χωρίς να παίζεται. Το είχα πάντοτε στο νού μου αλλά το πλήρωμα του χρόνου έφτασε μόλις την προηγούμενη εβδομάδα (μετά από έξη χρόνια ο αθεόφοβος). Οπότε αποφάσισα να βγάλω τάστα να επιπεδώσω την ταστιέρα κτλ. Η διαδικασία κύλισε ομαλά και το μπουζουκάκι αυτό επιτέλους απέκτησε ολόϊσια ταστιέρα.
Έλα όμως που το σελουλόϊντ έβγαζε μάτι. Αλλά σε αντικατάσταση, τι να έβαζα; Στην απελπισία μου θυμήθηκα ότι ο φίλος μου ο Μάνος Τουρπάλης (στην αρχή της γνωριμίας μας χωρίς ακόμα να με ξέρει καλά καλά - γειά σου παλικάρι μου) μου είχε χαρίσει ένα σετ φιγούρες για τις κιθάρες μου (καράολο και πεναριά), που περίμεναν την ώρα να χρησιμοποιηθούν κάπου. Τόμπολα που λένε. Βρήκα τη λύση.
Για να λέω ότι έκανα και εγώ κάτι αποφάσισα να προσθέσω ένα περιφερειακό φιλετάρισμα (ασπρο-μαύρο).
Χαούμενος λοιπόν, αφού ξεκόλλησα το σελλουλόϊντ, έγινε το σχετικό σκάψιμο στο καπάκι (με τις δυσκολίες που γίνεται αυτό σε έτοιμο όργανο), κολλήθηκε η φιγούρα του Μάνου και έγινε το σχετικό τρίψιμο. Και τότε .............
katastrophen 
Δεν είχα συμβουλευτεί ο μαλάκας τον Μάνο. Το μαύρο μέρος της φιγούρας ήταν σχετικά λεπτός καπλαμάς και ιδού τα αποτελέσματα:
[ Invalid Attachment ]
Συνεχίζεται ......
