σέ κάθε ὄργανο , τό καπάκι πρέπει νά εἶναι κουρδισμένο στήν " κύρια " νότα ;
να πω και γω την δικια μου "εκδοχη" περι κουρδισματος
η οποια ισχυει για τις κιθαρες-στα αλλα οργανα δεν εχω ιδεα...
αυτο που ακουμε ειναι η συζευξη μεταξυ καπακιου-σκαφους-αερα, οπου ο αερας παιζει τον πρωτεύοντα ρολο.
αν τραβηξεις κατι (πανω η κατω δεν εχει σημασια...) στο καπακι, εχει πολυ μικροτερη σημασια απ οτι το συνολικο ταιριασμα τους...
δεν ειναι καλο να εισαι πανω σε μια συγκεκριμενη συχνοτητα, ποσο μαλλον οταν αυτη ειναι η "κυρια" του οργανου, διοτι ενισχυεις ετσι αυτες (που ουτως η αλλως εκει σοναρει καλυτερα το οργανο λογω παρασυμπαθητικων χορδων ή κομματιων που "αρεσκονται" σε 2-3 τονικοτητες, οπου αυτη η συχνοτητα ειναι παρων ειτε σαν Ι βαθμιδα ειτε σαν V ειτε σαν IV αυτων των τονικοτητων) και χαντακωνεις ολες τις αλλες, πραγμα που ειναι ΕΜΦΑΝΕΣ οταν παιζει καποιος σκαλες και οχι γρατσα-γρουτσα συγχορδιες (δεν υπαρχει ομοιογενεια στο ηχόχρωμα-ενταση του οργανου, αλλα γινονται καποιες "κοιλιες" προ τα κατω με τα "βουναλακια" να ριχνουν ηχητικη σκιαση στις διπλανες τους νοτες, γεγονος που δυσχεραίνει περισσοτερο την κατασταση)
γι αυτο οταν θελεις να κουρδισεις κατι το πας ενδιαμεσα σε 2 νοτες
ενα τεχνασμα (αν τελικα ειναι το οργανο πανω σε μια συγκεκριμενη συχνοτητα) ειναι να μην κουρδιζεις σε πιτς 440.
αυτο εχει σαν αποτελεσμα να κανεις πολυ πιο ομοιομορφη ολη την εκταση του οργανου, να μην εχεις δυνατη δηλαδη την Ρε+ και οταν πας να παιξεις Φα#+ κατι να σου φταιει (ξαναλεω οχι στα γρατσα-γρουτσα, αλλα να κανεις μια μετατροπια, και το κομματι να εχει συγχορδιες πλακε, σκαλιτσες, αρπισματα κλπ...)
θα πει καποιος π.χ. οτι στη ρεμπετικη μουσικη δεν γινονται αυτα-και ισως να ισχυει, ξαναλεω δεν ξερω, αλλα στην κιθαρα που πρεπει να παιζει ολες τις τονικοτητες δεν πρεπει αυτη να υστερει πουθενα.
ενα αλλο παραδειγμα ειναι οτι οταν παει καποιος να παιξει μια ρομαντικη κιθαρα (με χαμηλωτερο ογκο αερα κλπ)
δεν παιζει στα 440 αλλα στα 432.
εκει σοναρει καλυτερα το οργανο. αν παει στα 440, καποιος που το ακουει (οταν δεν εχει περφεκτ πιτς) κατι θα του φταιει και δεν θα ξερει τι, θα αναρωτιεται αν ευθυνεται η κιθαρα, το οργανο, ο εκτελεστης, και θα ψαχνει να το βρει μεχρι να τελειωσει και ακρη δεν θα βρισκει.
οπως επισης και οταν παει καποιος να παιξει με μια κανονικη κιθαρα και την ριξει στα 432 και παει να παιξει κανενα μερτζ η κανενα λενιανι...
ξεφουσκωτη βαρκα που μπαζει νερα, πλαδαρο τσουρεκι, στραβοχυμενος λουκουμας ενα πραγμα...
και το τελευταιο μαλιστα εχει συμβει αρκετες φορες που παει καποιος να "προσομοιάσει" την παλαια μουσικη, νομιζωντας πως αν ριξει το πιτς σε μια κανονικου μεγεθου κιθαρα θα ειναι "μεσα στα πραγματα"...

ετσι η καθαρα υποκειμενικη γνωμη του υποφαινομενου ειναι (αφου εχεις αποφασισει το κουρδισμα που θα ειναι) να βαλεις το ταπ αν μπορεις ενδιαμεσα σε δυο συχνοτητες, και κυριως βλεποντας τον αερα
επισης η "πονηρη" εναλακτικη σε ενα τελειωμενο οργανο ειναι να δουλεψεις-πειραματιστεις με το πιτς, μην πειραζοντας τις συχνοτητες του οργανου.
και ολα αυτα ισχυουν και σε οργανα με μια χορδη
