Δημήτρη καλημέρα
Δυο συμβουλές:
1) να βάλεις τάκο μπροστά και να το διαμορφώσεις όλο μαζί
2) να καθορίσεις το όριο των “κανονικών” με τις μεγάλες πλαϊνές ντούγες (παράντουγα ? πλαϊνάρια? δεν ξέρω πως λέγονται, αλλά καταλαβαίνεις)
Με τον τάκο θα βλέπεις το σχήμα ολοκληρωμένο και θα βοηθήσει στις αποφάσεις σου. Εγώ π.χ. (νομίζω ότι) βλέπω ότι αν κάνεις το “τυπικό” σχήμα η κατά μήκος τομή πρέπει να αρχίσει να καμπυλώνει νωρίτερα απ' ότι είναι διαμορφωμένη τώρα και ενδεχομένως να μεγαλώσει ο τάκος προς το ηχείο, να "κοντύνεις" δηλαδή το καλούπι. Αν κάνεις “σταγόνα” πρέπει να αυξήσεις το μήκος του τάκου, ενδεχομένως να σε επηρεάζει στις καμπύλες του περιγράμματος της όψης, πρέπει να το δεις εγκαίρως.
Δυο γραμμές για τα πλαϊνά θα σε βοηθήσουν αφενός να διαμορφώσεις συμμετρικά την καμπύλη προς την “κορυφή” και αφετέρου να “σβήσεις” το καλούπι προς το καπάκι σε απόλυτα ευθείες τομές (αλλιώς πιθανόν να μην "κλείνει" το σκάφος εκεί που θες και να υπάρχουν κενά με το περίγραμμα του καπακιού)
[ Invalid Attachment ]
δες κι αυτό το θέμα, το καλουπάκι που σχεδίασε ο georgei σε CAD, ανεξάρτητα από το σχήμα του σκάφους (λαουτοειδές, κάστανο ή σταγόνα) η λογική είναι ότι οι ντούγες κάπου σταματάνε κι από εκεί και κάτω (προς το περίγραμμα του καπακιού) πρέπει να έχεις απαραιτήτως μονή καμπυλότητα και όχι διπλή, πρέπει δηλαδή να εξασφαλίσεις ότι οι τελευταίες φαρδιές ντούγες θα γυρίσουν σε μία μόνο κατεύθυνση. Αν γίνει με διπλή καμπυλότητα εκεί (σαν “σαμπρέλα” ή “donut” επί το Ευρωπαϊκότερον) δεν θα κλείσει το σκάφος ομαλά, γιατί οι ντούγες είναι φαρδιές και βέβαια δεν μπορούν να πάρουν διπλή καμπύλη (και κατά το μήκος τους και εγκάρσια)
http://www.luthier.gr/index.php?topic=1822.0Τώρα, για την παρατήρηση του Ιωσήφ, συμφωνώ αλλά εν μέρει: όλα γίνονται, αλλά σε πρώτο σκάφος η έντονη καμπύλη ενδεχομένως να είναι δύσκολη. Όχι τόσο στο λύγισμα αλλά στην συναρμογή των ντουγών στις "ακμές" του καλουπιού (3η-4η ή 4η-5η ντούγα μετά την ντουγομάνα) και στην τήρηση της σύγκλισης, ειδικά όσο πλησιάζει το σχήμα στο "κάστανο".
