..... ΞΕΦΥΓΑ ΛΙΓΟ ΣΤΙΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΡΟΖΕΤΩΝ ΔΙΟΤΙ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ ΜΑΝΩΛΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΕΣ, ΚΑΙ ΠΡΟΤΙΜΗΣΑ ΤΟ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟ ΝΑ ΤΟ ΠΑΘΩ ΜΙΑΝ ΑΛΛΗ ΜΕΡΑ
μιας που μιλάμε για όστρακα, και ο τσαμπουκάς του "μάστορα" που έκανα έχει πιθανότητα εγκεφαλικού
και επι τη ευκαιρία, να πω κι αυτό για την ταστιέρα, κι αν θες το κάνεις (στα σχέδια φαίνεται στην τομή, αλλά όχι καθαρά γιατί λείπει η γραμμή του καπακιού):
λόγω μικρών διαστάσεων (και πειραματισμών που έκανα γενικώς σ' ατό το όργανο) αποφάσισα να μειώσω το ύψος της ταστιέρας σε σχέση με τον καβαλάρη (αλλά όχι σε σχέση με το μάνικο για να μην "αδυνατίσει" γενικώς) έτσι ώστε να μειωθεί η η γωνία των χορδών μετά τον καβαλάρη προς τον χορδοκράτη, που έχουν πολύ μικρή απόσταση μεταξύ τους.
Αυτό έγινε αφαιρώντας πάχος από εκείνο το τμήμα της ταστιέρας που πατάει στο καπάκι: η ταστιέρα έχει πάχος στο μάνικο 5 χλστ. και στο καπάκι περίπου 2,5 ("λείπει" το πάχος του καπακιού). Με αυτά τα ύψη, ο καβαλάρης στα σχέδια βγαίνει 8,80 χλστ. (στην πράξη μου βγήκε 8,50)
[ Invalid Attachment ]
όπως είπα, αν θες το κάνεις. Εγώ το αποφάσισα γιατί σε δοκιμές που έκανα μόλις πλησίαζα τον τόνο (κουρδίζοντας) η τάση των χορδών λόγω μεγάλης γωνίας σ' εκείνο το σημείο, μου "ξάπλωνε" τον καβαλάρη. Άλλη λύση θα ήταν να φαρδύνεις τη βάση του καβαλάρη (το έκανα κι αυτό καλού-κακού, στον δεύτερο καβαλάρη που έφτιαξα μετά το "ατύχημα", φαίνεται στην τελευταία φωτο της πρώτης σελίδας - ο πρώτος ήταν από έβενο και πολύ στενός).
