Έκανα ένα jig και …γαλήνεψα
ε ναι, χρειάζεται... αλλά βρε παιδί μου γεμίζεις τον χώρο με τα jigs... εγώ τα jigs πλέον τα έχω σε "εξαρτήματα"
...
γι αυτή τη δουλειά έχω μια σφήνα για τη γωνία (την ίδια χρησιμοποιώ ενίοτε και για τις πλευρές του καράολα) και ένα ίδιου ύψους κομμάτι για να πατάει το ρούτερ από την άλλη μεριά που τα κολλάω με ταινία διπλής όψης (όπως και τον καβαλλάρη) και μετά διαλύονται όλα και αποθηκεύονται σ΄ένα κουτάκι μαζί με πλήθος άλλων εξαρτημάτων - μερών άλλων jigs (με προβλήματα μη-δομημένης-υπόστασης
αλλά μικρού χωρικού αποτυπώματος - τι είπα ο π%&^*ς)
... Αντίθετα, η παράμετρος που μάλλον παίζει πολύ σημαντικό ρόλο είναι το ύψος των χορδών (η απόστασή τους) από το καπάκι. Όσοι φαίνονται να ξέρουν τι λένε συμφωνούν ότι αυτή η απόσταση πρέπει να είναι στα 12~13 χιλιοστά -χωρίς να αποκλείονται και οι εξαιρέσεις…
Θα μ’ ενδιέφερε ν’ ακούσω και τις γνώμες σας αν τό ‘χετε ψάξει…
ααααχ μεγάλη κουβέντα αυτή. Καταρχάς από που η πληροφορία για τα 12-13 ? από φορουμ κτλ.? δεν έχω ψάξει. Μόνο εμπειρικά, έχω παρατηρήσει ότι οι δικές μου κατασκευές μάλλον αποδίδουν όντως καλύτερα σ' αυτήν την περιοχή 12-13 παρά χαμηλότερα (~10-11). Αλλά δεν είναι απόλυτο (μήπως είναι και κάτι?). Μια τελευταία κιθάρα με Ισπανικό τακούνι και χαμηλό καβαλάρη (7 χιλ.) και το κόκκαλο 3 στο καντίνι και 4 στο μπάσο έπαιξε καλύτερα όταν χαμήλωσα τον καβαλάρη (αφαίρεσα και ξύλο δηλαδή εκτός του οτι κατέβασα το κόκκαλο). Αλλά αυτή είναι με κέδρο και silver χορδές, με bronze δεν ακούγεται καλά. Από την άλλη, σε πιο άκαμπτο καπάκι έλατο νομίζω ότι αποδίδει καλύτερα με ψηλότερο και βαρύτερο σχετικά καβαλάρη.
....Κι εδώ μπαίνουμε και σ' ένα ζήτημα γεωμετρίας που δεν έχει τέλος (γι αυτό το αααααχ στην αρχή).
Παρένθεση: ο Αλεξανδρής κάνει τις κιθάρες με Ισπανικό τακούνι και χωρίς καμία κλίση στην ένωση (περιττό να επαναλάβω το πόσο μ' αρέσουν οι κιθάρες του Αλεξανδρή, και από ήχο και από εργονομία). Ο O'brien λέει ότι τις κάνει με τέτοια κλίση ώστε η ρίγα (χωρίς τάστα) να απέχει 3-3,5 χιλ. στο ύψος του καβαλάρη. Βάζοντας τις παραμέτρους (ένωση στο 12ο) στο AutoCad, φαίνεται ότι για να έχεις 12 mm στο κόκκαλο (πάλι χωρίς ταστιέρα) πρέπει η ρίγα να απέχει όχι 3,5 αλλά 1,5 χιλ. Συζητώντας το θέμα με τον ΚαΠα, εικάζουμε ότι είναι πιθανό ο O'Brien να λαμβάνει υπόψη παραμορφώσεις του σκάφους - αλλιώς δεν βγαίνουν τα νούμερα. Δηλαδή να δίνει αρκετή κλίση (3,5) υπολογίζοντας εκ των προτέρων ότι το πίσω μέρος θα ανασηκωθεί από τις χορδές κατά περίπου 2 mm. Την τελευταία κιθάρα την έκανα ακριβώς έτσι, με dovetail και 3,5 mm στη ρίγα. Θεωρητικά (με το AutoCad) θα έπρεπε να έχω μεγάλο ύψος, και όντως: βάζοντας τις χορδές (11άρες bronze), για 4-5 μέρες το κόκκαλο έπρεπε να έχει 5-6 mm πάνω από το ξύλο (πολύ, λόγω 3,5 mm και όχι 1,5) για λογικό action. Μετά από μια βδομάδα το χαμήλωσα στα 3-4 mm. Δεν μπορεί να έγινε κάτι άλλο παρά να άλλαξε η γεωμετρία και μάλιστα όχι της ένωσης ή του μπράτσου (ό,τι άλλαξε ψηλά άλλαξε ευθέως αναλογικά, άρα σηκώθηκαν οι χορδές από κάτω) αλλά του καπακιού/ σκάφους πίσω από τον καβαλάρη.
... συμπέρασμα: παρ' τ' αυγό και κούρευ'το
. Πάμε για ένα γενικό στόχο 12-13 αλλά κάθε καπάκι συμπεριφέρεται αλλιώς, να μην πω και κάθε κιθάρα γενικώς. Σ' αυτήν με τον κέδρο που έλεγα, στην αρχή έβαλα bronze και σηκώθηκε από πίσω τόσο που φαινόταν κανονικά από το πλάϊ. Με silver ίδιων διαμέτρων επανήλθε και παίζει και καλύτερα. Τι να πω δεν ξέρω, γι αυτό φτιάχνω συνέχεια αλλά δεν νομίζω ποτέ να πω ότι το κατέχω το πράγμα. Πάντως με τον καιρό μπορείς να φαντάζεσαι καλύτερα κάποιες "διορθωτικές" κινήσεις και να ψυλλιάζεσαι (ανάλογα με τα υλικά που έχεις στα χέρια σου και το σχέδιό σου) τι θα μπορούσε να μην πάει σύμφωνα με αυτό που έχεις στο μυαλό σου στην αρχή.
