ε, αφού περιμένεις...

να παραθέσω δυο σχετικά, το πρώτο δικό μου:
"ο καθένας κάνει ό,τι νομίζει και ό,τι καλύτερο μπορεί..."
και το δεύτερο που έχει πει ο φίλος μου ο Μυστακίδης για τον φίλο του τον Τατασόπουλο (έχουν σημασία τα ονόματα, γι αυτό τα γράφω):
"εμείς παίζουμε αυτά που μπορούμε, εκείνος παίζει αυτά που θέλει"Τα μόρσα που έβαλε ο Κώστας είναι τέλεια και συγχρόνως "τέλεια". Αναφορές. Για τεχνικούς λόγους ή για λόγους "μαστορικής", δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι να μπορεί κάποιος να προσαρμόζει την όποια μέθοδο στις δυνατότητές του (δεν εννοώ μόνο την ικανότητα, αλλά και εργαλεία, διαθέσιμο χρόνο, εμπειρία "πεδίου", αναφορές (references) και ό,τι άλλο) και να την τεκμηριώνει - πρώτα στον εαυτό του, αυτό έχει σημασία.
Κάθε μέθοδος έχει υπέρ, κατά και περιορισμούς. Για παράδειγμα, σε μόρσο σαν αυτά που έβαλε ο Κώστας εγώ θα έκανα
πρώτα το μόρσο και
μετά θα έδινα κλίση στο χείλος του σκάφους, οπότε δεν θα υπήρχε η περίπτωση του λάθος που αναφέρεις. Από την άλλη, εσύ έχεις προσαρμόσει την μέθοδο που σου ταίριαξε περισσότερο, επιλέγοντας κατάλληλη γι αυτήν την δουλειά κόλλα.
Δεν υπάρχει "λάθος" και "σωστό" σ΄αυτήν την περίπτωση (εκτός αν η κόλλα δεν είναι πράγματι κατάλληλη ας πούμε). Γενικά βρίσκεις ό,τι σου ταιριάζει και το "βελτιστοποιείς".
Εγώ π.χ. στις κιθάρες τώρα κάνω Ισπανικό τακούνι, έχοντας πρώτα κάνει χελιδονοουρά με κόλλα, χελιδονοουρά με βίδα (ες), σκέτη βίδα (ες), μόρσο "τσέπη" (pocket - σαν τις ηλεκτρικές) κτλ. Όλα "δούλεψσν", αλλά εμένα προσωπικά για τις (λαϊκές) μου ταίριαξε το Ισπανικό. Κι επειδή δεν έχω κατάλληλα εργαλεία για τις σχισμές, τις κάνω φαρδειές και βάζω σφήνες (ο Αλεξανδρής π.χ. τις κάνει μονοκόμματες σε δισκοπρίονο της proxxon με δίσκο 2,5 χιλ. με ένα πέρασμα). Εμένα μου παίρνει τουλάχιστον τριπλάσιο χρόνο, αλλά είναι γερό και η δουλειά μου δίνει μια ωραία αίσθηση. Δεν με νοιάζει τίποτα άλλο.