Λάμπρο, Ιωσήφ, Στέλιο (είδες το καλοκαίρι ? "μας φέρνει πιο κοντά") ευχαριστώ.
Στέλιο,
αν μπορεσεις να εκτιμησεις και τις διαφορες στους καβαλαρηδες, θα ηταν χρησιμο να πεις και κανα 2 πραγματακια για τις ηχητικες διαφορες τους, τι σου αρεσε και τι οχι στον καθενα...
αυτό το "αν μπορέσω να εκτιμήσω" είναι στην πραγματικότητα "αν μπορώ να εκφράσω" τις διαφορές... δυστυχώς δεν έχω το υπόβαθρο του μουσικού, θα τα πω όπως τα νοιώθω:
νομίζω ότι οι διαφορές οφείλονται κυρίως στον σχεδιασμό του "πατήματος" και όχι τόσο στα υλικά. Τα διάφορα "παπουτσάκια" των μεταλλικών, με μικροδιαφορές - ανάλογα με τα υλικά που βάζω από κάτω (τσόχα όπως ο πρωτότυπος, ξύλο, μέταλλο) - δίνουν πιο οξύ, με σχετικά λιγότερη διάρκεια αλλά και πολύ "λαμπερό" ήχο. Κάποια στιγμή δοκίμασα και το κόκκαλο πάνω σε "παπουτσάκια" και δεν είχε αισθητή διαφορά με το σίδερο.
[ Invalid Attachment ]
Ο καβαλάρης με την ξύλινη βάση (έβενος) "απλώνει" πιο πολύ τον ήχο, χωρίς πάντως να τον κάνει "σούπα" όπως μου φαίνονται οι αμερικάνικες ακουστικές. Αυτό νομίζω ότι οφείλεται στον "κολυμπητό" καβαλάρη (και όχι κολλητό) που όπως είπε και ο Νάσος κάποια άλλη στιγμή που το συζητάγαμε, δίνει ούτως ή άλλως πιο πολλά μεσαία.
Και οι δύο που είναι "φιναλίστ" στα καλλιστεία μέχρι στιγμής (οι δύο τελευταίοι στο προηγούμενο ποστ) έχουν πολλά μεσαία προς πρίμα και λαμπερά μπάσα, που είναι ζητούμενο στις λαϊκές. Να προσθέσω ότι και το καπάκι είναι πολύ καλό, το ακριβότερο που έχω χρησιμοποιήσει μέχρι στιγμής (από τον dimizparts)
Προσωπικά (και για λόγους αισθητικής) προτιμώ τον μεταλλικό, αλλά εξακολουθεί να μου βγάζει τρίξιμο στα καντίνια (μι και σι - καλά και οι χορδές είναι ό.τι νάναι, η σολ είναι από ηλεκτρική) που δεν μπορώ να κόψω, και νομίζω οφείλεται στα "χαλαρά" σπειρώματα. Είναι ο καλύτερος από όλους τους μεταλλικούς, και πλησιάζει πολύ στον πρωτότυπο - ο οποίος τελικά "μόνος του" τρίζει λιγάκι κι αυτός - η πλήρης εφαρμογή του είναι με άρθρωση (με βίδα) με τον χορδοκράτη (δες τη φωτό του κιθαρονίου) η οποία μάλλον τον σταθεροποιεί ακόμα λίγο.
