ΝΕΧΤ, μπερδεύτηκα λίγο με τις παραθέσεις σου. Νομίζω ότι στην τελευταία γράφεις εσύ, μιας και εγώ ποτέ δεν έγραψα αυτά που μου αποδίδονται από την παράθεση.
Να πω το κατιτίς μου:
Η περιέργεια και ο ενθουσιασμός είναι πολύ δυνατά κίνητρα, έτσι προχωράει ο κόσμος (κι ο καθένας), συμφωνώ.
Όμως όπως είπε κι ένας φίλος παραπάνω, ας αποφύγουμε τους αφορισμούς. Να επισημάνω ότι δεν κατέχω γρυ από κυματομορφές και απόκριση συχνοτήτων, αλλά όπως το βλέπω δεν έχει σημασία
Χωρίς λοιπόν να έχω τίποτα με το ανθρακόνημα (ή άλλα «νέα» και όχι «σύγχρονα» υλικά θα τα έλεγα εγώ (*)), να παρατηρήσω τα εξής, ξεκινώντας από την πρόσκλησή σου για «αξιολόγηση» - εγώ πάλι θα έλεγα «σύγκριση».
Περί σύγκρισης:
Όλα τα κριτήρια που αναφέρεις είναι «ποσοτικά». Στην παρατήρηση του Στέλιου για έλλειψη «ποιοτικού» κριτηρίου παραθέτεις πλείστες όσες παραμέτρους που εμποδίζουν την ποιοτική αξιολόγηση (επομένως αυτήν την αφήνουμε απέξω ?).
Θυμίζω: «σοβαρή αξιολόγηση και εννοείται σε όλα τα επίπεδα».
Ένα πρόβλημα των τεχνοκρατών είναι να ποσοτικοποιήσουν την ποιότητα.
Ο μόνος τρόπος που ξέρω εγώ (και είναι αμφιλεγόμενος – ίσως έχεις εσύ ή κάποιος άλλος κάτι πιο σοβαρό υπόψη του) είναι να θέσεις κριτήρια ΚΑΙ βαρύτητα κριτηρίων. Το γινόμενό τους για κάθε κριτήριο και κατόπιν το άθροισμα των γινομένων δίνει έναν «μπούσουλα» αξιολόγησης, αλλά η μέθοδος μπάζει από παντού. Θα χαρώ πολύ να μάθω κάτι πιο αξιόπιστο, ειλικρινά, θα με βοηθούσε και στη δουλειά μου πάρα πολύ.
Τέλος πάντων, μέχρι να μπουν ποιοτικά κριτήρια όπως «φορέας πολιτισμού», «αειφορία» και ό,τι άλλο αναγνωρίζει κάποιος εδώ και χιλιάδες χρόνια σε ένα μουσικό όργανο νομίζω ότι «σοβαρή αξιολόγηση» δεν γίνεται.
Η δική μου γνώμη:
Το ανθρακόνημα είναι ωραιότατο για νέες φόρμες σε νέα αντικείμενα, και ό,τι άλλο βάλει ο νους. Μπορεί κάποιος να το χρησιμοποιήσει σε όργανα ή σε προσθετική μελών, αν θέλει και μπορεί. Αυτό δεν το κάνει καταλληλότερο από το ξύλο ή το «πρωτότυπο» ανθρώπινο μέλος, απλώς είναι μια εναλλακτική με πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Το «καταλληλότερο» σηκώνει πολύ κουβέντα., δες τα κριτήρια παραπάνω.
Το κάθε πράγμα χρησιμεύει και χρησιμοποιείται ανάλογα με τα χαρακτηριστικά του. Το ανθρακόνημα εξελίχτηκε ακριβώς επειδή έχει – και για να έχει – πραγματικά τερατώδεις αντοχές, οπότε δεν έχει απολύτως κανένα νόημα να το συγκρίνεις με οποιοδήποτε φυσικό υλικό με κριτήρια αντοχής σε τάση, θερμοκρασίες, χρόνο ζωής κτλ. που προτείνεις (**).
(*) σε ρώτησα παραπάνω όχι για να σου τη σπάσω, αλλά επειδή πραγματικά υπάρχει σύγχυση σε πολλούς. Το σύγχρονο είναι η τεχνολογία που μπορεί να παράγει νέα υλικά με νέες δυνατότητες. Τα παλιά (μέχρι και τα αρχαία) υλικά δεν παύουν να είναι ΚΑΙ σύγχρονα. Θα άφηνες ποτέ να εννοηθεί ότι π.χ. στην κατασκευή ενός κτιρίου το μάρμαρο ΔΕΝ είναι σύγχρονο, όπως έκανες με το ξύλο στα όργανα ?
(**) διαχρονικά, το ξύλο είναι αγαπημένο δομικό υλικό (σε σχέση με το μάρμαρο ή το γρανίτη ας πούμε) στους πιο πολλούς ανθρώπους όχι γιατί είναι «ζεστό», αλλά γιατί γερνάει μαζί τους και υποφέρει το ίδιο μ’ αυτούς. Δες το λίγο αυτό, αν έχεις διάθεση.
