Φίλε ΗΧΩ όσο τέλεια και αν γίνει η κατασκευή, όσο και αν ξεπεράσει τον εαυτό του, πάντα θα υπάρχουν κολλημένοι σαν κι εμένα που για να μιλήσει στην ψυχή τους ένα τέτοιο παραδοσιακό όργανο θα πρέπει να "βλέπουν" επάνω του τη διαδρομή του ακατέργαστου ξύλου που μέσα από τα χέρια και το μεράκι του μάστορα κατάφερε τελικά να τραγουδήσει...
Να επαναλάβω ότι χαίρομαι για το επίπεδο της συζήτησης.
Φίλε guru αν μου επιτρέπεις, για μια φορά ακόμα να ξεκαθαρίσουμε
το υποκειμενικό της υπόστασης ενός μουσικού οργάνου.
Θεωρώ απολύτως φυσικό επακόλουθο, αφού ζούμε εδώ και καιρό στην εποχή του «φαίνεσθε» και όχι του «είσθε», πρωτίστως να βλέπουμε ένα μουσικό όργανο, να το αξιολογούμε, και «κάποια στιγμή να το ακούμε».
‘Έτσι, έχουμε καταλήξει να φτιάχνονται πχ «παραδοσιακά μπουζούκια» με ολόκληρες παραστάσεις απάνω τους, από τα πάθη του Χρηστού μέχρι τους άθλους του Ηρακλή κι ακόμα παραπέρα…
Πόσο «παραδοσιακά» είναι αυτά τα όργανα ?
Ακούω συχνά σε συζητήσεις: «έχει πολύ δουλειά απάνω αυτό το όργανο...»
Αν είναι για κοίταγμα έχει καλώς, να το πάρω και να το κρεμάσω στο τοίχο δίπλα στα χαλιά.
Ρε Φωνή έχει ? ??
ή μήπως «τα μασάει» και γι αυτό «έχει πολύ δουλειά απάνω» ?
Από την άλλη πάλι λέω ότι οι περισσότεροι εδώ μέσα, ασχολούνται με κατασκευές οργάνων, άρα, είναι λογικό,
(λογικό όχι σωστό), η πρώτη προσέγγιση να εξετάζει την κατασκευή… και να «βλέπει» διάφορα…
Τελικά αγαπητέ guru, όλοι έχουμε «κολλήματα»,
(κι εγώ τα περισσότερα), αλλά εσύ αναγνωρίζεις τα δικά σου… και
για το λόγο αυτό σου δίνω πόντους…