Φίλοι μου καλησπέρα.
Την προηγούμενη εβδομάδα ήρθε στο εργαστήριο ένα λαούτο με σκάφος από παλιά μουριά με ξεκολλημένες ντούγες. Εύκολη δουλειά σκέφτηκα όταν μου το είπε ο δάσκαλος. Έλα όμως που οι ρημάδες δεν ήθελαν να κολλήσουν με τίποτα χωρίς να αφήνουν ένα σκαλοπάτι από σχεδόν αδιόρατο έως και 1,5 χλ. σε κάποιο σημείο.
Προσπαθήσαμε τρεις φορές να τις κολλήσουμε στην αρχή κρατώντας τις από μέσα με το χέρι μέχρι να «τραβήξει» η TITEBOND και μόλις τις αφήσαμε κάνανε πάλι το σκαλοπάτι τους. Δοκιμάσαμε με μικρά ξυλάκια σε δυο τρία σημεία πατώντας τα ελαφρώς στο καπάκι αλλά βάζαμε το ένα, έφευγε το άλλο. Το γεμίσαμε με εφημερίδες ώστε να δημιουργηθεί αρκετή εσωτερική πίεση πάλι τίποτα. Απογοητευτήκαμε!!! Προσωπικώς, δεν μου είχε ξανατύχει κάτι τόσο δύστροπο και απ' ότι κατάλαβα ούτε και του δασκάλου.
Έκατσα, το σκέφτηκα λίγο και αφού τον ρώτησα αν είναι θεμιτό και επιτρεπτό σε μια τέτοια περίπτωση μια υποψία τρύπας μεταξύ των ντουγών διαμέτρου περίπου 0,25 χιλ (όσο δηλαδή το πάχος μιας 10άρας χορδής μπουζουκιού) και αφού με κοίταξε περίεργα, μου απάντησε
ναι.
Σκέφτηκα λοιπόν τον τρόπο που με ένα λεπτό σίδερο και ασφάλειες κατέρωθεν του τειχίου σφίγγουν οι μπετατζήδες τα καλούπια για να μην ανοίξουν (έκανα και σε οικοδομή κανα φεγγάρι τρομάρα μου) και έφτιαξα το ακόλουθο πολύ απλό εργαλείο που όσο σκαλοπάτι και να θέλουν να κάνουν οι ντούγες, έρχονται θέλοντας και μη στα ίσια τους.
Τα υλικά που χρειαζόμαστε είναι :Ένα 22άρι ρόκα στήριξης καλωδίων (ή μεγαλύτερο).
Μια 10άρα παλιά χορδή.
Μια πρόκα 6 εκ. και
Μια σφήνα από οξυά διαστάσεων 8 χ 3 χ 1,5 εκ.
Επέλεξα το πλαστικό ρόκα λόγω σκληρότητας αλλά και για να μην κολλάει με την TITEBOND. Απλά πράγματα.
Διαδικασία κατασκευής (σιγά τη διαδικασία αλλά τέλος πάντων).
Κόβουμε το ρόκα όπως στην εικόνα και κρατάμε τα δύο ακριανά κομμάτια.Κάνουμε μια τρύπα στο κέντρο του επίπεδου κομματιού και δύο τρύπες στο άλλο, μία κάθετη στο κέντρο και μία οριζόντια όπως το βελάκι στην εικόνα.
Σκίζουμε κατά μήκος τη σφήνα στην πριονοκορδέλα όπως στην εικόνα.
ΕφαρμογήΕάν μπορεί το χέρι μας να περάσει μέσα στο σκάφος από την τρύπα, περνάμε και δένουμε τη χορδή όπως στην εικόνα και την περνάμε από μέσα ανάμεσα στις ντούγες. Την τρίβουμε λίγο μέσα-έξω σαν να «κόβουμε» τις ντούγες ώστε να δημιουργηθεί αυτή η αδιόρατη τρύπα-πατούρα και να μην εμποδίσει η χορδή την εφαρμογή τους κατά μήκος. Εάν δεν χωράει το χέρι μας περνάμε απ΄ έξω προς τα μέσα τη χορδή, την τραβάμε απ’ την τρύπα, δένουμε το κομμάτι και το τραβάμε μέσα. Προσέχουμε ώστε η χορδή να δεθεί καλώς ώστε με το μετέπειτα σφίξιμο να μη γλυστράει. Εάν δε χωράει το χέρι μας τότε αφήνουμε αρκετό περίσσευμα χορδής ώστε να βγαίνει έξω από την τρύπα για να ξεκολλήσουμε και να τραβήξουμε το μέσα πλαστικό κομμάτι ξανά έξω από την τρύπα.
Αφού κολλήσουμε τις ντούγες και τις σφίξουμε με την χαρτοταινία, περνάμε στη χορδή το άλλο επίπεδο κομμάτι του πλαστικού εξωτερικώς του σκάφους δημιουργώντας ένα «σάντουιτς» με τις ντούγες ανάμεσα στα δύο πλαστικά. Δένουμε εξωτερικώς την πρόκα (προσέχοντας και εδώ το δέσιμο να είναι σταθερό και να μην γλυστράει) αφήνοντας ένα μπόσικο στην χορδή περίπου 1 εκ. Περνάμε την χορδή μέσα στη σχισμή της σφήνας μεταξύ πρόκας και πλαστικού και σφίγγουμε τόσο ώστε οι δυο ντούγες να έρθουν στα ίσα τους.
, [ Invalid Attachment ]
Εφαρμόζουμε σε τόσα σημεία όσα απαιτείται ώστε να έρθουν οι ντούγες στο ίδιο επίπεδο σε όλο το μήκος τους. Αφού κολλήσουν οι ντούγες κόβουμε εξωτερικώς και βγάζουμε τη χορδή από μέσα μαζί με το εσωτερικό κομμάτι και ψιλοστοκάρουμε την τρυπούλα.
Πιστεύω ότι αυτό μπορεί να εφαρμοστεί και σε περιπτώσεις σπασίματος ντουγών αλλά δεν το έχω δοκιμάσει ακόμα.
Αυτά. Διορθώσεις, βελτιώσεις, τροποποιήσεις, σχόλια όπως πάντα ευπρόσδεκτα.
