Εξαρταται απο το ειδος του ξυλου που εχεις να λυγισεις,π.χ το κελεμπεκι μουαρε λυγαει ευκολα και χωρις βρεξιμο,προσωπικα και βρεγμενο το δοκιμασα και δεν μου αρεσε η κατεργασια γιατι επανερχοταν σε καποιο βαθμο μολις στεγνωνε,αντιθετα το βεγγε αν δεν το δουλεψεις βρεγμενο εχουν σχισει τα νερα του στο δευτερολεπτο(εκτος αν ειναι ακρως εφαπτομενικα κομμενο το ξυλο για ντουγες χωρις run out,εαν ποτε βρεις τετοιο) το καλο ειναι οτι δεν επανερχεται μετα το στεγνωμα.Παντουκ και παλισανδρο που δουλεψα βρεγμενα ειχαν καλυτερη συμπεριφορα, στεγνα ηθελαν λιγο περισσοτερη προσοχη,εξαρταται παλι απο την κοπη τους,νομιζω πως αυτο ειναι το πιο σημαντικο για το πως συμπεριφερεται ενα ξυλο στο λυγισμα.Το κελεμπεκι bird's eye βρεγμενο με διευκολυνε ,στεγνο δεν ειχα ομοιομορφο λυγισμα λογω των ματιων που εχει τα οποια μοιαζουν με μικρους ροζους και εχουν μεγαλυτερη σκληροτητα.
Ο,τι ξυλο και να ειναι αν εχει εντονο run out (πως λεγεται ρε παιδια αυτο στα ελληνικα?) υπαρχει κινδυνος να σπασει κατα το λυγισμα,με το βρεξιμο μειωνεται η πιθανοτητα.
Και οπως ειπε ο Αποστολης βρεξιμο εκεινη τη στιγμη με σφουγγαρι δεν ειναι απαραιτητο το μουλιασμα ωρων.
