Οσο πλησιαζω προς το τελος τοσο πιο αργα πηγαινω, θαρρεις και το αγχος μου να πετυχει η ολη προσπαθεια προσπαθει να απομακρυνει την πιθανοτητα αποτυχιας που πεφτει βαρια πανω μου.
Λουστρα τελος. Τελευταιες κινησεις.
Ξαναπερασα το χρυσο χρωμα σε λεοντοκεφαλη και ροζετα γιατι φαινεται πως δεν ειναι ιδιαιτερα ανθεκτικο στην μηχανικη καταπονηση. Το ειχα πρωτοπερασει πρωτο πρωτο. Οταν καλυφθηκε με χαρτοταινια για να μην λερωθει απο την μαυρη μπογια, και με την ταλαιπωρια κατα την διαρκεια των αλλων εργασιων ειχε φθορες και θαμπωσε. Το ξαναπερασα λοιπον και αφου στεγνωσε περασα με το πινελακι 2 χερια λουστρα μπαλας απο πανω αφου εκανα πρωτα σχετικες δοκιμες σε ρεταλι. Το λουστρο μπαλας ειναι πιο σκληρο οταν στεγνωσει και πιστευω να κρατησει καλυτερα. Συν τις αλλοις το χρυσο εδειξε πιο ζωντανο.
Λεπτομερειες τα παραπανω. Σε πιο ουσιαστικες εργασιες, σημαδευεται η ορθη θεση του καβαλαρη και πρεπει να προαρμοστει πια και το υψος του.
Ακομα φτιαχτηκε πατρον απο χαρτι για τη νεα πεναρια βασισμενο στο σχεδιο της παλιας αλλα μικροτερο κατα πλατος για να μην καλυπτει την ροζετα. Ταυτοχρονα το υλικο για την νεα πεναρια ,καπλαμας ριζα, περαστηκε το πρωτο χερι λουστρο πριν κοπει.
