που τα ξεθάβεις βρε Ιωσήφ... αν θυμάμαι καλά, η λεζάντα έγραφε "κοιτάμε στα μάτια τον ανταγωνισμό"...
λοιπόν εκτός από τον ανταγωνισμό υπάρχει και η πχοιότητα και θέλω να θέσω μιαν ερώτηση στους γνωρίζοντες (και μη, εννοείται):
επιτέλους έκατσα κι έκανα έναν μασίφ καβαλαρίγκο για την πρώτη κιθάρα (μόνο αυτό δεν είχα δοκιμάσει), 10ο αν δεν απατώμαι στη λίστα των δοκιμών...
Από σκέτο έβενο, χωρίς κοκκαλάκι, μόνο για την γεωμετρία
και μετά έκανα κι έναν με κοκκαλάκι με τα ίδια χαρακτηριστικά (compensated), κυρίως στο βάρος
[ Invalid Attachment ]
εκτός του ότι η κιθάρα ανάσανε και παίζει (πιό) βροντερώς (αυτό ήθελε η καημένη), μου αρέσει λίιιιιιιγο περισσότερο ο καβαλάρης με τον σκέτο έβενο... είδα ότι αρκετές archtop - jazz κιθάρες παρά τις μεταλλικές χορδές έχουν καβαλάρηδες χωρίς κοκκαλάκι (έβενο ή παλίσανδρο) κι αναρωτιέμαι αν θ' αντέξει την κακομεταχείριση... καμμιά γνώμη κανείς ?