Ἀπ' ὅ,τι γνωρίζω μέχρι σήμερα, τὸ καπάκι συνηθίζεται νὰ ἔχει βερνίκι (λοῦστρο) στὰ ἀραβικῆς προελεύσεως (κατασκευῆς) ὄργανα. Στὰ τούρκικα ὅμως (ἄς τὰ λέμε Πολίτικα

δὲν πειράζει

) δὲν συνηθίζεται. Ἀπὸ τὴν ἄλλη ὅμως δὲν ἀποκλείεται (ὑπάρχουν κάποια). Τὸ δικό σου εἶναι μάλλον στὴν δεύτερη περίπτωση, ἄρα...
Μία σκέψη εἶναι νὰ φτιάξεις ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἕνα καπάκι μὲ τὰ κατάλληλα καμάρια (ἄν ἔχεις ὄρεξη γιὰ μικροὺς «μπελάδες»

καὶ φυσικὰ μὲ τὰ κατάλληλα ξύλα. Τὸ προτείνω αὐτό, διότι ἤδη ξεκίνησες μία διαδικασία. Ἴσως ἄν βελτίωνες κάποια δομικὰ στοιχεῖα τοῦ ὀργάνου νὰ κέρδιζες κάτι παραπάνω ἀπὸ τὴν ἐπιζητούμενη ἐμπειρία: ἕνα καλλίτερο ἠχητικῶς καὶ κατασκευαστικῶς ὄργανο!
Ἔχω ἀνάλογη ἐμπειρία, ὅταν ἐπισκεύασα ἕνα «φτηνὸ» ἀλλὰ καλοφτιαγμένο Οὔτι:ὁ κάτοχός του δὲν πίστευε στὰ μάτια του ἤ στ' ἀφτιά του! Μοῦ πῆρε 5 λεπτὰ γιὰ νὰ τὸν πείσω ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ τὸ δικό του ὄργανο!
Ὅμως δὲν ξεχνῶ καὶ τὴν παροιμία ποὺ λέει ὁ λαός μας: «ὅσα ξέρει ὁ νοικοκύρης δὲν τὰ ξέρει ὁ κόσμος ὅλος». Συνεπῶς, ἐσύ θὰ ἀποφασίσεις ἄν πρέπει ἤ ὄχι. Ἐγὼ ἀπλῶς (μὲ τὸ θάρρος ποὺ λένε...!) ῥίχνω ἰδέες. (εἶμαι ἀπ'ἕξω ἀπ' τὸ χορό, βλέπεις!

) Ὅπως καὶ νὰ 'χει τὸ πρᾶμμα, σοῦ εὔχομαι καλὴ ἐπιτυχία!