H επεμβαση εγινε, και εχαμε καλα αποτελεσματα. Καταφερα να βγαλω ταστιερα και καπακι ατοφια, ζεστενωντας μια λαμα απο κοπιδι. Το σοκ ηρθε οταν ειδα το καπακι εσωτερικα... Ηταν αδιασμενο με γωνιακο τροχο με δισκο γιαλοχαρτου, και η επιφανια με τις γραμμες που αφησε ο δισκος. Περα απο το πολυ χοντρο καμαρι, το καπακι ηταν σε ορισμενα σημεια μεχρι και 5 χιλιοστα παχος. Στην ουσια ηταν ενα καπακι ντιβανοκασελας και οχι οργανου. Και δεν εφταναν ολα αυτα, το ειχαν παλακωσει και με το μπιστολι και ειχε ενα δαχτηλο βερνικι. Το χτυπαγα μετα την κατεργασια, και δεν "μιλουσε". Μολις εξυσα το βερνικι καμπανισε! Μετα απο αυτο, δεν υπαρχει περιπτωση να χρησημοποιησω ποτε βερνικι δυο συστατικων και μπιστολι...
Επιασα με χαρτοταινια την ταστιερα εχθες, αρματωσα τη λυρα και φωναξα τον ιδιοκτητη να την ακουσει. Σημερα που ξαναπερασε, μου ειπε πως δεν κοιμηθηκε το βραδυ απο τη χαρα του! Την λυρα μου ειπε, την ειχε ξεγραμενη και την ειχε μετα την αλλαγη του καπακιου στο μπαουλο δυο χρονια.