Η καθαρίστρια του φίλου μου του Ντίνου ήταν κατηγορηματική: Δεν είχε δει τίποτα, δεν είχε ακούσει τίποτα. Ο τζουράς είχε παραμείνει μέσα στη θήκη του (αλίμονο μαλακή) αλλά είχε υποστεί ένα ύπουλο τραμπάκουλο και το καπάκι του είχε σοβαρή ζημιά.
Το όργανο αγοράστηκε γύρω στο 2005 από οίκο μουσικών οργάνων πολύ φθηνά, γύρω στα 300 ευρώ.
Ωστόσο, παρά τη χαμηλή τιμή του, ο σκαφτός τζουράς (θα τον έλεγες και τζουρο-μπαγλαμά) έπαιζε καλά πριν τη ζημιά όπως μου είπε ο φίλος μου. Σύμφωνα με πληροφορίες είχε κατασκευαστεί από σοβαρό οργανοποιό που προσπαθούσε να μπει στη συγκεκριμένη αγορά με πολύ χαμηλές τιμές. Και ήταν προφανής η προσπάθεια να κρατηθούν τα έξοδα παραγωγής χαμηλά… Στο φινίρισμα -ας πούμε- ξοδεύτηκε περιορισμένος χρόνος, τα τάστα για παράδειγμα είχαν επιπεδωθεί πρόχειρα αλλά προφανώς η πίεση για χαμηλή τιμή δεν επέτρεπε να ξοδευτούν περισσότερες εργατο-ώρες…
Αλλά το όργανο είναι άρτιο, με σκαφτό σκάφος μουριάς, καλό μάνικο, ταστιέρα από έβενο και πειστική κατασκευή.
Αποφάσισα να του αλλάξω το καπάκι. Θα μπορούσε ίσως να επισκευαστεί σκούντα-τράβα αλλά το σπάσιμο ήταν σοβαρό και παρ’ όλο που δε φαινότανε και τόσο, εκτείνοντανε κάτω από την ασετόπαστα της πεναριάς, μέχρι την τρύπα, όπου το «κάταγμα» ήταν συντριπτικό.
Διάλεξα ένα μονοκόμματο κομμάτι Ελβετικό έλατο που είχα κρατημένο για τέτοιες περιπτώσεις.