Φίλε efthymis η κουβέντα που είχαμε τότε με τον Δημήτρη ήταν γενικότερη και αφορούσε στο πώς επηρεάζεται η χαμηλότερη συχνότητα ενός καπακιού σε ολοκληρωμένο όργανο, όταν το φορτώσουμε με κάποιο βάρος. συμφωνώ στο ότι όλα είναι απλή φυσική και τίποτε παραπάνω. Με βάση την φυσική λοιπόν δεν μπορούμε να πάρουμε ένα καπάκι και να το μελετήσουμε σαν χορδή. Το καπάκι είναι μία δονούμενη πλάκα και οι νόμοι δόνησης των πλακών είναι διαφορετικοί από αυτούς των χορδών. Οι χορδές δονούνται ολόκληρες σε μία θεμελιώδη συχνότητα αλλά και διαιρούνται σε τμήματα των οποίων το μήκος είναι απλά κλασματικά υποπολλαπλάσια του αρχικού μήκους και οι συχνότητες αυτών είναι τα ίδια απλά κλασματικά πολλαπλάσια της θεμελιώδους. Πράγματι όταν μία χορδή είναι κουρδισμένη στη νότα Λα, στα 3/4 του μήκους της θα μας δώσει την νότα Ρε. Αυτό όμως δεν συμβαίνει στα καπάκια.
Η θεωρία των δονούμενων πλακών (όπως είναι τα καπάκια των οργάνων) χωρίζεται σε δύο κατηγορίες, στις πλάκες που δονούνται με ελεύθερα τα άκρα τους(όπως είναι ένα καπάκι όταν το έχουμε στα χέρια) και στις πλάκες που είναι πακτωμένες στα άκρα τους, όπως είναι ένα καπάκι που είναι κολλημένο στο αντηχείο ενός οργάνου.
Η ελεύθερη πλάκα με σχήμα παραλληλόγραμμο, σε υψηλότερες συχνότητες διαιρείται σε περιοχές οι συχνότητες των οποίων δεν είναι απλά κλασματικά πολλαπλάσια της αρχικής. Π.χ. η θεμελιώδης λειτουργία της πλάκας έχει δεσμούς ταλάντωσης στο 22,4 % του μήκους της ενώ της χορδής στο 50% του μήκους της. Έτσι δεν είναι σωστό να θεωρήσουμε ότι μία πλάκα συμπεριφέρεται σαν χορδή σε δύο διαστάσεις.
Στο σημείο που στηρίζουμε μία ελεύθερη πλάκα όταν δονείται, δημιουργούνται κομβικές γραμμές δηλ. περιοχές όπου η πλάκα δεν δονείται καθόλου. Αν πάνω στις περιοχές αυτές κολλήσουμε ένα βάρος, αυτό δεν θα επηρεάσει την συχνότητα της πλάκας.
Η πλάκα που είναι στηριγμένη στα άκρα της, όπως π.χ. το καπάκι μιας κιθάρας, δονείται με ιδιαίτερους τρόπους σχεδόν ανεξάρτητα από το σχήμα της και τον τρόπο που η πλάκα είναι ενισχυμένη, και εντελώς διαφορετικούς από αυτούς της ελεύθερης πλάκας. Επεκράτησε να ονομάζονται 1ος τρόπος, 2ος τρόπος, 3ος ……..
Στον πρώτο τρόπο, σχηματίζεται μία δονούμενη περιοχή που περιλαμβάνει ολόκληρη την μεγάλη κοιλότητα της κιθάρας κάτω από την τρύπα. Κομβική γραμμή δημιουργείται περίπου 4~5 εκ. προς τα μέσα από τα άκρα της κιθάρας. Αν σε οποιοδήποτε σημείο αυτής της δονούμενης περιοχής κολλήσουμε ένα βάρος, αυτό θα ρίξει την συχνότητα του καπακιού. Αυτό είπαμε στη συζήτηση με τον Δημήτρη. Επί πλέον να πω εδώ τα εξής. Στον 2ο τρόπο δόνησης η προηγούμενη περιοχή χωρίζεται σε δύο δονούμενες περιοχές με μία κομβική(διαχωριστική) γραμμή κατά μήκος της κιθάρας. Στον τρίτο τρόπο διαιρείται πάλι σε δύο περιοχές αλλά τώρα με την κομβική γραμμή παράλληλα με την γραμμή της γέφυρας. Στον τέταρτο τρόπο διαιρείται σε τρείς οριζόντιες περιοχές, μετά σε τρείς κάθετες κ.τ.λ. Οι συχνότητες όλων αυτών των περιοχών δεν έχουν αρμονική σχέση ούτε με την πρώτη αλλά ούτε και μεταξύ τους και εξαρτώνται από το μέγεθος της κάθε περιοχής και από την ακαμψία της. Αν το βάρος που κολλήσαμε προηγουμένως βρίσκεται σε δονούμενη περιοχή κάποιου άλλου τρόπου ή τρόπων τότε θα ρίξει και τη συχνότητα των άλλων τρόπων. Οι συχνότητες αυτές των διαφόρων τρόπων ταλάντωσης είναι συγκεκριμένες και χαρακτηρίζουν το είδος του οργάνου π.χ. κλασική κιθάρα. Επί πλέον επειδή οι τρόποι δόνησης είναι υπεύθυνοι για το πώς ακτινοβολείται ο ήχος από ένα καπάκι πρέπει ο οργανοποιός να ελέγξει όλες αυτές τις συχνότητες με την διαδικασία του κουρδίσματος λαμβάνοντας υπόψη και άλλους παράγοντες όπως την συχνότητα του αέρα της πλάτης των πλευρών κλπ. Επομένως να γνωρίζει καλά τους κανόνες της φυσικής. Συγνώμη για το μακροσκελές της απάντησης.
