με τα λούστρα ασχολήθηκα εκτενώς με δικό μου λουστράδικο πρίν από δέκα χρόνια περίπου. είχα την τύχη να είναι ο πατέρας μου ελαιοχρωματιστής και ο θείος μου ζωγράφος...ο ένας μου έμαθε τα υλικά και ο άλλος το πως να τα εφαρμόζω.στον κύριο στάμκο βρέθηκα σαν πελάτης για μπουζούκι.. πριν από τρισύμιση χρονια περίπου, που σημαίνει ότι όσον αφορά τα λούστρα μάλλον ο κυρ. παναγιώτης μαθήτευσε σε μένα για λίγο αφού πρώτα είχε μαθητεύσει στον κυρ. μάριο κοτσε εξαίρετο λουστραδόρο και κατασκευαστή. τα λουστρα λοιπόν που ρίχνει στο μαγαζί του όπως άλλωστε γνωρίζουμε είναι πολυουρεθάνης δύο συστατικών. ειναι μια εφαρμογή για σχετικά γρήγορα τελειώματα με ικανοποιητική σκληρότητα που όμως δεν είναι τα καταλληλότερα για μουσικά όργανα.
επισης η εφαρμογή βερνικιού σε μουσικά όργανα είναι μια επιπονη διαδικασία που δεν εχει σκοπό μονο να προσδώσει μια σκληρότητα στην επιφάνεια του ξύλου άλλά να το προστατεψει διαχρονικά να το θρέψει σε κυταρικό επίπεδο και να το ενισχύσει ηχητικά. έτσι ολα τα μέρη του οργάνου εσωτερικά η εξωτερικά πρεπει να προστατεύονται με το ίδιο τρόπο μιας και ένα όργανο είναι μια παλμική μηχανή μεταδοσης ενεργειας και λειτουργει σαν μια αντλία αέρα.
όπως όμως λέει και δημόσια ό κύρ στάμκος για δυόμιση χρόνια δίπλα του δεν έμαθα τίποτα αν και μάλλον αυτό σημαίνει πως δεν έμαθα τίποτα σε σχέση με το εμπόριο και το πως να βγάζω εύκολο χρήμα. ίσως αυτό να είναι αλήθεια αλλά δεν βλέπω στο τι αυτό προκαλεί το δημόσιο ενδιαφέρον... το τι επάγγελμα θα ακολουθήσει ο καθένας όμως είναι καθαρα δικός του λογαριασμός, αλλά η τέχνη της κατασκευής μουσικών οργάνων εχει τους δικους της κανόνες που καλό θα ήταν αν όλοι, τους ακολουθούσαμε..
