Η διαχρονικότητα των ξύλων που χρησιμοποιούνται στην οργανοποιία νομίζω ότι είναι πολύ σοβαρός παράγοντας. Και μόνο αυτό να λάβει κανείς υπόψη του (χωρίς να χρειαστεί να καταφύγει σε επιστημονικές αναλύσεις), καταλήγει στο φυσιολογικό συμπέρασμα ότι η επιλογή συγκεκριμένων ειδών ξύλων που έχει γίνει από τα ιστορικά ονόματα της διεθνούς οργανοποιίας, έχει τους λόγους της και δεν μπορεί να είναι τυχαία.
Αν κάποιοι οργανοποιοί για διάφορους λόγους χρησιμοποίησαν και άλλα "δευτερεύοντα" ξύλα, αυτός δεν είναι λόγος που αυτόματα τα εντάσσει στην κατηγορία των ξύλων οργανοποιίας (tonewoods).
Για παράδειγμα οι Απαρτιάν χρησιμοποιούσαν κόντρα πλακέ, στις πλάτες των κιθάρων τους. Θα πούμε ότι το κόντρα πλακέ είναι "κατάλληλο" ξύλο; Επίσης σε περιόδους που ήταν δυσεύρετα ή οικονομικά ασύμφορα τα αξιοπρεπή καπάκια, χρησιμοποιήθηκε μέχρι και πεύκο (με ρόζους κτλ). Άρα τί; Βουρ να βάλουμε όλοι πεύκο;
Από την άλλη, ο πειραματισμός και η χρήση και άλλων ξύλων ή συνδυασμών τους, φυσικά και δεν απαγορεύεται και μια τέτοια χρήση μπορεί να αποτελέσει πηγή δημιουργικότητας και να αναδείξει τις ικανότητες του μάστορα.
Όσον αφορά την "εμπορική αξία" ή την τιμή ενός οργάνου, σίγουρα αυτή δεν εξαρτάται απόλυτα από τα υλικά που χρησιμοποιούνται. Ένα βιολί που πουλιέται 10.000€ πόσο να έχει κοστίσει σε υλικά; Άντε 500€ (αν υπολογίσουμε ότι τα ξύλα παλαιώθηκαν φυσικά για πολλά χρόνια). Συνήθως συμβαίνει το ανάποδο. Δηλαδή ένα καλό όργανο με σημαντική εμπορική αξία, δεν είναι λογικό να είναι κατασκευασμένο από δεύτερα υλικά. Άρα, λογικά αν πάρουμε ακριβό όργανο από επώνυμο κατασκευαστή, αυτό θα έχει καλύτερα ξύλα από ένα φθηνότερο.
Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι κάποια φτηνά όργανα δεν είναι επίσης πολύ αξιόλογα ή και καλύτερα από κάποια άλλα ακριβότερα. Και αυτό συμβαίνει συχνά στην αγορά του μπουζουκιού. Συνήθως οι τιμές διαμορφώνονται με βάση πόσες κλάρες από όστρακα έχουν τα όργανα και όχι από την ποιότητα του ήχου που παράγουν.
Συμπέρασμα: Μια καλή κιθάρα θα ήταν καλύτερα να έχει πλάτη από Παλλίσανδρο Βραζιλίας (ξύλο πολύ ακριβό και δυσεύρετο). Αλλά αν είχα την δυνατότητα να βάλω στις κιθάρες μου παλλίσσανδρο Βραζιλίας δεν θα ήταν καθόλου σίγουρο ότι οι κιθάρες μου θα έβγαιναν τελικά καλές.
