Μετά από μεγάλη απουσία από το εργαστήριο κατέβηκα πρώτη φορά χθες.
Έχω πολλά ανοιχτά πρότζεκτ μα ξεκίνησα με μία επισκευή ενός μπουζουκιού φίλου μου.
Πρόκειται για όργανο καμιά σαρανταριά χρόνων, τρίχορδο φθηνής κατασκευής. παρόμοιας ποιότητας με το πρώτο μπουζυκι που έιχα αγοράσει το 1992 από την Ομόνοια. Μιλάνμε για το ίδιο καλούπι, θηνές επιλογές από ξύλα, φιγούρα 4/4 από χαρτόνι κολλημένη στο καπάκι, καπάκι ότι να'ναι. Λοιπόν το μπουζούκι του φίλου πριν κάποια χρόνια το είχα ξαναεπικευάσει με ξεκολλημένη ντούγια και φίλος αφαίρεσε την χάρτινη φιγούρα. Αυτήν την φορά έβγαλε ένα άλο πρόβλημα καθώς έπεσε από τη βάση τουκαι έσπασε το καράολο. Με έναν γρήγορο έλεγχο βρήκα δύο συμμετρικά σχισίματα στο καπάκιπου χρίζουν σοβαρής επισκευής, μα πριν από όλα ξεκλινησα με το καράολο.
Το καράολο είναι από ελαφρύ λευκό ξύλο (μάλλον λεύκα) που καθώς το όργανο έπεσε και χτύπησε με το καράολο και έγινε σπαράλια.
Πρώτη κίνηση ήταν να κολλήσω το καράολο στη θέση του. Δυστυχώς δεν έχω φωτογραφία από πριν παρά μόνο από το κόλλημα. Επόμενη κίνηση θα μπούν ενισχύσεις για να γίνει πιο γερή η ένωση.
Το όργανο είναι φτηνοκατασκευή και αν θέλαμε να το μαζέψουμε θα ήθελε καί ενίσχυση στο μάνικο αλλαγή ταστίερας και....
Μια πρώτη σκέψη ήταν να χρησιμοποιήσω μια ροζέτα από ασετόπαστα που μου είχανε κάνει δώρο και δεν χρησιμοποιώ στις κατασκευές μου.
Ανεβάζω και μια φωτογραφία από το δικό μου μπουζούκι, ίδιο καλούπι, ίδιας ποιότητας υλικά μόνο που το δικό μου καπάκι είχε και ρόζους. Στο δικό μου ήταν πριν πολλά χρόνια η πρώτη που προσπάθεια οργανοποιίας (το ξεσκεύρωσα και ξήλωσα την χάρτινη φιγούρα και έφτιαξα δικιά μου από καπλαμά).
