μετά την "κοιλιά" που έκανα λόγω κορωνοϊού (μεταφορικά, τσάκισα μεν τα λουκάνικα Τζουμαγιάς (*) , πάντως δεν αναφέρομαι σ' αυτό αλλά στην δουλειά: χρόνος υπήρχε, διάθεση όμως καθόλου) ξαναπήρα μπροστά:
την πεναριά που σκεφτόμουν να βάλω στον κέδρο την έβαλα σε έλατο για την επόμενη κιθάρα στο μεγάλο καλούπι (ταστιέρα - καβαλάρη έβενο), στον κέδρο έφτιαξα ασετόπαστα ναζιάρικη
και εδώ κοπτοραπτική ("ζητούνται φασοπλακοραφούδες", το θυμάστε αυτό με την άνθηση των βιοτεχνιών ρούχων, δεκαετία 80-90, "με το παλιό Πασοκ, το ορθόδοξο" ?
) στις ροζέτες του τζουρά, κι αυτός με νάζια
(*)
μενού κορονωϊού (έχω αυλή και ψησταριά):
- Λουκάνικα Τζουμαγιάς (ελεγμένα, τα μισά λιπαρά απ' όλα τα άλλα, τώρα για να λέω ότι τα έλεγξα, καταλαβαίνετε τι έγινε)
- πίτες (απ΄αυτές που βάζεις τον γύρο μέσα) αλλά ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ με καλαμπόκι, άλλο πράγμα
- καυτερές πιπεριές (οπωσδήποτε ψημένες στα κάρβουνα για να ξεφλουδίζονται εύκολα), σκέτες ή σε τυροκαυτερή.
... ΤΥΡΟΚΑΥΤΕΡΗ ή ΧΤΥΠΗΤΗ (στη Θεσσαλονίκη): τα βασικά συστατικά - είναι βέβαια όπως λέει και η λέξη - οι καυτερές και το τυρί, με προσθήκη ελαιόλαδου κατά βούληση (για "να γλυστράει"). Μπορεί να γίνει και με φέτα, αλλά καλύτερα με κατσικίσιο.
Η πιο απλή εκδοχή είναι τυρί + πιπεριές (αφού ψηθούν, καθαριστούν και τεμαχιστούν,
υπόψη πιο πολύ καίνε τα σπόρια και η περιοχή κοντά στο κοτσάνι)+ ελαιόλαδο αλεσμένα όλα μαζί σε βαθύ πιάτο ή μπωλ με το χέρι (τα "πατάς" με το πηρούνι).
Πιο γκουρμέ, προαιρετικά : στο μίξερ με προσθήκη γιαουρτιού και δυόσμου. Εξακολουθεί να καίει (πάντα αναλόγως του πόσο καίνε οι πιπεριές, μερικές είναι "τζούφιες" - κι αν θα βάλεις μέσα τα σπόρια ή όχι) αλλά έχει μια (παραπλανητική
) αίσθηση δροσιάς.
... και μπύρα... πολλή μπύρα (για να σβήνει η καυτερή) ....
ε, που να δουλέψεις μετά...
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: το πιο δημοφιλές μενού, δοκιμάστε το και θα με θυμηθείτε... το πιο σημαντικό είναι οι πίτες (με
καλαμπόκι) και η χτυπητή, αυτά είναι που γίνονται ανάρπαστα και ΟΧΙ τα λουκάνικα ή ο,τιδήποτε άλλο...
και οι μπύρες, έχει μια "RED" η ΒΕΡΓΙΝΑ, σούπερ