Εδώ ο μάστορας μας δείχνει πώς γίνεται:
How to sharpen a handsaw using a file with Master Shipwright Louis Sauzedde (Part 1 of 2)
https://www.youtube.com/watch?v=1IGVjLPNsXAHow to sharpen a handsaw using a file with Master Shipwright Louis Sauzedde (Part 2 of 2)
https://www.youtube.com/watch?v=puofgyuVI3MΕπειδή αυτά τα πριόνια είναι σε κακή κατάσταση,
θα πρέπει
πρώτα να «φας» τα δόντια που εξέχουν πιο ψηλά,
σε σχέση με τα άλλα.
Έτσι θα έχουν όλα τα δόντια το ίδιο ύψος.
Αν δεν το κάνεις
(όπως δεν το έκανα κι εγώ)
μετά το ακόνισμα,
το πριόνι θα κόβει μεν, αλλά θα κομπιάζει
(τρομερά «σπαστικό» αυτό).
(Αυτό που έκανα, μετά, εγώ,
ήταν να δω ποια δόντια προκαλούσαν το κόμπιασμα,
και να τα χαμηλώσω λίγο.
Όχι η καλύτερη λύση,
γιατί χαμηλώνεις το ένα,
και μετά εξέχει το άλλο πιο ψηλά,
και ούτω καθ' εξής.
Αλλά για ένα πριόνι που θα χρησιμοποιώ δυο φορές το χρόνο...
' ντάξει)
(Επίσης, εγώ χρησιμοποίησα ημικυκλική λίμα,
μεσαίας τραχύτητας,
γιατί με την τριγωνική έκανα περισσότερη ζημιά, παρά δουλειά.)
Στο βίντεο, αυτός δείχνει ένα κόλπο να δίνεις ελαφριά κλίση στην τριγωνική λίμα,
προς τα εμπρός ή προς τα πίσω,
σε σχέση με την κατεύθυνση κίνησης του πριονιού.
Αυτός δίνει 10° κλίση προς τα μπροστά, στη λίμα,
για το πριόνι που κόβει προς τα μπροστά.
Όσον αφορά το κάθετο της λίμας σε σχέση με την επιφάνεια του πριονιού,
αυτός δίνει πάλι 10° κλίση
(είναι οι γραμμές στον πάγκο, που δείχνει στο βίντεο)
Αυτό μου φαίνεται μια αρκετά συντηρητική επιλογή.
(Τόσες μοίρες περίπου έδωσα κι εγώ,
γιατί έτσι ήταν το πριόνι, αρχικά.)
Βλέπω, όμως, πως τα κλαδευτικά πριόνια έχουν πιο μυτερά-κοφτερά δόντια.
Αυτός έδωσε λίγες μοίρες, μάλλον, για να δίνουν τα δόντια καθαρότερη κοπή,
και να αντέχουν περισσότερο, να χρειάζονται ακόνισμα πιο σπάνια.
(Ενώ στα κλαδευτικά, αυτό που σ' ενδιαφέρει,
είναι ευκολία, να χρειάζεται λιγότερη δύναμη στο κόψιμο,
και ταχύτητα.)
Και στο τέλος αυτός χρησιμοποιεί το κατάλληλο εργαλείο,
για να «στραβώσει» τα δόντια, εναλλάξ.
Ένα προς τη μια μεριά, ένα προς την άλλη.
(Στο πριόνι που ακόνισα εγώ, ευτυχώς μόνο 3-4 δόντια
θέλαν ίσιωμα-στράβωμα,
και, απλά τα διόρθωσα με την πένσα, στο περίπου).
Γενικά, αυτό το ακόνισμα δεν είναι κάτι δύσκολο.
Χρειάζεται λίγο υπομονή και χρόνο.
Χρειάζεται να ακολουθήσεις τα βήματα,
όπως τα δείχνει ο μάστορας.
Σημαντικό είναι να σταθεροποιήσεις κάπου το πριόνι
(και μια απλή μέγγενη μοντελισμού μπορεί να φτάνει).
Ακόμη και με τις προχειρότητες που έκανα εγώ,
πέτυχα ένα αρκετά ικανοποιητικό αποτέλεσμα.
Βέβαια, αν το θες για συχνή χρήση το πριόνι,
θα πρέπει να δώσεις βάση στις λεπτομέρειες
(όσο καλύτερα το ακονίσεις τώρα,
τόσο λιγότερο θα παιδεύεσαι στο κόψιμο,
τόσο καθαρότερη θα είναι η κοπή,
οπότε, τόσο λιγότερη δουλειά θα χρειάζεται
μετά το κόψιμο,
τόσο πιο ελεγχόμενο θα είναι το εργαλείο,
και τόσο λιγότερες θα είναι οι πιθανότητες να κάνεις καμία στραβή).
Στο τέλος πουλάς και μούρη:
«να ρε, έτσια γίνεται!»
