χρησιμοποίησα ένα μαύρο μαρκαδοράκι 0,3 χλστ. και ένα καφέ - όχι απαραίτητα ίδιο με το χρώμα της κιθάρας - που δανείστηκα από την κασσετίνα του μικρού.
πρώτα με το μαύρο κάνω τελείες - όχι γραμμές - κοντά στο περίγραμμα του binding
και αμέσως, όσο το χρώμα είναι νωπό, τις "τραβάω" με το δάχτυλο να αφήσουν μια "γραμμή" χωρίς όμως ευκρινή όρια, αυτό είναι το σημαντικό.
Το ίδιο και με το καφέ μαρκαδοράκι, πιο "μέσα" στην επιφάνεια (τελείες και αμέσως σύρσιμο με το δάχτυλο). Επειδή με το "σύρσιμο" διαχέεται το χρώμα, δεν είναι απαραίτητο να έχει ο μαρκαδόρος ακριβώς ίδιο χρώμα με την επιφάνεια, ούτως ή άλλως το ξύλο θα "τραβήξει" σε διαφορετικό βαθμό. Με τον ίδιο τρόπο γίνεται και μια "διάχυση" του σκούρου περιγράμματος προς τις γειτονικές περιοχές να μειωθεί η αντίθεση που λέγαμε. Το κάνω όσες φορές χρειαστεί ώστε να με ικανοποιεί κάπως το αποτέλεσμα.
Στο τέλος ξύσιμο του binding τοπικά με το ξυράφι. Μόλις "καθαρίσει" το binding, η αντίθεση του ανοιχτού / σκούρου αρμού τραβάει το μάτι στο όριο και απομακρύνεται από την ίδια την βλάβη.
Εδώ η αρχική φωτό (πάνω) και το αποτέλεσμα μετά το sealer (κάτω). Φαίνεται και η κάλυψη της ανοιχτόχρωμης περιοχής αλλά και η "διάχυση" του σκούρου περιγράμματος προς τα δεξιά. Δεν είναι τέλειο, αλλά τουλάχιστον δεν "γαντζώνει" το μάτι.
Πάντως αν δεν ικανοποιεί το αποτέλεσμα, μπορεί κανείς να συνεχίσει και μάλιστα πιο ...χαλλλλαρά, αφού το sealer εμποδίζει το ξύλο να εμποτιστεί. Απλώς χρειάζεται περισσότερη ώρα να στεγνώσει το χρώμα στην επιφάνεια.
Εννοείται ότι κάνουμε από πριν έλεγχο ότι το sealer (ή το βερνίκι) δεν διαλύει τα χρώματα των μαρκαδόρων.
[ Invalid Attachment ]
