Τι πενήντα, τι εξήντα, τι εβδομήντα, τι ........ και πάει λέγοντας Χρήστο μου.
Η καρδιά και τα κότσια μετράνε. Και άμα μου λες ότι ήσουν με αρθρίτιδα και εξακολουθούσες να παλεύεις τα όργανα, τι να σου πω, είσαι ήρωας. Βάζεις κάτω κι εμάς που έχουμε πολύ λιγότερα απ' τα χρόνια σου.
Πάντως περαστικά σου εύχομαι και σιδερένιος, να σε έχουμε για πολλά χρόνια ακόμα να μας δίνεις τα φώτα σου και να μας μεταδίδεις την όρεξή σου.
Το μπουζουκάκι πάντως είναι πολύ όμορφο. Δεν φαίνεται με τίποτα ότι είναι από χέρια που υποφέρουν απ' αρθρίτιδα.