Στην παραδοσιακή Ελληνική οργανοποιία, το εσωτερικό των οργάνων (όχι μόνο το καπάκι) μένει συνήθως «αλουστράριστο».
Χρησιμοποιώ εισαγωγικά, διότι βερνίκι η λούστρο λέμε το φίλμ που επικαλύπτει την επιφάνεια των οργάνων.
Όποια ουσία περάσουμε πρώτη επάνω στο γυμνό ξύλο, που θα εισχωρήσει στα μεσοκυττάρια χωρίς να δημιουργήσει φίλμ, τη λέμε εμποτισμό.
Στην κατασκευή των οργάνων της οικογένειας του βιολιού, μπορεί να υπάρχει και δεύτερη στρώση μεταξύ εμποτισμού και βερνικιού, που λέγεται αδιαβροχοποίηση. Να έχουμε δηλαδή τρία, εντελώς διαφορετικά και διακριτά υλικά, που θα πρέπει όμως απαραίτητα να συνεργάζονται ! Υπάρχει μεγάλη βιβλιογραφία γιά το θέμα και πληθώρα υλικών που έχουν, ιστορικά, χρησιμοποιηθεί.
Κατά κανόνα, σε αυτά τα όργανα, το εσωτερικό τους δεν μένει σχεδόν ποτέ γυμνό, αλλά εμποτίζεται, συνήθως με την ίδια φόρμουλα που θα χρησιμοποιήσουμε και εξωτερικά. Τις περισσότερες φορές, δεν είναι εύκολα ορατή.
Δεν βλέπω το λόγο να μη χρησιμοποιηθεί η ίδια τεχνική και στα παραδοσιακά όργανα. Εγώ προσωπικά πάντα το κάνω. Στο βιβλίο μου για τον ταμπουρά, δίνω και την απλούστερη και πιό συνηθισμένη φόρμουλα εμποτισμού, με 5 % ζωϊκή κόλλα και νερό.
