ευχαριστώ για τις επευφημίες
θα προσπαθήσω να εξηγήσω απλοϊκά:
Συνήθως σε ταμπουράδες που παίζουν πχ ρε ματζόρε σε κούρδισμα ρε λα ρε, υπάρχουν μπερντέδες με πειραγμένες κάποιες νότες. Αυτές είναι οι ντο# μικρή ύφεση και φα# μικρή ύφεση. Χαμηλώνουμε δηλαδή την 3η και την 7η της κλίμακας ραστ. Σε άλλες κλίμακες πειράζουμε άλλες νότες για να έχουμε προσέγγιση στην ανατολίτικη κλίμακα. Στο αναφερόμενο παράδειγμα, πηγαίνεις μια νότα πίσω από αυτή που πρέπει να πειράξεις και σηκώνεις λίγο τις 2 χορδές (πιο εύκολα γίνεται στη 2η χορδή).
Δηλαδή θα πατήσουμε φα και ντο σηκωμένα. Έτσι θα έχουμε νότες ανάμεσα σε φα φα# και ντο ντο#.
Στην βυζαντινή και στην ανατολίτικη μουσική η διαμέριση του ημιτονίου είναι 72/12= 6 κόμματα περίπου ή 53/12 μόρια περίπου σε άλλο σύστημα
η δική μου προσέγγιση είναι
βιωματική,
δε μετράω με ακρίβεια πόσα μόρια ή κόμματα θα πειράξω κάθε νότα
γενικά υπάρχουν πολλές διαφωνίες σχετικά με τις διαφορετικές μουσικές κουλτούρες για την πιστότητα-ακρίβεια εκτέλεσης αυτών των ηχοχρωμάτων. Σα να προσπαθείς να καταγράψεις το ριζίτικο τραγούδι σε πεντάγραμμο ή σε βυζαντινή γραφή
Αυτά δε γίνονται, μόνο βιώνονται και παραδίδονται στις επόμενες γενιές με τη ντοπιολαλιά και τα τοπικά έθιμα
περισσότερα εδώ:
http://www.rembetiko.gr/forums/archive/index.php/t-19999.htmlκαι εδώ:
http://forum.kithara.gr/index.php?topic=86196.0http://analogion.gr/f/15/719.....
Η ακρίβεια απόδοσης των διαστημάτων σε μια κλίμακα είναι κι αυτό επιστημονική παραδοχή και όχι κάτι αυθαίρετο (προσέξτε την λίγο, θα τα γράψω απλά): το μουσικό διάστημα, ως γνωστόν, είναι απόσταση μεταξύ δύο φθόγγων, δύο ήχων. Από αυτούς ο ένας ήχος είναι ο “βόμβος”, η ανοιχτή χορδή, και ο άλλος ήχος προκύπτει αν χωρίσω τη χορδή σε ένα οποιοδήποτε σημείο. Έτσι, είπαμε ότι αν τη χωρίσω στη μέση έχω την αντιφωνία, αν τη χωρίσω στα 3/4 έχω το τετράχορδο κι αν τη χωρίσω στα 2/3 έχω το πεντάχορδο, αυτά που είπαμε ότι βρήκε ο Πυθαγόρας. Αν τη χωρίσω στα 8/9 έχω τον τόνο, που είναι η διαφορά πενταχόρδου και τετραχόρδου (2/3 : 3/4 = 8/9). Είναι επομένως ευνόητο ότι ο τόνος βρίσκεται στα 8/9 του μονοχόρδου (κι αυτό όχι επειδή έτσι μας κατέβηκε, αλλά επειδή το τετράχορδο και το πεντάχορδο, από τη διαφορά των οποίων προκύπτει, ακούγονται τέλεια στο αυτί ακριβώς στα 3/4 και στα 2/3 της χορδής). Τα 8/9 της χορδής όμως (το λέμε και 9/8 σε παλμούς, το ίδιο είναι), αν θελήσουμε να τα αντιστοιχίσουμε με μόρια κάποιας κλίμακας και ορίσουμε την κλίμακα στα 72 μόρια, ισούνται (με βάση έναν λογαριθμικό τύπο, που δεν είναι της ώρας, είναι όμως πολύ εύκολο να τον βάλει κανείς στο excel και τα τα δει αυτά) περίπου με 12.23/72 και όχι με 12/72. Γι' αυτό λέμε ότι το 12, ως έκφραση του τόνου, είναι συγκερασμένο και όχι πραγματικό. Αν τώρα ορίσουμε σε 53 τα μόρια της κλίμακας, η ίδια απόσταση των 8/9 της χορδής ισούται με 9.04/53, το οποίο συγκερασμένο το λέμε 9/53. Είναι λοιπόν ευνόητο ότι η κλίμακα αυτή (53άρα) εκφράζει καλύτερα το πραγματικό μέγεθος του τόνου από την 72άρα, γιατί έχει μικρότερο σφάλμα (0.4/53 αντί 0.23/72).
.....
