Αγαπητέ Στέλιο,
Για να εκφράσω και την άλλη μισή αλήθεια...στις τρείς πρώτες Καρπάθικες λύρες που κατασκεύασα(2012) είχα βάλει ηχείο (καπάκι) απο κέδρο Αλάσκας. Αυτό το έκανα παρακινούμενος απο την άποψη του προμηθευτή των πρώτων ξύλων που αγόρασα. Το ηχητικό αποτέλεσμα δεν ήταν το προσδοκώμενο, αφενός ο ήχος ήταν πεντακάθαρος, αφετέρου πολύ πρίμος. Σε καμία περίπτωση, δεν ήταν αυτός όμως που είχε συνηθίσει το αυτί μου...είτε υπο την επήρεια ρακής είτε όχι...Στη συνέχεια, σε μια λύρα απο καρυδιά αμερικής, έβαλα oregon pine (παρεπιμπτόντως το καπάκι είχε απίστευτα "νερά"). Το ηχητικό αποτέλεσμα πλησίαζε αρκετά με αυτό του κατρανιού, μόνον όταν η λύρα κουρδιζόταν ψηλά, τόσο ψηλά που μόνο η αείμνηστη Μαρία Κάλας θα μπορούσε να πει μαντινάδα...Επίσης, η συγκεκριμένη λύρα έδινε απίστευτη ένταση. Για να φανταστείς, τη βραδιά που τη δοκιμάσαμε με μια παρέα, έπαιζαν δυο λαούτα και η λύρα ακουγόταν πιο δυνατά απο αυτά !!! Αργότερα σε άλλη μια καρυδιά, έβαλα Spruce Engelmann, και ο ήχος πάλι μου ξύνιζε...Αλλά για μην είμαι απόλυτος, προφανώς υπήρξαν τότε και άλλοι πράγοντες που συνεισέφεραν στο ηχητικό αποτέλεσμα, με κυριότερο την απειρία σε όλα τα στάδια της κατασκευής...
Τα ηχητικά τέστ που προτείνεις για το συγκριτικό αποτέλεσμα, θεωρώ ότι είναι ίσως αδύνατα να γίνουν. Η λύρα κατά την άποψη μου είναι ενα όργανο με κατασκευαστικές ιδαιτερότητες στο σκάφος της. Ειναι σκαφτό όργανο, και πιστεύω οτι δυο ίδιες λύρες με μικρές αποκλίσεις μπορούν να φτιαχτούν μόνο σε παντογράφο και να δοκιμαστούν με διαφορετικά ξύλα στο ηχείο. Εκτός και αν ακολουθηθεί η μέθοδος καπακώνω-ξεκαπακώνω το ίδιο όργανο (αν κάποιος το έχει κάνει, ας δώσει λεπτομέριες, με ενδιαφέρει να το τολμήσω).
Και για να φιλοσοφήσουμε λίγο...."Είθισται ή επιβάλλεται;" "Πρέπει ή δεν πρέπει;" Είναι ερωτήματα που πολλοί από εμάς εδώ, μπορούμε να τα απαντήσουμε με τους πειραματισμούς μας (κάποιοι το έχουν κάνει), που κάποιες φορές αντιτίθενται στο στατιστικό δείγμα της καθιερωμένης κατασκευαστικής νοοτροπίας...
