καλησπερα παιδια..καταρχας το βερνικι στις ταστιερες ειναι βερνικι νιτρου...ετσι περνιονται οι ταστιερες στις κιθαρες (για τις ασπρες μιλαμε παντα,χωρις να απαγορευεται να γινει και σε αλλου ειδους ταστιερα)..αφου περαστει το βερνικι,οπως ειπωθηκε τριβεται ελαφρα με ατσαλοσυρμα,και γυαλιζεται με μαλλινο πανι...ετσι ξαναπερνει τη γυαλαδα της ,δεν κολλανε τα δαχτυλα ,και για οσους ιδρωνουν πολυ,ειναι πολυ βολικο το παιξιμο...οι χορδες βρισκουν ΕΝΤΕΛΩΣ την ταστιερα στην κιθαρα διοτι ειναι πιο μαλακες,και η τεχνικη του παξιματος (σηκωματα,bendings)εντελως διαφορετικη απο το μπουζουκι..δεν εχει ομως αναγκη γιατι το βερνικι ειναι πολυ σκληρο..στο δικο μου μπουζουκι που ειναι φτιαγμενο με αυτο τον τροπο,επισης βρισκουν οι χορδες στην ταστιερα διοτι ειναι σεταρισμενο στο πατο,με πολυ λιμαρισμενα ταστα..αναγκη δεν εχει εαν γινει σωστο βερνικωμα...οπως εγραψα παραπανω ειναι ιδιαιτερη η διαδικασια βερνικωματος της ταστιερας....
εαν καποιος θελει να βερνικωσει αλλου τυπου ταστιερα,οπως πολυ σωστα ειπε ο γιαννης την περναει πρωτα με ασετον η ναφθα (ζιπελεο) να φυγει η φυσικη λαδιλα....περναει με seeler ξυλου να κλεισουν οι ποροι,καλο τριψιμο και βερνικωμα..ειναι πολυ απλο...κατα τη γνωμη μου ο εβενος ειναι ο πιο ανθεκτικος απο ολα τα ξυλα,και ο πιο "φιλικος" στα δαχτυλα....
το βερνικι απλα δινει μια αισθηση γλυστριματος και με ενα απλο σκουπισμα εισαι ετοιμος για παιξιμο...συνιθιζεται απο επαγγελματιες που δεν ειναι πολυ σχολαστικοι στον καθαρισμο του οργανου....το σιγουρο παντως ειναι οτι εαν δεν γινεται σχολαστικη περιποιηση του οργανου μετα το παιξιμο,και αν ο παιχτης ιδρωνει πολυ,καμια ταστιερα δε σωνεται με καμια μεθοδο...