Πάντως ανεξάρτητα από τον τύπο της κόλλας που θα χρησιμοποιήσουμε ή αν θα χρησιμοποιήσουμε ρούτερ ή όχι, νομίζω ότι το μόρσο είναι καλύτερο και πιό ανθεκτικό να έχει σφηνοειδή μορφή. Επειδή για να το περιγράψω θα χρειαζόμουν πολλές λέξεις, προσπάθησα να φτιάξω ένα σκιτσάκι με το Google sketch που να δείχνει την ιδέα.
[ Invalid Attachment ]
Στην αρχή κάνουμε την εγκοπή στον τάκο. Προσέχουμε να τηρήσουμε τις απαιτούμενες συμμετρίες. Στην συνέχεια δεν ξαναπειράζουμε τον τάκο και
ασχολούμαστε μόνο με την απόληξη του μάνικου. Επειδή το μάνικο θα μπει σφηνωτά, δεν είναι ανάγκη να είμαστε ακριβείς από την αρχή. Κάνουμε μια χονδροειδή κοπή ώστε να αρχίζει να μπαίνει η απόληξη στην εγκοπή (για τους πονηρούς θυμίζω ότι μιλάμε για μπουζούκια

). Τρώγωντας τα μάγουλα από την απόληξη το μάνικο μπαίνει όλο και περισσότερο στην εγκοπή, μέχρι που να καταφέρουμε να μπει εντελώς σφηνωτά (στη πορεία ελέγχουμε διαρκώς τόσο την γωνία μάνικου-καπακιού, όσο και την τήρηση της διαμήκους κεντρικής γραμμής συμμετρίας του οργάνου). Άρα η ακρίβειά μας χτίζεται σιγά-σιγά και έτσι μπορούμε να αποφύγουμε το χοντρό λάθος που θα μπορούσε να καταστρέψει το μάνικο.
Με αυτό τον τρόπο ακόμα και να υπάρχουν μικροκενά μεταξύ των ξύλων μάνικου-τάκου, αυτά δεν παίζουν σημαντικό ρόλο γιατί το μάνικο συγκρατείται από την σφηνωτή εγκοπή, τόσο κατά μήκος όσο και κάθετα προς το μήκος του λόγω των κεκλιμένων επιπέδων της εγκοπής.
Συμπληρώνω ότι η γωνία της σφηνοειδούς τομής δεν χρειάζεται να είναι μεγάλη. Στο σκίτσο την έκανα μεγάλη για να φανεί.