Μετά από κανα τρίμηνο κατέβηκα στο εργαστήριο να ξεμπερδέψω με την epiphone.
Έβγαλα την γέφυρα και έκλεισα με καβίλιες τις τρύπες μιας και ο καινούργιος καβαλάρης δεν έπεφτε ακριβώς πάνω στις υπάρχουσες τρύπες. Κόλα και καβίλια επομένως, ξύρισμα με το πριόνι και πιο λεπτομερές ξύρισμα με το σκαρπέλο και τρίψιμο με γυαλόχαρτο. Ξανατρύπησα στις καινούργιες θέσεις (δυο επιπλέον τρύπες πια). Κάλυψα όλη την κιθάρα και άφησα μόνο ότι είχε μείνει από την καβίλια. Έβαψα με spray μαύρο ματ τα υπόλοιπα της καβίλιας (μαύρο ματ είναι το σώμα) και αφού στέγνωσε πέρασα την καινούργια γέφυρα. Περάστηκαν ήδη χορδές, ρυθμίστηκε το intonation και το action όπως λέμε και στο χωριό μου σε άπταιστα ελληνικά.
Μέχρι να στεγνώσουν και τα χρώματα, καθάρισα την ταστιέρα με ξυραφάκι (ιδρώνουν πολύ τα χέρια του μικρού), και την έτριψα με ατσαλόσυρμα (ταστιέρα και τάστα). Την πέρασα και 3 χέρια λεμονέλαιο, σαν καινούργια έγινε. Τα μπαλώματα με τις βαμένες καβίλιες ίσα που φαίνονται.
Ο μικρός την δοκίμασε στον ενισχυτή και έμεινε ευχαριστημένος. Τον άργησα κάτι μήνες βέβαια αλλά ούτως ή αλλως προτιμάει το ταυράκι που του έφτιαξα εγώ και αυτήν την θέλει να υπάρχει ως εναλλακτική και με συναισθηματική αξία - το πρώτο όργανο βλέπεις. Οπότε τέλος καλό όλα καλά.
ΥΓ
Η κιθάρα είναι το πιο φθηνό μοντέλο σε Les Paul που είχε Thomman τότε έκανε γύρω στο κατοστάρικο. Κανοντας τις τρύπες ανακάλυψα πως δεν είναι μασίφ ξύλο (καποιο έιδος καλής ποιότητας νοβοπαν;;

.
Τις έχω αλλάξει κλειδιά (γύρω στα 40 ευρώ), άλλαξα τώρα γέφυρα (κανά 15-αρι από ebay) οπότε σιγά-σιγά φτανουμε την αξία αγοράς. Άμα αλλάξω και μαγνήτες θα αναβαθμιστεί πλήρως.
Πάντως χωρίς να είμαι ηλεκτρικός κιθαρίστας, αξιοπρέπεστατο όργανο είναι.