Για τα βερνίκια, ήμουν ένα βήμα πριν να στραφώ σε νιτρο-σελουλόζη με πιστόλι. Αλλά πριν πατήσω τη σκανδάλη ζήτησα από το Στέλιο να μου δώσει τα φώτα του για να αποφύγω τις κακοτοπιές.
Νάσαι καλά Στέλιο, μού τα είπες χαρτί και καλαμάρι, και κατάλαβα τελικά ότι η διαδικασία με το spray δεν μου ταιριάζει (βαρύ κομπρεσέρ, -έχω και τη μέση μου- χώρος ψεκασμού με απαιτήσεις σκόνης και αερισμού για τις μυρωδιές κλπ…).
Για το φινίρισμα λοιπόν χρησιμοποίησα πολυουρεθάνη νερού. Το Wipe-on poly της Minwax. Πάλι σε πολλά χέρια (με πανάκι) που στεγνώνουν γρήγορα και μπορείς σε λογικό χρόνο να οικοδομήσεις «σώμα» που επιδέχεται στεγνό τρίψιμο, χωρίς να βουλώνουν τα λειαντικά.
Χρησιμοποίησα μια φρόνιμη σειρά κοκκομετρίας: Ρ400, Ρ600, Ρ800, Ρ1200, Ρ2000, Ρ3000, Ρ6000 και Ρ8000.
Το αποτέλεσμα με ικανοποίησε. Η φωτογραφία είναι από την πλάτη της κιθάρας και εστιάζει στα χαρακτηριστικά της λάμπας που καθρεφτίζεται στο βερνίκι!
