Δεν το έχω. Πολύ εξειδικευμένο εργαλείο για ερασιτέχνη και νομίζω είναι ακριβό ρε συ φίλε. Ιδιαίτερα άμα το πάρεις από Αμερική, υπολόγιζε τα διπλά απ ότι λέει ίσως και περισσότερα, γιατί έχεις και το μεγάλο βάρος.
Έχεις όμως 2-3 λύσεις φτηνές και άμεσες (ο Μάνος είναι ο διδάξας):
1) Στην ίδια χαραξιά, τρώς τα δόντια του τάστου με μια μικρή λίμα ή με ότι άλλο σε βολεύει, ώστε να μπαίνουν άνετα χωρίς πολλά γκάπα-γκούπα. Αυτό έκανα στην συγκεκριμένη κιθάρα
2) Στα επίμαχα τάστα κάνεις πιο φαρδειά χαραξιά ώστε να μπαίνουν τα τάστα άνετα και τα σιγουρεύεις με λίγη κόλλα.
3) Κρατάς ένα σακουλάκι με άμμο μέσα από την τρύπα κάτω από τα τάστα και βαράς άνετα. Ο Μάνος λέει ότι η άμμος είναι αδρανής και πολύ απορροφητική στα τραντάγματα και παίρνει το σχήμα των καμαριών. (Δεν το έχω κάνει αλλά ας μας πει περισσότερο ο Μάνος που το χρησιμοποιεί).
δεν έχω κάτι άλλο, απλώς το (2) το κάνω σε τάστο με δόντι. Για ίσιο τάστο έχει και παραλλαγή (2α) που το κάνεις ανάποδα, αντί να ανοίξεις τη χαρακιά βάζεις ένα νούμερο μικρότερο τάστο με δυό σταγόνες κυανακρυλική στις άκρες. Δηλαδή αν χαράζεις με 0,4 (για τάστο 0,5), κάτω από την ένωση βάζεις τάστο 0,4. Όλα τα μπουζούκια κτλ. έτσι τα κάνω πια, δεν έφυγε ποτέ τάστο. Και που να πάει δηλαδή, δεν κολυμπάει κιόλας όταν μπαίνει, απλώς δεν "σφίγγει" όπως το 0,5.
Και λίγο κάρφωμα (με χαμηλή ένταση εννοώ) σε παίρνει, είναι και τεστ για τις κολλήσεις σου.
Το δε ξύρισμα του δοντιού το κάνω με το dremel.
