Ιωσηφ το πότε θα σταθεροποιηθει το οργανο εξαρταται από πολλούς παράγοντες. Τα ξύλα πόσο ξερά ειναι, τα πάχη τους, την εποχή και τις κλιματολογικες συνθήκες. Ένας ακόμα παράγοντας που δεν πολυαναφερεται είναι το παίξιμο. Όσο πιο πολύ παίζεις ένα όργανο, τόσο πιο γρήγορα και πιο καλά στρώνει. Ενα οργανο σε μια θήκη κλεισμένο ένα χρόνο δεν μπορεί να στρώσει. Πιστεύω όσο πιο κοντά στις κανονικές συνθήκες είναι ένα όργανο, (δηλαδή να παίζεται, να κουρδιζεται να ξεκουρδιζεται, να αλλάζει θερμικρασιες κλπ) τόσο πιο γρήγορα έρχεται. Πιστεύω πως από αυτά που έχω φτιάξει εγώ, στις πρώτες 15-20 μέρες έχει έρθει πολύ κοντά στην σταθερή του κατάσταση. Αν ένα όργανο τασταρει πολύ και στις πρώτες αυτές ημέρες δεν έρθει, τότε μάλλον δεν θα έρθει ποτέ σωστά χωρίς κάποια επέμβαση.
Ενα σημείο που έχει ενδιαφέρον αλλά δεν το αναφέρουνε πολύ ειναι η συμπεριφορά του καπακιού. Έχουμε ένα μπράτσο 20-25 χιλιοστά πάχος με ενισχύσεις με κόντρες κλπ και όταν ένα όργανο τασταρει λιγο λόγω καιρου ρίχνουμε την ευθύνη σε αυτό και όχι στο καπάκι. Βάζουμε καπλαμαδακι 0.6 χιλιοστά και έρχεται και δεν σκεφτόμαστε ότι η παραμόρφωση αυτή οφείλεται πιο πιθανά στο καπάκι και όχι στο μανικο. Το καπάκι επιδρά πιστεύω περισσότερο από το μανικο σε τέτοια θέματα. Φανταστείτε ενα ξύλο μαλακο, με μεγάλη απορροφητικότητα της υγρασίας, πάχους 2-2,5 χιλιοστά που δέχεται κάθετα πίεση από 6 χορδές. Τι είναι πιο πιθανό να βουλιαξει αυτό ή να κυρτωσεις το γερό μανικο;
Αυτες οι σκέψεις με έχουν οδηγήσει στα τελευταία μου όργανα να προσπαθώ να δώσω "ψωμι" στο καπάκι και να μην το λεπτυνω πολύ, αλλά και να το "μονωσω" όσο περισσότερο γίνεται από την υγρασία περνοντας του και εσωτερικά και σε αυτό και στα καμάρια γομαλακα.
Τώρα για το action δεν το μετράω με κάποιο μέσο αλλά κοιτάω πως είναι στο χέρι μου. Πιστεύω πως για όργανα που παίζουν χωρίς ενίσχυση, και άμα τα κοπανάς όπως εγώ, δεν είναι κακο να είναι και λίγο ψηλά για να μην τρίζει και βάζοβγάζεις καπλαμαδακια.
Παντως για το στρώσιμο να καταθεσω μια τελευταία εμπειρία. Έχω ένα αγοραστο μπουζουκι, πολυ καλό στα δικά μου αυτιά. Στο σπίτι όμως παίζω πάντα με δικό μου και το καλό μένει στη θήκη και σε ντουλάπι. Γενικά έχει παιχτεί λίγο. Όταν το πιάνω να παίξω, 10-15 φορές το χρόνο, το οργανο δεν μου αρέσει. Το ακούω μουντό. Άμα παίξω καμία ώρα το οργανο ανοίγει και βγάζει φωνή και γλυκα Αν το κρατήσω μετα σε σταντ και όχι στη θήκη και παίξω και την επόμενη μέρα το οργανο είναι κανόνι. Οι συνθήκες που προσομοιαζουν την πραγματικότητα μας και το να παίζει ένα όργανο το βοηθάει να γίνει καλυτερο αλλά και να σταθεροποιηθει.
