Ιωσήφ, σ' ευχαριστώ θερμά για τη συνεχή σου υποστήριξη!
Μήτσο και Πασχάλη, σας ευχαριστώ για τα τόσο ενθαρρυντικά σας σχόλια!
Με την ευκαιρία, άλλο ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΣΕ ΣΑΣ ΟΛΟΥΣ τους προλαλήσαντες που με τα τόσο θρεπτικά σας σχόλια ταΐζετε αυτή την ενεργοβόρα παρουσίαση!
………………………………………………………………………
Καθώς πλησιάζει το κόλλημα του καπακιού στο σκάφος, ασχολήθηκα με το lining (πατούρα ή παράδουγα) που είναι και η τελευταία ευκαιρία καθυστέρησης πριν το μόρσο.
Οι επιλογές που μπήκαν στο τραπέζι ήταν οι εξής:
• Πηχάκι εμπορίου από κέδρο Ονδούρας είτε συνεχές είτε με πριονιές (kerfed)
• Δοκαράκια παραγωγής του οίκου μας από καλό καμαρόξυλο έλατου
• Ή και καθόλου παράδουγα όπως είδα στη συμπαθή πτυχιακή εργασία του Αθανάσιου Ζήκα "Περί Κατασκευής του Τρίχορδου Μπουζουκιού"
http://apothetirio.teiep.gr/xmlui/bitstream/handle/123456789/5955/322.pdf?sequence=1 ότι "Στην κατασκευαστική σκέψη του Φρονιμόπουλου (2014) παραλείπονται τελείως και οι αυλακιές για τα καμάρια γίνονται κατευθείαν στο ξύλο του σκάφους".
Στο πρώτο όργανο δε χρειάζεται επί πλέον ρίσκο (παρ' όλο που με ερεθίζει) και φαίνεται φρόνιμο να μπει πατούρα, όσο γίνεται έστω κομψή. Θα έχω ωστόσο το νου μου να την παραλείψω εντελώς στις μελλοντικές κατασκευές όπως συνιστά ο Πρύτανης.
Μετά από δοκιμές και περισυλλογή, η εθνοσυνέλευση επέλεξε υψίκορμα δοκαράκια μινιόν από καμαρόξυλο έλατου επειδή συγγενεύει στενά με το καπάκι και θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν φυσική του συνέχεια, με ενδεχόμενη θετική επίδραση στον ήχο. Οι διαστάσεις τους προσδιορίστηκαν με το μάτι «τόσο-μου φαίνεται-καλό» και προέκυψαν να είναι 3,2Χ14mm. Τα κουρμπάρισα προσεκτικά και τους έκανα από κάτω πριονιές για να τα διευκολύνω να πάρουν την καμπύλη και να εφαρμόσουν πιο καλά στα χείλη του σκάφους. Τα ύγρανα και τα άφησα να στεγνώσουν χαλαρά πρεσαρισμένα στη θέση τους. Την άλλη μέρα το πειθήνια διαμορφωμένο πλέον σχήμα τους μου προκάλεσε χαμόγελα ευχαρίστησης. Και οι πριονιές είχαν κλείσει.
Μετά την απροβλημάτιστη κόλλησή τους, ένα γυαλοχάρτισμα του σκάφους μπρούμυτα διασφάλισε ότι τα χείλη, η πατούρα και ο τάκος είναι συνεπίπεδα.
Αναφέρω εδώ ότι ξαναέκανα tapping στο σκάφος με την εφαρμογή-κουρδιστήρι στο κινητό. Η μέθοδος δεν είναι όπως είπαμε αξιόπιστη σε απόλυτα νούμερα, εκτιμώ όμως ότι μπορούμε κάπως να εμπιστευτούμε τις ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ των τιμών που δίνει. Μετά την τοποθέτηση της πατούρας λοιπόν η ιδιοσυχνότητα του σκάφους φαίνεται να ανέβηκε σχεδόν κατά 50%. Αν προσπαθούσα να περιγράψω τον ήχο με λόγια, θα έλεγα ότι πριν την πατούρα το σκάφος ηχούσε σαν μικρό τύμπανο tom και μετά την πατούρα σαν τύμπανο snare (χωρίς τη σούστα). Επίσης η αίσθηση στιβαρότητας και ακαμψίας του σκάφους βελτιώθηκε εντυπωσιακά. Πιέζοντας με τα χέρια τους δυο τάκους -σαν να προσπαθώ να τους πλησιάσω- νοιώθω μια πειστική ακαμψία ενώ πριν την πατούρα υπήρχε κάποια μικρή ελαστικότητα. Μια τόσο «μικρή» επέμβαση λοιπόν προκάλεσε σοβαρές αλλαγές. Το συνηθισμένο πάρε-δώσε στην οργανοποιία…
Και κάτι ακόμα: Οι ακουστικές ιδιότητες της κόλλας hide glue εκθειάζονται εδώ και αιώνες από όλους τους γνώστες. Όταν αυτή στεγνώσει, δίνει μια επιφάνεια «τραγανή» και σκληρή. Φανταστείτε κάτι σαν σούπερ καραμέλα! Μετά από τα γυαλόχαρτα λοιπόν θεώρησα καλό να «βάψω» με hide glue την επιφάνεια ωμού ξύλου που είχε απομείνει εσωτερικά ελπίζοντας να κάνω το όργανο όσο γίνεται απρόσβλητο στις αλλαγές της υγρασίας αλλά και ενδεχομένως πιο ομοιογενές στις αντανακλάσεις του ήχου στο εσωτερικό του ηχείου.
