update:
ήρθε ο φίλος (είχαμε και καιρό να βρεθούμε, γλεντήσαμε) και μου έκανε μάθημα : καλάϊ, κολλητήρι και τα συναφή. Τις κάψες βέβαια τις τελικές αυτός τις έφτιαξε, αλλά πολύ χάρηκα που τόμαθα αυτό, τώρα έχει εκπαίδευση.
Μετά από δοκιμές βάλαμε διπλή κάψα (μ' αυτό το μέγεθος των καψών δεν γινόταν τριπλή, είναι σχετικά μεγάλες) μέσα από την τρύπα, κολλημένες με ταινία διπλής όψης στην πίσω πλευρά του καπακιού. Αν ποτέ ξεκολλήσουν η αλλαγή της ταινίας είναι πολύ εύκολη αφού υπάρχει η τρύπα. Στις δοκιμές βέβαια κολλήσαμε - ξεκολλήσαμε κανα δυο κάψες τουλάχιστον. Στην φωτογραφία μετά την τοποθέτηση (λίγο πιο πίσω από τον καβαλάρη).
παίζοντας ανακαλύψαμε κι άλλο πρόβλημα: η break angle έγινε επίτηδες σχετικά μικρή για να μειώσω την φόρτιση στο καπάκι (με 7° έχει 13,5 κιλά. εννιά μπουκάλια νερό δηλαδή σηκώνει το καπάκι σε επιφάνεια όσο ο καβαλάρης). Λόγω συνδυασμού της συγκεκριμένης break angle και του τρόπου παιξίματος με πένες στα δάχτυλα (finger picks - που "τραβάνε" και γενικά ταλαιπωρούν τις χορδές), αυτές πηδάγανε το κόκκαλο και υπήρχε πρόβλημα.
Έφτιαξα κανα δυο καβαλάρηδες με σχισμές στο κόκκαλο για δοκιμές κτλ. και σκεφτόμουν άλλους πιθανούς τρόπους, π.χ. να προεκτείνω τον χορδοκράτη με κάποιο στέλεχος που να κρατάει σταθερές τις χορδές, όπως σε αυτόν της Γερμανικής κιθάρας που έχω δείξει.
Σε κάποια φάση σκέφτηκα "και αν περνούσα τις χορδές όχι πάνω, αλλά
μέσα από το κόκκαλο ?" - η πρώτη σκέψη ήταν "μπα, θα μπαζάρουν", αλλά είπα να το δοκιμάσω ούτως ή άλλως.
Με τρυπάνια τεσσάρων διαφορετικών μεγεθών άνοιξα τρύπες έτσι ώστε το
πάνω μέρος των χορδών να είναι συνεπίπεδο
(ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ: και όχι το κάτω, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα όργανα που μετράμε το action από κάτω, στην lap steel το action μετριέται από πάνω ώστε οι χορδές να είναι απολύτως συνεπίπεδες για να μπορούν να παιχτούν με το tone bar που σύρεται ταυτόχρονα σε όλες)
Αυτό ήταν λίγο δύσκολο ομολογώ, χάλασα δυο τρία κόκκαλα, ας είναι καλά ο χασάπης του χωριού. Προς μεγάλη μου ικανοποίηση και παρά τους αρχικούς μου ενδοιασμούς (φαντάζομαι κι όσοι το διαβάσουν αυτό θα σκεφτούν αρχικά)
ο καβαλάρης δουλεύει τέλεια χωρίς "μπαζαρίσματα" πουθενά - και οι χορδές φυσικά δεν πηδάνε από δω κι από κει.
η άχρηστη πληροφορία της μέρας : για όποιον ενδεχομένως αποπειραθεί κάτι τέτοιο στο μέλλον, οι διάμετροι των οπών
πρέπει να είναι λίγο μεγαλύτερες από αυτές των χορδών. Στα πρώτα κόκκαλα τις έκανα όσο πιο "ακριβώς" μπορούσα, νομίζοντας ότι αν περνούσαν σφιχτά δεν θα έτριζαν (buzz). Για κάποιο λόγο συμβαίνει το αντίθετο.
Και έτσι φτάσαμε (σχεδόν) στο τέλος. Εδώ φαίνεται και το jack για το καλώδιο.
[ Invalid Attachment ]
