Η ευμορφιά μου είναι μυστήρια-
Καίει καρδιές και κτίρια-
Με το λαμπερό μου σμόκιν-
Με παίρνουν όλοι στο κατόπι-
Με λατρεύουν με θαυμάζουν-
και στα δώρα με ταράζουν-
Εγώ όμως τους φτύνω-
Δρόμο παίρνω Δρόμο αφήνω-
Γιατί είναι όλοι τους λινάτσες-
Ψεύτες και σαπιοπατάτες-
Από την μάντρα επήδηξα και βγήκα σε έναν κήπο-
Ψαράς δίχτυα ξεψάριζε μου πέταξε έναν γύλο-
Νιαου του είπα αργά να τον ευχαριστήσω-
Για την φαμέλια μου τραβώ τα κατσουλάκια να ταίσω. Νικ δε Αιγαλιωτίκ.
