-ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΒΕΡΝΙΚΩΣΕΙΣ ΒΙΟΛΙΟΥ-
Μεταφέρω εδώ αυτά που μελέτησα για τις πληροφορίες που ζήτησαν οι φίλοι Chris και Panagiotis.lp, αλλά και για όλους τους φίλους του φόρουμ.
Ο Henry Strobel μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής:
Το βερνίκι είναι πολύ πιο σημαντικό(εκτός και αν χρησιμοποιείται σε περίσσεια) αισθητικά παρά ακουστικά. Αυτό που προσέχουμε όταν πιάνουμε στα χέρια μας ένα βιολί είναι το βερνίκι και το χρώμα του, έστω και αν εκτιμούμε το στυλ του μοντέλου και την τέχνη του σκαλίσματος.
Ανάλογα με το πώς ένα βιολί είναι φινιρισμένο αυτό καθορίζει πρώτα την εμφάνιση του, μετά την αντοχή της επιφάνειας του και τελικά τον τόνο του.
Εάν το βερνίκι είναι “φτωχό” το βιολί θα απορριφτεί προτού καν το δοξάρι το αγγίξει, σίγουρα τονίζει ο Henry “Αυτό που μετράει είναι ο ήχος” αλλά υπάρχουν πάρα πολλά βιολιά που είναι εύηχα αλλά ταυτόχρονα και με πολύ καλό φινίρισμα.
Υπάρχει μια τεράστια ποικιλία από βερνίκια, χρώματα, αποχρώσεις, η τέχνη του φινιρίσματος δεν είναι μια εύκολη υπόθεση, χρειάζεται πολύ δουλειά πειθαρχεία και εμπειρία! Τα δύο βασικά είδη βερνικιού για βιολιά είναι του οινοπνεύματος και του λαδιού και τα δύο μπορούν να χρησιμοποιηθούν στο ίδιο βιολί σε διαφορετικά στρώματα ,μαζί με βαφές νερού κ.λπ.
ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΣ
•Αφαιρούμε όλα τα εξαρτήματα και την ταστιέρα η οποία είχε κολληθεί ελαφρώς προηγουμένως.
•Ελαφρώς κολλάμε μια προστατευτική ασπίδα από ξύλο ή ένα κομμάτι cardboard στην επιφάνεια τοποθέτησης της ταστιέρας του μπράτσου ,για προστασία από τον χειρισμό και την βερνίκωση.
•Ελέγχουμε τις επιφάνειες του βιολιού για ατέλειες, χτυπήματα αλλά και βρωμιά, αφαιρούμε τυχόν σημάδια κόλλας με νερό και μια σκληρή βούρτσα, ελέγχουμε και διορθώνουμε αν είναι απαραίτητο τις καμπύλες του μπράτσου.
•Αν χρειάζεται χρησιμοποιούμε ελαφρώς την ξύστρα.
•“Φουσκώνουμε” τυχόν βαθουλώματα εφαρμόζοντας τοπικά καυτό νερό, ένα ελαφρύ τρίψιμο με λεπτό γυαλόχαρτο ακολουθεί.
•Μια επιφάνεια “smoothly scraped” είναι πάντα επιθυμητή, εξαιρετικής σημασίας είναι η πρακτική να χρησιμοποιούμε την ξύστρα σύμφωνα με τα νερά του ξύλου ειδικά στο καπάκι του βιολιού.
•Ακολουθεί η ύγρανση του ξύλου γενικώς με ένα σπόγγο, το χνούδι αφαιρείται μετά το στέγνωμα της επιφάνειας με λεπτό γυαλοχαρτάρισμα, επαναλαμβάνουμε αν χρειαστεί.
•Το ξύλο αποκτά μια λεία “satin” -σατινέ επιφάνεια, χωρίς ίχνη ατελειών.
•Ταιριάζουμε ένα κωνικό πείρο στην τρύπα εκεί που θα μπει το endpin …για να μπορούμε να το χρησιμοποιούμε σαν λαβή ή στήριγμα κατά το βερνίκωμα.
Ο Henry αναφέρει πως η διαδικασία που περιγράφει μπορεί να δώσει ικανοποιητικά αποτελέσματα για κάποιον αρχάριο στο φινίρισμα του βιολιού, δεν είναι αναγκαστικά ο πιο εύκολος τρόπος και σίγουρα δεν είναι και ο πιο γρήγορος, το θέμα του φινιρίσματος παραμένει μια προσωπική διαδικασία που ενίοτε είναι προβληματική. [Θέλει να πει δηλαδή πως μπορεί να προκύψουν διάφορα προβλήματα].
Αναφέρει διάφορα θεωρητικά στοιχεία για βερνίκια οινοπνεύματος και λαδιού, θα τα περιγράψω στο τέλος της παρουσίασης για οικονομία του χώρου και περιληπτικά. Τώρα συνεχίζουμε με πιο πρακτικά θέματα όπως το θέμα “Ground” δηλαδή την βάση.
Πριν εφαρμοστεί το βερνίκι πρέπει να προετοιμαστεί η βάση ,αυτό το κάνει σε δύο βήματα που ονομάζει “color adjustment” και “sealing ή sizing”.
Διάφορα είδη για “GROUND”
•Μια κοινή μέθοδος ξεκινάει με ένα “sizing” που αποτελείται από ένα διάλυμα 5% ζελατίνης η οποία είναι παρεμφερής με την παραδοσιακή μέθοδο “glue ground”. Αναμφίβολα δουλεύει καλά προλαμβάνοντας την ανόμοια απορρόφηση χρώματος.
•Άλλη μέθοδος είναι η χρήση διαλύματος “gamboges gum”(δηλητήριο) η οποία βάφει πορτοκαλί και σφραγίζει ταυτόχρονα.
•Άλλη μέθοδος είναι να τριφτεί λινέλαιο στο ξύλο και μετά να μείνει στον ήλιο… όπως αναφέρει να “ηλιοκαεί” για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Συνεχίζεται…
